အခန်း (၇) အူဒုံ

ကျန်းရှီယွဲ့နှင့် မော့ချွမ်းတို့ မြင်းစီးပြီး စခန်းကို ပြန်ရောက်လာကြသောအခါ အတော်ပင် ညဉ့်နက်နေပေပြီ။ ကင်းစောင့်နေသည့် စစ်သည်များမှလွဲ၍ ကျန်သူအားလုံးမှာ တဲများထဲတွင် အနားယူနေကြ၏။

ကျန်းရှီယွဲ့သည် စားဖိုဆောင်တာဝန်ကျ စစ်သည်လေးကို ရှာကာ မြေအိုးကို ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် အထဲမှ အရာများကို အိုးနှစ်လုံးခွဲထည့်ပြီး နွှေးခိုင်းလိုက်သည်။

ပေါက်စီနှင့် အသားပေါက်စီများကိုမူ အဝတ်ဖြင့် ထုပ်ထားသဖြင့် အနွေးဓာတ် ရှိနေသေးရာ ညဘက်တွင် အေးခဲမသွားစေရန် မီးဖိုဘေး၌ ချထားလိုက်သည်။

အူဒုံ၏ ရနံ့ကို ပထမဆုံး ရရှိလိုက်သူမှာ စားဖိုမှူးငယ်လေး ဖြစ်သည်။ မြေအိုးအဖုံးကို လှန်လိုက်သည်နှင့် အနံ့မှာ လှိုင်ခနဲ ထွက်ပေါ်လာသည်။

သူသည် စိတ်မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ အိုးကိုမကာ တစ်ကျိုက်တည်း သောက်ချပစ်ချင်စိတ်များ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

သို့‌သော် စိတ်ကို အစွမ်းကုန်ထိန်းပြီး ထိုသို့မလုပ်မိအောင် တားဆီးလိုက်ရသည်။ သူလုပ်နိုင်သည်မှာ အိုးပေါ် ခေါင်းငုံ့ကာ အနံ့ကို  ရှူရှိုက်နေရုံသာ။ ထိုခဏ၌ပင် ခရီးပန်းလာသမျှ နုံးချိမှုများအားလုံးသည် လွင့်စင်ပပျောက်ကွယ်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

စစ်သည်တိုင်း မြည်းစမ်းနိုင်စေရန် မြစ်ရေအနည်းငယ် ထပ်ဖြည့်လိုသော်လည်း မြစ်ရေကြောင့် ဟင်းရည်အရသာ ပျက်သွားမည်ကိုလည်း စိုးရိမ်နေမိသည်။ အတန်ကြာ စဉ်းစားပြီးနောက် ဝူချန်း၏ တဲထံသို့ သွားကာ ရေတွင်းရေ အနည်းငယ် တောင်းခံလိုက်သည်။

ဝူချန်းသည် လက်ဖက်ရည် ကြိုက်တတ်သူဖြစ်သဖြင့် မြို့တစ်မြို့သို့ ရောက်တိုင်း ခရီးသွားစဉ် သောက်ရန် တွင်းရေများကို အိုးများဖြင့် အပြည့်ဖြည့်ခိုင်းတတ်သည်ကို သူမှတ်မိပါ၏။

“အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ။ ငါ့ရဲ့ အဖိုးတန်ရေတွေကို ယူရလောက်အောင် ဘယ်လိုဟင်းရည်ကများ အဲဒီလောက် အရေးပါနေလို့လဲ”

ဝူချန်းသည် အိပ်စက်ရန် ပြင်ဆင်နေပြီ ဖြစ်သည်။ စားဖိုမှူး၏ စကားကို ကြားသောအခါ သူသည် စိတ်တိုတိုဖြင့် ရယ်မောလိုက်သည်။ မနက်ဖြန်မှ မြို့ထဲဝင်မည်ဖြစ်ရာ ဒီညတွင်မူ ပေါင်မုန့်ခြောက်မှလွဲ၍ အခြားအရာကို မစားနိုင်ပေ။

“မင်း အိပ်မက်မက်နေတာလား။ ညသန်းခေါင်ကြီး ဟင်းရည်က ဘယ်က ရနိုင်မှာလဲ”

“မြန်မြန် သွားအိပ်တော့။ စောစောအိပ်ရင် အိပ်မက်ထဲမှာ ဟင်းရည်သောက်ရလိမ့်မယ်။”

တဲအပြင်ဘက်ရှိ ကင်းစောင့်စစ်သည်ကလည်း မအောင့်နိုင်ဘဲ ရယ်မောနေတော့သည်။

အခြားနည်းလမ်း မရှိတော့သဖြင့် ကျန်းရှောင်လင် ပြန်လာလိုက်ရသည်။ သူသည် မြစ်ရေကို အနယ်များမပါစေရန် ဂရုတစိုက် ခပ်ယူပြီး မြေအိုးနှစ်လုံးထဲသို့ ထည့်ကာ မီးဖြင့် ဆူပွက်အောင် တည်လိုက်သည်။

မကြာမီ အူဒုံ၏ မွှေးရနံ့သည် တပ်စခန်းတစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။ ခဏအကြာတွင် တဲအတွင်းမှ လူများ ပြူပြဲထွက်လာကြပြီး မေးတော့သည်။ “ဒါ ဘာနံ့လဲ။ ငါတို့ ဘာနံ့ ရနေတာလဲ”

လူများ ပိုမိုနိုးကြားလာကြပြီး အနံ့ရှိရာသို့ စုရုံးလာကြသည်။

ကျန်းရှောင်လင် ရှိသည့်နေရာမှ မြေအိုးနှစ်လုံးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အားလုံးသည် ရုတ်ရုတ်သည်းသည်း ဖြစ်ကုန်ကြသည်။

“ကျန်းရှောင်လင်။ မင်း ဘာတွေ ချက်နေတာလဲ။ အနံ့က တကယ်ကို မွှေးတာပဲ။”

တစ်ဦးက လက်လှမ်း၍ အိုးဖုံးကို ဖွင့်ရန် ကြိုးစားသည်။ “ငါ့ကို မြန်မြန် ကြည့်ခွင့်ပေးစမ်း။”

“ကျန်းရှောင်လင်။ တစ်ယောက်တည်း မစားနဲ့ဦး။ ငါ့ကို မြည်းခွင့်ပေးပါဦး”

အားလုံးသည် ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်နေသဖြင့် ကျန်းရှောင်လင်သည် မတားနိုင်တော့ဘဲ မြေအိုးနှစ်လုံးကိုသာ အတင်း ကာကွယ်ထားရသည်။

“မကျက်သေးဘူး။ မလောကြနဲ့။ အားလုံး စားရမယ်”

အချို့ စစ်သည်များသည် ဝူချန်းထံ သွားသတင်းပို့ကြသည်။ ဝူချန်းသည်လည်း ထိုရနံ့ကို ရရှိသွား၏။

“တကယ်ပဲ ဟင်းရည်ရှိတာလား”

သူသည် မယုံတစ်ဝက် ယုံတစ်ဝက်ဖြင့် အင်္ကျီကို ကမန်းကတန်း ဝတ်ဆင်ကာ ကျန်းရှောင်လင်ထံ သွားသည်။

သူ ရောက်သွားသောအခါ လူများက ကျန်းရှောင်လင်ကို ဝိုင်းထားသဖြင့် လမ်းပင် မရှိတော့ပေ။

“ဖယ်ကြ။ ဖယ်ကြ။ ဝူချန်း လာပြီ။”

အားလုံးက လမ်းဖယ်ပေးလိုက်ကြသော်လည်း ဝူချန်း ဝင်သွားသည်နှင့် လူအုပ်ကြီးသည် ပြန်ပိတ်သွားသည်။

ဝူချန်းသည် အိုးထဲမှ ဟင်းရည်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ဟင်းရည်သည်  မဆူသေးဘဲ ပူစီဖောင်းလေးများသာ ထနေသေးသည်။ သို့သော် အနံ့မှာမူ စိတ်ကို ထုံသွားစေလောက်အောင် ပြင်းပြလှသည်။

သူ ဘာမှ မပြောနိုင်ဘဲ သူတို့ဘေးတွင် တိတ်တဆိတ် ထိုင်နေသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများသည် ကျန်းရှောင်လင်၏ လှုပ်ရှားမှုများဆီမှ မခွာတော့ပေ။

ဝူချန်း ရှိနေသဖြင့် မည်သူမျှ မဆူညံရဲဘဲ တံတွေးမြိုချသံများကိုသာ ကြားနေရသည်။

တစ်ဦးက တီးတိုး မေးမြန်းသည်။ “ဘာလို့ မကျက်သေးတာလဲ”

ကျန်းရှောင်လင်က စိတ်ရှည်စွာ ရှင်းပြသည်။ “မြစ်ရေ ထည့်ထားလို့ ညှီနံ့တွေ ပျောက်အောင် နည်းနည်း ပိုဆူအောင် ထားတာပါ”

ဝူချန်းသည် အနည်းငယ် ရှက်သွားသည်။ “မင်းက သေချာ မရှင်းပြတာကို။ ငါက မင်း အိပ်မက်မက်နေတယ် ထင်လို့”

နောက်ဆုံးတွင် ဟင်းရည်သည် ဆူပွက်လာသည်။ အားလုံးသည် ပန်းကန်ကိုယ်စီဖြင့် ကျန်းရှောင်လင် ခပ်ပေးမည်ကို စောင့်မျှော်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။

လူတိုင်းသည် ဟင်းရည်တစ်ပန်းကန်နှင့် အသားလုံး သုံးလုံးစီ ရကြသည်။ အသီးအရွက်ကိုမူ မျှထည့်ပေးလိုက်သည်။ ဝူချန်းတစ်ဦးတည်းသာ အသားငါးလုံး ရရှိ၏။

တံတွေးမြိုချသံများမှ ဟင်းရည်သောက်သည့် ရှူးရှူးရှဲရှဲ အသံများသို့ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ အနံ့မှာ အလွန်မွှေးပျံ့လှသည်။ ဝက်ရိုး၊ ကြက်သားနှင့် ကင်းမွန်ပန်းများ ပါဝင်ပြီး နာရီပေါင်းများစွာ  ‌ချက်ထားသဖြင့် ဟင်းရည်သည် အလွန်မွှေးပျံ့ကာ ချိုမြိန်လှသည်။

ဤအချိုဓာတ်သည် သကြားထည့်ထားသည့် အချိုမျိုးမဟုတ်ဘဲ ပါဝင်ပစ္စည်းများမှ ထွက်လာသည့် သဘာဝအချိုဓာတ်များ ဟင်းရည်ထဲ၌ ပေါင်းစပ်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။

တစ်နေ့ခင်းလုံး အထဲ၌ စိမ်ထားသည့် အသားလုံးမျိုးစုံနှင့် အသီးအရွက်များသည်လည်း ဟင်းရည်နှင့် အလွန်လိုက်ဖက်လှသည်။ တစ်ကိုက် ကိုက်လိုက်တိုင်း ဟင်းရည်များသည် ပါးစပ်ထဲတွင် ရွှဲခနဲ ထွက်လာသည်။

ယခုလို အေးစိမ့်သောည၌ ဤဟင်းရည်သည် သောက်သုံးသူ၏ စိတ်နှလုံးကို နွေးထွေးစေပါသည်။

ကျန်းရှီယွဲ့သည် အဝတ်အိတ်ကို ဖွင့်ကာ ပေါက်စီနှင့် အသားပေါက်စီများကို အူဒုံနှင့်အတူ တွဲစားရန် ဝေပေးလိုက်သည်။

လူအုပ်ကြီးထံမှ နောက်ထပ် အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။

“အို... ဘုရားသခင်။ ဒါတွေက ပေါက်စီတွေလား။ ဘာလို့ ဒီလောက် နူးညံ့ပြီး ချိုနေရတာလဲ”

“ဒီပေါက်စီထဲက အသားတွေက အများကြီးပဲ။ ဘယ်ဆိုင်က ဒီလောက်တောင် ရက်ရက်ရောရော ထည့်ပေးတာလဲ”

“ဒါက အရမ်းကောင်းတာပဲ။ ရှောင်လင်။ မင်းရဲ့ လက်ရာက ဒီလောက်ကောင်းမှန်း ငါ အရင်က မသိခဲ့ဘူး”

“ဒါ ငါ ချက်တာ မဟုတ်ဘူး။”

ရှောင်လင်၏ ပါးစပ်ထဲ၌လည်း အစားအသောက်များဖြင့် ပြည့်နေသည်။ သူသည် ဗလုံးဗထွေးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ကျန်းရှီယွဲ့နဲ့ မော့ချွမ်းတို့ ယူလာတာ။ သူတို့က တောင်ခြေက မုန့်ဆိုင်မှာ ဝယ်လာတာလို့ ပြောတယ်”

“မလောက်ဘူး။ မလောက်ဘူး။ ငါတို့ ခွင့်ရတဲ့အခါကျရင် အဲဒီကို သွားပြီး အခွက်တစ်ရာလောက် သောက်ဦးမယ်။”

တစ်ဦးကမူ ကျန်းရှီယွဲ့နှင့် မော့ချွမ်းကို လာရောက်ချော့မော့သည်။ “မင်းတို့က လမ်းမှာ ဝအောင်စားခဲ့မှာပဲဆိုတော့ ဒီဝေစုကို မစားနိုင်တော့ပါဘူး။ ငါ ကူစားပေးမယ်လေ”

ကျန်းရှီယွဲ့သည် တပ်ထဲတွင် လေ့ကျင့်ရန်နှင့် အတွေ့အကြုံယူရန် လာခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် မျိုးရိုးမြင့်မိသားစုမှ လာသူ ဖြစ်သဖြင့် ယခုကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုး၌ မငြင်းဆန်လိုပေ။ ထို့ကြောင့် သူ၏ ဝေစုကို အခြားသူများကို ပေးလိုက်သည်။

သို့သော် မော့ချွမ်းမှာမူ ထိုမျှ စိတ်ရှည်သူ မဟုတ်ပေ။ သူ၏ အစားအသောက်များကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ကာကွယ်ထားပြီး နှစ်မီတာခန့် အဝေးသို့ ခုန်ထွက်သွားတော့သည်။

“မရဘူး။ မရဘူး။ ဒါကို ငါ ခုနက မစားရသေးဘူး။ ဘယ်သူ့ကိုမှ မပေးနိုင်ဘူး”

နောက်တစ်နေ့သို့ ရောက်သောအခါ ဟွာကျွင်း၏ ပထမဆုံး အလုပ်မှာ မနေ့က ရရှိသော ပိုက်ဆံများကို ခေတ်ပေါ်ငွေအဖြစ် ပြောင်းလဲရန်ပင်။

သူမသည် မြို့ထဲသို့ တက္ကစီစီးကာ အရင်က သွားဖူးသည့် ရှေးဟောင်းပစ္စည်းဆိုင်သို့ သွားသည်။ ဆိုင်ရှင်သည် ဟွာကျွင်းကို မြင်သည်နှင့် ပြုံးပြလိုက်သည်။

“ညီမလေးပါလား။ တခြား ပစ္စည်းကောင်းတွေ ပါလာသေးလို့လား”

ဟွာကျွင်းသည် ငွေတုံးများကို ပေးလိုက်သည်။ ဆိုင်ရှင်သည် မျက်မှန်တပ်ကာ အတန်ကြာအောင် သေချာ စစ်ဆေးသည်။

“သံချေးတော့ တက်မနေဘူး။ အောက်ခြေက ပုံစံတွေကလည်း ကိုက်ညီမှု ရှိတယ်။ ညီမလေးက ဖောက်သည်ဟောင်းဆိုတော့  ဈေးမနှိမ်တော့ပါဘူး။ တစ်တုံးကို ယွမ်ရှစ်သောင်း ပေးမယ်”

ဤဆိုင်ရှင်သည် အတော်ပင် ရိုးသားသဖြင့် ဟွာကျွင်း သဘောတူလိုက်သည်။ သူမသည် ငွေတုံး (၂) တုံးနှင့် ကြေးပြား (၁၅) ပြားကို လဲလှယ်လိုက်ရာ သူမ၏ ဘဏ်အကောင့်ထဲသို့ ယွမ် (၂၀၅၀၀၀) ရောက်ရှိလာသည်။

သူမ၏ စုဆောင်းငွေများအပါအဝင် ဆိုလျှင်မူ ဟွာကျွင်း၏ ကတ်ထဲ၌ ယွမ်(၃၃၀၀၀၀)ခန့် ရှိသွားပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဟွာကျွင်း၌ လုပ်စရာများစွာ ရှိနေပါ၏။ ငွေသုံးရမည့် နေရာများလည်း များစွာ ရှိနေသဖြင့် ဤပမာဏသည် မလုံလောက်သေးပေ။

သူမသည် အွန်လိုင်းမှတစ်ဆင့် သစ်သားသေတ္တာများနှင့် ဝါးပြွန်များကို အရင်မှာလိုက်သည်။ ထို့နောက် ပါဆယ်ထုတ်ရန်အတွက် ဟွာကျွင်း မုန့်ဆိုင်ဟု အမည်ရိုက်နှိပ်ထားသော ဆီစက္ကူများကိုလည်း ဝယ်လိုက်သည်။

ထို့ပြင် ဟန်ဖုချုပ်သည့်ဆိုင်သို့ သွားကာ ဝတ်စုံနှစ်စုံ ဝယ်သည်။ သူမသည် အစားအသောက် ချက်ပြုတ်ရဦးမည် ဖြစ်သဖြင့် လက်မောင်းကျဉ်းပြီး စကတ် ပုံစံမျိုးကိုသာ ရွေးချယ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ဟွာကျွင်းသည် တရုတ်စတိုင် အပြင်အဆင် ကုမ္ပဏီတစ်ခုကို ရှာကာ ဆွေးနွေးသည်။ သူမသည် မုန့်ဆိုင်ကို ရှေးခေတ်နှင့် သဟဇာတဖြစ်အောင် ပြန်လည်ပြင်ဆင်လိုခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် ပရိဘောဂဆိုင်သို့သွား၍ အိမ်သုံးပစ္စည်းအချို့ကိုလည်း ဝယ်လိုက်သည်။ ခုတင်၊ မွေ့ရာ၊ အိပ်ရာခင်းနှင့် ခေါင်းအုံးများနှင့် လိုက်ကာများကိုလည်း ဝယ်သည်။

သူမသည် နို့လက်ဖက်ရည်အထုတ်အချို့  ဝယ်ယူရန်လည်း မမေ့ပေ။ မုန့်ဆိုင်ဖြစ်သဖြင့် ဟွာကျွင်းသည် မုန့်များ၊ လက်ဖက်ရည်များများကိုသာ အဓိကထားရမည်ဟု ယုံကြည်ပါ၏။

အားလုံး စီစဉ်ပြီးသောအခါတွင်မူ ဟွာကျွင်းသည် အတော်ပင် ပင်ပန်းနေပြီ ဖြစ်သည်။

ငွေသုံးရခြင်းသည် ဤမျှ ပင်ပန်းလိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားခဲ့ပေ။ သို့သော် ဤကဲ့သို့သော ပျော်ရွှင်မှုမျိုးမှာ ဘာနှင့်မျှ နှိုင်းယှဉ်၍ မရနိုင်ပေ။

တက္ကစီပေါ်၌ ခေတ္တနားပြီးနောက် မုန့်ဆိုင်သို့ ပြန်ရောက်ရောက်ချင်း ဟွာကျွင်းသည် ဒုတိယထပ်ရှိ သူမ၏ အခန်းလေးကို စတင်ပြင်ဆင်တော့သည်။

ပန်းနုရောင် အိပ်ရာခင်းလေးနှင့် လိုက်ဖက်သည့် လိုက်ကာလေးများကို ခင်းသည်။ ထို့အပြင် ကြမ်းခင်းကော်ဇောလေးကိုလည်း အသစ်လဲလိုက်ပါသည်။

ရိုးရှင်းသော အခန်းလေးသည် ရုတ်ချည်းပင် နွေးထွေးသော အိမ်လေးတစ်လုံး ဖြစ်သွားတော့သည်။

ဟွာကျွင်းသည် ကျေနပ်စွာဖြင့် တွေးလိုက်သည်။ “အိမ်ဆိုတာ ဒီလိုမျိုး ဖြစ်သင့်တာ”