အခန်း (၅) စိတ်လိုက်မာန်ပါ မကျေနပ်ချက်

အချိန်သည် ရေစီးသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

နောက်ထပ် ငါးနှစ်တာ ကာလသည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြန်သည်။

လင်ချွမ် စစ်မှန်သော ဝူတန် နဂါးဖမ်း ဖွဲ့စည်းမှုကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက် ဆရာတော်သည် ဝူတန်တောင်ကို အပြည့်အဝ နှစ်နှစ်ကြာ တံခါးပိတ်ခဲ့သည်။

ထိုနှစ်နှစ်အတွင်း ဝူတန်ဂိုဏ်းမှ မည်သည့်တပည့်ကိုမှ တောင်အောက်သို့ ဆင်းခွင့်မပြုခဲ့ပေ။

သို့သော်လည်း လင်ချွမ်သည် တစ်ဦးတည်းသော ချွင်းချက်ဖြစ်သည်။

သူသည် ပုံမှန်အတိုင်း တောင်ပေါ်၌ စနစ် ဝင်ရောက်ခြင်းပြုလုပ်နေခဲ့ပြီး နွားများကိုတောင်အောက်သို့ ပုံမှန် ကျောင်းပေးနေခဲ့သည်။

သူသည် တစ်ရက်မှ ပျင်းရိခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

ထိုနှစ်နှစ်အတွင်း လင်ချွမ်သည် ကိုယ်ခံပညာ လေ့ကျင့်ရေး ခန်းမသို့ လုံးဝ ထပ်မံ မသွားတော့ပေ။

သူသည် မိမိ၏ အထောက်အထား ပေါ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်ရုံသာမက

ပိုအရေးကြီးသည်မှာ စစ်မှန်သော ဝူတန် နဂါးဖမ်း ဖွဲ့စည်းမှုသည် အလွန် အားနည်းလွန်းနေသည်။

၎င်းသည် မည်သည့် စမ်းသပ်မှု ရည်ရွယ်ချက်ကိုမျှ အသုံးမဝင်နိုင်တော့ပေ။

ထို့အပြင် သူ၏ ကျင့်ကြံမှုသည်လည်း အလွန် လျင်မြန်စွာ တိုးတက်လာခဲ့သည်။

စစ်မှန်သော ဝူတန် နဂါးဖမ်း ဖွဲ့စည်းမှုကို ဖြတ်ကျော်ပြီး မကြာမီတွင်ပင် သူသည် တတိယအဆင့် အောက်တန်းသို့ အောင်မြင်စွာ ထိုးဖောက်နိုင်ခဲ့သည်။

ထို့နောက် ကျန်းစန်းဖုန်း၏ နှစ်ရာစုနှစ်ကြာ အတွင်းအား၏ ခုနစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းကို အောင်မြင်စွာ ဖွင့်ထုတ်နိုင်ခဲ့သည်။

အခြားသူများအတွက် အဆင့်အတန်း မြင့်လေလေ၊ ကျင့်ကြံရန် ပိုမိုခက်ခဲလေလေ ဖြစ်သည်။

သို့သော် လင်ချွမ်အတွက်မူ ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေသည်။

သူသည် အတွင်းအား ပိုမို ဖွင့်ထုတ်နိုင်ခဲ့ခြင်းကြောင့်ပင် သူ၏ ကျင့်ကြံမှုသည် အလျင်အမြန် တိုးတက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

လွန်ခဲ့သည့် ငါးနှစ်တာ ကာလအတွင်း သူသည် ပုံမှန်အတိုင်း စနစ်သို့ ဝင်ရောက်နေခဲ့သည်။

သူ ရရှိခဲ့သော ကျင့်ကြံမှု နည်းစနစ်များနှင့် ဆေးလုံးများသည်လည်း မရေမတွက်နိုင်အောင် များပြားလှသည်။

ကျန်းစန်းဖုန်း၏ နှစ်ရာစုနှစ်ကြာ အတွင်းအားနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ သူသည် ပထမအဆင့် အမြင့်ဆုံးသို့ အောင်မြင်စွာ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့သည်။

သူသည် သိုင်းလောကတွင် အလွန်ရှားပါးသော မဟာ ကျင့်ကြံသူ အဆင့်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ဤအရာအားလုံးကို ဝူတန်ဂိုဏ်းမှ လုံးဝ မသိခဲ့ကြပေ။

သူတို့သည် သူတို့၏ တပည့်များကို စေတနာထား၍ တစ်သက်လုံး ကြိုးစား ကျင့်ကြံစေခဲ့ကြသည်။

သူတို့ မျှော်လင့်ခဲ့သည်မှာ နောက်ထပ် ကျန်းစန်းဖုန်း တစ်ဦးကို မွေးထုတ်ပေးနိုင်ရန်သာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် နေ့စဉ် ဝူတန်ဂိုဏ်းသို့ ဝင်ထွက်နေသော နွားကျောင်းသားသည် ယခုအခါ ပြိုင်ဘက်ကင်း ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး ဖြစ်နေပြီကို မသိခဲ့ကြပေ။

မူလက လင်ချွမ်သည် ဤအေးချမ်းသော ဘဝသည် ဆက်လက်တည်ရှိနေမည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူသည် လွန်ခဲ့သော ဆယ်နှစ်တာ ကာလက ဤသို့ပင် နေထိုင်ခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။

သို့သော် ဤအရာအားလုံးသည် ယနေ့ညတွင် အလှည့်အပြောင်း ဖြစ်လာခဲ့သည်။

“ရှစ်ရှုန်း (ညီအစ်ကိုတို့)"

“သတင်းကောင်းတစ်ခု ပြောပြမယ်"

“အစ်ကိုကြီး ဝမ်ချဲ ပြန်လာပြီ"

လင်ချွမ်သည် သူ၏ ကျွဲကို ဦးဆောင်ပြီး တိုက်ဟယ် နန်းတော် အနီးမှဖြတ်သွားစဉ် ကျင့်ကြံသူ လူငယ်တစ်ဦး၏ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်သံသည် သူ့နားထဲသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

“ဝမ်ချဲလား”

လင်ချွမ်သည် မသိစိတ်ဖြင့် တိုက်ဟယ်နန်းတော်ဘက်သို့ မော့ကြည့်လိုက်သည်။

ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်ရှေ့တွင် လူငယ်တစ်ဦးသည် တစ်ဝက်ဒူးထောက်ကာ ရှိနေသည်။

သူ၏ နောက်ကျောမှ မည်းနက်သော ဓားရှည်သည် အလွန်ရှားပါးသော တွင်းထွက်ပစ္စည်းများဖြင့် ပုံသွင်းထားပုံရသည်။

နောက်ကျောဘက်မှသာ မြင်ရသော်လည်း။

လင်ချွမ်သည် ဝမ်ချေကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် ချက်ချင်း မှတ်မိလိုက်သည်။

သုံးနှစ်အကြာတွင်။

ဝူတန်ဂိုဏ်းသည် တောင်တံခါးကို ပြန်ဖွင့်ခဲ့ပြီး ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်က လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သည့် ပုဂ္ဂိုလ်ကို စုံစမ်းထောက်လှမ်းခြင်းကို တက်ကြွစွာ စွန့်လွှတ်ခဲ့ပုံရသည်။

ထိုနေ့မှာပင်။

ဝမ်ချဲသည် တောင်အောက်သို့ ဆင်း၍ လှည့်လည်သွားလာရန် လျှောက်ထားခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် သူသည် ဆဋ္ဌမအဆင့် အောက်တန်း ကိုယ်ခံပညာရှင် ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

အခြားသူများ၏ အမြင်တွင် နှစ်နှစ်အတွင်း အဓိကအဆင့်အတန်းတစ်ခု တိုးတက်လာခဲ့သော ဝမ်ချဲသည် ပါရမီရှင်များထဲမှ အကောင်းဆုံးများထဲတွင် သေချာပေါက် ပါဝင်သည်။

သို့သော် ဝမ်ချဲသည် ဤမျှနှင့် မကျေနပ်ခဲ့ပေ။

တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူသည် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သည့် ပုဂ္ဂိုလ်အကြောင်းကို လင်ချွမ်အား ပြောပြလေ့ရှိသည်။

သူ၏ အမူအရာနှင့် မျက်လုံးများတွင် မုန်းတီးမှုများ ထင်ရှားစွာ ပေါ်လွင်နေသည်။

ထိုအချိန်မှစ၍ လင်ချွမ်သည် ဝမ်ချဲ၏ ကိုယ့်ကိုယ်ကို လေးစားမှုကို သူကိုယ်တိုင် ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ပြီ ဖြစ်ကြောင်း စိတ်ထဲတွင် သိခဲ့သည်။

တောင်အောက်သို့ ဆင်းပြီးနောက် သုံးနှစ်ကြာ လှည့်လည်သွားလာပြီးမှ သူ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။

ဝမ်ချဲ၏အရှိန်အဝါသည် ပိုမို ထက်ရှလာခဲ့သည်။

အဝေးမှ ကြည့်လိုက်လျှင်ပင် လူများကို အလွန် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စေသော ခံစားချက်ကို ပေးသည်။

ဝမ်ချဲသည် ဤသုံးနှစ်အတွင်း မည်သည့်အရာများကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်ကို မည်သူမျှ မသိကြပေ။

သို့သော် သူ၏ ကျင့်ကြံမှုသည် သုံးနှစ်အကြာကထက် အလွန်အမင်း တိုးတက်လာခဲ့သည်။

“တတိယအဆင့် အောက်တန်းလား”

လင်ချွမ်သည် သူ့ဘာသာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

သို့သော် သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မည်သည့် လှုပ်ရှားမှုမျှ မရှိခဲ့ပေ။

သုံးနှစ်အကြာက သူ ဝမ်ချဲ တောင်အောက်ဆင်းသွားသည်ကို ကိုယ်တိုင်ကြည့်ခဲ့ရသည့် အချိန်ကတည်းက ဖြစ်နိုင်သည်။

သူသည် ဝမ်ချဲ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို သိထားပြီးသား ဖြစ်သည်။

အနောက်ပိုင်းဒေသ နတ်ဆိုးဂိုဏ်း။

ဗဟိုလွင်ပြင် သိုင်းလောကနှင့် မတူဘဲ နတ်ဆိုးဂိုဏ်းသည် စွမ်းအားကို ကိုးကွယ်သည်။ 

အရူးအမူးပင် ဖြစ်နေသည်။

ရှောင်လင် ဘုန်းကြီးကျောင်းပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဝူတန်ဂိုဏ်းပဲဖြစ်ဖြစ်

နှစ်ခုစလုံးသည် ကျင့်ကြံမှု နည်းစနစ်များကို ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ယူဆောင်ကာ ထို့နောက် ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် ကျင့်ကြံသူအဖြစ် ရောက်ရှိခြင်း၊ သို့မဟုတ် သဘာဝ၏ တာအိုလမ်းစဉ်နှင့် ကောင်းကင်နှင့် လူသားတို့၏ ပေါင်းစည်းမှုကို အခြေခံအဖြစ် ခံယူခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် မဟာ ကျင့်ကြံသူအဆင့်သို့ ရောက်ရှိကာ သဘာဝကို ကျော်လွှားသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် နတ်ဆိုးဂိုဏ်းသည် စွမ်းအားရရှိရန်အတွက် မသမာသော နည်းလမ်းများကို အသုံးပြုသည်။

အသက်ရှည်မှုကို စတေးခြင်းနှင့် အလားအလာများကို လွန်ကဲစွာ သုံးစွဲခြင်းဖြင့် ကျင့်ကြံမှုကို လျင်မြန်စွာ တိုးတက်စေကာ အချိန်တိုအတွင်း အစွမ်းထက်သော ကျင့်ကြံမှုကို ရရှိစေသည်။

လင်ချွမ်သည် ဤအချက်ကို နက်နက်နဲနဲ ခံစားမိသည်။

နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးမျှော်စင်တွင် ဆုချခဲ့သော စွမ်းရည်ဖျက်ဆီးခြင်း ပညာရပ်သည် နတ်ဆိုးဂိုဏ်း၏ ကျင့်ကြံမှု နည်းစနစ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။

“ဟင်”

တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို ကြည့်နေသည်ကို ဝမ်ချဲ ခံစားမိပုံရသည်။

ရုတ်တရက် သူ ခေါင်းလှည့်လိုက်ပြီး လင်ချွမ်၏ အကြည့်နှင့် တိုက်ဆိုင်စွာ ဆုံမိသွားခဲ့သည်။

သို့သော် ဤအကြည့်သည် ဝမ်ချဲက နတ်ဆိုးဂိုဏ်း၏ ကျင့်ကြံမှု နည်းစနစ်ကို ကျင့်ကြံခဲ့သည်ဟု လင်ချွမ်ကို ပိုမို သေချာစေခဲ့သည်။

ဤအကြည့်ပြီးနောက် ဝမ်ချဲသည် အေးစက်စွာ ပြန်လှည့်သွားခဲ့သည်။

သူနှင့် လင်ချွမ်သည် စိမ်းသက်သူများ ဖြစ်သည့်အလားပင်။

“ဟား"

လင်ချွမ်းက ဂရုမစိုက်ဘဲ အသာလေး ရယ်မောလိုက်သည်။

ဝမ်ချဲအတွက် သူသည် သာမန် နွားကျောင်းသား တစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။

ဝမ်ချဲ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ဝူတန်ဂိုဏ်း၌ ပုန်းအောင်းနေသော လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သည့် လူငယ်တပည့်သာ သူ့၏ ပြိုင်ဘက် ဖြစ်ထိုက်သူ ဖြစ်သည်။

လင်ချွမ်သည် နွားကြီးကို ပုံမှန်အတိုင်း နွားတင်းကုပ်သို့ ပြန်ပို့လိုက်သည်။

သူ လှည့်ထွက်လာစဉ် ချင်းဝေနန်းတော် အကြီးအကဲနှင့် ဝမ်ချဲတို့ ကိုယ်ခံပညာ လေ့ကျင့်ရေး ခန်းမထဲသို့ ဘေးချင်းယှဉ် လျှောက်သွားသည်ကို မတော်တဆ တွေ့လိုက်ရသည်။

သူ မူလက စိတ်အနှောင့်အယှက် မဖြစ်ချင်ပေ၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဝမ်ချဲသည် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သည့် ပုဂ္ဂိုလ်ကို ရှာနေခြင်း ဖြစ်ပြီး ၎င်းသည် လင်ချွမ်နှင့် ဘာမှ မဆိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင်ပင်။

ကျန်းဟဲ၏ ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ဝမ်ချဲ"

“ဝူတန်က မင်းကို ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံခဲ့တာ၊ မင်း ဘာလို့ ဒီလိုလုပ်ရတာလဲ”

ချက်ချင်းဆိုသလို ဝမ်ချဲ၏ အေးစက်သော ရယ်မောသံ ထွက်ပေါ်လာသည်

“ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံခဲ့တယ် ဟုတ်လား”

“ငါ ဝမ်ချဲက နေ့မအား ညမအား ကျင့်ကြံခဲ့တာ၊ ငါ့ပါရမီနဲ့တောင် ဆဋ္ဌမအဆင့် အောက်တန်းကို ရောက်ဖို့ ခုနစ်နှစ် အချိန်ယူခဲ့ရတယ်"

“လူငယ်မျိုးဆက် တပည့်တွေထဲမှာ ငါ ဝမ်ချဲထက် နှစ်နှစ် ပိုစောပြီး စတုတ္ထအဆင့် အမြင့်ဆုံး ရောက်နေတဲ့သူ ရှိတယ်”

“ဒါကိုပဲ အကြီးအကဲက ‘ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံခဲ့တယ်’ လို့ ဆိုလိုတာလား”

ဤအော်ဟစ်သံများနှင့် မကျေမနပ် ပြောဆိုသံများသည် ကိုယ်ခံပညာ လေ့ကျင့်ရေး ခန်းမ၏ နံရံများသာ မရှိခဲ့ပါက လီရှစ်ရာ ဝူတန်တောင် တစ်လျှောက်လုံး ပျံ့နှံ့သွားနိုင်သည်။

၎င်းသည် ဝမ်ချဲ၏ မကျေနပ်ချက် မည်မျှ နက်ရှိုင်းကြောင်း ပြသနေသည်။

“ဝမ်ချဲ၊ မင်း အရမ်း ခေါင်းမာလွန်းတယ်"

“အဲဒီ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ဟာ ငါတို့ ဝူတန်ဂိုဏ်းရဲ့ တပည့် ဟုတ်၊ မဟုတ်တောင် ပြောရခက်တယ်"

“ဒီနေ့အထိ ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်နဲ့ ငါတို့ဟာ အဲဒီ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ အထောက်အထားကို စုံစမ်းနေတုန်းပဲ"

“မင်းရဲ့ ပါရမီနဲ့ ကြိုးစား ကျင့်ကြံမယ်ဆိုရင် အနှစ်ငါးဆယ်အတွင်း ကြီးမြတ်တဲ့ အောင်မြင်မှုတွေ ရမှာ သေချာတယ်"

“ငါတို့ ဘိုးဘေး သခင်ကျန်းစန်းဖုန်းလို မဟာ ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်လာနိုင်တာတောင် ဖြစ်နိုင်တယ်၊ ဘာလို့ ဒီလောက် အသည်းအသန် လုပ်နေရတာလဲ”

ကျန်းဟဲက စေတနာအရင်းခံဖြင့် အကြံပေးသည်။

“လစ်လိုက်”

“အနှစ်ငါးဆယ်ဆိုတာ အရမ်းကြာတယ်”

“နတ်ဆိုးဂိုဏ်းက ငါ့ကို စောင့်ဖို့ အနှစ်ငါးဆယ် အချိန်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး"

“ဝူတန်ဂိုဏ်းက ငါ ဝမ်ချဲ လိုအပ်တဲ့အရာကို မပေးနိုင်ဘူးဆိုရင် ငါ ဝမ်ချဲ ကိုယ်တိုင် ယူမယ်"

“ငါ ဝူတန်ကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ရင် နတ်ဆိုးဂိုဏ်းက ငါ့ကို ပိုပြီး နက်နဲတဲ့ ကျင့်ကြံမှု နည်းစနစ်တွေ ပေးမှာ သေချာတယ်”

ဝမ်ချဲ၏ အရူးအမူး ရယ်မောသံသည် အလွန် နားဝင်ဆိုးလှသည်။

ကျန်းဟဲ၏ အော်သံနှင့်အတူတူ။

ဤ စတုတ္ထအဆင့် အထက်တန်း ချင်းဝေနန်းတော် အကြီးအကဲသည် သေဆုံးသွားလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

“ဝူတန် အကြီးအကဲတွေက ဒီလောက်ပဲလား”

“ငါ ဝူတန်ကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ရင် အဲဒီ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ် ပေါ်မလာဘူးလား ကြည့်ရသေးတာပေါ့”

ခြေသံ “တဒုတ်ဒုတ်” ဖြင့် ဝမ်ချဲသည် ကိုယ်ခံပညာ လေ့ကျင့်ရေး ခန်းမထဲမှ ထွက်လာတော့မည့် အနေအထား ဖြစ်သည်။

“ရွှီး"

လေချွန်သံ သဲ့သဲ့လေးတစ်ခု ဝမ်ချဲ၏ နားနားမှ ဖြတ်သွားသည်။

တစ်စက္ကန့်အကြာတွင် သူသည် ပါးပြင်ပေါ်၌ နာကျင်မှု အနည်းငယ် ခံစားလိုက်ရပြီး သွေးများ စီးကျနေသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

“အရွက်လှီး ဓားပန်းပစ်နည်းလား"

“ဘယ်လောက် နက်နဲတဲ့ အတွင်းအားလဲ”

ဝမ်ချဲ၏ မျက်လုံးသူငယ်အိမ်များ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး ဝင်ပေါက်ဘက်သို့ ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ပျင်းရိသော ပုံပန်းသဏ္ဌာန်တစ်ခု ထိုနေရာ၌ ပေါ်လာသည်။

ရိုးရှင်းသော အဝတ်အစား၊ ပျင်းရိသော မျက်လုံးများဖြင့် အမြဲတမ်း တစ်ဝက်အိပ်မောကျနေပုံရသည်။

“လင်... လင်ချွမ်"

“ခုနက အရွက်လှီး ဓားပန်းပစ်နည်းကို မင်း သုံးလိုက်တာလား”

ဝမ်ချဲသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ တင်းတင်းကြပ်ကြပ် မေးလိုက်သည်။

ထိုအခါ လင်ချွမ်သည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်သည်။

သူ၏ အေးစက်သော အကြည့်သည် ကျန်းဟဲ၏ ရုပ်အလောင်းကို ကျော်ဖြတ်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဝမ်ချဲကို ကြည့်လိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်"

သူ အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ဝမ်ချဲသည် အံ့အားသင့်သွားပြီး လင်ချွမ်က ဤမျှ လွယ်ကူစွာ ဖြေကြားမည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။

“ဟား၊ ဟားဟား၊ ဟားဟားဟား”

သူသည် ရူးသွပ်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီး သူ့မျက်နှာသွင်ပြင်များ ကယောင်ချောက်ချား ဖြစ်နေသည်။

“ငါ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ဘူး”

“ငါ ဝမ်ချဲရဲ့ အထင်အသေးဆုံး နွားကျောင်းသားဟာ ငါ ငါးနှစ်လုံး တွေးတောခဲ့ပြီး အမြဲ သတ်ချင်ခဲ့တဲ့ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်နေတာကိုး”

“လင်ချွမ်၊ မင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကို ကောင်းကောင်း ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ခဲ့တာပဲ"