မြို့တော်
Royal ဟိုတယ်
ထန်မော့အာသည် စိတ်ကြိုက်မှာယူထားသည့် သိုးမွေးကော်ဇောများ ခင်းကျင်းထားပြီး ရှန်
ပိန်ရွှေရောင်၊ ဖန်စီမီးဆိုင်းများ ချိတ်ဆွဲထားသော စင်္ကြံလမ်းအတိုင်း အတင်းအဓမ္မ ပြေးလွှားနေသည်။
သူမ၏ နက်မှောင်နုညက်သော ဆံနွယ်များမှာ လေထဲတွင် ဝဲပျံနေပြီး နုပျိုလှပသည့် မျက်နှာလေးမှာ တစ်ဝက်တစ်ပျက် ပေါ်လွင်နေ၏။
'အင်း... ပူလိုက်တာ၊ တကယ်ကို ပူလွန်းနေပြီ'
သူမ ဘာဖြစ်နေတာလဲ။
သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးတွင် ပူလောင်ခြောက်သွေ့သော ဝေဒနာတစ်ခုသည် လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့နေပြီး သူမ၏ မျက်နှာငယ်လေးဆီသို့ တိုးဝှေ့လာသည်။
ထိုဝေဒနာမှာ တားဆီး၍မရရုံသာမက သူမကို အလွန်အမင်း နေထိုင်မကောင်းဖြစ်အောင် ပြုလုပ်နေသည်။
သူမသည် ကာဂါလစ်မှ မြို့တော်သို့ ရောက်ရှိလာကာစပင် ရှိသေးပြီး ဟန်ရှောင်းဝမ်တိုက်သည့် ရေတစ်ခွက်ကို ဝမ်းသာအားရ သောက်မိခဲ့ခြင်း။
ဟန်ရှောင်းဝမ်ဆိုသည်မှာ သူမ၏ မအေတူ ဖအေကွဲ ညီမငယ်ပင် ဖြစ်သည်။
သူမနောက်သို့ လူမိုက်ပုံစံပေါက်နေသော ကောင်လေး လေးငါးယောက်က အဆက်မပြတ် လိုက်လံနှောက်ယှက်နေကြသည်။
သူတို့က "သူ့ကိုဖမ်း! ဒါက ကာဂါလစ်ရဲ့ အလှပဆုံး မိန်းကလေးပဲ"
"မစ္စဟန်က ငါတို့ကို ဒီအလှလေးနဲ့ အထူးဆုချထားတာ၊ လွတ်မသွားစေနဲ့" ဟု အော်ဟစ်ကာ ဇွဲနပဲနှင့် လိုက်နေကြသည်။
ဟန်ရှောင်းဝမ်။
သူမကို ဆေးခတ်ခဲ့တဲ့ တရားခံက ဟန်ရှောင်းဝမ်ပဲ။
လူမိုက်များမှာ သူမနောက်သို့ အမှီလိုက်လာတော့မည့် အချိန်တွင်ပင် သူမရှေ့ရှိ VIP ဓာတ်လှေကား တံခါးမှာ ရုတ်တရက် ပွင့်လာသည်။
လူအုပ်စုတစ်စု ထွက်ပေါ်လာသည်။
လူအုပ်၏ ရှေ့ဆုံးတွင် ဝန်းရံလာသော ထိုအမျိုးသားမှာ စိတ်ကြိုက်ချုပ်လုပ်ထားသည့် ဝတ်စုံကို အပြစ်ပြောစရာမရှိအောင် ဝတ်ဆင်ထားသည်။
သူ၏ အင်္ကျီအိတ်ကပ်ထဲတွင် ဝိုင်နီရောင် လက်ကိုင်ပုဝါလေး တစ်ထည် ထိုးထည့်ထားပြီး အလွန်အမင်း ကြည့်ကောင်းလှ၏။
သူ၏ ရုပ်ရည်မှာ အနုပညာရှင်တစ်ဦး၏ အကောင်းဆုံး လက်ရာတစ်ခုကဲ့သို့ ထင်ရှားပြတ်သားပြီး ထူးခြားဆန်းသစ်သည်။
သူ့တွင် အမြဲတမ်း တင်းတင်းစေ့ထားတတ်သော ဆွဲဆောင်မှုရှိသည့် နက်မှောင်သော နှုတ်ခမ်းများ ရှိပြီး မြင့်မြတ်သောအရှိန်အဝါနှင့် အေးစက်မှုကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။
အဆင့်အတန်း မြင့်မားလွန်းပြီး ထိတွေ့ရန် ခက်ခဲသော ဧကရာဇ်တစ်ပါးကဲ့သို့ပင်။
ထန်မော့အာသည် သူမ၏ ကယ်တင်ရှင်ကို တွေ့လိုက်ရသကဲ့သို့ သူရှိရာသို့ ချက်ချင်း ပြေးသွားလိုက်သည်။
သူမသည် သူ၏ လည်ပင်းကို ဖက်တွယ်ထားပြီး ချယ်ရီသီးကဲ့သို့သော နှုတ်ခမ်းလေးဖြင့် တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောလိုက်သည်။
"ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မကို ကယ်ပါဦးရှင်...ကျွန်မ ဆေးခတ်ခံထားရလို့ပါ"
"နောက်ကလူတွေက ကျွန်မကို စော်ကားဖို့ လုပ်နေကြတယ်"
"မင်းကို ငါမသိဘူး"
သံလိုက်ဓာတ်ကဲ့သို့ ဆွဲဆောင်မှုရှိပြီး နက်ရှိုင်းသော အသံတစ်သံ သူမ၏နားထဲသို့ တိုးဝင်လာသည်။
ထန်မော့အာ အံ့အားသင့်သွားသည်။
သူမ မျက်မှောင်ကြုတ်ကြည့်လိုက်ရာ အမျိုးသား၏ မျက်လုံးများမှာ ကျဉ်းမြောင်းနေပြီး သူ၏ အကြည့်များမှာ လူကို တုန်လှုပ်သွားစေနိုင်လောက်အောင် အေးစက်နက်ရှိုင်းနေသည်။
မင်းကို ငါမသိဘူး...
ဒါကြောင့် ငါ မင်းကို မကယ်နိုင်ဘူး...
ဤအကျိုးအကြောင်းပြချက်မှာ မည်သူမျှ ငြင်းချက်မထုတ်နိုင်လောက်အောင် အလွန်တရာ ယုတ္တိတန်လွန်းလှ၏။
ထန်မော့အာသည် ရေအေးတစ်ပုံးနှင့် အလောင်းခံလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
ကယ်တင်နိုင်စွမ်း ရှိပါလျက်နှင့် သူမကို ကယ်တင်ရန် ငြင်းဆန်သော အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် သူမ တကယ်တွေ့ခဲ့ပြီ။
'ငါ ဘာလုပ်ရမလဲ'
အခြားနည်းလမ်း မရှိတော့သဖြင့် သူမသည် အလျင်အမြန် ခြေဖျားထောက်ကာ သူ၏ နှုတ်ခမ်းကို ခပ်ဖွဖွ နမ်းလိုက်သည်။
နောက်က လိုက်လာသော လူအုပ်ကြီးမှာ ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် မှင်တက်သွားကြသည်။
သူတို့၏ အကြီးအကဲမှာ မိန်းကလေးတစ်ဦး၏ ဤကဲ့သို့ နမ်းခြင်းကို ခံရလိမ့်မည်ဟု သူတို့ တစ်ခါမျှ မတွေးတောခဲ့ဖူးပေ။
'သူမ အခု နမ်းလိုက်တာ ဘယ်သူလဲဆိုတာကိုရော သိရဲ့လား'
သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများသည် နူးညံ့ချောမွေ့ရုံသာမက မွှေးပျံ့သော ရနံ့လည်း ရှိနေသည်။
ဂျယ်လီကဲ့သို့ နူးညံ့လှသဖြင့် မတွန်းလှန်နိုင်ဘဲ ထပ်မံတောင့်တမိစေသည်။
အမျိုးသား၏ ကြွက်သားများမှာ ချက်ချင်း တင်းမာသွားပြီး အသက်ရှူသံများမှာလည်း ပိုမို ပြင်းထန်လာသည်။
တကယ်တော့ သူသည် ထိုအမျိုးသမီး၏ အနမ်းကို မနှစ်မြို့ခြင်း မရှိပေ၊ သို့မဟုတ်... ထိုအမျိုးသမီးကိုပင် သူ မနှစ်မြို့ခြင်း မရှိပါ။
ဒီသတ္တဝါလေးက တကယ်ကို လှပလွန်း၏။
သူမ၏ ကြည်လင်တောက်ပသော မျက်ဝန်းများသည် ယခုအခါ ဝေဝါးနေပြီး အာရုံမစိုက်နိုင် ဖြစ်နေသည်။
ယခင်က တောက်ပနေသော သူမ၏ မျက်နှာငယ်လေးမှာလည်း ဆေးရှိန်ကြောင့် နီမြန်းနေလျက်။
သူမသည် သူ၏ နှုတ်ခမ်းများကို အားရပါးရ ဖိကပ်နမ်းလိုက်ပြီး မျက်စိတစ်ဖက် မှိတ်ပြလိုက်
သည်။
"လူကြီးမင်း၊ ဒါက ကျွန်မတို့ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် သိခွင့်ရတဲ့ အခွင့်အရေးပဲ"
"အခု ရှင်နှုတ်ခမ်းပေါ်မှာ ကျွန်မရဲ့ အမှတ်အသား ထားခဲ့ပြီဆိုတော့...
"အခုကစပြီး ရှင်က ကျွန်မရဲ့လူပဲ"
အခုကစပြီး ရှင်က ကျွန်မရဲ့လူပဲ။
သူသည် နှုတ်ခမ်းတစ်ဖက်ကို တွန့်လိုက်သည်။
နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း သူ့နောက်သို့ လိုက်ခဲ့သော မိန်းကလေးများစွာ ရှိသော်လည်း ဤမိန်းကလေးမှာ သူသည် သူမ၏လူဖြစ်သည်ဟု ဗြောင်ကျကျ ပထမဆုံး ပြောဆိုရဲသူဖြစ်သည်။
သူသည် သူမကို စိတ်ဝင်တစား ပြန်ကြည့်
လိုက်သည်။
သူမတွင် ကြည့်လိုက်တိုင်း ဆွဲဆောင်မှုအပြည့် ရှိနေသော ကြည်လင်လှပသည့် မျက်ဝန်းတစ်စုံ ရှိနေခြင်း။
တကယ်ကို စိတ်ဝင်စားစရာပဲ။
သူ၏ ကြီးမားသော လက်ဖဝါးများဖြင့် သူမ၏ သေးသွယ်သော ခါးလေးကို ဖက်တွယ်လိုက်
သည်။
သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ အနည်းငယ် မြင့်တက်သွားပြီး မခန့်ညားသော အမူအရာဖြင့် "ငါက မင်းရဲ့လူဆိုရင် ငါကိုယ်တိုင် ဘာလို့ မသိရတာလဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။
သူမ၏ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ခန္ဓာကိုယ်နှင့် သူ၏ ကြံ့ခိုင်သော ခန္ဓာကိုယ်မှာ ယခုအခါ ထိကပ်နေပြီး မရေရာသော အနေအထားသို့ ရောက်ရှိနေသည်။
သူမ၏ နှာခေါင်းလေးထဲသို့ သူ၏ ကိုယ်နံ့များ တိုးဝင်လာသည်။
ထိုရနံ့မှာ မဆိုးလှပေ၊ တကယ်တော့ ထူးထူးခြားခြားကို မွှေးပျံ့လှ၏။
သူမ၏ နုပျိုသော မျက်နှာလေးမှာ မသိစိတ်မှ နီမြန်းလာသည်။
သူမသည် အသက် ၁၈ နှစ်သာ ရှိသေးပြီး အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် ဤမျှ ရင်းနှီးသော အနေအထားတွင် တစ်ခါမျှ မရှိခဲ့ဖူးပေ။
'တကယ်ပဲ ယောက်ျားတွေက အားကိုးလို့မရဘူး'
'ဟင်း... လူဆိုးကြီး၊ တကယ့် ဗိုလ်ကျတဲ့ လူမိုက်ပဲ'
လူမိုက်ပုံစံ ပေါက်နေသော ကောင်များမှာ သူမနောက်သို့ အမှီလိုက်လာကြပြီ။
"ထန်မော့အာ၊ မပြေးနဲ့တော့"
သူတို့ အနီးသို့ ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ထန်မော့အာသည် သူမ၏ နုနယ်သော လက်ကလေးများဖြင့် သူ၏လည်ပင်းကို ရေဘဝဲကဲ့သို့ အတင်းဖက်တွယ်ထားလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူမက "လူကြီးမင်း၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မကို ရှင့်အခန်းထဲကို ချီသွားပေးပါ၊ ရှင်က ဘယ်လိုနည်းနဲ့ ကျွန်မရဲ့လူ ဖြစ်လာမလဲဆိုတာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ရှင်းပြပေးပါ့မယ်" ဟု အော်ပြောလိုက်သည်။
သူသည် သူမကို အေးစက်သော အပြုံးဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး လူမိုက်များရှိရာသို့ ခံစားချက်မပါသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။
လူမိုက်များမှာ တောင့်ခဲသွားကြသည်။
သူတို့သည် လောကအတွေ့အကြုံ များသူများဖြစ်သဖြင့် သူတို့ရှေ့တွင် ရပ်နေသော ထိုအမျိုးသားကို သိကြသည်။
သူသည် စီးပွားရေးနှင့် ငွေကြေးဆိုင်ရာ မဂ္ဂဇင်းများ၏ မျက်နှာဖုံးများတွင် အမြဲပါလေ့ရှိသူ ဖြစ်သည်။
သူသည် မြို့တော်၏ စီးပွားရေး အသက်သွေးကြောဖြစ်ပြီး မီဒီယာများတွင် သူတို့ အမြဲတွေ့နေရသူ။
ကုမိုဟန်။
လူမိုက်များသည် ခြိမ်းခြောက်မှုကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ချက်ချင်း ထွက်ပြေးသွားကြတော့သည်။
ကုမိုဟန်သည် ထန်မော့အာကို ချီမလိုက်ပြီး Presidential Suite အခန်းဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။
...
Presidential Suite အခန်းအတွင်း၌။