Ch 29

အပိုင်း (၂၉)

ဆောင်းစဝင်လာသည့်နေ့တွင် ကျန်းယွင်ကျူးသည် ဟင်းပွဲအသစ်လုပ်ဖို့ရာ စိတ်မပါဖြစ်နေလေသည်။ ထို့ကြောင့် သူမက အသားပန်ကိတ်ကိုသာ လုပ်လိုက်တော့သည်။ ရောင်းအားက မဆိုးချေ။

နေ့ခင်းတွင် သူတို့သည် ဖက်ထုပ်ပြုတ်ရောင်းကြမည်။ ဝက်သားနှင့်မုန်လာထုပ်၊ သိုးသားနှင့် မုန်လာထုပ် ဟူ၍ အစာနှစ်မျိုးလုပ်ကြမည်။ ပုံမှန်စားသုံးသူများက သူမ၏ဟင်းချက်လက်ရာကို ယုံကြည်ကြသည်။ ထို့အပြင် သည်နေ့သည် ဖက်ထုပ်စားသည့်ပွဲတော်ရက်တစ်ရက် လည်းဖြစ်သည်။ လူများစွာက ဖက်ထုပ်များကို မှာယူကြလေသည်။

ကျန်းယွင်ကျူးသည် ချန်ရှီရွာသို့ ပြန်လာချိန်တွင် ကုယန်ကျိုးက လမ်းကြုံဝင်လည်နှင့် မမျှော်လင့်ဘဲ တွေ့ခဲ့ရသည်။

“ မိန်းကလေးကျန်း ကျွန်တော် ဒီနေ့ စာသင်ပေးဖို့ အချိန်မရှိလို့ အားနာမိပါတယ်၊ ဆရာက ကျွန်တော့်ကို ညနေကျရင် သူ့ကို လာတွေ့ခိုင်းထားပြီး သူ့မိတ်ဆွေတွေနဲ့ ကျွန်တော့်ကို မိတ်ဆက်ပေးမယ်လို့ ပြောတယ် ကျွန်တော် နောက်ကျတဲ့အထိ ပြန်လာဖြစ်မှာမဟုတ်ဘူး” ကုယန်ကျိုးက ပြောလိုက်၏။

ကျန်းယွင်ကျူးက သူမ၏နှုတ်ခမ်းကို စေ့ထားလိုက်လေသည်။ ဟော ရောက်လာပြီ။ ကုယန်ကျိုးက မြို့ကိုသွားတော့မယ်။ အရမ်းနောက်ကျတဲ့အထိ ပြန်မလာဘူးတဲ့။ ဒါမှမဟုတ် သူ ဒီည ပြန်မလာတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။ နောက်ဆုံး မြို့တံခါးက ညနေ ၅နာရီဆို ပိတ်ပြီလေ။ သူ အချိန်မီမပြန်ရင်နိုင် သူ့ဆရာအိမ်ပဲ တည်းလိမ့်မယ်။

ဒါဆို အိပ်မက်ထဲမှာ ဒီည သူ ကပ်ဘေးကနေ လွတ်သွားခဲ့တာပေါ့။

ဒါက သူ့အတွက် ကံကောင်းတာလား ကံဆိုးတာလားတော့ မသိဘူး။

ကြည့်ရတာ အားလုံးက အိပ်မက်ထဲကအတိုင်း တထပ်တည်း ဖြစ်နေပြီ။ ကျန်းယွင်ကျူးသည် စိုးရိမ်သွားပြီးနောက် တဖြည်းဖြည်း စိတ်အေးသွားတော့သည်။ ဒါလည်း ကောင်းပါတယ်။ သူမက ကျန်းယွင်ရှို့နဲ့ ကံကြမ္မာချင်း လဲလိုက်လို့ ဒီနေ့ကိစ္စကို သက်ရောက်မှုရှိသွားမှာ စိုးရိမ်နေခဲ့တာ။ အခု အကြည့်ရတာတော့ အဲလိုမဖြစ်လောက်ဘူး။

“မိန်းကလေးကျန်း”

ကုယန်ကျိုးက ကျန်းယွင်ကျူး၏ လေးနက်နေသည့်မျက်နှာကို သတိထားမိသွားပြီး တောင်းတောင်းပန်ပန်နှင့် ရှင်းပြလိုက်လေသည်။

“ ဆရာက သူ့ရဲ့ အရေးကြီးတဲ့မိတ်ဆွေတွေလို့ ပြောလို့ပါ၊ ဒါကြောင့် ကျွန်တော် သွားမှ ဖြစ်မှာမလို့”

“ရပါတယ်ရှင်၊ ရှင် သွားလိုက်ပါ၊ ကျွန်မတို့က စာသင်ဖို့ အလျင်မလိုပါဘူး” ကျန်းယွင်ကျူးက ပြုံးပြလိုက်၏။

ကုယန်ကျိုးလည်း ပြုံးပြလိုက်ပြီး လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။

ကျန်းယွင်ကျူးက သူ့ကျောပြင်ကို ကြည့်ပြီး ရွှီချင်ရှန့်အကြောင်း စဥ်းစားမိသွားလေသည်။ သူမရဲ့အိပ်မက်ထဲမှာ သူလည်း ဒီည ကပ်ဘေးကနေ လွတ်သွားတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘာဖြစ်လို့လဲ ဆိုတာတော့ သူမ မသိဘူး။

ညနေ ၃နာရီ ထိုးခါးနီး.... ရွှီချင်ရှန့်သည် မုန့်ကျားရွာသို့ လိုက်ပို့ပြီးနောက်တွင် မိုင်းတွင်းဘက်သို့ မြန်မြန်ပြန်လာချင်ခဲ့သည်။ မိုင်းလုပ်သားများ အလုပ်ဆင်းခါနီးတော့မည်။ သူသည် ပြန်သွားပြီး အငှားလိုက်ရပေမည်။

သည်အချိန်တွင် အနီးနားက လူတစ်ယောက်က အလောတကြီး ရုတ်တရက်ပြေးဝင်လာတော့သည်။

“ တစ်ယောက်လောက် ကျွန်တော့်ကို ကူညီကြပါအုံး”

ယောကျ်ားတစ်ယောက်။ သူသည် လုံးဝပျာယာခတ်နေပြီး နေရာတွင်ရပ်ကာ အော်ဟစ်နေလေသည်။

“ဘာဖြစ်တာလဲ”

ရွှီချင်ရှန့်သည် စိတ်ထားကောင်းသူဖြစ်၏။ သူက မြည်းလှည်းပေါ်က ချက်ချင်း ဆင်းလာခဲ့လိုက်သည်။

ထိုယောက်ျားက သူ့လက်မောင်းကို ဆွဲကာ ပြန်ဖြေလေသည်။

“ ကျွန်တော့်မိန်းမ မီးမဖွားနိုင်လို့ပါ၊ သူ သွေးတွေအများကြီး ထွက်နေတယ်၊ လက်သည်ကလည်း ပြောတယ် သူ....”

ထိုယောက်ျားသည် စကားမဆုံးမခင်မှာပင် မျက်ရည်များ ဖြိုင်ဖြိုင်ကျလာတော့သည်။

မီးဖွားရခက်နေတာပဲ။ 

“ သူ့ကို မြို့ကို မြန်မြန်ခေါ်သွား၊ မဟုတ်ဘူး၊ စီရင်စုမြို့ကို ခေါ်သွားရမယ်၊ စီရင်စုမြို့မှာ သမားတော်ကောင်းတွေ အများကြီးရှိတယ်၊ သူ့အသက်ကို ကယ်နိုင်မှာပါ”

မုန့်ကျားရွာသည် ချန်လင်းမြို့တွင်ပါဝင်သော်လည်း ချန်လင်းမြို့စွန်တွင်ရှိကာ လမ်းတစ်လျှောက် တောင်ပေါ်လမ်းများဖြစ်လေသည်။ သူမကို မြို့လေးသို့ ပို့သည်ထက် စီရင်စုမြို့သို့ တန်းပို့လိုက်သည်က ပိုကောင်းလေသည်။ နည်းနည်းပိုဝေးသော်လည်း လမ်းက ဖြူးသည်။ မိခင်လောင်းက လမ်းခရီးကြမ်းကို သည်းခံနိုင်လိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် ရွှီချင်ရှန့်က ထိုသို့ပြောလိုက်ခြင်းပင်။

ထိုယောက်ျားက အသက်ကယ်ကောက်ရိုးကို ဖမ်းဆုပ်မိသွားသယောင် ထပ်ပြောလိုက်၏။

“ စီရင်စုမြို့ကို သွားမယ်၊ အဲဒီကို သွားမယ်”

ဒါပေမဲ့ စီရင်စုမြို့ကို ဘယ်လိုသွားရမှာလဲ။

“ကျွန်တော် ခင်ဗျားတို့ကို ခေါ်သွားပေးမယ်”

ရွှီချင်ရှန့်က ချက်ချင်းပြောလိုက်၏။ ဒါက သူ့အလုပ်ကို နှောင့်နှေးစေမှာ ဆိုပေမဲ့ သူ ဒီကိစ္စကို ဒီအတိုင်း လျစ်လျူရှုထားလို့မရဘူးလေ။

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်” ထိုယောက်ျားက သူ့လက်ကို ဆုပ်ထားကာ ဒူးထောက်ပြီး ကျေးဇူးတင်ချင်နေတော့သည်။

ရွှီချင်ရှန့်က သူ့ကို မြန်မြန်တားလိုက်၏။ သူတို့သည် ကိုယ်ဝန်သည်အမျိုးသမီးကို မြည်းလှည်းပေါ်သို့  အတူတူမ,တင်ပေးလိုက်ပြီး စီရင်စုမြို့သို့ မြန်မြန်သွားလိုက်ကြတော့သည်။

ရွှီချင်ရှန့် ဘာဖြစ်ခဲ့သည်ကို ကျန်းယွင်ကျူး မသိသည်က ပြောရန်ပင်မလိုချေ။ သူမသည် ထိုအခိုက်တွင် အနောက်ဘက်ကောင်းကင်ကိုသာ ငေးကြည့်နေလေသည်။

ညနေ ၅နာရီ.... မိုင်းလုပ်သားတွေ အလုပ်ဆင်းပြီ။ ဒီနေ့သည် ဆောင်းဝင်သည့်ပထမဆုံးရက် ဖြစ်သည်။ အိမ်မှာ ဖက်ထုပ်များ လုပ်ထားကြသည်။ မိသားစု စုံစုံညီညီ ဖက်ထုပ် အတူတူထိုင်စားရမည်ကို တွေးရင်း အားလုံး၏မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးကိုယ်စီနှင့် သူတို့သည် အိမ်သို့ ချက်ချင်း ပျံသွားချင်တော့သည်။

ဆောင်းရာသီတွင် နေဝင်စောလေသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်က ပိန်းပိတ်အောင် မှောင်နှင့်နေသည်။

မိုင်းလုပ်သားနောက်ဆုံးအဖွဲ့က ပြန်ကြတော့မည်။ သည်အခိုက်တွင် လူတစ်ယောက်က အနောက်ဘက်သို့ လက်ညှိုးထိုးပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

“ အဲဒါက ဘာလဲ”

အားလုံးက ထိုလူ ညွှန်ပြလိုက်သည့်ဘက်ကို ကြည့်လိုက်ကြ၏။ မီးလုံးတစ်ခုက လေထဲက ဆင်းလာပြီး တောင်ထိပ်တွင် ကျသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

“အဲဒါ ရှီဖုန်းတောင်ပဲ”

ထိုတောင်ကို ရှီဖုန်းတောင်မှန်း သိသူတစ်ယောက်က ပြောလိုက်၏။

အားလုံးက ထိုမြင်ကွင်းကို စိတ်ဝင်စားသွားတော့သည်။

သည်အခိုက်တွင် ချန်ရှီရွာထဲက အိမ်အပြင်တွင် ရှိနေသည့်လူများကလည်း မီးလုံးကို တွေ့လိုက်ကြပြီး အိမ်ထဲကလူများကို ချက်ချင်း အော်ပြောလိုက်ကြလေသည်။

“ ထွက်လာပြီး ကြည့်ပါအုံး၊ ဟိုးနားမှာ မီးလုံးတစ်ခု ရှိနေတယ်”

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ကြပြီးနောက် အခန်းထဲကလူများက ပစ္စည်းများကို ချထားလိုက်ကာ အပြင်ထွက်ပြီး ကြည့်လိုက်ကြလေသည်။

ဘာမှမရှိပါဘူး။ မဟုတ်ဘူး။ နောက်ထပ်မီးလုံးတစ်ခုက လေထဲမှ ကျလာပြန်သည်။

“ဘာဖြစ်နေတာလဲ”

မီးလုံးတွေက ကောင်းကင်ကနေ ကျလာတယ်တဲ့လား။ ဒါက ကပ်ဘေးတစ်ခု ဖြစ်တော့မယ်လို့ ပြောတာလား။ ကြောက်ရွံ့ကြသူများက နတ်ဘုရားများကို ချက်ချင်း ဆုတောင်းကြတော့သည်။

ရဲတင်းကြသူများကလည်း စိတ်ထဲက ရေရွတ်လိုက်ကြသည်။ တစ်ခုခုဖြစ်တော့မှာတော့ မဟုတ်လောက်ပါဘူး။

အမှတ်တမဲ့ အားလုံးက စုရုံးသွားပြီး လေသံတိုးတိုးဖြင့် တိုင်ပင်ကြရင်း အနောက်ဘက်သို့ ကြည့်နေကြလေသည်။

“ရွာသူကြီး ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ”

လူတစ်ယောက်က ကုယုံသယ်ကို တိတ်တိတ်လေး မေးလိုက်သည်။

ကုယုံသယ်မှာ မည်သို့သိပါမည်နည်း။ သူက သည်အတိုင်း မျက်မောင်ကျုံ့ထားလိုက်ပြီး ဘာမှမပြောပေ။

“ သွားစစ်ဆေးကြည့်ကြမလား၊ ရှီဖုန်းတောင်ပေါ်မှာ ဘုရားကျောင်းတစ်ခု ရှိတယ်ထင်တယ်၊ အဲမှာ လူတွေ နေကြသေးတယ်” လူတစ်ယောက်က ထောက်ပြလိုက်၏။

အားလုံးက အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြလေသည်။ သွားမှာလား။ မသွားဘူးလား။

ထိုအခိုက်လေးမှာပင် နောက်ထပ် မီးလုံးကြီး သုံးခုက ကျလာတော့သည်။ ထိုနောက် လင်းထိန်သွားပြီး ငါးပေးခန့်ရှိသည့် အနီရောင်အဝတ်အစားနှင့် နတ်သမီးတစ်ပါး ရုတ်တရက် ပေါ်လာတော့သည်။ သူမသည် မင်္ဂလာတိမ်တိုက်ပေါ်တွင် လှမ်းလျှောက်နေသလို တလှပ်လှပ်ဖြစ်နေပြီး ကျယ်ပြောလှသည့် ကြယ်တာရာကြီးတစ်ခုလို ထည်ဝါနေလေသည်။

အားလုံးမှာ မှင်တက်အံ့ဩသွားကြတော့သည်။ မြင်ကွင်းက အခိုက်တန့်လေးသာ ပေါ်လာသော်လည်း အစစ်လိုလို အတုလိုလို ဖြစ်နေသယောင်။ သို့တိုင် သူတို့သည် သေသေချာချာ မြင်လိုက်လေသည်။ နတ်သမီး ကိုယ်ထင်ပြတာပဲ။

“အဲဒါ ကောင်းကင်ဘုံရဲ့သမီးတော် နတ်သမီးပဲ၊ အားလုံး ကောင်းကင်ဘုံနတ်သမီးကို သွားကန်တော့ကြရအောင်”

ကြည်လင် ပြတ်သားသည့် ကလေးအသံတစ်ခု ထွက်လာလေသည်။ ထိုစကားနောက်တွင် အားလုံးက တစ်စုံတစ်ယောက်၏ ဦးဆောင်မှုနောက်မှ ရှီဖုန်းတောင်ဆီသို့ အပြေးအလွှားသွားလိုက်ကြတော့သည်။

မိုင်းတွင်းဆီက ဝမ်ပင်းကလည်း ထိုမြင်ကို တွေ့လိုက်ပြီး ချက်ချင်း မျက်မှောင်ကျုံ့သွားတော့သည်။ ထိုအရာက ကောင်းချီးပေးနေသည်လား။ ကျိန်စာတိုက်နေသည်လားကိုတော့  သူမသိတော့ချေ။

နေပါအုံး။ သူသည် ရုတ်တရက် သတိရသွားတော့သည်။ ရွာသားတွေအားလုံး ရှီဖုန်းတောင်ကို သွားလိုက်ကြရင် သူ့အစီအစဥ်ကရော။

ချီလင်သက်တော်စောင့်များ သိသွားမည်စိုးသဖြင့် သူရွေးထားသည့် လူများကို လွန်ခဲ့သည့် နှစ်ရက်ကတည်းက တောင်ခြေသို့ လွှတ်လိုက်ပြီး သူတို့ကိုယ်သူတို့ မိုင်းလုပ်သားများလို ဟန်ဆောင်ခိုင်းထားခဲ့သည်။ သည်အချိန်ဆိုလျှင် သူတို့သည် ချင်းလုံအောက်မှ ကီလိုမီတာ ၃၀လောက်တွင် ရောက်နေလောက်ပြီ။ သူတို့သည် အချိန်ကျသည်နှင့် လှုပ်ရှားကြလိမ့်မည်။

ဘာလုပ်ရမလဲ။ အစီအစဥ်ပြောင်းရမလား။ ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့ညပြီးသွားရင် အနာဂတ်မှာ နောက်တစ်ခါ တိုက်ခိုက်ဖို့ နောက်အခွင့်အရေးတစ်ခု ရပါ့မလားတောင် မသိဘူး။

ဒါပေမဲ့ သူ အစီအစဥ်မပြောင်းဘူးဆိုရင် ငါးစာက လွတ်သွားပြီ၊ သူတို့တွ ချီလင်သက်တော်စောင့်တွေကို ဘယ်လိုသ-တ်နိုင်တော့မှာလဲ။

သူသည် ကုလားထိုင်တွင် ပစ်ထိုင်လိုက်လေသည်။ ကောင်းကင်ဘုံက သူ့ကို ဆန့်ကျင်နေတာပဲ။

ယန်ရှန့်နှင့် ရှန်ဖုန်းမင်တို့လည်း ခုနက မြင်ကွင်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ယန်ရှန့်သည် သည်ရက်ပိုင်းတွင် ကျန်းယွင်ကျူးကို အာရုံစိုက်မိနေပြီး သူမက နေ့တိုင်း ကောင်းကင်ဘုံနတ်သမီးဘုရားကျောင်းသို့ သွားနေမှန်း သိထားလေသည်။ ကြည့်ရတာ သူမက ဘုရားကျောင်း ပြန်စည်ကားလာအောင် ကူညီပေးနေတာထင်တယ်။

သည်တစ်ကြိမ်တွင် သည်မြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျန်းယွင်ကျူး၏ လုပ်ရပ်မှန်း ချက်ချင်း ခန့်မှန်းမိပြီး လက်ခုပ်တီးလိုက်မိတော့သည်။

“ အံ့ဩစရာပဲ၊ သူက ဉာဏ်ကောင်းပါတယ်လို့ ငါပြောသားပဲ၊ ဒီလိုတောင် လုပ်နိုင်တယ်တဲ့၊ မီးလုံးတွေကို ခဏထားပါအုံး၊ သူက နတ်သမီးကို ဘယ်လိုလုပ်ခဲ့တာလဲ၊ နောက်မှ သူ့ကို မေးပြီး ငါလည်း အဲလို ကစားကြည့်ရမယ်”

ရှန်ဖုန်းမင်၏မျက်လုံးထဲတွင် အံ့ဩရိပ်ဖြတ်ပေးသွားလေသည်။ ထို့နောက် သူကမေးလိုက်၏။

“ ဒီမြင်ကွင်းကို သူလုပ်ခဲ့တာ ဘယ်သူသိသေးလဲ”

“ ငါတို့ ချီလင်သက်တော်စောင့်က လူနည်းနည်းပါးပါးပဲ ရှိမှာပေါ့ ၊ဘာလို့လဲ” ယန်ရှန့်က မေးလိုက်၏။

“ အဲလူတွေကိုပြောလိုက် ဒီကိစ္စကို အပြင်ကို တစ်ခွန်းမှ မပေါက်ကြားစေနဲ့လို့၊ မင်းရောပဲ”

ရှန်ဖုန်းမင်သည် ယန်ရှန့်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

“ဘာ....”

ယန်ရှန့်က အကြောင်းအရင်းကို မေးချင်ခဲ့သော်လည်း ရှန်ဖုန်းမင် စိတ်ပူသွားသည်ကို ရုတ်တရက် နားလည်လိုက်လေသည်။ အပင်မြင့်လေ လေတိုက်လေပေါ့။ ပြီးတော့ ဒီလုပ်ရပ်ကို ကျူးလွန်တာက အနည်းနဲ့ အများတော့ လူတွေရဲ့စိတ်ကို ပြုစားတာလို့ သံသယရှိနိုင်တယ်လေ။ မကောင်းတဲ့အကြံရှိတဲ့သူ တစ်ယောက်သာ ဒါကို သိသွားရင် အခြေအနေ ဆိုးသွားလိမ့်မယ်။

အဲလိုဆိုရင်တောင် သာမန်လူတစ်ယောက်ကိုတော့ ဘယ်သူမှ အာရုံစိုက်ကြမှာ မဟုတ်ပါဘူး။

“စိတ်မပူပါနဲ့၊ ငါတို့ချီလင်သက်တော်စောင့်တွေထဲက ဘယ်သူမှ ဘာမှပြောကြမှာမဟုတ်ဘူး”

ယန်ရှန့်သည် စကားဆုံးသွားနှင့် ပြောင်စပ်စပ်မျက်နှာဖြင့် ရှန်ဖုန်းကို ခေါင်းစခြေဆုံး ကြည့်လိုက်လေသည်။ သူက တခြားသူတွေကို အရမ်းစဥ်းစားပေးတတ်တယ်ပေါ့လေ။ ဟုတ်လား။

ရှန်ဖုန်းမင်က သူ့ကို အေးစက်စက် စိုက်ကြည့်လိုက်လေသည်။

ယန်ရှန့်က ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး သူလုပ်စရာရှိတာကို သွားလုပ်တော့သည်။

ချင်းလုံအောက်မှ ၃၀ ကီလိုမီတာအကွာတွင် ကျူးလျန့်က သည်နေရာတွင် လူများကိုဦးဆောင်ကာ ပုန်းခိုနေလေသည်။ ရှီဖုန်းတောင်နှင့် အလွန်ဝေးလေသည်။ ထိုအခြင်းအရာထက် သည်နေရာက တောင်ချိုင့်ဝှမ်းတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်တောင်များက မြင်ကွင်းကို ကာဆီးထားသည်။ ကျူးလျန့်နှင့် တခြားသူများသည် အနောက်ဘက်ရှိ ထူးခြားမှုကို မမြင်ကြပေ။

ည ၇နာရီ။ ကျူးလျန့်သည် အံကြိတ်လိုက်ပြီး သူ့မြင်းပေါ် တက်ကာ သူ့လူများကို ဦးဆောင်ပြီး ချန်ရှီရွာသို့ တန်းတန်းမတ်မတ်ဦးတည်သွားလိုက်လေသည်။

လူ ၅၀၀-၆၀၀ခန့် ရှိသည်။ သူတို့အားလုံးသည် ဓားပြများလို ဝတ်စားထားပြီး ရောင်စုံအဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားလေသည်။ သူတို့မျက်နှာကို အဝတ်များဖြင့် စည်းထားသည်။ သူတို့၏လက်ထဲတွင်တော့ ဓားကြီးများကို ကိုင်ထားကြသည်။

မြင်းစီးကာ လူအများကြီး ဖြတ်သွားကြသဖြင့် ဆူညံသံများ ထွက်လာတော့သည်။ လမ်းတစ်ဝက်တွင် ရွာသားတချို့က အပြင်ဘက်က ဆူညံသံကို ကြားလိုက်ပြီး တံခါးဖွင့်ကြည့်လိုက်ပြီးမှ ကြောက်လန့်တကြား တံခါးကို ချက်ချင်းပြန်ပိတ်လိုက်ကြသည်။ အမေရေ ဓားပြတွေ။ ဓားပြတွေအများကြီးပဲ။

ချန်ရှီရွာ၏ မိုင်၃၀အကွာတွင် ကင်းပုန်းစောင့်နေသည့် ချီလင်သက်တော်စောင့်က သူတို့ကို တွေ့သွားပြီး သတိပေးလေချွန်သံ အတိုသုံးခါ အရှည်သုံးခါ မှုတ်လိုက်လေသည်။

အချိန်တိုအတွင်းတွင် ယန်ရှန့်သည် သတင်းရသွားပြီး ရှန်ဖုန်းမင်းအား အလျင်စလို လာပြောပြလေသည်။

“ ဓားပြတစ်စုတဲ့၊ လူ ၅၀၀-၆၀၀လောက်ရှိတဲ့ လူတွေက ဓားကိုင် မြင်းစီး’ပြီး ငါတို့ဘက်ကို ဦးတည်လာနေတယ်တဲ့”

“ဓားပြ ဟုတ်လား”

ရှန်ဖုန်းမင်၏အသံမှာ ခပ်ဩဩထွက်လာလေသည်။ ဝူလင်စီရင်စုမှာ ဒီလိုလက်နက်အပြည့်အစုံရှိတဲ့ ဓားပြတွေ ရှိလို့လား။

...

အပိုင်း (၂၉.၂)

“ဘာလုပ်ကြမလဲ”

ယန်ရှန့်က မေးလိုက်၏။ သူသည် အလျင်မလိုနေချေ။ အဓိကအကြောင်းအရင်းမှာ ရွာထဲက လူများအားလုံးက ရှီဖုန်းတောင်ပေါ်သို့ တက်သွားကြသောကြောင့်ပင်။ ချီလင်သက်တော်စောင့်များသာ ကျန်ခဲ့သည်။ သည်မဖြစ်စလောက် ဓားပြမဆိုထားနှင့် ပမာဏ နှစ်ဆရှိနေလျှင်တောင် မမှုပေ။

ရှန်ဖုန်းမင်က ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းကျဲများနှင့် လျှောက်သွားလိုက်ပြီး တောင်ကုန်းပေါ်တွင် ရပ်ကာ အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်လေသည်။

သည်အခိုက်တွင် ကျန်းယွင်ကျူးနှင့် လူများက သည်နေရာမှ ၁၀ကီလိုမီတာသာ ဝေးကွာလေသည်။ သူတို့လမ်းကြောင်းကို ကြည့်လျှင် သူတို့သည် ချန်ရှီရွာသို့ ဦးတည်နေသည်ကို အလွယ်သိနိုင်လေသည်။

သူ့ဖီးနစ်ငှက်မျက်လုံးက ချက်ချင်းဆိုသလို အင်မတန်အေးစက်သွားတော့သည်။

“ ဧကန္တ သူတို့တွေ ချန်ရှီရွာကို ဝင်တိုက်ကြမလို့လား”

ယန်ရှန့်က သူ့ဘေးတွင်ရပ်လိုက်ပြီး တအံ့တဩနှင့်မေးလိုက်၏။ ချန်ရှီရွာက သာမန်ရွာလေးတစ်ခုပဲ။ အဲလောက်လုပ်ဖို့ တန်လို့လား။ ဒါမှမဟုတ်.... သူ အတွေးလွန်နေတာလား။ ဥပမာ သူတို့တွေက တကယ်ပဲ ချန်ရှီရွာသားတွေကို တိုက်ခိုက်ချင်တာဆိုတာ သူတို့ဘာလုပ်ရမလဲ။

ရွာသားတွေ ဒီအတိုင်းအသ-တ်ခံရမှာကို ရပ်ကြည့်မနေနိုင်လို့ ဆင်းကယ်ရမှာတော့ သေချာတယ်။ သူတို့တွေ ဘယ်နှစ်ယောက်လောက်ကို ကယ်နိုင်မှာလဲ။

လူတွေကို ကာကွယ်ပေးရတာက လူသ-တ်ရတာထက် အများကြီး ပိုခက်တယ်။ အထူးသဖြင့် လက်နက်မရှိတဲ့ လူတွေကို ကာကွယ်ရရင်ပေါ့။

ပြီးတော့ ဒီလူအုပ်စု ရောက်လာတဲ့ပုံစံက ထူးဆန်းတယ်။ သူတို့တွေ အရံအစီအစဥ်တစ်ခုခုများ ရှိနေသေးလား။ ရှိခဲ့ဆိုရင်ကော... ယန်ရှန့်သည် သေရေး ရှင်ရေးအတွေ့အကြုံးများစွာကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီး ဖြစ်လေသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် သည်အခိုက်တန့်တွင် အနည်းငယ်စိတ်ပူနေရုံကလွဲလျှင် မတတ်နိုင်ပေ။ ကံအားလျော်စွာ ချန်ရှီရွာက လူအားက ရှီဖုန်းတောင်သို့ သွားလိုက်ကြသည်။ မဟုတ်လျှင် သူတို့သည် သည်နေ့ည၌ သေချာပေါက်သ-တ်ဖြတ်ခံရပေလိမ့်မည်။

သူ စဥ်းစားနိုင်သည့် အရာကို ရှန်ဖုန်းမင်ကလည်း စဥ်းစားမိပြီးသာပင်။ သူက ပိုပြီး စဥ်းစားထားမိလေသည်။

ရှန်ဖုန်းမင်က သူ့ခါးမှ အမိန့်ပြားတစ်ခုကို ထုတ်လိုက်ပြီး ယန်ရှန့်အား လှမ်းပေးလိုက်၏။

“ ကျားတောင်စခန်းကို သွားပြီး အဲဒီက လုံခြုံရေးစစ်သားတွေကို ခေါ်လာခဲ့”

“အင်း”

အလုပ်ကိစ္စနှင့် ပတ်သက်လာလျှင် ယန်ရှန့်သည် ရှန်ဖုန်းမင်၏ လက်အောက်ငယ်သားတစ်ယောက်ပင်။ သူက ချက်ချင်း လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်လိုက်ပြီး တည်ကြည်သည့်ဟန်ဖြင့် အမိန့်ပြားကို ယူလိုက်ကာ မြင်းပေါ်တက်ပြီး လုစီရင်စုပြည်နယ်တွကင် စခန်းချထားသည့် ကျားတောင်စခန်းဆီသို့ ဦးတည်သွားလိုက်တော့သည်။

ရှန်ဖုန်းမင်က အဝေးသို့ ကြည့်ရင်း တုန်ယင်နေသည့်လက်တစ်ဖက်ဖြင့် သူ့ခါးဆီမှ ဓားရှည်တစ်ချောင်းကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

ဓားရှည်သည် အေးစက်တောက်ပကာ လင်းလက်နေပြီး လရောင်အောက်တွင် အနည်းငယ် တဖိတ်ဖိတ် တောက်နေရာ သ-တ်ဖြတ်ကာ သွေးသောက်ဖို့ရာ တောင့်တနေသယောင်။

သည်အချိန်တွင် ကျူးလျန့်က ရပ်လိုက်၏။ ဝမ်ပင်းပို့လာသည့် ဆက်သားက ရောက်လာခဲ့သည်။

“ ကောင်းကင်ပေါ်မှာ ပုံရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာတယ်၊ ချန်ရှီရွာက လူတွေအားလုံး ရှီဖုန်းတောင်ကို တက်သွားကြတယ်ဟုတ်လား”

ကျူးလျန့်က သူ့ဟာသူ စဥ်းစားလိုက်လေသည်။ တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ။ သူသည် တစ်ယောက်ယောက်က ကြားဝင်နှောင့်ယှက်နေသည်ကဟု သံသယမဖြစ်မိချေ။ ထို့အစား အပြစ်မဲ့လူများ အသ-တ်ခံရမည့်အရေးကို မကြည့်ရက်နိုင်သဖြင့် ကောင်းကင်ဘုံက မျက်စိဖွင့်လာသည်ဟု ချက်ချင်း ထင်သွားတော့သည်။ ဒါကြောင့်လည်း ဒီပုံရိပ်ပေါ်လာတာပေါ့။

သူသည် သည်နေ့ည လှုပ်ရှားမှုကို သိပ်သဘောမတူချင်ခဲ့ပေ။ သို့သော် အခုတော့ သည်လိုကိစ္စမျိုး ဖြစ်လာသဖြင့် သူက ချက်ချင်းပြန်ဆုတ်ဖို့ စဥ်းစားလိုက်တော့သည်။

“ စစ်သူကြီးဝမ်က ပြောတယ်၊ ဆက်လုပ်ပါတဲ့၊ ချီလင်သက်တော်စောင့်တွေနဲ့ ရင်ဆိုင်ရရင် ခဏလောက် အချိန်ဆွဲထားပေးတဲ့၊ သူ ချက်ချင်းလိုက်လာခဲ့မယ်တဲ့၊ မတွေ့ခဲ့ရင်တော့ တတ်နိုင်သမျှ ချက်ချင်း ပြန်ထွက်လာခဲ့ပါတဲ့”

ဒါသည် ဝမ်ပင်း၏နောက်ဆုံး ဆုံးဖြတ်ချက်ပင်။

ကျူးလျန့်သည် ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရပြီးနောက် စိတ်ထဲက ကြိတ်ကာ ကျိန်ဆဲလိုက်တော့သည်။ အဲဒီလူတွေက အစကတည်းက ငါးစာနဲ့ သူ့အကာအကွယ်ပဲလေ။ အခု သူတို့တွေမှ ဒီနေရာမှာမရှိတာ၊ တကယ်လို့ သူသာ ချီလင်သက်တော်စောင့်တွေနဲ့ တွေ့ခဲ့ရင် သူ့ကိုယ်သူ သွားအဖမ်းခံသလို ဖြစ်နေမှာပေါ့။

စစ်သူကြီးကြီးဝမ်က လိုက်လာနေပြီတဲ့လား။ ဒီနေရာကို လိုက်တာ ဘာအသုံးဝင်မှာလဲ။ သူက အခုလောလောဆယ် ဓားပြတစ်ယောက်လေ။ ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့တွေကို သူ့ကို သ-တ်ပစ်လို့ရတာပဲ။

ဝမ်ပင်းက သူ့ကို ငါးစာအဖြစ်အသုံးချခဲ့တာလား။

သူ မလုပ်နိုင်ဘူး။ ဒီကိစ္စက ဒီနေ့ လုံးဝမဖြစ်နိုင်တာ အရှင်းကြီးပါ။

“ပြန်လှည့်၊ ပြန်ကြမယ်”

သူက မြင်းကို ပြန်လှည့်လိုက်ပြီး ကြေညာလိုက်လေသည်။

စာလာပို့ပေးသည့် ဆက်သားက အခိုက်တန့် ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားပြီး

“ ခင်ဗျား ရှေ့ဆက်သွားရမှာမဟုတ်ဘူးလား”

သောက်ကျိုးနည်းရှေ့ဆက်စရာလား။ ကျူးလျန့်က သူ့ကို လျစ်လျူရှုထားလိုက်ပြီး လူများကို ဦးဆောင်ကာ ထွက်သွားတော့သည်။

ချန်ရှီရွာသည် အလွန်တိတ်ဆိတ်နေပြီး ရှီဖုန်းတောင်ပေါ်တွင်တော့ ထိုအခိုက်လေးတွင် အလွန် စည်ကားနေလေသည်။ အားလုံး နတ်သမီးရုပ်တုရှေ့တွင် ဒူးထောက်ပြီး စိတ်ရင်းနှင့် ဆုတောင်းနေကြသည်။ ထို့နောက် သူတို့က ဘုန်းကြီးကို နတ်သမီးပေါ်လာသည့်အဓိပ္ပာယ်ကို မေးမြန်းကြလေသည်။

ဘုန်းကြီးသည်လည်း ဘာသာရေးကိုင်းရှိုင်းပြီး အံ့ဩနေသည့်အမူအရာဖြင့် နတ်သမီး ရုတ်တရက် ပေါ်လာရသည့်အကြောင်းအရင်းကို မသိကြောင်း ပြောပြနေလေသည်။

အားလုံးက စုရုံးသွားပြီး စကားစမြည် ပြောဖြစ်သွားကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူတို့သည် ဘုရားကျောင်းက အလွန်မှ ယိုယွင်းပျက်စီးနေသည်ကို သတိထားမိသွားလေသည်။ သူတို့က ဘုရားကျောင်းကို အတူတူပြန်ပြင်ဆင်ကြရန် တိုင်ပင်လိုက်ကြသည်။ နတ်သမီးက သူတို့ကို ကောင်းချီးပေးကောင်း ပေးပေလိမ့်မည်။

လူအများကြီးက ဖရိုဖရဲဖြစ်ရန် ရည်ရွယ်ခဲ့ကြသည်။ သည်ဖရိုဖရဲကာလအတွင်း ရိုးရှင်းသည့် ကိစ္စများကို အချိန်အကြာကြီး ဆွဲထားခဲ့ရသည်။ ည ၉နာရီထိုးခါနီးမှ အားလုံးက သည်နေ့သည့် ဆောင်းဝင်စ,ရက်ဖြစ်ပြီး ဖက်ထုပ်မစားရသေးသည်ကို သတိရသွားတော့သည်။ သူတို့၏ ဗိုက်များကလည်း ဆာလောင်နေကြပြီ။

နောက်ကျပြီ။ မြန်မြန်ပြန်ကြသည်က ပိုကောင်းလိမ့်မည်။

အားလုံးက နှစ်ယောက်တစ်တွဲ၊ သုံးယောက်တစ်တွဲ စကားပြောရယ်မောရင်း တောင်အောက်သို့ ဆင်းလာကြလေသည်။

သို့သော်ငြား နောက်တစ်နေ့တွင် ကိစ္စတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရချိန်၌ သူတို့သည် ထပ်ပြီး မရယ်မောနိုင်ကြတော့ပေ။

မနေ့ညက။ မနေ့ညကတဲ့။ ရာချီလောက်ရှိတဲ့ ဓားပြတွေက သူတို့နေရာကို ဦးတည်လာခဲ့တာတဲ့။

ဓားပြတွေတဲ့။ မျက်တောင်တစ်ချက်မခတ်ဘဲ လူသ-တ်တဲ့ ဓားပြတွေတဲ့။ ဝူလင်စီရင်စုသည် ဆယ်စုနှစ်အတွင်း ဓားပြအန္တရာယ် မရှိခဲ့ချေ။ သို့သော် ဓားပြများ၏ရက်စက်မှုနှင့် ပတ်သက်လာလျှင်တော့ အားလုံးက ကြောက်ရွံ့နေကြဆဲပင်။

တော်ပါသေးရဲ့။ မနေ့က သူတို့တွေ ရှီဖုန်းတောင်ပေါ် ရောက်သွားလို့ပေါ့။ မဟုတ်ရင် အဲဒီဓားပြတွေက သေချာပေါက်လွယ်လွယ်နဲ့ ပြန်ဆုတ်သွားကြမှာမဟုတ်ဘူး။ သူတို့တွေကို အဖမ်းခံလိုက်ရရင်... စဥ်းတောင်မစဥ်းစားရဲဘူး။

ရုတ်တရက်ဆိုသလို ကောင်းကင်ဘုံနတ်သမီးက ဓားပြတွေ လာမှာကို ကြိုသိနေသဖြင့် သူတို့ကို ထွက်ပြေးနိုင်ရန် ကိုယ်ယောင်ပြခဲ့သည်ဟု စဥ်းစားမိသွားလေသည်။

သူတို့သည် ထိုအကြောင်းကို စဥ်းစားလေလေ ထိုသို့ဖြစ်မည်ဟု ပိုပြီးခံစားမိလေလေ ဖြစ်နေတော့သည်။

ရုတ်တရက် စိတ်ကူးပေါ်လာပြီး သူတို့သည် မနေ့ညက ကောင်းကင်ဘုံနတ်သမီးကို ဦးချကန်တော့ကြတော့သည်။ သည်အခိုက်တန့်လေးတွင် သူတို့သည် ကျေးဇူးတင်စိတ်အပြည့်နှင့် ကောင်းကင်ဘုံနတ်သမီးကို အံ့ဩကြည်ညိုသွားကြတော့သည်။

ကောင်းကင်ဘုံနတ်သမီးကို ကိုးကွယ်တာက ကပ်ဘေးကို မောင်းထုတ်ပေးပြီး အညံ့တွေကို ဖယ်ရှားပေးပြီး ရောဂါတွေကို သက်သာစေတယ်တဲ့။

မနေ့က သူတို့သည် ဘုရားကျောင်းကို ပြန်ပြန်ဖို့ တိုင်ပင်ခဲ့ကြ၏။ အချိန်တော်တော်ကြာအောင် တိုင်ပင်ဆွေးနွေးခဲ့ကြီးနောက်တွင် ဘာအဖြေမှ ထွက်မလာခဲ့ချေ။ သည်နေ့ သူတို့သည် အမိန့်စာတစ်ခု ထုတ်ပြန်ရမည်ဖြစ်ပြီး မြန်မြန်လုပ်ရလိမ့်မည်။ မဟုတ်လျှင် ကောင်းကင်ဘုံနတ်သမီး၏ အသက်ကယ်ပေးထားသည့် ကျေးဇူးတရားနှင့် မထိုက်တန်ရာကျပေတော့မည်။

ဤသို့ စိတ်ထဲတွင် မှတ်ယူထားကြလေရာ သည်ကိစ္စကို ချောချောမောမော ဖြေရှင်းပြီးသွားကြတော့သည်။

မကြာမီတွင် အနီးအနားရွာရှိ သူကြီးများက ဘယ်သူက ဘယ်လောက်ငွေထုတ်ပေးပြီး ဘယ်သူက ဘာလုပ်ပေးမည့်အကြောင်း ဆွေးနွေးခဲ့ကြတော့သည်။ ထို့နောက် သူတို့သည် ဘုန်းကြီးနှင့် စကားပြောရန် တောင်ပေါ်သို့ အတူတူတင်လာခဲ့ကြလေသည်။

သူတို့ပြောခဲ့သည့် စကားကိုကြားလိုက်ပြီးနောက် ဘုန်းကြီးသည် မနေ့ကည ဓားပြများ ရှိခဲ့ကြောင်း သိလိုက်ရလေသည်။ သူသ်ည အံ့ဩသွားသလို စိုးရိမ်သွားတော့သည်။ ရွာသားတွေကတော့ သူ့ကို ကယ်တင်ပေးခဲ့တဲ့သူက ကောင်းကင်ဘုံနတ်သမီးလို့ ထင်ကြမှာပေါ့လေ။ ဒါပေမဲ့ မီးလုံးနဲ့ အဲဒီရုပ်ပုံလွှာကို လုပ်ခဲ့တဲ့သူက သူနဲ့ ကျန်းယွင်ကျူးဆိုတာ သိထားပြီးသားပါ။ ဓားပြတွေကဘယ်က ရောက်လာတာလဲ။

သူသည် ဘုရားကျောင်း ပြန်ပြင်မည့်ကိစ္စကို ရွာသူကြီးများနှင့် အလျင်စလို သဘောတူလိုက်ပြီး ချန်ရှီရွာသို့ လူကိုင်တိုင်သွားလိုက်တော့သည်။ ပထမဆုံးအနေဖြင့် သူက ကျန်းယွင်ကျူးကို ကျေးဇူးတင်စကား ပြောလိုက်ပြီး မီရှန်းအတွက် သူမ စိုက်ပေးထားသည့် ဆေးဖိုးကို ပြန်ပေးလိုက်လေသည်။ သူက မနေ့ညက ဓားပြကိစ္စကိုလည်း ပြောပြလိုက်သည်။

ကျန်းယွင်ကျုးက အံ့ဩသွားပုံရပြီး

“ ဧကန္တ ကောင်းကင်ဘုံနတ်သမီးက တကယ်ပဲ ပေါ်လာခဲ့တာများလား”

သူမသည် ဓားပြများ ရောက်မည့်အကြောင်းကို ကြိုသိနေကြောင်းကိုတော့ သေချာပေါက် ဝန်ခံလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

ဘုန်းကြီးက သူမကို သည်လိုမြင်လိုက်ရသောအခါ သူ့တွင် အတွေးတစ်ခု ပေါက်သွားတော့သည်။ ဧကန္တ အားလုံးက တကယ်ပဲ ကောင်းကင်ဘုံနတ်သမီး ကိုယ်ထင်ပြခဲ့တာများလား။ သူမက မနေ့ညက လူတွေကို အန္တရာယ်ကနေ ကယ်တင်ပေးဖို့ အဲကိစ္စကို တမင်လုပ်ခဲ့တာများလား။

ဒါကပဲ လက်တွေ့ကျတဲ့အကြောင်းပြချက် ဖြစ်နေသလိုပဲ။

ဘုန်းကြီးက လက်အုပ်ချီလိုက်ပြီး ‘အော်မီတော်ဖော်’ ဟုရေရွတ်လိုက်လေသည်။ သူသည် ကောင်းကင်ဘုံနတ်သမီးကို ပိုကြည်ညိုသွားပြီး ကျန်းယွင်ကျူးကို ပိုကျေးဇူးတင်မိသွားတော့သည်။

“ အရှင်ဘုရား ဒီကိစ္စကို အရှင်ဘုရားနဲ့ တပည့်တော်ပဲ သိထားပါစေဘုရား”

ကျန်းယွင်ကျူးက ဘုန်းကြီးကို စိုးရိမ်စိတ်နှင့် ပြောလိုက်လေသည်။

“ ကိုယ်တော် နားလည်ပါပြီ”

ဘုန်းကြီးက ပြန်ဖြေလိုက်၏။ ဒီကောင်းကင်ဘုံနတ်သမီး ပေါ်လာတဲ့ကိစ္စက အတုအယောင်သာဆိုရင် ရလဒ်ဘယ်လိုကောင်းကောင် သာမန်လူတွေရဲ့ စိတ်ကို ညှိုးငယ်သွားစေလိမ့်မယ်။

“စိတ်မပူပါနဲ့ ဒကာမလေး၊ ဘုရားကျောင်းကို ပြန်ပြင်တာနဲ့ နတ်သမီးကို ပူဇော်တာကလွဲပြီး ငွေပိုလေးများ ရလာရင် ကိုယ်တော်က သာမန်ပြည်သူတွေကို ပြန်စွန့်ကြဲမှာပါ” ဘုန်းကြီးက ပြောလိုက်၏။

ကျန်းယွင်ကျူးက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ ကောင်းပါတယ်။ ကိုယ်ထင်ပြတယ်ဆိုတာကလည်း နောက်ဆုံး အတုအယောင်ပဲလေ။ ဘုရားကျောင်းမှာ ကောင်းမှုကုသိုလ်လုပ်တာကပဲ ဘုရားကျောင်းမှာ အမွှေးတိုင်ကို ရှည်ကြာအောင် ပူဇော်နိုင်လိမ့်မယ်။

ဘုန်းကြီးကို လိုက်ပို့ပေးလိုက်ပြီးနောက်တွင် လူအုပ်ကြီးတစ်ခုသည် စည်ကားလှစွာဖြင့် မြောက်ဘက်မှ နေ၍ တရားဝင်လမ်းမပေါ်သို့ တက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။ ထိုလူစုကြီးကို ကြည့်ရသည်မှာ ဝူလင်မိုင်းတွင်းမှ လာခဲ့ဟန်တူသည်။

ကျန်းယွင်ကျူးက တံခါးကိုလှည့်ပိတ်လိုက်လေသည်။ ကြည့်ရတာ ကိစ္စအားလုံး ပြီးဆုံးသွားပြီထင်ပါတယ်။

...