Ch 5

🌵 Chapter 5

စုန့်စစ်မင် အေးခဲသွားလေသည်။

သူ့လက်များသည် လေတိုက်ခံရသော သစ်ရွက်များပမာ တုန်ယင်နေလေ၏။

 "အစ်ကိုဟန်.. ခင်ဗျား... ခင်ဗျား..."

သူ ခေါင်းကိုလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ၊ ဘယ်ဘက်ပါးပြင်ထက်တွင် အနီရောင်အရာကြီးဖြင့် မြေပြင်ပေါ်၌ သနားစရာကောင်းလောက်အောင် လဲကျနေသော စုန့်စစ်ချယ်ကို မြင်လိုက်ရလေသည်။

သူသည် လူအများရှေ့တွင် ဇာတ်လိုက်မင်းသား Shou ကို ပါးရိုက်ခဲ့သော်လည်း၊ အခြားဇာတ်လိုက်မင်းသားမှာမူ မည်သည့်စိုးရိမ်ပူပန်မှုမျှ မပြသည့်အပြင်၊ သူ့လက်ကိုသာ တင်းကြပ်စွာ ဆွဲကိုင်ထားခဲ့လေသည်။"

စနစ် ၀၀၁: [တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ Host၊ ဇာတ်ကွက်က လမ်းကြောင်းပေါ်ကနေ အရမ်းကို သွေဖည်သွားပြီ]

စုန့်စစ်မင်: [ဒီည သူ့ကို ဘာဖုတ်ဝင်နေလဲ ငါဘယ်သိမလဲ! မြန်မြန်လုပ်၊ ဒါကို ကယ်တင်လို့ရမယ့် နည်းလမ်းရှိသေးလား]

စနစ်သည် စာမျက်နှာများကို အလျင်အမြန် လှန်လှောကြည့်လိုက်လေသည်။

 [ဘာနည်းလမ်းမှ မရှိတော့ဘူး၊ အရေးကြီးတဲ့ ဇာတ်ဝင်ခန်းနှစ်ခုလုံး ပြီးသွားပြီ၊ မူရင်းဇာတ်လမ်းထဲမှာဆိုရင် ဇာတ်လိုက်မင်းသားက ဇာတ်လိုက်မင်းသားကို မြင်မြင်ချင်း ချစ်မိသွားရမှာ၊ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ သူတို့နှစ်ယောက်က ဘာအပြန် အလှန်ဆက်သွယ်မှုမှ မရှိဘူးဖြစ်နေတယ်]

စုန့်စစ်မင်: [ဒါဆို တာဝန်က ကျရှုံးသွားတာပေါ့]

စနစ် ၀၀၁: [အပြည့်အဝ ကျရှုံးသွားတာတော့ မဟုတ်ဘူး... သတ်မှတ်ထားတဲ့ ဇာတ်ဝင်ခန်းထဲမှာ ဇာတ်လိုက်မင်းသားက တစ်ယောက်ယောက်ကို ကယ်တင်ဖို့ ရေထဲခုန်ချသွားသရွေ့ အဆင်ပြေပါတယ်၊ ညွှန်ကြားချက်တွေထဲမှာ ဘယ်သူ့ကို ကယ်ရမယ်လို့ တိတိကျကျ မပြောထားဘူးဆိုတော့... ဒါက အောင်မြင်တယ်လို့ သတ်မှတ်ဖို့ လုံလောက်ပါတယ်]

စုန့်စစ်မင်: [...]

ဤကောင်သည် စနစ်လောကတွင် အဘယ်ကြောင့် နောက် ဆုံးအဆင့် ချိတ်နေရသနည်းဆိုသည်ကို သူ နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားလေတော့သည်။

စုန့်စစ်မင်သည် ရုန်းထွက်ရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း၊ ပေါ်မုဟန်ကမူ သူ့လက်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲပင်။

ထိုအမျိုးသားသည် တစ်ကိုယ်လုံး ရေများရွှဲနစ်နေသော် လည်း၊ သူ့ မွေးရာပါ မွန်မြတ်မြင့်မြတ်မှုတို့ကိုမူ ဖုံးကွယ်မထားနိုင်ချေ။ မျက်နှာသွင်ပြင်တစ်ခုချင်းစီမှာ ဘုရားသခင်၏ အနုစိတ်ဆုံးသော ဖန်တီးမှုတစ်ခုပမာ ဖြစ်နေပြီး၊ ၎င်းစိုစွတ်နေသော ဆံပင်များကပင် အလွန်တရာ လှပနေလေသည်။

သို့သော်လည်း၊ သူ့ မျက်ဝန်းများမှာ ဤအခိုက်အတန့်တွင် ရှင်းပြ၍မရနိုင်လောက်အောင် အန္တရာယ်များနေလေသည်။

စုန့်စစ်မင်သည် တုန်ရီသွားကာ ညုတုတုအသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"အစ်ကိုဟန်၊ ကျွန်တော့်လက်ကို အရမ်းတင်းကျပ်နေအောင် ကိုင်ထားတာပဲ၊ နည်းနည်းလောက်လျှော့ပေးလို့ မရဘူးလား"

ပေါ်မုဟန်သည် မျက်ခွံကို ပင့်လိုက်ရာ၊ မည်သည့် ဖုံးကွယ်ထားသော ခံစားချက်မျှ ပေါ်လွင်မနေချေ။

"မင်း ငါနဲ့ အသားချင်း ထိတွေ့ရတာကို အမြဲတမ်းသဘော ကျတယ် မဟုတ်ဘူးလား၊ ဒါဆိုလည်း ဒီနေ့ သေချာလေး လက်တွဲထားကြတာပေါ့"

စုန့်စစ်မင်သည် ပေါ်မုဟန်၏စကားလုံးများတွင် ရှင်းလင်းလှသော အံကြိတ်သံများ ရောယှက်နေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရလေသည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့လက်ကို အတင်းအကျပ် ဆွဲကိုင်ခိုင်းထားရသကဲ့သို့ပင်!

သူသည် ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြစ်နေကြသော မျိုးရိုးမြင့်မိသားစုများမှ မျိုးဆက်များအား ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး၊ ရှက်သွေးဖြာဟန်ဆောင်ကာ ခေါင်းငုံ့လိုက်လေသည်။ 

"အို... လူဒီလောက်များကြီးရှေ့မှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း နမ်းလည်းနမ်း လက်လည်းတွဲထားရတော့၊ ကျွန်တော် နည်းနည်း ရှက်လာပြီ"

ပေါ်မုဟန်: "..."

သူ့ နားထင်ကြောမှာ မသိမသာနီးပါး တုန်လှုပ်သွားလေသည်။ 

"မင်းလည်း ရှက်တတ်လိမ့်မယ်လို့ ငါ မမျှော်လင့်ထားဘူး"

ဤကောင်၏စကားများက သူ့အား အရှက်မရှိသူဖြစ် ကြောင်း သွယ်ဝိုက်ပြောဆိုနေခြင်းပင်!

စုန့်စစ်မင်သည် မသိစိတ်အရ သူ့ကို စူးရဲစွာ စိုက်ကြည့်ချင်သွားသော်လည်း၊ သူ့ လက်ရှိ ဇာတ်ကောင်စရိုက်မှာ လွဲချော်၍မရကြောင်းကို ချက်ချင်းသတိရသွားကာ၊ သူ၏ စူးရှသော အကြည့်ကို လမ်းတစ်ဝက်တွင်ပင် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မျက်တောင်ပုတ်ခတ်ခြင်းအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲလိုက်လေသည်။

ပေါ်မုဟန်: "မင်း မျက်ခွံတွေ တုန်နေတာလား"

စုန့်စစ်မင်သည် အလွန်အမင်း ချမ်းစိမ့်နေပြီဖြစ်သော်လည်း၊ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အပြုံးတစ်ခုကို အတင်းအကျပ် ဖန်တီးလိုက်လေသည်။ 

"အစ်ကိုဟန်က အမြဲတမ်း ကျွန်တော့်ကို စတော့တာပဲ၊ ကျွန်တော်က အစ်ကို့အပေါ်ထားတဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ မြတ်နိုးမှုကို ဖော်ပြဖို့အတွက် မျက်တောင်လေး ပုတ်ခတ်ပြရုံပါ"

ပေါ်မုဟန်က "အို" ဟု ဆိုလေသည်။ 

"မင်း မျက်စိစွေနေတာလို့ ငါ ထင်လိုက်တာ"

စုန့်စစ်မင်: "..."

စနစ်၊ စနစ်၊ ငါ့ကို ဓားမကြီးတစ်လက်လောက် ပေးစမ်း၊ သူ့ကို ဒီနေရာမှာတင် ခုတ်သတ်ပစ်ချင်နေပြီ!

စနစ် ၀၀၁: [Host၊ နည်းနည်းလောက် ထပ်ပြီး သည်းခံလိုက်ပါဦး၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူက ဇာတ်လိုက်မင်းသားပဲလေ၊ သူ့ရဲ့ ခနဲ့တဲ့တဲ့ စကားတွေကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပါ]

ဤမြင်ကွင်းကို မလှမ်းမကမ်းမှ မြင်တွေ့နေရသော ထင်ရှားသည့် မိသားစုများမှ မျိုးဆက်များမှာ လုံးဝကို အံ့သြမှင်သက်သွားကြလေသည်။

ပေါ်မုဟန်သည် ယခင်က စုန့်စစ်မင်အပေါ် အလွန်အမင်း ရွံရှာမုန်းတီးခဲ့သော်လည်း၊ ယခုမူ စုန့်စစ်မင်၏လက်ကို ဆွဲကိုင်ထားပြီး လွှတ်မပေးရန် ငြင်းဆန်နေလေသည်။ သူ ရုတ်တရက်ကြီး စုန့်စစ်မင်ကို သဘောကျသွားတာများလား။

ယခင်က စုန့်စစ်မင်သည် သူ့ကိုယ်သူ အရှက်မရှိ ပုံအပ်နေသည်ဟု လှောင်ပြောင်ခဲ့ကြသူများမှာ တိတ်ဆိတ်သွားကြလေသည်။

စုန့်စစ်ချယ်သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေရင်း၊ သူ၏ လက်သည်းများက လက်ဖဝါးထဲသို့ စိုက်ဝင်နေလေသည်။

သူ့ ယခင်ဘဝက ဤအခိုက်အတန့်မှာပင် သူနှင့် ပေါ်မုဟန်တို့ တွေ့ဆုံခဲ့ကြသည်ကို သူ မှတ်မိနေသည်။ ဇာတ်ကွက်က လုံးဝကို ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ...

မလှမ်းမကမ်းတွင်၊ စုန့်မိဘများသည် စုန့်စစ်မင်ကို သူတို့၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ အလျင်အမြန် ဆွဲသွင်းလိုက်ကြရာ၊ သူတို့၏ မျက်နှာများထက်တွင် ဖုံးကွယ်မထားနိုင်သော ရင်ကွဲနာကျမှုများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။ ရယ်စရာကောင်းသည်မှာ၊ ပါးရိုက်ခံလိုက်ရသူဖြစ်သည့် သူသည် အမှန်တကယ်တွင် သူတို့၏သွေးသားအရင်းဖြစ်ကြောင်းကို သူတို့ မသိခဲ့ကြခြင်းပင်!

စုန့်စစ်မင်သည် သူပိုင်ဆိုင်သင့်သည့် အရာအားလုံးကို ခိုးယူသွားခဲ့ပြီ!

"မင်း စောင့်ကြည့်နေလိုက်၊" ဟု သူ တွေးလိုက်သည်။

 "တစ်နေ့ကျရင် မင်းကို ငါ့ခြေဖဝါးအောက်မှာ ပြားပြားဝပ်သွားအောင် လုပ်ပြမယ်! မင်း ယူသွားခဲ့သမျှ အရာအားလုံး၊ မင်း ငါ့ကို အကြွေးတင်နေတဲ့ အရာအားလုံးကို ငါ ပြန်ယူမယ်!"

"ဒင်! ငါးမိနစ်ကြာ လက်တွဲထားခြင်း အောင်မြင်မှု ပြီးမြောက်ပါပြီ!"

ငါးမိနစ်ပြည့်ပြီးနောက် သူ့စိတ်ထဲရှိ အသံက အချိန်ကိုက်တိကျစွာ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"ဒါ့အပြင်၊ Host ရဲ့ လက်တွဲထားတဲ့ လုပ်ငန်းစဉ်က အနေရခက်မနေဘဲ အရမ်းကို သဘာဝကျတဲ့အတွက်၊ ဆုကြေးအနေနဲ့ အချစ်ရမှတ် ၁.၀ ပွိုင့် ရရှိပါတယ်!"

အိမ်ထဲသို့ ဝင်လာပြီးနောက်၊ စနစ်အသံကို ကြားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ပေါ်မုဟန်သည် စုန့်စစ်မင်လက်ကို ချက်ချင်း လွှတ်ပေးလိုက်ရာ၊ သူ့မျက်နှာအမူအရာမှာ ယခင် ရေခဲတမျှ အေးစက်ခြင်းသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားလေသည်။

ဒီကျိန်စာသင့်နေတဲ့ စနစ်။

ညွှန်ကြားထားသည့်အတိုင်း စုန့်စစ်မင်လက်ကို ချက်ချင်း မကိုင်ခဲ့သောကြောင့်သာ၊ သူ့ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ ပုရွက်ဆိတ်တစ်ထောင်ခန့် လာအုံတွားသွားနေသကဲ့သို့ အလျင်အမြန်ပင် ခံမရပ်နိုင်အောင် ယားယံလာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သူသည် သွေးကြောများ ထောင်ထလာသည်အထိ သည်းခံခဲ့ပြီးနောက်မှသာ၊ စုန့်စစ်မင် လက်ကိုကိုင်ရန် သူကိုယ်တိုင် ဦးဆောင်လှုပ်ရှားခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည်။

သူသည် သူ့ လက်ချောင်းများကို တိတ်တဆိတ် သုတ်ပစ်လိုက်လေသည်။

[မင်းက ဘာကောင်လဲ ? ဘာလို့ ငါ့ခေါင်းထဲ ရောက်နေတာလဲ ? ထွက်သွားစမ်း!]

စနစ် ၁၀၀: Host၊ ခင်ဗျားရဲ့ အချစ်ရေးပစ်မှတ်ကို အောင်နိုင်တဲ့အထိ ကျွန်တော် ထွက်သွားမှာ မဟုတ်ဘူး။

ပေါ်မုဟန်မှာ ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် သူ့ ခန့်ညားသော မျက်နှာကြီးမှာ ပြာနှမ်းသွားလေသည်။

"မုဟန်၊ မင်းလည်း အထဲဝင်ပြီး အင်္ကျီသွားလဲလိုက်ပါဦး၊ ဒီညအတွက် အရမ်းကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ မင်းသာမရှိရင် စစ်မင်က သေချာပေါက် အပေါ်ရောက်လာမှာ မဟုတ်ဘူး" 

ဟု ပါးပါးစုန့်က သူ့အား ရိုးသားပွင့်လင်းစွာကျေးဇူးတင်စကားဆိုလေသည်။

ပေါ်မုဟန်သည် ဒေါသကို မြိုသိပ်ထားလိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။

 "ရပါတယ်"

သူမအဖိုးတန်သားလေး၏ ဖြူဖျော့ကာ ချမ်းတုန်နေသော မျက်နှာကို မြင်သောအခါ၊ မားမားစုန်သည် ရင်ထဲ၌ ဆစ်ကနဲ နာကျင်သွားရလေသည်။

"ပြီးပြည့်စုံတဲ့ မွေးနေ့ဖြစ်ရမယ့်အစား ဒီလို ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရတယ်၊ အားလုံးက ဟိုကျိန်စာသင့် ကောင်လေး..." 

သူမသည် ရုတ်တရက် စကားဖြတ်လိုက်ပြီး၊ အတင်းအကျပ် ပြုံးလိုက်လေသည်။ 

"မုဟန်၊ ဒါက ဘယ်လိုလဲ၊ ငါတို့ရဲ့ စစ်မင်ကို ကယ်တင်ပေးခဲ့တဲ့အတွက် ကျေးဇူးဆပ်တဲ့အနေနဲ့၊ သန်ဘက်ခါကျရင် ငါတို့ အတူတူ ထမင်းတစ်နပ်လောက် စားကြမလား"

စုန့်စစ်မင်သည် ကလေးဘဝကတည်းက ပေါ်မုဟန်ကို သဘောကျခဲ့ကြောင်း သူမ သိထားသဖြင့်၊ သားဖြစ်သူအတွက် အခွင့်အရေးများ ပိုမိုဖန်တီးပေးချင်ခဲ့ခြင်းဖြစ် သည်။

ပေါ်မုဟန်သည် မသိစိတ်အရ ငြင်းဆန်ချင်သွားသော်လည်း၊ အပြီးသတ် မသတ်မှတ်ရသေးသော ကြီးမားသည့် စီးပွား ရေးလုပ်ငန်းကြီးကို သူ သတိရသွားလေသည်။

သူသည် ချက်ချင်းဆိုသလို ယဉ်ကျေးသော အပြုံးတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်လေသည်။ 

"ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ ဦးလေးနဲ့ အန်တီ"