အပိုင်း ၂၂၀ (Educated Youth 5)

ဝက်သား၊ ဝက်ဆီတို့ဖြင့် ချက်ထားသော ထမင်းဟာ အလွန်မွှေးကြိုင်သောကြောင့် ကုမင်ရှိူ့သည် တံတွေးပင်မျိုချမိသည်။

သို့သော် ပညာတတ်လူငယ်ယန်အတွက် အသားစားရဖို့ မလွယ်ချေ။ သူ တကယ် ၎င်းကို မစားသင့်ပေ။

ကုမင်ရှိူ့က ဆိုသည် : “ ပညာတတ်လူငယ်ယန်၊ ကျွန်တော် နေ့လည်က ထမင်းစားခဲ့ပြီးပြီ။ အခု မစားနိုင်တော့ဘူး။ ”

“ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ မင်းကို ဒီထမင်းပန်းကန် ပေးပြီးပြီ။ မင်း မစားရင် လွှတ်ပစ်လိုက်မယ်။ ” ယန်ကျင်းဇီက ဆက်ပြောသည် : “ ငါ့စကားက အတည်ပဲ။ ”

ယန်ကျင်းဇီသည် အစောက ပြုံးကာ ခြိမ်းခြောက်နေသော်ငြား ယခုအခါ သူသည် အလွန်လေးနက်နေပြီး သူ့မျက်နှာမှာ နောက်ပြောင်နေပုံမပေါ်ပေ။

ကုမင်ရှိူ့သည် ခဏတာ ဘာလုပ်ရမလဲမသိ ဖြစ်သွားရှာသည် : “ ပညာတတ်လူငယ်ယန်၊ မင်း... ဘာဖြစ်လို့... ”

ယန်ကျင်းဇီသည် ကုမင်ရှိူ့ကို ကြည့်ပြီး တွေးလိုက်သည် : “ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါ မင်းကို ကြိုက်လို့ပဲ။ ” 

ယန်ကျင်းဇီသည် မနေ့ညကမှ ကူးပြောင်းလာခဲ့သည်။ မနေ့က သူသည် ကုယွီပေါင်နှင့် ကုယွီလန်ကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ခိုင်းခဲ့ပြီး သူက လယ်လုပ်‌နေခဲ့ရကာ သူ အလွန်အလုပ်များခဲ့သည်။ မွန်းတည့်ချိန်တွင် သူသည် ကုမင်ရှိူ့နှင့် စကားပြောရန် အချိန်ရခဲ့သော်လည်း ထိုအချိန်တွင် သူက ကုမင်ရှိူ့ကို ဦးနှောက်ဆေးရမည် ဖြစ်သောကြောင့် သူ့တွင် ကုမင်ရှိူ့ကို ဖွင့်ပြောရန် အချိန်မရှိခဲ့ပေ။

သူဟာ ငွေလည်း မရှိဘဲ ကုမင်ရှိူ့ကို ဖွင့်ပြောရန် အရမ်းရှက်ရွံ့နေခဲ့သည် — အဲ့တုန်းက သူ ကုမင်ရှိူ့ကို ပေးလိုက်တဲ့ ကြက်ဥက ကုမိသားစုရဲ့ဟာလေ!

ဒါပေမယ့် အခု… သူ နောက်ဆုံးတော့ ဖွင့်ပြောနိုင်ပြီလား?

ကုမင်ရှိူ့က သူ့ခံစားချက်များကို နားမလည်သေးသော်လည်း သူ့ကို သဘောကျနေမှန်းတော့ သိသာသည်။ သူ စောစောဝန်ခံပြီး အတည်ပြုထားရမယ်!

မဟုတ်လျှင် သူ ခြေလှမ်းနှေးပါက တနေ့ ကုမင်ရှိူ့က တခြားတစ်ယောက်ယောက်ကို သဘောကျသွားသောအခါ သူ ငိုရလိမ့်မယ်!

“ကြိုက်တယ်” ဆိုသော စကားလုံးကို ယန်ကျင်းဇီက မနေ့က ပြောခဲ့သည်။

ကုမင်ရှိူ့သည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အလွန်ပျော်ရွှင်သွားပြီး သူ့နှလုံးခုန်နှုန်း ပိုမြန်လာသည်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ခံစားလိုက်ရသော်ငြား ပညာတတ်လူငယ်ယန်က သူ့ကို နှစ်သက်သဘောကျသည်ဆိုလျှင်တောင် သူ့ကို ထိုကဲ့သို့ ကောင်းမွန်သော စားစရာ အလကား မပေးသင့်ချေ...

“ ယောက်ျားတစ်ယောက်က သူနဲ့ ပေါင်းသင်းဆက်ဆံချင်တဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်အတွက် ခံစားရတဲ့ နှစ်သက်မှုမျိုးပဲ။ ” ယန်ကျင်းဇီက ထပ်ပြောခဲ့သည်။

ကုမင်ရှိူ့ အံ့သြသွားသည်။

တံခါးကို ဖွင့်ထားပြီး ယခု အပြင်မှာ ဘယ်သူမှ မရှိသော်ငြား တစ်ဦးဦးက ဖြတ်လျှောက်မသွားဟု အာမမခံနိုင်ချေ။

ယန်ကျင်းဇီသည် မတ်တပ်ထရပ်ပြီး တံခါးကိုပိတ်ကာ ကုမင်ရှိူ့ထံသို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူသည် ကုမင်ရှိူ့၏ လက်ထဲမှ ပန်းကန်ကို ယူပြီး ဘေးရှိ စားပွဲငယ်လေးပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။

ကုမင်ရှိူ့၏ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေသည်။

ယန်ကျင်းဇီ၏ စကားကို သူ ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရသောအခါ သူ့ဦးနှောက်မှာ မှိုတက်သွားပြီး ဘာကိုမှ မတွေးနိုင်တော့ပေ။

ယန်ကျင်းဇီက သူ့ကို သဘောကျသည်။ လက်တွဲဖော်ကို ကြိုက်သလိုလား?

ပညာတတ်လူငယ်ယန်က သူနဲ့ ဆက်ဆံရေးတစ်ခု ရှိချင်တာလား?

ဘယ်လိုလုပ်ဖြစ်နိုင်မှာလဲ!

သူသည် မယုံနိုင်သော်ငြား နားမလည်နိုင်လောက်အောင် ပျော်နေခဲ့သည်။ ထို့နောက်မှာတော့ ယန်ကျင်းဇီက မတ်တပ်ရပ်ပြီး ထွက်သွားသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရကာ သူ ပြောမပြနိုင်ဘဲ စိတ်ပျက်သွားမိသည်။

ယန်ကျင်းဇီက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပဲ ပြောလိုက်တာ၊ ဟုတ်တယ်မလား?

ယန်ကျင်းဇီက သူ့လက်ထဲမှ ပန်းကန်လုံးကို ယူသွားပြီး ဘေးတွင် ချထားလိုက်ချိန်တွင် သူသည် ယန်ကျင်းဇီက နောက်ပြောင်နေသည်ဟုပင် ခံစားလိုက်ရသည်။

ရလဒ်ကမူ ဤအချိန်တွင် ယန်ကျင်းဇီက ရုတ်တရက် သူ့အနားကို ရောက်လာပြီး ချောမောသည့် မျက်နှာက သူ့ရှေ့တွင် ကြီးလာကာ ထို့နောက် သူက သူ့ပါးစပ်ကို နမ်းလိုက်သည်။

ကုမင်ရှိူ့သည် အံ့အားသင့်သွားပြီး နောက်သို့လဲကျသွားသည်။

ယခုခေတ်တွင် ကျေးလက်နေပြည်သူများ ထိုင်သော ခွေးခြေခုံများက ကိုယ်တိုင်လုပ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ အတိုချုပ်ပြောရလျှင် သိပ်မမာကြချေ။ ယန်ကျင်းဇီ၏ စကားအရ အခန်းတွင်းရှိ ခွေးခြေခုံများသည် မူလပိုင်ရှင် စစရောက်လာခါစ၌ ရွာသူကြီး ပေးသော ခွေးခြေခုံဟောင်းများ ဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့သည် သိပ်မခိုင်တော့ပေ။

ကုမင်ရှိူ့က ဤကဲ့သို့ နောက်သို့လန်ကျပြီး ခွေးခြေခုံက စောင်းသွားကာ မျက်နှာဇောက်ထိုးဖြင့် သူ့တစ်ကိုယ်လုံး မြေပြင်ပေါ်သို့ ရုတ်တရက် လဲကျသွားခဲ့သည်။ ယန်ကျင်းဇီက သူ့ကို ဆွဲထူရန် အချိန်မမီလိုက်ပေ။

သူ ချစ်ရသော လူကို နမ်းသည်မှာ ဤသည်က ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်သည်။ ယန်ကျင်းဇီသည်လည်း စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီး သူ့စိတ်မှာ ခဏတာ ဗလာကျင်းသွားသည်။ သူ တုံ့ပြန်သောအခါ ကုမင်ရှိူ့ လဲကျနေပြီးဖြစ်သည်။

ယန်ကျင်းဇီ : “ ... မင်ရှိူ့၊ မင်း အဆင်ပြေရဲ့လား? ”

“ ကျွန်တော်… ကျွန်တော်… ” ကုမင်ရှိူ့က ထလိုက်ပြီး သူနှင့် အတူကျသော ခွေးခြေခုံမှာ ခြေကျိုးသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည် : “ မင်းရဲ့ ခွေးခြေကို ကျွန်တော် ချိုးမိလိုက်ပြီ။ ကျွန်တော်… ”

“ ဒီလိုအချိန်မျိုးမှာတောင် မင်းက ခွေးခြေခုံအကြောင်း တွေးနေတုန်းပဲလား? ” ယန်ကျင်းဇီသည် သူ့မျက်နှာ အနည်းငယ် မည်းမှောင်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ထိုအချိန်မှသာ ကုမင်ရှိူ့သည် ယန်ကျင်းဇီ၏ အစောက စကားကို မှတ်မိပြီး သူ့မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း နီမြန်းသွားခဲ့သည်။

ယန်ကျင်းဇီက မေးလေသည် : “ ငါ မင်းနဲ့ ဆက်ဆံရေးတစ်ခု ရှိချင်တယ်၊ မင်း ဆန္ဒရှိလား? ”

“ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်က ယောက်ျား… ” ကုမင်ရှိူ့က ပြောသည် ။

“ ငါ ယောက်ျားတွေကို ကြိုက်တယ်။ ” ယန်ကျင်းဇီသည် သူ့လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး သူ့လက်ဖမိုးကို နမ်းလိုက်သည်။

ကုမင်ရှိူ့သည် သူ့လက်ဖမိုး ယားယံသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ယောက်ျားနဲ့ ယောက်ျားလည်း အတူရှိနိုင်သလား? ကုမင်ရှိူ့၏ စိတ်မှာ အလုံးစုံ ရှုပ်ထွေးနေသော်ငြား သူ့နှလုံးသားထဲတွင်တော့ ချိုမြိန်မှုများဟာ ထပ်တလဲလဲ ပေါက်ကွဲသွားပြီး သူ့တစ်ကိုယ်လုံး ပျားရည်ထဲတွင် စိမ်နေသကဲ့သို့ သူ ခံစားခဲ့ရသည်။

သူတို့ရွာမှ မိန်းကလေးတော်တော်များများက ပညာတတ်လူငယ်ယန်ကို ကြိုက်သော်လည်း ပညာတတ်လူငယ်ယန်က သူတို့ကို မကြိုက်ဘဲ တကယ်ပင် သူ့ကို သဘောကျသည်။ ဒါက တကယ်…

လောကကြီးမှာ ဒီလိုကောင်းတဲ့ အရာတွေ ရှိလား?

သေချာတာကတော့ သူ့ကို ဘယ်သူမှ မကြိုက်ဖူးဘူး...

“ ယောက်ျားနှစ်ယောက် ဆက်ဆံရေးက ရှေးခေတ်ကတည်းက ရှိခဲ့တာပါ။ ” ယန်ကျင်းဇီသည် လုံယန်အကြောင်းကို ကုယွီပေါင်အား မနေ့က ပြောပြခဲ့ပြီး သူက ယခု ကုမင်ရှိူ့အား ထပ်မံပြောပြခဲ့သည်။

သို့သော် သူ ဆက်ပြောခဲ့၏ : “ ယောက်ျားနှစ်ယောက် အတူရှိတာကို လူသိရင် ဖမ်းဆီးအရေးယူခံရလိမ့်မယ်။ အဲဒါက မင်းအတွက် မကောင်းဘူး။ ဒါကြောင့် မင်း မလိုချင်ဘူးဆိုရင်တော့ အဆင်ပြေပါတယ်။ ”

ယန်ကျင်းဇီ စကားပြောပြီးပြီးချင်းမှာပဲ ကုမင်ရှိူ့က သူ့အင်္ကျီလက်ကို လှမ်းဆွဲသည်။

ကုမင်ရှိူ့က သူ့ကို စိုစွတ်သော မျက်လုံးများဖြင့် သူ့ကို မော့ကြည့်လာသည်။ ကုမင်ရှိူ့က ပြောသည် : “ ကျွန်တော် ဆန္ဒရှိပါတယ်။ ”

ယန်ကျင်းဇီ သူ့ကို မနမ်းဘဲ မနေနိုင်တော့။

ကုမင်ရှိူ့သည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ရှိ ချွေးပေါက်တိုင်း ပေါက်ကွဲသွားသည်ဟု ခံစားလိုက်ရပြီး ခေါင်းအနည်းငယ် မူးဝေသွားသည်။ သို့သော်လည်း ယန်ကျင်းဇီ သူ့ကို နမ်းသည်အား သူ သဘောကျမှန်းမှာ သေချာ၏။

ယန်ကျင်းဇီထံမှ ယောက်ျားနှစ်ဦး အတူနေနိုင်သည် ဟူသော စကားကို ကြားရသောအခါ သူ၏ ယခင်က ပညာတတ်လူငယ်ယန်ကို နှစ်ခြိုက်မှုမှာ ယောက်ျားများ၏ အမျိုးသမီးများကို နှစ်သက်မှုနှင့် အတူတူမှန်း သူ ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည်။

တကယ်တော့ သူသည်... သူငယ်ချင်းများ၊ ညီအစ်ကိုများနှင့် လုံးဝ မတူဘဲ ပညာတတ်လူငယ်ယန်ကို အမြဲပွေ့ဖက်ချင်နေခဲ့သည်။

သူသည် ညအခါ အိပ်မက်မက်ပြီး သူ့အိပ်မက်များတွင် ပညာတတ်လူငယ်ယန်နှင့် ပြည့်နေသည်။

ကုမင်ရှိူ့ နောက်တစ်ခါ ထပ်ပြောလိုက်ပြန်၏ : “ ကျွန်တော် ဆန္ဒရှိပါတယ်။ ”

ယန်ကျင်းဇီက ရယ်မောသည် : “ မင်း ဆန္ဒရှိမှတော့ အခုကစပြီး ငါတို့က ချစ်သူတွေပဲ။ ”

“ ကောင်းပြီ။ ” ကုမင်ရှိူ့က လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်သည်။

“ မင်း သူများရှေ့ ချိန်းတွေ့လို့မရဘူး။ မင်း လက်ထပ်လို့လည်း မရဘူး။ မင်း ငါနဲ့ပဲ နေနိုင်တယ်၊ မင်း သိလား? စိတ်မပူနဲ့၊ ငါလည်း တခြားတစ်ယောက်နဲ့ လက်ထပ်မှာမဟုတ်ဘူး။ ” ဟု ယန်ကျင်းဇီက ထပ်ပြောသည်။

ကုမင်ရှိူ့ အလွန်ပျော်သွားသည် : “ ကောင်းပြီ။ ” သူသည် သူ့မွေးချင်းအငယ်များကို ပြုစုပျိုးထောင်ရပြီး မယားယူရန် မတတ်နိုင်သဖြင့် တစ်သက်လုံး လူပျိုကြီးဖြစ်ရန် အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီးဖြစ်သည်။

“ ငါတို့ရဲ့ ကိစ္စတွေကို တခြားသူတွေ သိအောင် မလုပ်သင့်ဘူး။ နောက်ကွယ်မှာပဲ သီးသန့်အတူတူနေရမယ်။ ” ယန်ကျင်းဇီ ကုမင်ရှိူ့ကို ထပ်နမ်းလိုက်သည် : “ မင်းက ငါ့ရဲ့ ချစ်သူ၊ ငါ မင်းကို အရသာရှိတာ တစ်ခုခုပေးချင်တယ်၊ မင်း စားနိုင်မလား? ”

“ မင်း စားပါ။ ” ကုမင်ရှိူ့ ပြုံးလိုက်သည်။ သူသည် ယခင်ကတော့ ယန်ကျင်းဇီကို ကောင်းမွန်သော အရာများ ပေးချင်နေခဲ့သည်။ သို့သော် ယခုမူ သူသည် ကောင်းကင်မှ လအားလုံးကို ရွေးပြီး ယန်ကျင်းဇီကို ပေးရန် မစောင့်နိုင်တော့ပေ။

“ မင်း ငါ့စကားကို နားမထောင်ဘူးလား? ” ယန်ကျင်းဇီက ကုမင်ရှိူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည် : “ ငါတို့ ချိန်းတွေ့နေကြပြီ။ မင်းက ငါ့စားစရာကို မစားသေးဘူးလား? ”

ကုမင်ရှိူ့ အံ့အားသင့်သွားသည်။

“ ငါ ဒေါသထွက်ပြီး တခြားသူကို ရှာမှာ မင်း မကြောက်ဘူးလား? ” ယန်ကျင်းဇီ ကုမင်ရှိူ့၏ မျက်နှာကို နမ်းလိုက်ပြန်သည်။

မနေ့က ကုမင်ရှိူ့နှင့် စကားပြောစဉ် သူ့တွင် တစ်ခုခုလုပ်ချင်စိတ် တကယ် ရှိခဲ့သည်။ ထိုအချိန်၌ မသင့်တော်ခဲ့ခြင်းမှာ စိတ်မကောင်းစရာပင်။ ယခု သူ တံခါးကို ပိတ်လိုက်သည့်အခါ၌လည်း ကုမင်ရှိူ့က မည်သို့ခုခံရမည်မှန်း မသိသေးချေ။ တကယ်ကိုပင်…

ယန်ကျင်းဇီသည် ဤလူကို ခေါင်းမှ ခြေဖျားအထိ ထိကိုင်ရန် သူ၏ “နတ်ဆိုးခြေသည်းများ” ကို အထူးတလည် ဆန့်ထုတ်ချင်ခဲ့သည်။

ဟုတ်တာပေါ့၊ သူက ဤအကြောင်းကို တွေးကြည့်ရုံသာ ဖြစ်သည်။ ယခုလေးတင်ပဲ သူ ဖွင့်ပြောဝန်ခံထားသည်။ သူသည် ထိုသို့သော သားရဲ ဖြစ်မည်မဟုတ်ပေ။

ယန်ကျင်းဇီသည် ဖော်မပြနိုင်သော အရာအားလုံးကို သူ့စိတ်ထဲတွင် တွေးနေသည်။ ဤအချိန်တွင် ကုမင်ရှိူ့သည် သူ့လက်ကို အမြန်ထုတ်ကာ ထမင်းပန်းကန်ကို ယူလိုက်ပြီးနောက် စားစတော့သည်။

သူ စကားနားမထောင်လျှင် ယန်ကျင်းဇီက တခြားတစ်ယောက်ဆီ သွားနိုင်သည်ဟု သူ ကြားရသောအခါ သူ ချက်ချင်း ထိတ်လန့်သွားသည်။

သူ့မိခင်နှင့် ပထွေးတို့ အိမ်မှာရှိနေစဉ်က အိမ်မှာ သူဟာ သူ့မောင်နှမအငယ်များနှင့် မတူခဲ့ပေ။ သူသည် စားပွဲပေါ်မှ အသားဟင်းများကို မထိရဘဲ သူ ဖမ်းမိသော ငါးများနှင့် ပုစွန်များကိုသာ စားနိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ငါးနှင့် ပုစွန်များ ဖမ်းမိပြီးနောက် ပြန်လာသောအခါ တခါတရံတွင် သူ့ပထွေးက ဤအရာများကို ယူလာကာ အိမ်ရှိ ဆီနှင့် ဆားများကို ဖြုန်းတီးသဖြင့် သူ့ကို မုန်းတီးခဲ့သည်။

မိခင်နှင့် ပထွေးတို့ ကွယ်လွန်သောအခါ ညီအစ်ကိုမောင်နှမများက သူ့ကို မှီခိုအားထားကြသည်။ သူသည် အသားကို တစ်ကြိမ်စားခဲ့ဖူးပြီး ကလေးလေးယောက်က သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသောကြောင့် သူ မစားဘဲ နေခဲ့ရသည်။

သူသည် ညဘက် အပြင်ထွက်လေ့ရှိပြီး ငါး၊ ပုဇွန်၊ ငါးရှဉ့်နှင့် အခြားဟင်းစားအချို့ကို ရှာနိုင်သည်။ ဒါပေမယ့် အဲ့ဒါတွေက ဝက်သားနဲ့ ဝက်ဆီလောက် ဘယ်လိုလုပ် ကောင်းနိုင်မလဲ?

ကုမင်ရှိူ့၏ နှာခေါင်းမှာ အနည်းငယ် နာနေပြီး ဘာဖြစ်နေမှန်း မသိဘဲ မျက်ရည်များ ရုတ်တရက် ထွက်လာသည်။

ယန်ကျင်းဇီက ၎င်းကို မြင်ပြီး ရုတ်တရက် ထိတ်လန့်သွားသည် : “ မင်ရှိူ့၊ ငါ နောက်နေတာပါ။ ငါ မင်းတစ်ယောက်တည်းကိုပဲ ကြိုက်တယ်။ ငါ တခြားတစ်ယောက်ကို ဘယ်တော့မှ မရှာပါဘူး။ ဒီဘဝမှာ မင်းကိုပဲ ငါ ကြိုက်တယ်။ မင်းက ငါ့ရဲ့ အချစ်ဆုံး ရတနာလေးပဲ။ ”

ကုမင်ရှိူ့၏ မျက်ရည်များက ပိုပိုပြီး ကျလာခဲ့သည်။

ဤနှစ်များတလျှောက် သူသည် သူ့မိသားစုကို ပံ့ပိုးပေးခဲ့ရသည်။ သူ ညီငယ်၊ ညီမငယ်များနှင့် ရန်မဖြစ်ပေ။ သူသည် မနေ့ညက အတော်လေး ပင်ပန်းခဲ့ပြီး မငိုခဲ့သော်ငြား ယခု သူသည် ဝက်သားထမင်းကို စားနေပြီး ယန်ကျင်းဇီ၏ စကားကို နားထောင်ရင်း သူ့မျက်ရည်များမှာ ထိန်းမရတော့ပေ။

“ မင်ရှိူ့၊ မငိုပါနဲ့။ ငါ့နှလုံးသား နာတယ်။ ငါ မင်းကို ခုနက မခြိမ်းခြောက်သင့်ဘူး။ မင်းကို မခြောက်လှန့်ခဲ့သင့်ဘူး။ အားလုံး ငါ့အမှားပါ… ” ယန်ကျင်းဇီက ပို၍ပင် ဘာပြောရမှန်းမသိ ဖြစ်သွားသည်။

ကုမင်ရှိူ့ မျက်ရည်ကျသောအခါ ဘာအသံမှ မထွက်ဘဲ မျက်ရည်များက သူ့မျက်လုံးများမှ တိတ်ဆိတ်စွာ စီးကျနေပြီး ၎င်းတို့က ယန်ကျင်းဇီ၏ နှလုံးသားကို ရိုက်ချိုးနေသလိုပင်။

“ ကျွန်တော် အဆင်ပြေပါတယ်။ ” ကုမင်ရှိူ့က ပြောသည်။ သူ တကယ် အဆင်ပြေ၏။ သူတကယ် အလွန်ပျော်နေသည်။

ယန်ကျင်းဇီက သူ့ကို စားစေချင်၍ ပြောမှန်းကို သူ သိသည်။ ယန်ကျင်းဇီဟာ အမှန်တကယ် တခြားတစ်ဦးကို သွားမရှာချင်ပေ။ သူ ဘာကြောင့် ငိုနေမှန်း သူ မသိပေ။

“ မငိုနဲ့၊ မင်းက အရမ်းကြည့်ကောင်းတယ်။ မင်း အရမ်းငိုပြီး ရုပ်ဆိုးလာရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ? ” ယန်ကျင်းဇီသည် ကုမင်ရှိူ့၏ မျက်ရည်များကို သုတ်ရန် လက်ကိုင်ပုဝါတစ်ထည်ကို ရှာတွေ့ခဲ့သည်။

ရလဒ်ကမူ သူ မျက်ရည်များများ သုတ်လေ၊ မျက်ရည်များက ပိုကျလာလေလေ ဖြစ်သည်။

“ ကျွန်တော် မငိုချင်ပါဘူး၊ ကျွန်တော်… ” ကုမင်ရှိူ့ ဘာလုပ်ရမည်မှန်း မသိပေ။ သူသည် ရုတ်တရက် ယန်ကျင်းဇီကို ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး ယန်ကျင်းဇီ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် သူ့မျက်နှာကို မြှုပ်လိုက်သည်။

ယန်ကျင်းဇီ : “ !!! ” ကုမင်ရှိူ့က သူ့ကို ဖက်တယ်! အရမ်းပျော်တယ်!

ကုမင်ရှိူ့ ယန်ကျင်းဇီကို ခဏလောက် ပွေ့ဖက်ပြီးနောက် အပြင်မှ ဝီစီမှုတ်သံ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည် — အလုပ်သွားလုပ်ချိန်ရောက်ပြီ!

“ အလုပ်သွားတော့မယ်။ ” ကုမင်ရှိူ့သည် ယန်ကျင်းဇီကို လွှတ်လိုက်ပြီး သူ့တူများကို ချကာ အပြင်ကို ပြေးသွားသည်။ သူသည် တံခါးနားသို့ ရောက်သွားသောအခါ ခလုတ်တိုက်မိပြီးနောက် ထော့နဲ့ထော့နဲ့ဖြင့် ဆက်လျှောက်သွားခဲ့သည် — သူ အစောက ပြုတ်ကျခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် သူ မခံစားခဲ့ရသော်ငြား ယခုတော့ သူ့ခြေထောက် နည်းနည်းနာသွားမှန်း သူ သိလိုက်ရသည်။

ကုမင်ရှိူ့သည် သူ့ခြေထောက်များ ပိုကောင်းလာသည်ကို ခံစားမိပြီးမှ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းပြီး မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်သည်။

နောက်ဆုံးတော့ သူ သူ့မျက်ရည်များကို ရပ်တန့်နိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ဤအချိန်တွင် သူ အလွန်စိတ်တိုမိသည်။

ပညာတတ်လူငယ်ယန်ရှေ့မှာ သူ ထိုကဲ့သို့ ငိုခြင်းက သူ့အတွက် တကယ်ကို ရှက်စရာကောင်းသည်။

သူသည် ယခင်က ငိုတတ်သူ မဟုတ်ပေ။ သူက မိသားစု၏ အိမ်ထောင်ဦးစီး ဖြစ်သည်။ ဘယ်လိုလုပ် သူက ငိုနိုင်မှာလဲ? ပညာတတ်လူငယ်ယန်က သူ့ကို ကြိုက်သည်ဟု ပြောခဲ့သည်။ သူက ကြိုးစားသော အလုပ်သမားတစ်ဦး ဖြစ်သောကြောင့်လည်း သူ့ကို ကြိုက်ခြင်းဖြစ်လောက်သည်။ သူသည် သန်မာသော ယောက်ျားတစ်ဦး ဖြစ်သည် — ရွာက အမျိုးသမီးတွေ၊ သူတို့အားလုံးက အဲ့လိုယောက်ျားမျိုးကို ကြိုက်ကြတာမဟုတ်လား?

သို့သော် သူသည် ပညာတတ်လူငယ်ယန်၏ အရှေ့တွင် မိန်းမလျာတစ်ဦးကဲ့သို့ အမှန်တကယ် ငိုနေခဲ့သည်။

ယန်ကျင်းဇီက သူ့ကို သဘောမကျဖြစ်သွားမှာလား?

လုံးဝ မဟုတ်ဘူး! ပညာတတ်လူငယ်ယန်က သူနှင့် တစ်သက်လုံး အတူရှိနေမည်ဟု ပြောခဲ့သည်။ သူတို့က တစ်ယောက်နှင့် တစ်ယောက် ဆက်ဆံရေးအတူရှိပြီးဖြစ်လို့ သူတို့ ခွဲခွာရမှာမဟုတ်ဘူး!

ရွာမှ လူများက လက်တွဲဖော်ရှာသောအခါ အောင်သွယ်သူများက နှစ်ဖက်ကို ဦးစွာ သဘောတူခွင့်ပြုသည်။ တစ်ဦးနှင့် တစ်ဦး ဆုံတွေ့ပြီးသည်နှင့် သူတို့က အတူရှိမည်ဖြစ်ပြီး ထို့နောက် မကြာခင်မှာ လက်ထပ်တော့မှာပင်။ ကုမင်ရှိူ့သည် သူနှင့် ယန်ကျင်းဇီက အနည်းငယ် လျင်မြန်စွာ တိုးတက်နေသည်ဟု မထင်ခဲ့ပေ။

ထို့အပြင် ရွာရှိ လူများသည် သူတို့၏ လက်တွဲဖော်ကို တွေ့ရှိပြီးနောက် ယေဘုယျအားဖြင့် မခွဲခွာကြတော့ချေ... ဤသို့တွေးရင်း ကုမင်ရှိူ့သည် များစွာပို၍ စိတ်တည်ငြိမ်သွားသည်။

သူ့မျက်နှာပေါ်ရှိ မျက်ရည်များကို သုတ်ရင်း ကုမင်ရှိူ့သည် လယ်ကွင်းဆီသို့ အမြန်ဆင်းသွားသည်။

ရလဒ်ကမူ ကုယွီပေါင်က လယ်ကွင်းထဲမှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို သူ တွေ့ခဲ့ရသည်။

ကုမင်ရှိူ့ ခဏတာ ဒေါသထွက်သွားသည်။

သူ့ညီလေးက အမှားကြီး လုပ်ထားပြီ

းတော့တောင် ကောင်းကောင်း အလုပ်မလုပ်နိုင်သေးဘူး။ သူက မနက်ခင်းမှာ အလုပ်ကို ကြိုးကြိုးစားစား လုပ်ခဲ့တယ်ဆိုရင်တောင်မှ သူက နေ့ခင်းဘက်မှာ ဒီတိုင်းပဲ ပျောက်သွားတာလား?

ဒီကလေးက တကယ် အရိုက်ခံချင်နေတာပဲ!

ကုမင်ရှိူ့သည် ဒေါသအရမ်းထွက်ပြီး ကုယွီပေါင်ကို ထပ်ရိုက်ချင်နေသော်ငြား ကုယွီပေါင်ကမူ... သူ တကယ်တော့ အနည်းငယ် ထိတ်လန့်နေသည်။

အစောက ကုမင်ရှိူ့ ယန်ကျင်းဇီကို ထွက်ရှာခဲ့ပြီး သူသည်လည်း နောက်မှလိုက်သွားခဲ့လေသည်။

သူ၏ မှတ်စုစာအုပ်သည် ယန်ကျင်းဇီလက်ထဲတွင် ရှိသည်။ သူက အထူးစိုးရိမ်နေပြီး သူ့အစ်ကိုက သူ့အပေါ် အလွန်ကောင်းမှန်း သူ ကောင်းကောင်းသိသည်… ယန်ကျင်းဇီ၏ လက်ထဲတွင် သူ ထားခဲ့ရသော သူ့အားနည်းချက်ကို သူ့အစ်ကိုက ပြန်ယူလာပေးမည်ကို သူ မျှော်လင့်နေသည်။ သူ့အစ်ကိုက ယန်ကျင်းဇီကို ရိုက်နှက်ပြီး ယန်ကျင်းဇီကို သင်ခန်းစာ သင်ပေးနိုင်လျှင် အကောင်းဆုံးပင်။ ထိုမှသာ ယန်ကျင်းဇီက သူတို့ကို ဒုက္ခမပေးရဲတော့မည်ဖြစ်သည်။

ကုယွီပေါင်သည် သူ့စိတ်ထဲတွင် အတွေးများစွာ ရှိသော်လည်း ယန်ကျင်းဇီ၏ နေအိမ်ကို ချဉ်းကပ်ရန် မဝံ့ရဲသောကြောင့် အဝေးမှသာ လှမ်းကြည့်ရဲသည်။

သူသည် သူ့အစ်ကို ဝင်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ပြီးနောက် သိပ်မကြာခင်မှာပဲ ယန်ကျင်းဇီက တံခါးကို ပိတ်လိုက်ရာ ထို့နောက် သူ ဘာမှ ထပ်မတွေ့ရတော့ပေ။

သူသည် စိုးရိမ်တကြီး စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ပြီး အနီးအနားသို့ ချဉ်းကပ်ချင်ခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် ရုတ်တရက် တံခါးပွင့်လာပြီးနောက် အစ်ကိုဖြစ်သူမှာ ထော့နဲ့ထော့နဲ့ဖြင့် ထွက်လာကာ သူ့လက်မောင်းဖြင့် မျက်ရည်များကို သုတ်ပစ်ခဲ့သည်။

ကုယွီပေါင်၏ပုံစံမှာ မိုးကြိုးပစ်ခံလိုက်ရသည့်အတိုင်း ခဏတာ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

သူ့အစ်ကို ငိုသည်ကို သူ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးပေ။

ယခင်က သူ့ခြေထောက် မျှော့ကိုက်ခံရဖူးသည်၊ မြွေကိုက်ခံရဖူးသည်၊ အလုပ်မှာ ဒဏ်ရာရသွားဖူးသည်… သူ့အစ်ကိုက တစ်ခါမှ မငိုခဲ့ချေ။

သူ့မိဘများ ဆုံးသွားစဉ်ကပင် အစ်ကိုက မငိုခဲ့ပေ။ သူ အသက်ရှူရပ်မတတ် ငိုနေစဉ် သူ့အစ်ကိုက အသုဘအတွက် ပိုက်ဆံလိုက်ရှာနေခဲ့သည်။

သူ့အစ်ကို မငိုတော့ဘူးဟု သူ ထင်ခဲ့၏။

သို့သော် ယခု သူ့အစ်ကိုက ငိုနေသည်။

သူ့အစ်ကို ဒဏ်ရာရထားခြင်း ဖြစ်လောက်သည်၊ သူ့ကို ယန်ကျင်းဇီက ရိုက်နှက်ခဲ့တာလား?

ကုယွီပေါင်သည် ထိုသို့တွေးနေရင်း ယန်ကျင်းဇီက ခြေထောက်ကျိုးနေသော ခွေးခြေကို သယ်ပြီး ထွက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

မနေ့က သူ ယန်ကျင်းဇီ၏ အခန်းကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ခဲ့စဉ် ခွေးခြေက ကောင်းနေခဲ့သော်ငြား ယခု ခြေထောက်ကျိုးသွားခဲ့သည်… ယန်ကျင်းဇီက သူ့အစ်ကိုကို ဒီခွေးခြေနဲ့ ရိုက်ခဲ့လို့ ခွေးခြေရဲ့ခြေထောက် ကျိုးသွားတာလား?

ကုယွီပေါင်သည် ခဏတာ အလွန်ဒေါသထွက်နေသဖြင့် စိတ်မထိန်းနိုင်ဘဲ ခုန်ထွက်လိုက်တော့သည် : “ ယန်ကျင်းဇီ၊ မင်း… ”

“ ဘာလဲ? ” ယန်ကျင်းဇီက ကုယွီပေါင်ကို ပြုံးပြုံးလေး ကြည့်နေသည်။ သူ မပြုံးချင်သော်လည်း မထိန်းနိုင်ပေ။

ကုယွီပေါင်သည် ယန်ကျင်းဇီ၏ မျက်နှာပေါ်မှ ပျော်ရွှင်သော အပြုံးကို မြင်လိုက်ရပြီး တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားကာ လှည့်မကြည့်ဘဲ ပြေးသွားခဲ့သည်။

သူ့အစ်ကိုတောင် ယန်ကျင်းဇီကို မတိုက်နိုင်ခဲ့ဘူး၊ သူဆိုရင် ပိုဆိုး!

ကုယွီပေါင်သည် အလုပ်လုပ်ရာသို့ တစ်လမ်းလုံး ပြေးသွားပြီး သူ့အစ်ကိုက တံစဉ်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ သူ့အား အေးစက်စွာ ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည် : “ ကုယွီပေါင်၊ မင်း ဘယ်ရောက်နေတာလဲ? ”

“ ဘယ်မှမသွားပါဘူး… ” ကုယွီပေါင်က သူ့အစ်ကိုကို ဂရုတစိုက် ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

သူ့အစ်ကို၏ မျက်လုံးများက နည်းနည်းနီနေပြီး သူ့အသံက မမှန်ချေ။ ယန်ကျင်းဇီက သူ့အစ်ကိုကို ဘာလုပ်လိုက်မှန်း သူ မသိ...

“ မင်း ငါ့အတွက် အလုပ်ကြိုးစား၊ ပြဿနာမရှာနဲ့! ” ကုမင်ရှိူ့က ပြောသည်။

“ ကောင်းပါပြီ။ ” ကုယွီပေါင်သည် သူ့အစ်ကိုကို ထပ်မပြောရဲတော့ဘဲ အဆောတလျင် အလုပ်သွားလုပ်တော့သည်။

သူ ဤသို့လုပ်လိုက်ပြီးနောက် သူ ရုတ်တရက် အနည်းငယ် အဆင်မပြေဖြစ်သွားသည်။

သူ့အစ်ကိုက စိတ်မာကာ လွယ်လွယ်ဖြင့် မငိုတတ်ချေ။

သူ ယနေ့ ငိုခဲ့သည်၊ ဤသည်က ယန်ကျင်းဇီ၏ ရိုက်နှက်မှုကြောင့်သာ မဟုတ်ဘဲ သူ လုပ်ခဲ့သော အကြောင်းအရင်းကြောင့်လည်း ဖြစ်မှန်း သေချာသည်။

သူ “ရေးထားသော” အရာများက လူများကို သေစေနိုင်ပြီး သူတို့၏ အိမ်ကိုတောင် ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်သည်။ သူ့အစ်ကိုက အရမ်းကြောက်နေခြင်းဖြစ်ရမည်။

ကုယွီပေါင်သည် ထိုသို့တွေးလိုက်သောအခါတွင် အလိုလို အပြစ်ရှိသလိုခံစားလိုက်ရသည်။

သို့သော် သူက ပို၍ပင် စိတ်ဓာတ်ကျသွားသည် — ယန်ကျင်းဇီက သူ့ကို ဘာလို့ အာရုံစိုက်နေတာလဲ?

ယန်ကျင်းဇီက သူ့ကို စောင့်ကြည့်နေတုန်းပဲ။

နေ့ခင်းဘက်တွင် ယန်ကျင်းဇီက ရောက်လာပြီးနောက် ကုယွီပေါင်ကို ပြောသည် : “ ကုယွီပေါင်၊ မင်း အလုပ်ဆင်းရင် မင်း ငါ့အစား အိမ်သာသွားသွန်ပေး၊ ပြီး‌ရင် ငါ့အတွက် ဝါးနည်းနည်း ခုတ်ပြီး ပြန်လာခဲ့။ ”

ကုယွီပေါင် ပေါက်ကွဲသွားသည်။ ယန်ကျင်းဇီက ဘာလို့ ဒီလောက်အဆုံးမရှိရတာလဲ?

သို့ရာတွင် သူ ဘာမှပြန်မပြောခင် သူ့အစ်ကို ပြန်ပြောသည်ကို ကြားလိုက်ရသည် : “ ကျွန်တော် လုပ်လိုက်မယ်… ”

ကုမင်ရှိူ့ စကားပြောပြီးသည်နှင့် ယန်ကျင်းဇီက သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည် : " မင်းရဲ့ ညီကို လုပ်ခိုင်းလိုက်! မင်း ကုယွီလန်နဲ့ သွား။ မင်းတို့နှစ်ယောက်က ငါ့အတွက် ဝါးနည်းနည်း ခုတ်လာခဲ့။ အဲဒါတွေကို မင်းတို့အိမ်ကို သယ်သွားပြီး မင်းတို့အိမ်မှာပဲ ထားထားလိုက်။ ငါ ညနေကျရင် လာခဲ့မယ်။ ကုမင်ရှိူ့ကတော့... မင်း အလုပ်ပြီးရင် ငါ့နေရာကို လာခဲ့။ ”

သေချာတာပေါ့၊ ကုယွီပေါင်ဟာ ဤကဲ့သို့ ကြမ်းတမ်းသော အလုပ်မျိုးကို လုပ်ရမည်။ ကုမင်ရှိူ့ကမူ အိမ်တွင် အနားယူသင့်သည်။

ကုမင်ရှိူ့သည် စကားရပ်လိုက်ပြီး ရှက်ရွံ့စွာ ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။ ယန်ကျင်းဇီ... သူ ဘာလုပ်ချင်တာလဲ?

သူ့အစ်ကိုက ပျော့ပြောင်းနေသည်ကို တွေ့ရသော် ကုယွီပေါင်သည် ယန်ကျင်းဇီက ပိုအစွမ်းထက်သည်ဟုသာ ခံစားမိပြီး ဝါးခုတ်ဖို့ကို သဘောတူခဲ့ရသည်။

အိုး၊ သူက ဝါးခုတ်ရရုံတင်မက အိမ်သာလည်း သွန်ရမည်ဖြစ်သည်။

ယန်ကျင်းဇီသည် ကုယွီပေါင်နှင့် တခြားသူများတို့နှင့် စကားပြောပြီး မြို့ထဲသို့ ထပ်သွားပြန်သည်။

ရှန်းမူရွာသည် မြို့နှင့် နာရီဝက်သာ ဝေးသည်။ သူ မြို့ကို ရောက်သောအခါ မြို့ထဲတွင် ဈေးဆိုင်များ ဖွင့်ထားသေးသည်။

သူသည် ထင်းခုတ်ဓားတစ်ချောင်း ဝယ်နိုင်ရန် ငါးယွမ် အကုန်အကျခံကာ ရွာသူကြီးထံမှ လက်မှတ်ဝယ်ခဲ့သည်။ သူသည် စားပြီးသည်နှင့် သစ်ခုတ်ဓား သွားဝယ်လိုက်၏။

သူသည် သူ့ဖောင်တိန်ရောင်းရငွေဖြင့် ဆန်အချို့ကို ဝယ်ခဲ့ပြီး ဤကဲ့သို့ သုံးစွဲပြီးနောက် ယွမ်အနည်းငယ်သာ ကျန်တော့သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူသည် ငွေရှာရန် နည်းလမ်းကို ရှာတွေ့ပြီးဖြစ်သည်။

ယခင်က သူ့ဖောင်တိန်ကို သွားရောင်းစဉ် သူသည် သူ့ဖောင်တိန်ကို ဝယ်သော မိသားစု၏ အိမ်ထဲတွင် ဝင်ထိုင်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် မိသားစု၏ အိမ်ရှိ ကုလားထိုင်များကို ဝါးဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည်ကို သူ တွေ့ရှိခဲ့သည်။ သူတို့ကျေးရွာရှိ မြစ်ကမ်းအနီးတွင် ဝါးတောကြီးတစ်ခု ရှိပေသည်။

သူတို့ရွာမှ လူများက ဝါးကို သုံးချင်လျှင် ဝါးခုတ်ရန် ထိုနေရာသို့ သွားကြမည်ဖြစ်သည်။ နွေဦးရာသီတွင် လူတိုင်းက သူတို့၏ အရည်အချင်းဖြင့် စားရန် မျှစ်တူးနိုင်ပြီး ၎င်းကို ရွာသူကြီးက ဂရုမစိုက်ပေ။

အဆုံးတွင်မူ ဤအရာမျိုးဟာ အစုအဝေးမိုင်းတူးခြင်းနှင့် အစုအဝေးအမှတ်များအတွက် မသင့်လျော်ချေ။

ဒီလိုဆို သူ... ငွေရှာဖို့ ဝါးထွက်ပစ္စည်းလုပ်ရန် ဝါးတူးနိုင်သလား?

မူလပိုင်ရှင်၏ အမှတ်တရကို ပြန်လှန်ကြည့်ပြီးနောက် ယန်ကျင်းဇီသည် ဤအကြံဉာဏ်က ကောင်းမွန်သည်ဟု ပို၍ပင် ခံစားမိသည်။

ရှန်းမူရွာတွင် လူတိုင်း သုံးသော ပစ္စည်းတော်တော်များများကို ဝါးနှင့် ပြုလုပ်ထားသည်။

ဝါးကုလားထိုင်များနှင့် ပက်လက်ကုလားထိုင်များအပြင် လူများသည် လျန်ထဟု ခေါ်သော ဝါးခုတင်များကိုလည်း ပြုလုပ်ကြသည်။

ထို့အပြင် သောက်ရေခွက်များမှာ ဝါးပြွန်များ ဖြစ်ပြီး ပဲငံပြာရည်ရောင်းချသူများသည် ပဲငံပြာရည်ကန်ထဲမှ ပဲငံပြာရည်ကို ထုတ်ယူရန်အတွက် ဝါးပြွန်များကို အသုံးပြုကြသည်။ ဝန်တင်ဆောင်ရာတွင် အသုံးပြုသည့် တိုင်ကိုလည်း ဝါးဖြင့် ပြုလုပ်ထားပြီး အောက်ခံခြင်းတောင်းကိုလည်း ဝါးဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည်။

ရှန်းမူရွာမှ လူများ၏ နေ့စဥ်ဘ၀များတွင် ဝါးဟာ မရှိမဖြစ်ဟုပင် ပြောနိုင်သည်။

သို့ရာတွင် ရွာမှ လူအများစုသည် ဤပစ္စည်းများကို မည်သို့ပြုလုပ်ရမည်မှန်း မသိဘဲ ပိုက်ဆံသုံးပြီး ဝယ်ကြရသည်။

ထို့အပြင် ဝါးကုလားထိုင် လုပ်ခြင်းက သိပ်မလွယ်ဟုလည်း ပြောနိုင်သည်။

သို့သော် ယန်ကျင်းဇီသည် ဖော်မပြနိုင်စွာပင် အလွန်ယုံကြည်မှုရှိပြီး ပြဿနာမရှိဟု အမြဲခံစားရသည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ စမ်းကြည့်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားတယ်!

သို့သော် သူသည် နယ်ခြားသားတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး ရွာတွင် ရေပန်းမစားပေ။ ဝါးကို သူကိုယ်တိုင် ခုတ်ခြင်းက မကောင်းပေ။ ကုယွီပေါင်ကို လုပ်ခိုင်းလျှင် ရွာသားများက ဘာမှပြောတော့မည်မဟုတ်ချေ။

အလုပ်ပြီးပြီးချင်း ယန်ကျင်းဇီသည် ကုမင်ရှိူ့နှင့် ကုယွီပေါင်တို့ကို အိမ်ပြန်ခေါ်သွားပြီး စတင်ချက်ပြုတ်တော့သည်။

ကုယွီပေါင်က သူ့အိမ်သာကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီး ပြန်ပို့လာသောအခါ သူ့ထမင်းလည်း ကျက်လုနီးပါးပင်။

ကုယွီပေါင်က သစ်ပင်ခုတ်ရန် ထွက်သွားခဲ့သည်။ ယန်ကျင်းဇီသည် အိုးထဲမှ ထမင်းကို တစ်ပန်းကန်စာ ယူကာ ကုမင်ရှိူ့အား ပေးလိုက်သည် : “ စားပါ။ ”

ထမင်းအဆင်သင့်ဖြစ်ခါနီးအချိန်တွင် သူသည် ကုမင်ရှိူ့ နေ့လယ်တွင် စားမပြီးသေးသော ထမင်းကို လောင်းထည့်ခဲ့ပြီး အိုးထဲတွင် ထိပ်ဆုံးထား၍ အပူပေးခဲ့သည်။ ယခု သူသည် ၎င်းကို ပြန်ထည့်ပြီး ကုမင်ရှိူ့ကို ပေးလိုက်သည်။

သူသည် ကုမင်ရှိူ့ကို ထမင်းကြမ်းအား ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ပေးခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပေ။ အဘယ့်ကြောင့်ဆိုသော် ဤထမင်းကြမ်းထဲတွင် အသားနှင့် ဆီပါပြီး လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် ချက်ထားသော ထမင်းထက် အများကြီး ပိုကောင်းသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

“ အတူတူစားရအောင် ” ကုမင်ရှိူ့က ပြောသည်။

ယန်ကျင်းဇီက ပြန်ပြောသည် : “ ငါ နေ့လယ်က စားပြီးပြီ။ ဒီဟာက မင်းအတွက်။ မင်း စားလို့ရတယ်။ ”

ကုမင်ရှိူ့ အနည်းငယ် ချီတုံချတုံ ဖြစ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ယန်ကျင်းဇီက ထပ်ပြောလိုက်သည် : “ မင်းက ငါ့ချစ်သူပါ။ ငါ့မှာ အရသာရှိတာ ရှိရင် မင်းကို ငါ ပေးရမယ်။ မင်းမှာ အရသာရှိတာ ရှိရင်ရော ငါ့ကို ပေးမှာလား? ”

“ ကျွန်တော် ပေးမှာပါ။ ” ကုမင်ရှိူ့သည် လေးလေးနက်နက် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ကြက်ဥတစ်လုံးကို ထုတ်လိုက်သည် : “ မင်းအတွက် ”

ယန်ကျင်းဇီ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ သူသည် ကြက်ဥကို ယူကာ အခွံခွာပြီး တစ်ဝက်စီခွဲကာ တစ်ဝက်ကို ကုမင်ရှိူ့အား ပေးလိုက်၏ : “ ငါတို့ တစ်ဝက်စီ စားကြမယ်။ ”

ကုမင်ရှိူ့က ငြင်းချင်သော်ငြား ယန်ကျင်းဇီက ပြောသည် “ ဒါကို မငြင်းနဲ့။ ငါတို့ အတူရှိတော့မှာဆိုတော့ အနာဂတ်မှာ ငါတို့က ကောင်းချီးတွေကို မျှဝေပြီး အခက်အခဲတွေကိုလည်း ဝေမျှပေးရမယ်။ ”

ဤစကားများကို ကြားရသည်မှာ အလွန်ကြည်နူးစရာကောင်းသည်။ ကုမင်ရှိူ့သည် အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် ပြန်ဖြေကာ ကြက်ဥကို ယူစားလိုက်သည်။

သူ့ဗိုက်ထဲတွင် ဝက်ဆီပူပူ ထမင်းတစ်ပန်းကန်နှင့် ကြက်ဥတစ်ဝက်တို့ ရှိနေသောအခါ ကုမင်ရှိူ့သည် သူ့တစ်ကိုယ်လုံး သက်တောင့်သက်သာရှိနေသည်ကိုသာ ခံစားလိုက်ရသည်။

ယန်ကျင်းဇီက သူ ဗိုက်ပြည့်သည်အထိ စောင့်ကာ ပြောလိုက်သည် : “ သွား၊ မင်းအိမ်သွားရအောင်။ ”

“ အင်း ” ကုမင်ရှိူ့ အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့စွာ မတ်တပ်ထရပ်လိုက်သည် : “ ငါ့အိမ်က နည်းနည်းဟောင်းနေပြီ၊ နည်းနည်းပြိုနေတယ်... ” ဤရွာတွင် လူများသည် တစ်ဦးဦးနှင့် အတူနေချင်သောအခါ ထိုလူ၏ အိမ်ကို မဖြစ်မနေ ကြည့်ကြသည်။

ယေဘုယျအားဖြင့် ပြောရလျှင် ယောက်ျားတစ်ဦးသည် ဇနီးမယားတစ်ဦးကို လက်ထပ်လိုပါက မိသားစုဟာ သူ့ကို အနည်းဆုံး အခန်းလွတ်တစ်ခုတော့ ပေးသင့်သည်။

အိမ်က အရမ်းဟောင်းကာ ယိုယွင်းပြီး အခန်းမရှိလျှင် မိန်းမက ၎င်းကို မြင်ပြီး မကျေမနပ်ဖြစ်မှာ သေချာ၏။

ကုမင်ရှိူ့က ရုပ်ချောသည်။ တခြားရွာများမှ လူများသည် ယခင်က သူတို့ရွာကို လာဖူးပြီး သူ့ကို ချက်ချင်း မြင်ကြသည်။ သူ့အခြေအနေကို သိရရန်အတွက် သူတို့သည် သူ့အိမ်ကို လာကြည့်မည်ဖြစ်ပြီး ထို့နောက် ဘာမှဆက်မဖြစ်တော့ချေ။

သူ့မိသားစုလက်ထက်က ပျက်စီးသွားသည့် အိမ်ကို တွေးရင်း၊ သူ့ညီ၏ ဆိုးရွားသော အမှား၊ သူ့ညီမ၏ ခိုးမှုအသေးစားနှင့် တုံးအမိုက်မဲသော ညီငယ်ကို တွေးနေရင်း... ကုမင်ရှိူ့သည် တကယ်ကို စိတ်မသက်မသာဖြစ်နေသည်။

ယန်ကျင်းဇီက ပြောလာသည် : “ ငါ ရွာမှာ နေတာ နှစ်နှစ်နီးပါးရှိပြီ။ မင်းမိသားစု ဘယ်လိုနေလဲ ငါ မသိစရာလား? ”

ယန်ကျင်းဇီသည် စကားပြောပြီးသောအခါ ကုမင်ရှိူ့၏ အတွေးများကို သဘောပေါက်သွားပြီးနောက် ဆက်ပြောသည် : “ ငါ မင်းကို သဘောကျတယ်။ မင်းမိသားစု ဘယ်လိုဖြစ်နေနေ အရေးမကြီးဘူး။ ”

မူလပိုင်ရှင်သည် ယခုအချိန်တွင် သနားစရာကောင်းသော ဘဝဖြင့် နေထိုင်နေသော်လည်း နှစ်နှစ်ကြာပြီးနောက်တွင် သူ့မိဘများက ပြန်လည်ထူထောင်နိုင်မည်ဖြစ်ကာ သူက အနာဂတ်တွင် ကောင်းမွန်သော ဘဝတစ်ခုကို ရရှိမည်ဖြစ်သည်။

သူ၏ ကုမင်ရှိူ့နှင့် ပေါင်းသင်းဖို့ ရွေးချယ်မှုက တကယ်တော့ အလွန်ခက်ခဲသော လမ်းကို လျှောက်နေခြင်းဖြစ်မှန်း ယန်ကျင်းဇီ ကောင်းကောင်းသိသည်။

ဒါပေမယ့် သူ စိတ်မထိန်းနိုင်ဘူး!

ကုမင်ရှိူ့ကို ပထမဆုံးမြင်ကတည်းက ဤလူကို သူ ပိုင်သင့်သည်ဟု သူ ခံစားရသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သူ ဒီလူကို ဘယ်တော့မှ လက်မလွှတ်ဘူး!

သူ့မှာ ကောင်းမွန်တဲ့ ဘဝ မရှိရင်တောင် သူ ကုမင်ရှိူ့နဲ့ အတူရှိချင်တယ်။

ကုမင်ရှိူ့သည် ယန်ကျင်းဇီ၏ စကားကို ကြားသောအခါ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က ပူလာပြီး စိတ်မထိန်းနိုင်ဘဲ မေးမိလိုက်တော့သည် : “ မင်း ငါ့ကို ဘာကြိုက်တာလဲ? ” 

“ မင်းနဲ့ပတ်သက်တဲ့ အရာအားလုံးကို ကိုယ် ကြိုက်တယ်။ ဒီအတိုင်း မင်းက ကိုယ့်အကြိုက်အတိုင်း ဖြစ်နေတာပဲ။ ” ယန်ကျင်းဇီက ဖြေလေသည်။

ကုမင်ရှိူ့သည် သူ မှတ်မိသည့်အချိန်မှစ၍ တစ်ခါမှ အချစ်မခံဖူးခဲ့ပေ။

အဆုံး၌မူ သူက သူ့ပထွေး၏ သား မဟုတ်လေရာ သူ့ပထွေးက သူ့ကို ကြိုက်မည်မဟုတ်ချေ။

သူ့အမေကရော?

သူ့အဖေအရင်းတွင် သူ၏ အစောပိုင်းနှစ်များတွင် တခြားမိန်းမတစ်ဦး ရှိခဲ့ပြီး ထိုမိန်းမကို နက်နက်နဲနဲ ချစ်ခဲ့သည်။ သူ့အမေက သူ နောက်ပိုင်း လက်ထပ်ခဲ့သော လယ်သမားသမီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

သူ့အဖေက သူ့အမေကို မကြိုက်သကဲ့သို့ သူ့အမေကလည်း သူ့အဖေအရင်းကို မကြိုက်လေရာ သဘာဝကျစွာပင် သူ(မ)က သူ့ကို သိပ်ကြိုက်မည်မဟုတ်ချေ။

သူ့အပေါ် မှီခိုပြီး သူ့ကို လိုအပ်နေသူများမှာ သူ့မောင်နှမအငယ်များသာ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် သူ၏ မွေးချင်

းအငယ်များအပေါ် ကောင်းပေးရန် ဆန္ဒရှိသည်။

သို့သော် ယခုမူကား တစ်စုံတစ်ယောက်သည် သူနှင့် ပတ်သက်သော အရာအားလုံးကို နှစ်သက်နေသည်။

ကုမင်ရှိူ့ ယန်ကျင်းဇီကို ရုတ်တရက် နမ်းချင်လာမိသည်။

____