Ch 5

🍉 Chapter 5

ဓားအလင်းရောင်သည် ဥက္ကာပျံတစ်စင်းကဲ့သို့ အမြီးတန်းလျက် ပါလာပြီး၊ အေးစက်သောလေမှာ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလောက်အောင် ဖြစ်နေကာ၊ ယင်းဖြတ်သန်းသွားသော နေရာများတွင် မီးတောက်မီးလျှံများ မရှိတော့ဘဲ၊ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် မီးတောက်အများစု ငြိမ်းသတ်ခံလိုက်ရပြီး၊ သူတို့ရှိရာဘက်သို့ တည့်မတ်စွာ တိုက်ခတ်လာသည်။

ရှန်လဲ့ယန် ဤကမ္ဘာသို့ ရောက်ရှိနေသည်မှာ လဝက်ခန့်ရှိပြီ ဖြစ်ပြီး၊ အလွန်ဆုံး သူမြင်ဖူးသည်မှာ ဂိုဏ်း၏အတွင်းတံခါးမှ ဓားပျံစီးသော ကျင့်ကြံသူကိုသာ မြင်ဖူးခြင်းဖြစ်၍ ဤသို့ ရုပ်ရှင်အထူးပြုလုပ်ချက်ကဲ့သို့သော ဓားသိုင်းပညာမျိုးကို ပထမဆုံး အကြိမ် မြင်ဖူးခြင်းဖြစ်သောကြောင့် တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဝိုး"

အကယ်၍ ဤအရာမှာ အထူးပြုလုပ်ချက်သာ ဖြစ်ပါက သေချာပေါက် ပြားငါးဆယ်ထက် ပိုတန်ပြီး၊ Hot search တွင် ပရိုမိုးရှင်းလုပ်ရန်ပင်တန်လှပေသည်။

စီနီယာအစ်ကိုမှ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါ၊ ဒါ...... ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ ကျန်းရွှဲ့ဓားတော့ မဟုတ်လောက်ပါဘူး"

စီနီယာအစ်ကိုသည် သူ့ဘာသာ ရေရွတ်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် သူ့အား ဘေးတိုက်လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူ့ မျက်နှာအမူအရာမှာ အနည်းငယ် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်နေသည်။

ရှန်လဲ့ယန် "?"

"စီနီယာအစ်ကို့ကို အမှန်အတိုင်းပြောစမ်း၊ မင်း ဂိုဏ်းချုပ်နဲ့ တစ်ခုခု ပတ်သက်နေတာလား”

စာဖတ်သူနှင့် စာအုပ်ထဲရှိ ဇာတ်ကောင်များကြားမှ ပတ်သက်မှုကို ထည့်တွက်၍ရမည်လော။

ရှန်လဲ့ယန်သည် ရိုးသားစွာပင် ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

စီနီယာအစ်ကို မျက်နှာအမူအရာမှာ ပို၍ပင် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သွားပြီး ဆိုသည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ ငါ ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောပါဘူး၊ ဂိုဏ်းချုပ်က မင်းရဲ့ ဘယ်သူလဲ၊ မင်းအဖေလား၊ ဂိုဏ်းချုပ်က ကိုယ့်သားအရင်းကို လက်ထပ်တယ်လို့တော့ ငါ မကြားဖူးပါဘူး"

ရှန်လဲ့ယန်: "......"

ဓားအလင်းရောင်မှာ သူတို့နှင့် တစ်လက်မအောက်သာ ကွာဝေးတော့သည့် အချိန်ရောက်မှ နှင်းပွင့်ကြီးများကဲ့သို့ ကျဆင်းလာသည်။

ထို့နောက် ထိုအရာသည် လွင့်စင်နေသော ပြာများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ သူတို့ကို ဝိုင်းရံထားကာ လူသားအသားကင်ကို စားလို၍ သွားရည်ကျနေသော ထူးဆန်းသည့် ရွာသားများလည်း ပြာအဖြစ်ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

မီးခဲများနှင့် မည်းနက်သော ပြာများ ရောနှောနေသည့် ပုံဆောင်ခဲကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသောနှင်းများ လွင့်စင်သွား၍ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မြင်ကွင်းမှာ နံရံဆေးရေးပန်းချီကားတစ်ချပ် အရောင်လွင့်သွားသကဲ့သို့ ရုတ်တရက် လျင်မြန်စွာပြောင်းလဲသွားကာ၊ မီးလောင် ထားသော အိမ်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး၊ မီးကြောင့် ကျန်ရစ်သော စူးရှသည့် မီးခိုးငွေ့များလည်း ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

ရှန်လဲ့ယန် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ၊ သူတို့သည် မြေအောက်ခန်း အဝင်ဝတွင် ရပ်နေဆဲဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းတို့ရှေ့တွင် ဒဏ်ရာရသူများကိုထားရှိသော မြက်မိုးအိမ်မှာလည်း အကောင်းပကတိအတိုင်း တိတ်ဆိတ်ငြိမ်းချမ်းစွာရှိနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း၊ ပွင့်ဟနေသော ကျောက်ပြာပြားကြီးမှတစ်ဆင့် ဝင်ရောက်လာသော မိုးရေများက သူတို့၏ဆံပင်များနှင့် အဝတ်အစားများကို စိုရွှဲသွားစေခဲ့သည်။

သို့ဖြစ်၍စောစောက မီးလောင်မှုမှာ ထင်ယောင်ထင်မှားဖြစ်မှုသာဖြစ်နေခဲ့သလော။

စီနီယာအစ်ကိုသည် သူ၏မျက်နှာပေါ်မှ မိုးရေများကို သုတ်လိုက်ပြီးဆိုသည်။

"ကျိုကျိုးပြည်နယ်မှာ ထင်ယောင်ထင်မှားဖြစ်အောင် ဖန်တီးနိုင်စွမ်းရှိတဲ့ နတ်ဆိုးဆိုလို့ လက်ချိုးရေလို့ရတဲ့ အနည်းငယ်ပဲ ရှိတာ၊ မနေ့ညက လာသွားတဲ့ ကျင့်ကြံသူက ဘယ်လိုလုပ် သတိမထားမိဘဲ နေနိုင်မှာလဲ”

ရှန်လဲ့ယန်သည် အချိန်အတန်ကြာသည်အထိ ပျောက်ကွယ်မသွားဘဲ သူ့မျက်စိရှေ့တွင် မျောလွင့်နေသော ရေခဲပုံဆောင်ခဲ အစအနတစ်ခုကို ကြည့်လိုက်ရာ၊ ထိုအရာမှာ ဓားအလင်းရောင်၏အကြွင်းအကျန် ဖြစ်ဟန်တူပြီး ၎င်းနောက်သို့ လိုက်ရန် သူတို့ကို အချက်ပြနေသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။

ရေခဲပုံဆောင်ခဲမှ သူတို့ကို ရွာထဲရှိ ဘိုးဘွားပူဇော်ကျောင်းဆောင်ဆီသို့ တစ်လျှောက်လုံး လမ်းညွှန်ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ပြီး၊ ရှန်လဲ့ယန်သည် ဇင်ဗုဒ္ဓဘာသာ ဘုရားကျောင်းတွင် ထွန်းညှိထားသော အမွှေးတိုင်အနံ့နှင့် ဆင်တူသည့် အနံ့တစ်ခုကို သဲ့သဲ့မျှ ရရှူမိလိုက်သောကြောင့် သူ သတိထားလိုက်ကာ စီနီယာအစ်ကိုအား တီးတိုးပြောလိုက်သည်။

"အထဲမှာ လူတစ်ယောက်ယောက် ရှိနေသလိုပဲ၊ ကျွန်တော် အပြင်ကနေ စောင့်နေမယ်၊ စီနီယာအစ်ကို သွားပြီး စီနီယာအစ်ကိုတွေ အစ်မတွေ အကုန်လုံးကို ခေါ်လာခဲ့လိုက်”

စီနီယာအစ်ကိုမှ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး လူများကို သွားရောက်ခေါ်ဆောင်ရန် အမြန်ပြေးသွားလေသည်။

အခိုက်အတန့်ခန့် ကြာပြီးနောက်၊ စီနီယာအစ်ကိုသည် အိပ်ချင်မူးတူးဖြစ်နေသော ယွင်ရှီးဂိုဏ်းအပြင်ဘက်တပည့် နှစ်ဆယ် ကျော်နှင့်အတူ ရောက်ရှိလာသည်။

ဘိုးဘွားပူဇော်ကျောင်းဆောင်အတွင်း၌ လှည့်ကွက်များ ရှိနိုင်ကြောင်းကို ကြားသိရသောအခါ၊ အသက်နှစ်ဆယ်အရွယ်ရှိ တက်ကြွလှုပ်ရှားသော တပည့်ငယ်များသည် ချက်ချင်းပင် တံခါးကို ချိုးဖျက်ဝင်ရောက်သွားကြသည်။

ရှန်လဲ့ယန်သည် နောက်မှနေ၍ တိတ်တဆိတ် လိုက်ပါသွားခဲ့ပြီး၊ ဘိုးဘွားပူဇော် ကျောင်းဆောင်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူ၏ရှေ့မှ စီနီယာအစ်ကိုများနှင့် အစ်မများ၏ အော်ဟစ်သံများကို ကြားလိုက်ရသည်။

"မင်းတို့တွေ အရမ်းရဲတင်းလှချည်လား၊ ရွာထဲမှာ မိစ္ဆာပူဇော်ပွဲကို ဘယ်လိုများ လုပ်ရဲရတာလဲ”

"သူတို့အားလုံးကို အမြန်ထိန်းချုပ်ထားပြီး ဂိုဏ်းကို ချက်ချင်းအကြောင်းကြားလိုက်”

မိစ္ဆာပူဇော်ပွဲဆိုသည်မှာ မိစ္ဆာနတ်ဘုရားများကို ကိုးကွယ်ပူဇော်ခြင်းကို ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သည်။

မိစ္ဆာနတ်ဘုရားများ ဆိုသည်မှာ အမွှေးတိုင်များ၏ စွမ်းအားကို တပ်မက်ပြီး မိမိကိုယ်ကို ရုပ်ဖျက်ထားလေ့ရှိသော နတ်ဘုရားများဖြစ်ကာ၊ သူတို့သည် ယုံကြည်ကိုးကွယ်သူများအား ရွှေငွေရတနာများ၊ ကျော်ကြားမှုနှင့် စည်းစိမ်ချမ်းသာများ အစရှိသည့် အကျိုးအမြတ်အချို့ကို ပေးအပ်ရန် နတ်ဆိုးစွမ်းအင်ကို အသုံးပြုကြပြီး၊ ထိုအရာကို အသုံးချကာ ယုံကြည်ကိုးကွယ်သူများကို တိုးချဲ့၍ သူတို့၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ကို တိုးတက်စေရန် အမွှေးတိုင်ပူဇော်သက္ကာများကို ပိုမိုရယူကြသည်။

ဘိုးဘွားပူဇော်ကျောင်းဆောင်၏ အလယ်ဗဟိုတွင် သစ်သားကမ္ပည်းပြား ဆယ်ခုကျော်ခန့် ရှိနေပြီး၊ သာမန်ကမ္ပည်းပြားများနှင့် မတူဘဲ ထိုသစ်သားကမ္ပည်းပြားများ အားလုံးမှာ မပီပြင်သော အနီရင့်ရောင်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေကာ၊ သွေးလွှာများဖြင့် စိမ့်ဝင်စွန်းထင်းနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ကမ္ပည်းပြားများရှေ့တွင် ရွာသူကြီးအပါအဝင် သက်ကြီးရွယ်အိုများမှာ ရိုသေကိုင်းရှိုင်းစွာ ဦးညွှတ်ခစားလျက် အမွှေးတိုင်များ ထွန်းညှိကာ ဆုတောင်းနေကြပြီး သူတို့၏ ပါးစပ်များမှလည်း စကားလုံးများကို ရွတ်ဆိုနေကြလေသည်။

ညသန်းခေါင်ယံအချိန်တွင် မအိပ်ဘဲ ဤနေရာသို့ လာရောက်၍ပူဇော်နေကြခြင်းဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့်လည်း စီနီယာအစ်ကိုများနှင့် အစ်မများမှ သူတို့အား မိစ္ဆာပူဇော်ပွဲ ပြုလုပ်နေသည်ဟု ထင်မြင်သွားကြခြင်းမှာ အံ့သြဖွယ်ရာ မဟုတ်တော့ပေ။

ယွင်ရှီးဂိုဏ်း၏ တပည့်များ ရုတ်တရက် ချိုးဖျက်ဝင်ရောက်လာမည်ကို မျှော်လင့်ထားခြင်း မရှိသောကြောင့် ဖြစ်နိုင်‌သည်။ ဤရွာသားများကို တပည့်အချို့က ဖမ်းဆီးထားလိုက်ပြီဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့၏လက်မောင်းများကို ဖိချုပ်ကာ နေရာတွင်ပင် အကျဉ်းချထားလိုက်သည်။

သူ၏လက်ထဲတွင် လောင်ကျွမ်း၍ မကုန်သေးသော အမွှေးတိုင်များ အားလုံး မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျသွားပြီး ရုတ်တရက် ငြိမ်းသွားသည်။

စီနီယာအစ်ကိုများနှင့် အစ်မများသည် ဖြောင့်မတ်သော ဒေါသများဖြင့် ပြည့်နှက်နေကြသည်။

"ငါတို့က မင်းတို့ကို ကြင်ကြင်နာနာနဲ့ ဆန်တွေ ဆေးဖက်ဝင်အပင်တွေ ပေးတယ်၊ ဒဏ်ရာရတဲ့သူတွေကို နေရာချထားပေးပြီး မြက်မိုးအိမ်တွေကို ပြန်ဆောက်ပေးနေတာကို၊ မင်းတို့က ကွယ်ရာမှာ မိစ္ဆာပူဇော်ပွဲကို လုပ်နေကြတာလား”

"မိစ္ဆာပူဇော်ပွဲတွေက လူတွေရဲ့အသက်ကို ဒုက္ခပေးတယ်ဆိုတာ မင်းတို့ မသိကြဘူးလား”

ရှန်လဲ့ယန် လူအုပ်ကြီး၏နောက်ကွယ်တွင် ရပ်နေပြီး ရွာသူကြီး၏မျက်နှာအမူအရာကို တိတ်တဆိတ် လေ့လာနေသည်။

ရွာသူကြီးအိုကြီးမှ ဖမ်းဆီးခံရသောအခါ၊ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အံ့သြသွားခြင်းမှလွဲ၍ များစွာ ပြောင်းလဲသွားခြင်းမရှိဘဲ၊ ဤကိစ္စသည် တစ်နေ့နေ့တွင် ပေါ်ပေါက်လာလိမ့်မည်ဟု သူ ကြိုတင်မျှော်လင့်ထားသကဲ့သို့ ရှိနေလေသည်။ သို့သော် သူ၏လက်ထဲရှိ အမွှေးတိုင်များ မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျသွားပြီး ချက်ချင်းကျိုးပဲ့ကာ ငြိမ်းသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီးနောက်တွင်မူ၊ သူ၏ နောက်ကျိနေသော မျက်ဝန်းများတွင် အံ့သြခြင်း၊ ကြောက်ရွံ့ခြင်းနှင့် ဝမ်းနည်းခြင်းများ ရောနှောနေသော ရှုပ်ထွေးသည့် ခံစားချက်များ ရုတ်တရက် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

သူ ရုတ်တရက် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားပြီး၊ မြေပြင်ပေါ်ရှိ ကျိုးပဲ့နေသော အမွှေးတိုင်များကို ကောက်ယူကာ ပြန်လည်ထွန်းညှိရန် ကြိုးစားလေသည်။

"ဒါ မိစ္ဆာပူဇော်ပွဲ မဟုတ်ဘူး၊ ငါတို့ မိစ္ဆာပူဇော်ပွဲ လုပ်နေတာ မဟုတ်ဘူး”

ရွာသူကြီးအိုကြီး၏အသံမှာ အက်ကွဲနေပြီး၊ သူသည် ရုတ်တရက် ရုန်းကန်လိုက်ကာ သူ့နောက်ရှိ ယွင်ရှီးဂိုဏ်းမှ တပည့်နှစ်ဦးထံမှ ရုန်းထွက်၍ မြေပြင်ပေါ်ရှိ အမွှေးတိုင်များကိုကောက်ယူလိုက်သည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် ထိုအမွှေးတိုင်များကို ပြန်လည်ထွန်းညှိ၍မရနိုင်တော့ချေ။

သူတို့ရှေ့ရှိ သွေးရောင်ကမ္ပည်းပြားမှာလည်း အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ တဖြည်းဖြည်း အရောင်မှေးမှိန်သွားပြီး၊ အဘိုးအိုရွာသူကြီး၏ ပြူးကျယ်နေသော အကြည့်အောက်တွင် သာမန် အညိုရောင် သစ်သားပြားတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

"သား...... ငါ့သားလေး"

အဘိုးအိုရွာသူကြီးမှ ရုတ်တရက် ခါးသီးစွာ ငိုကြွေးလိုက်ပြီး၊ မြေပြင်ပေါ်ရှိ အမွှေးတိုင်ပြာများကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

"ငါ့သားလေး...... အဖေ မင်းကို တောင်းပန်ပါတယ်"

ဘိုးဘွားပူဇော်ကျောင်းဆောင် အတွင်းရှိ အခြားသော ရွာသားများမှာလည်း ခေါင်းငုံ့ကာ မျက်ရည်များကို သုတ်ရင်း အော်ဟစ်ငိုကြွေးလာကြလေသည်။

ရှန်လဲ့ယန် စနစ်ရှောင်တုနှင့် အတန်ကြာ စကားပြောခဲ့ပြီးနောက်၊ အဘိုးအိုရွာသူကြီး၏ စကားများမှတစ်ဆင့် မူရင်းဇာတ် ကွက်အချို့ကို နောက်ဆုံးတွင် မှတ်မိသွားခဲ့ပြီး ဤကိစ္စနှင့် ကိုက်ညီအောင် တွေးကြည့်နိုင်ခဲ့သည်။

ကျင့်ကြံသူများသည် လူများကို ကယ်တင်ရန် သွားရောက်ချိန်တွင် နတ်ဆိုးရှာဖွေရေး အိမ်မြှောင်ဖြင့် နတ်ဆိုးစွမ်းအင် အတက်အကျများကို ရှာမတွေ့ခဲ့သောကြောင့်၊ ရွာသားများ မတော်တဆ မီးမှောက်ကျရာမှ ဖြစ်ပွားသော မတော်တဆမှု တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်ဟု ထင်မြင်ခဲ့ကြသည်။

တစ်ကြိမ်တွင် ယွင်ရှီးဂိုဏ်းအပြင်ဘက်တပည့်များ ရွာသို့ ဆေးလာပို့သောအခါ သူတို့အားလုံး မီးထဲတွင် သေဆုံးသွားခဲ့ရသည်အထိပင် ဖြစ်သည်။

ဂိုဏ်းချုပ်၏ပထမဆုံးတပည့်ဖြစ်သူ ကျိန့်ဇီဟန် ကိုယ်တိုင် ရွာသို့လာရောက် စုံစမ်းစစ်ဆေးခဲ့မှသာ၊ ရွာတွင် မီးလောင်မှုဖြစ်ပွားခြင်းမှာ နတ်ဆိုးများကြောင့်မဟုတ်ဘဲ ပထမဆုံးအကြိမ် မီးစတင်လောင်ကျွမ်းချိန်တွင် ရွာသူကြီး၏သားသည် မီးငြှိမ်းသတ်ရင်း သေဆုံးသွားခဲ့ရခြင်းကြောင့်ဖြစ်ကြောင်း သိရှိခဲ့ရသည်။

ဝိညာဉ်များသည် လောကကြီးတွင် အချိန်ကြာမြင့်စွာ လှည့်လည်သွားလာနေသောအခါ၊ သူတို့၏ အသိစိတ်များ အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားမည်ဖြစ်ပြီး၊ သေဆုံးရသည့် နာကျင်မှုကိုသာ ထပ်ခါတလဲလဲ ခံစားနေရမည် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ရွာတွင် သုံးနှစ်တစ်ကြိမ်တိုင်း ထိုနေ့က မီးလောင်ခဲ့သည့် မြင်ကွင်းကို ထပ်မံဖြစ်ပေါ်စေမည်ဖြစ်ပြီး၊ ထိုဝိညာဉ်မှာ လောကကြီးတွင် ပျောက်ကွယ်မသွားဘဲ ဆက်လက်ကျန်ရှိနေမည်ဖြစ်သည်။

အဘိုးအိုရွာသူကြီးနှင့် သားများကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရသော ရွာသားအချို့သည် ဤကိစ္စကို ကြာမြင့်စွာကတည်းက သိရှိထားခဲ့ကြ သော်လည်း၊ သူတို့၏ "ကလေးများ" ပျောက်ကွယ်သွားမည်ကို မကြည့်ရက်သောကြောင့်၊ မီးလောင်သည့်မြင်ကွင်း ထပ်မံဖြစ်ပေါ်လာမည့် အချိန်တိုင်းတွင် သူတို့သည် ဘိုးဘွားပူဇော်ကျောင်းဆောင်သို့ လာရောက်၍ အမွှေးတိုင်ထွန်းကာ ပူဇော်ကြပြီး၊ အသိစိတ် ပျောက်ကွယ်နေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော ဤဝိညာဉ်များကို မီးလောင်သည့် ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်မှုတစ်ခု ဖန်တီးနိုင်ရန် ကူညီပေးခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည်။

သူ တွေဝေနေသည်မှာ အတန်ကြာသွားသောကြောင့်ဖြစ်မည်။ စီနီယာအစ်ကိုမှ သူ့ကို စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် လှည့်ကြည့်လာသည်။

သူ နှုတ်ခမ်းထောင့်များကိုတွန့်ကာ ပြုံးပြလိုက်ပြီး အသံမထွက်ဘဲ နှုတ်ခမ်းလှုပ်ရုံဖြင့် ပြန်လည်ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် အဆင်ပြေပါတယ်" 

ဆိုလိုသည်မှာ အကယ်၍ သူသာ ဤကမ္ဘာသို့ကူးပြောင်းလာပြီး ဤကိစ္စ၏ လမ်းကြောင်းကို ပြောင်းလဲပစ်ခဲ့သည့် အခြားကမ္ဘာမှ ဝိညာဉ်တစ်ခု မဟုတ်ခဲ့ပါက၊ သူ့ စီနီယာအစ်ကိုများနှင့် အစ်မများသည် ယနေ့ညတွင် သေဆုံးသွားကြမည် ဖြစ်သည်။

ရှန်လဲ့ယန် ရင်ထဲတွင် အနည်းငယ် ဝမ်းနည်းသွားစဉ်၊ ရုတ်တရက် ပိန်လှီသော လက်တစ်ဖက်က သူ၏ ဘောင်းဘီခြေထောက် ကို လာဆွဲလိုက်သည်။

ထိုသူမှာ အဘိုးအိုရွာသူကြီးဖြစ်ပြီး၊ တစ်ဖက်လူသည် မည်သည့်အချိန် အချိန်ကတည်းက မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျနေသည်အား မသိပေ။ လက်တစ်ဖက်တွင် အမွှေးတိုင်ပြာတစ်ဆုပ်ကို ကိုင်ထားကာ အခြားလက်တစ်ဖက်ဖြင့် သူ့ ဘောင်းဘီခြေထောက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခုခုကို ချထားသည့်ပုံပေါ်နေသည်။

"ဒီကိစ္စက တစ်နေ့ကျရင် ပေါ်လာလိမ့်မယ်ဆိုတာကို ငါ အရင်ကတည်းက သိထားပြီးသားပါ”

"ဒီည ရွာထဲမှာ ဘယ်သူမှမသေဘူးဆိုရင်၊ ငါ့သားက ဝိညာဉ်လွင့်စင်သွားပြီး လောကကြီးထဲကနေ ပျောက်ကွယ်သွားရ တော့မှာ"

"ကံကောင်းလို့ ငါဘိုးဘွားပူဇော်ကျောင်းဆောင်ရဲ့ ကြမ်းပြင်အောက်မှာ ယမ်းမှုန့်တွေကို ကြိုမြှုပ်ထားခဲ့တာ၊ ဒီနေ့အတွက် ငါ့သားကို ငါ ကယ်တင်မယ့်ကိစ္စကို ဘယ်သူမှ တားလို့မရဘူး"