Welcome To MM Storyteller
LOGIN
၆၀ ခုနှစ်က မုဆိုးမလေး
အပိုင်း ၁
“နင် ဘာလုပ်နေတာလဲ။ အဲဒါ ငါတို့ ဝမ် မိသားစုပစ္စည်းတွေလေ”
အဘွားအိုတစ်ဦးက စူးရှသောလေသံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “နင် ငါ့သားကို သတ်လိုက်တာ။ ငါ့သားက ကောင်းကောင်းကြီးရှိနေတာကို။ နင့်ကြောင့် သူသေရတာ”
အဘွားအို၏ စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်သံများနှင့်အတူ သူမက ချွေးမဖြစ်သူ၏ လက်ထဲမှ အဝတ်အစားများကို လှမ်းဆွဲလုယူရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ အသက်နှစ်ဆယ်အရွယ်ရှိ ချွေးမဖြစ်သူက ပါးနပ်စွာဖြင့် ဘေးသို့ရှောင်တိမ်းလိုက်ပြီး အဝတ်များကို သူမ၏လက်ထဲတွင် မြဲမြံစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။
“ဒါ ကျွန်မအဝတ်တွေ၊ ကျွန်မအိပ်ရာခင်းတွေပါ။ သူ မရှိတော့ဘူးဆိုတော့ ကျွန်မလည်း သွားတော့မယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မပစ္စည်းတွေကိုတော့ ကျွန်မနဲ့အတူ ယူသွားရမယ်”
“ဘာကို နင့်ဟာတွေလဲ။ အဲဒါတွေအကုန်လုံးက ငါတို့ ဝမ် မိသားစုပိုင်တာတွေ”
“တကယ်လို့ ဒီပစ္စည်းတွေကို ပေးမယူဘူးဆိုရင်လည်း ကျွန်မ ဒီ ဝမ်မိသားစုအိမ်မှာပဲ ဆက်နေလိုက်မယ်။ ဒီနေ့ ကျွန်မကို ဘယ်သူက အိမ်ပြင်ဆွဲထုတ်ရဲလဲ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့”
သူမ၏ ခင်ပွန်းမှာ သေဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ ယောက္ခမများအနေဖြင့် ဝမ်းနည်းပူဆွေးပြီး ဒေါသထွက်နေကြသည်မှာ နားလည်ပေးနိုင်စရာပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမသည်လည်း အနိုင်ကျင့်ခံမည့်သူ မဟုတ်ပေ။
ကတ်ကြေးကိုကိုင်ကာ ထိုင်နေသည့် သူမကို ဘယ်သူမှ တိုက်ရိုက် ရင်မဆိုင်ရဲကြချေ။ လူအုပ်ကြီးက ဝိုင်းအုံကြည့်ရှုနေကြပြီး အဘွားအိုဝမ်မှာ ယုတ္တိမရှိဘဲ ပြောဆိုနေကြောင်း တီးတိုးပြောဆိုနေကြသည်။ သားဖြစ်သူနှစ်ဦးမှာ လူများ၏ ဝေဖန်မှုများကို မခံနိုင်တော့သဖြင့် မိခင်ဖြစ်သူကို တိုက်တွန်းပြောဆိုလိုက်ကြသည်။
“သူ့ကို ယူသွားခိုင်းလိုက်ပါ၊ အစောကြီးကတည်းက သူ့ဟာတွေပဲဟာကို”
“ဟုတ်တယ် အမေ၊ သူ့ကို လက်ဗလာနဲ့တော့ ပြန်လွှတ်လို့ မဖြစ်ဘူးလေ”
“ငါ မပေးနိုင်ဘူး။ ငါ့သားလေး မရှိတော့ဘူး။ ငါ့ပစ္စည်းတွေကို သူ့ကို ပေးမယူသွားခိုင်းနိုင်ဘူး။ သူလုပ်တာ။ အကုန် သူလုပ်တာ။ သူက ငါ့သားကို သတ်လိုက်တာ”
အကြီးဆုံးသားက ဝင်ပြောလိုက်သည်။ “အကယ်၍ သူ မသွားဘဲနေပြီး အမေက သူ့မျက်နှာကို နေ့တိုင်းကြည့်နေရတာ အဆင်ပြေတယ်ဆိုရင်လည်း အဲဒါ အမေ့ကိစ္စပဲနော်။ ကျွန်တော်တို့ကတော့ လုပ်စရာရှိတာ လုပ်ရမှာပဲ”
“မဖြစ်ဘူး! ငါ သူ့နဲ့ အတူမနေချင်ဘူး”
“ဒါဆိုရင်လည်း သူ့ပစ္စည်းတွေ ပေးယူသွားခိုင်းလိုက်ပါ”
“ဟုတ်တယ်၊ နှစ်မျိုးလုံးတော့ မရဘူးလေ၊ သူမ ဒီမှာနေတာ နှစ်တွေကြာပြီပဲ၊ သူ့အကြောင်း အမေသိသားနဲ့။ သူ့ကို အနိုင်ကျင့်ဖို့ လွယ်မယ်လို့ ထင်နေလား”
“အို... ငါ့ရဲ့ သနားစရာ သားလေးရဲ့! ”
အဘွားအိုမှာ ပြန်လည်ငိုကြွေးလာပြန်သော်လည်း ရုန်းရင်းဆန်ခတ်ဖြစ်ပြီးနောက်တွင်မူ ချွေးမဖြစ်သူအား ပစ္စည်းများ ယူဆောင်သွားခွင့် ပြုလိုက်ရတော့သည်။ သေတ္တာတစ်လုံး၊ နေ့စဉ်ဝတ် အဝတ်အစားများ၊ အိပ်ရာခင်း၊ ခေါင်းအုံးစွပ် အစရှိသည့် အိပ်ရာအသုံးအဆောင်ပစ္စည်းများနှင့် ကျန်ရှိနေသော စားစရာများကို တစ်ခုမကျန် ယူဆောင်သွားခဲ့သည်။
လော့လန်သည် တွန်းလှည်းကို ယောက္ခမအိမ်မှ တွန်းထုတ်လာခဲ့ပြီး ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်ကာ သူမ၏ နောက်ထပ်သွားရမည့် ခရီးလမ်းကို စဉ်းစားလိုက်သည်။ သူမ၏ ယောက္ခမအိမ်နှင့် သူမ၏ မိဘအိမ်တို့မှာ တစ်ရွာတည်းတွင်ရှိပြီး မီတာအနည်းငယ်မျှသာ ကွာဝေးသည်။ သူမအနေဖြင့် ဆန်ရိက္ခာမှတ်ပုံတင်ကို ပြောင်းရွှေ့စရာမလိုဘဲ ရိက္ခာရရှိရန်အတွက် ဆက်လုပ်ကိုင်နိုင်ပေသည်။
သို့သော် သူမ၏ မိဘများမှာ လွန်ခဲ့သည့်အချိန်ကတည်းက ဆုံးပါးသွားခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး အစ်ကိုကြီးနှစ်ယောက်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။ အစ်ကိုအကြီးဆုံးနှင့် ယောက်မဖြစ်သူတို့မှာ ကလေးငါးယောက်ကို ရှာဖွေကျွေးမွေးနေရပြီး မိသားစုတစ်ခုလုံးမှာ ရွှံ့စေးအိမ်လေးနှစ်လုံးထဲတွင် ကျပ်သိပ်စွာ နေထိုင်နေကြရသည်။ ထို့ကြောင့် သူမအတွက် နေရာလွတ်မရှိပေ။
ဒုတိယအစ်ကိုနှင့် ယောက်မဖြစ်သူတို့တွင်မူ ကလေးနည်းပါးသော်လည်း ယောက်မဖြစ်သူမှာ ဆက်ဆံရခက်သူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။
သူမအနေဖြင့် ဒုတိယအစ်ကို၏ အိမ်တွင် သွားရောက်နေထိုင်သင့်လား။ ထိုအတွေး ဝင်ရောက်လာသော်လည်း သူမ သိပ်ပြီးမျှော်လင့်မထားမိပေ။
လမ်းကြုံနေသဖြင့် သူမသည် ဒုတိယအစ်ကို၏ အိမ်ရှေ့သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်သွားခဲ့ပြီး ဝင်ရမလို၊ မဝင်ရမလို တွန့်ဆုတ်နေမိသည်။ သူမ ပြန်လှည့်ထွက်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ယောက်မဖြစ်သူက သစ်သားဇလုံကိုကိုင်လျက် ထွက်လာသဖြင့် နှစ်ဦးသား ပက်ပင်းတိုးမိသွားကြသည်။
“နင် ဘာဖြစ်လာတာလဲ”
“ကျွန်မ ဒီမှာ ခဏလောက် နေလို့ရမလား”
ဒုတိယယောက်မဖြစ်သူက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် လက်မခံနိုင်သည့်ပုံစံဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
“နင့်ကို လက်မခံချင်လို့တော့ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အိမ်မှာ နေရာမရှိလို့ပါ။ အရင်တုန်းက ငါ့အမေ နေမကောင်းဖြစ်တုန်းကတောင် ဒီကိုရွှေ့ပြီး ရက်ပိုင်းလောက် ပြုစုထားချင်ခဲ့ပေမဲ့ ထားစရာနေရာမရှိလို့ ငါ့အမေအိမ်ထိပဲ ပြန်သွားပြီး ပြုစုပေးခဲ့ရတာ”
လော့လန် ဘာဆက်ပြောမည်ကို ကြိုသိနေသည့်အလား ဒုတိယယောက်မဖြစ်သူက ဆက်၍ညည်းတွားပြောဆိုလိုက်သည်။ “အနောက်ဘက်အခန်းမှာလည်း ပစ္စည်းတွေအပြည့် ပုံထားတာ၊ ကလေးနှစ်ယောက်တောင် ကုတင်ပေါ်မှာ ကျပ်ကျပ်တည်းတည်း အိပ်နေရတာ။ ငါတို့အိပ်တဲ့ ကုတင်ပေါ်မှာတော့ နေရာနည်းနည်းရှိတယ်၊ နင် ငါတို့နဲ့ အတူလာအိပ်လို့တော့ ရတယ်လေ”
အိမ်ထောင်ကျဖူးပြီးဖြစ်သည့် အသက်နှစ်ဆယ်ကျော်အရွယ် အမျိုးသမီးတစ်ဦးအနေဖြင့် အစ်ကိုအရင်းနှင့် ယောက်မဖြစ်သူတို့ အိပ်သည့်နေရာတွင် ဘယ်လိုလုပ် ဝင်ရောက် အိပ်စက်နိုင်မည်နည်း။ ဒုတိယယောက်မဖြစ်သူက ထိုကဲ့သို့သဘောထားမျိုး ရှိနေမှတော့ သူမအနေဖြင့် နောက်ဆုတ်လိုက်ရန်သာ ရွေးချယ်လိုက်သည်။ သူမသည် အစ်ကိုနှင့် ယောက်မတို့၏ ကုတင်ပေါ်တွင် မည်သို့မျှ နေထိုင်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။ ဒီရလဒ်ကို သူမ ကြိုတင်မျှော်လင့်ထားပြီးပြီပင်။ ထိုစကားများမှာ မတော်တဆ ဆုံတွေ့သွား၍သာ ပြောလိုက်ရခြင်းဖြစ်သည်။
“အဲဒါကတော့ ဘယ်ဖြစ်မလဲ။ ထားလိုက်ပါတော့၊ ကျွန်မ တခြားနည်းလမ်း ရှာကြည့်လိုက်ပါမယ်”
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမလှည့်ထွက်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ဒုတိယယောက်မဖြစ်သူက ယဉ်ကျေးမှုအရ သူမကို လှမ်းတားလိုက်သည်။
“အိမ်မှာ နေ့လယ်စာ ဝင်စားသွားဦးလေ၊ ငါ နင့်အတွက် ဂျုံကြမ်းတစ်ခွက် ပိုထည့်ပေးမယ်”
“ရပါတယ်၊ နောက်ရက်မှပဲ လာခဲ့ပါတော့မယ်”
ဒုတိယယောက်မဖြစ်သူမှာ ယဉ်ကျေးမှုအရ ပြောဆိုခြင်းသာဖြစ်ပြီး သူမကို တားဆီးရန် အမှန်တကယ် ကြိုးစားခြင်းမရှိပေ။ သူမသည် တွန်းလှည်းကိုတွန်းကာ ဒုတိယအစ်ကိုအိမ်ကို ကျော်လွန်သွားခဲ့ပြီး သူမ၏ မူလရည်မှန်းထားရာနေရာဖြစ်သည့် ရွာအနောက်ဘက်ရှိ စုတ်ပြတ်နေသော တဲအိုပျက်လေးဆီသို့ ဦးတည်သွားလိုက်သည်။
ထိုတဲအိုပျက်လေးမှာ သစ်သားတိုင်များဖြင့် ထောက်ကန်ထားပြီး ကောက်ရိုးများဖြင့် မိုးထားသည်။ ထိုနေရာအား ယခင်က ဖရဲခင်းစောင့်ရန် အသုံးပြုခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ လွန်ခဲ့သည့် နှစ်နှစ်အတွင်း ရွာ၌ ဖရဲသီးမစိုက်ပျိုးတော့သဖြင့် ထိုတဲလေးမှာ စွန့်ပစ်ခံထားရခြင်း ဖြစ်သည်။
တဲမှာ ထောင့်သုံးချိုးပုံစံ တဲဖြစ်ပြီး ဘက်နှစ်ဖက်စလုံးမှာ ပွင့်နေသည်။ သူမ ယခင်က သေချာမကြည့်ခဲ့ဖူးသော်လည်း ယခုအခါ တွန်းလှည်းကိုချကာ သေချာစစ်ဆေးကြည့်ရှုလိုက်ရာ အမိုးတွင် အပေါက်အပြဲအချို့ ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ မိုးမရွာသရွေ့ အဆင်ပြေနိုင်သော်လည်း မိုးရွာလာပါက သေချာပေါက် ဒဏ်ခံနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ အတွင်းဘက်သို့ ကြည့်လိုက်ရာ မိုးရေဝင်ထားသည့် အစအနများကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။
“အရင်ဆုံး နေရာချလိုက်ကြတာပေါ့”
မိုးရာသီပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဆောင်းရာသီပဲဖြစ်ဖြစ် ဤတဲအိုပျက်လေးသည် မိုးရွာသည့်နေ့ကို ခံနိုင်ရည်ရှိကောင်းရှိနိုင်သော်လည်း အေးခဲသော ဆောင်းဒဏ်ကိုမူ ကျော်ဖြတ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် လတ်တလောတွင် သူမ၌ ပိုကောင်းသော ရွေးချယ်စရာမရှိသဖြင့် ပစ္စည်းများကို ဤနေရာတွင် ခေတ္တသိုလှောင်ထားရမည် ဖြစ်သည်။
အသက်ရှင်နေသည့် လူတစ်ယောက်လုံးသည် ရှူးမပေါက်ဘဲ ထိန်းထားလို့ သေသွားမည် မဟုတ်ပေ။
သူမသည် သူမ၏ ယုံကြည်ချက်ကို ခိုင်မာစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ယောက္ခမအိမ်ရှေ့တွင် မည်သည့်အခါမျှ ဒူးထောက်မည်မဟုတ်ပေ။ သေတ္တာကို တဲထဲသို့ ရွှေ့ပြီးနောက် ဘေးနားရှိ ကောက်ရိုးထုံးကိုယူကာ သေတ္တာကို လုံခြုံအောင် ဖုံးအုပ်လိုက်သည်။ သေတ္တာမှာ သော့ခတ်ထားသော်လည်း ဝှက်ထားသည်က ပိုကောင်းပေသည်။
စားသောက်ရန် အချိန်မရှိသဖြင့် ဆာလောင်မှုကို ဖြေဖျောက်ရန် ကျန်ရှိနေသော ဂျုံပြားခြောက်ကို ကိုက်ဝါးစားသောက်ရင်း သစ်ကိုင်းကြီးများကို လိုက်လံရှာဖွေလိုက်သည်။ လုံခြုံမှုရှိစေရန်အတွက် တဲ၏ ကျန်ရှိနေသော နှစ်ဖက်ကို ဖုံးအုပ်ရန် လိုအပ်နေသည်။
လယ်လုပ်ငန်းခွင်၌ ပင်ပန်းဆင်းရဲခံ လုပ်ကိုင်ဖူးသည့် အမျိုးသမီးဖြစ်သဖြင့် သူမသည် အားစိုက်ကာ လုပ်ကိုင်လိုက်ရာ နေ့လယ်ခင်းတစ်ခုလုံး အချိန်ပေးပြီး တဲ၏ ဘေးဘက်များကို သစ်ကိုင်းများဖြင့် ကာရံလိုက်သည်။ ထို့နောက် အမိုးပေါ်သို့ ကောက်ရိုးတစ်ထပ် တင်လိုက်သည်။
သူမ အလုပ်ရှုပ်နေပြီး ချွေးများထွက်နေကာ ခြေရင်း၌လည်း ကောက်ရိုးခြောက်များစွာ ကျန်ရှိနေသေးသည်။ လူများ အလုပ်ပြီး၍ အိမ်ပြန်ချိန်ရောက်လာရာ ရွာအနောက်ဘက် လယ်ကွင်းများမှ ပြန်လာသူများသည် သူမ၏ တဲရှေ့မှ ဖြတ်သန်းသွားလာကြရသည်။ မကြာမီတွင် စပ်စုလိုသော လူအုပ်ကြီးမှာ ထိုမြင်ကွင်းကိုကြည့်ရန် ဝိုင်းအုံလာကြသည်။
“ဟေး... လော့လန်၊ နင် ဒီတဲအိုပျက်ကြီးကို ပြင်ပြီး ဘာလုပ်မလို့လဲ”
“လော့လန်ရေ၊ အဒေါ် နင့်ကို အိမ်ကောင်းကောင်းတစ်အိမ်နဲ့ မိတ်ဆက်ပေးမယ်လေ။ နင်က ဘယ်လိုလုပ် ဒီလိုတဲမျိုးမှာ နေလို့ဖြစ်မလဲ။ နင်က ဒီလောက်ချောတဲ့ ကောင်မလေးကို၊ အဒေါ် နင့်ကို လိုက်ဖက်တဲ့သူနဲ့ မိတ်ဆက်ပေးမယ်”
ရွာ၏ နာမည်ကြီး အောင်သွယ်တော်ဖြစ်သူ အဒေါ် ဟူက စကားစလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ လျိုလန်က ပြန်လည်မဖြေကြားသော်လည်း အနီးနားရှိ စိတ်ဝင်စားနေသူတစ်ဦးက မည်ကဲ့သို့သော မိသားစုမျိုးလဲဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။
“မိသားစုကောင်းပါ! နင် စိတ်ဝင်စားရင် ငါ နင့်အဒေါ်ကို ပြောပြပေးလို့ရတယ်”
“ဟုန်လင်တပ်မဟာက အမျိုးသားတစ်ယောက်ပါ။ သူ့မိန်းမက ဆုံးသွားတော့ သူ့မှာ ကလေးလေးယောက် ကျန်ခဲ့တယ်၊ သားနှစ်ယောက်၊ သမီးနှစ်ယောက်ပေါ့။ သူ့ကို ယူလိုက်ရင် နင့်အနေနဲ့ ကလေးမွေးရမှာကို ပူစရာမလိုတော့ဘူး။ ချက်ချင်း အမေဖြစ်ရော။ ဘယ်လိုလဲ လော့လန်၊ နင် သဘောတူရင် ငါ တွေ့ဖို့ စီစဉ်ပေးမယ်လေ”
သူမ၏ အစ်ကိုကြီးမှာ ပေါက်ပြားကိုထမ်းလျက် ညိုမောင်းသော မျက်နှာတွင် စိုးရိမ်ပူပန်သော အမူအရာဖြင့် ရောက်ရှိလာသည်။ လော့လန် တိတ်ဆိတ်နေသဖြင့် အစ်ကိုကြီးက သူမကိုယ်စား မေးမြန်းလိုက်သည်။ “အဲဒီလူက အသက်ဘယ်လောက်လဲ၊ ကလေးတွေကရော အသက်ဘယ်လောက်တွေလဲ”
“အမျိုးသားကတော့ ၄၂ နှစ်၊ သားအကြီးဆုံးက ၁၈ နှစ်ပါ”
“ခင်ဗျား ဘာဖြစ်နေတာလဲ” အစ်ကိုကြီး လော့က ပေါက်ပြားကို မြှောက်လိုက်သဖြင့် အဒေါ် ဟူမှာ လန့်ဖျပ်ပြီး လှည့်ပြေးသွားရာ အစ်ကိုကြီးက အော်ဟစ်ပြောဆိုလိုက်သည်။ “ခင်ဗျားက ဘယ်လိုလူမို့လို့ ဒီလိုစကားမျိုး ပြောရတာလဲ။ အဲဒီလူက ကျုပ်ညီမရဲ့ အဖေအရွယ်လောက် ရှိနေပြီ။ ခင်ဗျား ဘယ်လိုလုပ် အဲဒီလို ပြောထွက်ရတာလဲ”
“ငါက နင့်ညီမလေး သနားစရာကောင်းနေလို့ နေစရာနေရာလေး ရသွားအောင် ရှာပေးချင်ရုံပါ”
အစ်ကိုကြီးလော့ ရပ်တန့်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် စိတ်ငြိမ်သွားသည်။ “ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားအနေနဲ့ လူကို တွေ့ကရာလူ ရှာပေးလို့မရဘူးလေ၊ သူက အရမ်းအသက်ကြီးလွန်းတယ်”
လော့လန်က ပြန်ချေပလိုက်သည်။ “အဒေါ် ရှာပေးနေတာက ကျွန်မအတွက် ယောကျ်ားရှာပေးတာ မဟုတ်ဘူး၊ အဒေါ် ကိုယ့်ဘာသာ ယူဖို့ ရှာနေတာနဲ့ ပိုတူနေတယ်”
“ငါ... “ အဒေါ် ဟူက သူမမှားမှန်းသိသွားပြီး ပြန်လည်မပြောဆိုတော့ပေ။ “ငါ ထပ်ရှာကြည့်ပါဦးမယ်၊ ငယ်ရွယ်တဲ့သူများ တွေ့မလားလို့”
အဒေါ် ဟူ ထွက်သွားပြီးနောက် ပေါက်ပြားထမ်းထားဆဲဖြစ်သော အစ်ကိုကြီးလော့ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။ ဤအချိန်၌ ဘေးမှကြည့်နေသူများ လူစုကွဲသွားကြပြီး ညစာစားရန် အိမ်ပြန်သွားကြပြီဖြစ်သည်။ သူသည် ညီမဖြစ်သူအတွက် စိတ်မကောင်းဖြစ်နေသော်လည်း စကားမပြောဘဲ သူမ၏ ပစ္စည်းများကို ကူညီသိမ်းဆည်းပေးရန် ဝင်လာခဲ့သည်။ လော့လန်က သူ့ကို တားလိုက်သည်။
“အစ်ကိုကြီး၊ ဘာလုပ်မလို့လဲ”
“အိမ်ပြန်လိုက်ခဲ့”
“အစ်ကိုကြီးနဲ့ ယောက်မတို့ ကုတင်မှာ အတူတူ လာအိပ်ရမှာလား”
“ဒါဆိုရင်လည်း ငါ...” အစ်ကိုကြီးလော့မှာ ထိုင်ချလိုက်ပြီး ခေါင်းကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့်အုပ်ကာ စိတ်ပျက်အားငယ်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “အကုန်လုံး ငါ့အပြစ်တွေပါ”
ညီမဖြစ်သူ၏ ခင်ပွန်းမှာ သေဆုံးသွားပြီဖြစ်ရာ ဝမ်မိသားစုက သူမကို မည်သို့အနိုင်ကျင့်ကြမည်ကို သူတွေးပူမိသည်။ ဝမ်မိသားစုအိမ်မှ ထွက်ခွာလာခြင်းမှာ မှန်ကန်သော ရွေးချယ်မှုဖြစ်ကြောင်း သူတို့ သိထားကြသည်။ သို့သော် အိမ်ရှိအခြေအနေမှာ အခက်အခဲရှိနေ၏။ သူတို့တွင် နေစရာနေရာမရှိသလို သူမကို တစ်ကုတင်တည်း အတူအိပ်ခိုင်းရန်လည်း မဖြစ်နိုင်ပေ။
“အစ်ကိုကြီး” လော့လန်က သူ့ပခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။ “အစ်ကိုကြီးအပြစ် မဟုတ်ပါဘူး။ စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကျွန်မဘာသာ အဆင်ပြေအောင် နေတတ်ပါတယ်။ နောက်ကျရင် နေရာသစ်တစ်ခု ရှာတွေ့ချင် တွေ့လာမှာပေါ့။ တစ်သက်လုံးကြီး ဒီလိုဖြစ်နေမှာမှ မဟုတ်တာ”
နေစရာနေရာမရှိခြင်းနှင့် အခန်းငှားရန်ပင် မတတ်နိုင်ခြင်းတို့က အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ လွတ်လပ်ခွင့်ကို ကန့်သတ်ထားသကဲ့သို့ ရှိသည်။ သို့သော် စကားပြောနေစဉ် သူမ ပြုံးလိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် ခိုင်မာသော စိတ်ဓာတ်တို့ တောက်ပနေဆဲဖြစ်သည်။ သူမ မျှော်လင့်ချက် မပျက်ပေ။ အသက်ရှင်နေသရွေ့ သူမအတွက် လမ်းစအမြဲရှိသည်ဟု ယုံကြည်ထားသည်။
“နင့်အစ်ကိုလတ်ကို သွားပြောကြည့်ပါလား။ အနောက်ဘက်အခန်းကို ရှင်းပေးပြီး နင့်အတွက် နေရာလုပ်ပေးဖို့လေ”
“မလိုပါဘူး၊ အခုက ပူနေတုန်းဆိုတော့ လောလောဆယ် ဒီမှာပဲ နေလိုက်ပါမယ်။ ရာသီဥတု အေးလာမှပဲ အဲဒီကိစ္စ ပြောကြတာပေါ့”
သူမသည် ဒုတိယယောက်မဖြစ်သူက လက်ခံကောင်း လက်ခံလိမ့်မည်ဟူသော မျှော်လင့်ချက်ရောင်ခြည်သန်းကာ ဒုတိယအစ်ကိုအိမ်သို့ သွားရောက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် ဒုတိယယောက်မဖြစ်သူမှာ သူမကို လက်ခံရန် ဆန္ဒမရှိကြောင်း ထင်ရှားနေသည်။ အကယ်၍ သူမ သွားနေပါက လင်မယားနှစ်ယောက်ကြား အဆင်မပြေမှုများသာ ဖြစ်လာစေမည်ဖြစ်သည်။ အစ်ကိုကြီး၏ မိသားစုမှာ ပို၍ပင် ကျပ်တည်းနေနိုင်သဖြင့် သူမဘာသာ ကြည့်ကြပ်လုပ်လိုက်ခြင်းက ပိုကောင်းပေသည်။
မိသားစုက ချမ်းသာသည်ဆိုလျှင်ပင် အနောက်ဘက်အခန်းတွင် ပုံထားသော ပစ္စည်းများကို ဘယ်မှာသွားထားကြမည်နည်း။ လွှင့်ပစ်လိုက်ရမည်လား။ ရေစိုသွားလျှင်ကော။ ဆုံးရှုံးမှုကို ဘယ်သူက တာဝန်ယူမည်နည်း။ ဤအရာအားလုံးမှာ သူမ၏ အစ်ကိုဖြစ်သူမိသားစုအတွင်း ပဋိပက္ခမဖြစ်စေလိုသော ပြဿနာများဖြစ်သည်။
“ဒါပေမဲ့ နင့်မှာ မိသားစုရှိရဲ့သားနဲ့ ဒီနေရာမှာ ဘယ်လိုလုပ် နေရက်ရတာလဲ”
အစ်ကိုကြီးက ထိုသို့ပြောလိုက်ချိန်တွင် ပေါက်ပြားကိုထမ်းလျက် ဒုတိယအစ်ကို ရောက်ရှိလာသည်။ သူနှင့်အတူ တပ်မဟာတစ်ခုတည်းတွင် အိမ်ထောင်ကျနေသည့် အစ်မဖြစ်သူပါ ပါလာသည်။ မောင်နှမများအကြား သံယောဇဉ်နက်ရှိုင်းကြပြီး သူမကို ဤအခြေအနေဖြင့် မြင်လိုက်ရသဖြင့် နှစ်ဦးစလုံး စိုးရိမ်ပူပန်သွားကြသည်။
“ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့ပါ၊ အိမ်မှာ အတူတူ ကျပ်ကျပ်တည်းတည်း အိပ်ရရင်တောင် ဒီတဲမှာနေတာထက် ပိုကောင်းပါသေးတယ်”
အစ်ကိုကြီးက ဝင်ပြောလိုက်သော်လည်း ထိုမျှသာ ပြောနိုင်ရှာသည်။ သူတို့အိမ်၏ အခြေအနေမှာ အကန့်အသတ်ရှိပြီး နေမကောင်းသည့် ကလေးတစ်ဦးလည်း ရှိနေသည်။ ညီမဖြစ်သူကို အိမ်ခေါ်သွားပြီး ကျန်တာကို နောက်မှရှင်းမည်ဟု တွေးလိုက်မိသည်။ အနောက်ဘက်အခန်းတွင် ကလေးငါးယောက် နေထိုင်ကြသည်။ သားအကြီးဆုံးမှာ ၁၈ နှစ်ရှိပြီဖြစ်ပြီး မကြာမီ အိမ်ထောင်ပြုတော့မည်ပင်။
အစ်မဖြစ်သူမှာ မျက်ရည်သုတ်ရုံသာ တတ်နိုင်ပြီး တစ်ခွန်းမျှ ဝင်မပြောရဲရှာပေ။ အိမ်ထောင်ကျပြီးနောက် သမီးနှစ်ယောက် မွေးဖွားခဲ့ပြီး ယခုအခါ ယောက္ခမနှင့်အတူ နေထိုင်ရသည်။ သူမအနေဖြင့် မလုံခြုံသလိုခံစားရပြီး ယောက္ခမရှေ့တွင် ဘာမှမပြောရဲပေ။ ညီမဖြစ်သူကို အလွန်စိတ်ပူသော်လည်း ကာကွယ်မပေးနိုင်မှန်း သူမ သိနေသည်။
ဒုတိယအစ်ကိုမှာ ပုံမှန်အားဖြင့် ဇနီးဖြစ်သူက အိမ်ထောင်မှုကို ဦးစီးထားသဖြင့် ဘာမှဝင်မလုပ်တတ်သူမျိုး ဖြစ်သည်။ ပြဿနာတစ်ခုခုကြုံလာလျှင် သူနှင့်မဆိုင်သလို တိတ်ဆိတ်နေတတ်သည်။ သူသည် နေ့စဉ်ရက်ဆက် စားသောက်ပြီး အလုပ်လုပ်ရုံမှလွဲ၍ ဘာကိုမှ ဂရုမစိုက်ပေ။ ယခုလည်း ထိုနေရာ၌ ရပ်နေသော်လည်း မည်သည့်ခံစားချက်မျှမပါသော မျက်နှာထားမျိုးသာ ရှိနေသည်။ သူ့ကို အားကိုး၍မရနိုင်ကြောင်း လူတိုင်းသိကြသည်။
လော့လန်သည် လူတိုင်း၏ အခက်အခဲများကို နားလည်သည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ရှောင်လွှဲ၍မရသော အခြေအနေများ ရှိတတ်သည်။ အစ်ကိုကြီးအိမ်မှ အကြီးဆုံးတူနှင့် ဒုတိယတူလေးတို့မှာ လူပျိုပေါက်အရွယ်များဖြစ်ကြရာ သူမကဲ့သို့ အဒေါ်တစ်ယောက်အနေဖြင့် မည်သို့ အတူနေထိုင်နိုင်မည်နည်း။ သူတို့ကိုယ်တိုင်ပင် နေရေးထိုင်ရေး ပူပန်နေရချိန်တွင် သူမအနေဖြင့် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး မဖြစ်စေလိုပေ။
“အခုက ပူနေတုန်းဆိုတော့ လောလောဆယ် ဒီမှာပဲ နေလိုက်ပါဦးမယ်။ ဆောင်းတွင်းရောက်လို့မှ အခြေအနေမပြောင်းလဲသေးရင် အဲဒီကျမှ အစ်ကိုတို့အိမ်ကို လာခဲ့မယ်လေ”
ဒါကသာ ပဋိပက္ခလျော့နည်းစေရန် သူမစဉ်းစားနိုင်သော တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ဆောင်းတွင်းမရောက်ခင် အိမ်ထောင်ဖက်တစ်ယောက် ရှာတွေ့နိုင်ခဲ့လျှင် နေရေးထိုင်ရေးအတွက် ပူပန်စရာ လိုတော့မည်မဟုတ်ပေ။
“ဒါဆိုလည်း ပြီးရောလေ”
သူမ၏ အစ်ကိုနှင့် အစ်မဖြစ်သူတို့က ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြပြီး တဲအိုပျက်လေးကို ပြိုင်တူ ကြည့်လိုက်ကြသည်။
“အလုပ်ဆင်းပြီးရင် ငါတို့လာကူရှင်းပေးပြီး ပိုခိုင်အောင် လုပ်ပေးမယ်”
“အင်းပါ..”
အမျိုးသားသုံးယောက် ဝိုင်းလုပ်ကြလျှင် ညီအစ်ကိုများနှင့် ယောက်ဖဖြစ်သူတို့က မြန်မြန်ဆန်ဆန် ပြီးစီးအောင် လုပ်နိုင်ကြမည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဒုတိယအစ်ကိုမှာ အလုပ်ပြီးသည်နှင့် ဇနီးဖြစ်သူက လှမ်းခေါ်သဖြင့် ပြန်သွားရာ အစ်ကိုကြီးမှာ စိတ်ပျက်ပြီး ကန်ချင်စိတ်ပင် ပေါက်သွားသည်။ သို့သော် ယောက်ဖဖြစ်သူက တားဆီးလိုက်ပြီး ညီဖြစ်သူအတွက် ပြောစရာစကားမဲ့ကာ သက်ပြင်းသာ ချလိုက်မိတော့သည်။
Welcome To MM Storyteller
LOGIN
Welcome To MM Storyteller
REGISTER