MM Story Teller

Ch 10

Viewers 2k

💊 Chapter 10

ဒီလူက ဘာလို့ ထပ်ပြီး လျှာစောင်းထက်နေရပြန်တာလဲ...

လီအန်းချီက နောက်ဆုံး၌ ဘဏ်တွင်အလုပ်လုပ်ရန် ရွေးချယ်လိုက်ချေ၏။ ကျန်းခယ်ကျန့်တွင် ကောင်မလေးရှိနေခြင်းက သူ့အတွက်ပြင်းထန်သည့် ရိုက်ချက်ပင်။ သူက ကျန်းခယ်ကျန့်နှင့် ထပ်မံ၍ ရှုပ်ထွေးမနေလိုတော့ပေ။

လီအန်းချီ အလုပ်သွားသည်နှင့် အိပ်ဆောင်တွင် ပိုင်မူနင်သာ ကျန်ရစ်၏။ အခြားလူနှစ်ဦးကမူ သူ့အား မပြုမပြင်ယိုယွင်းကာပျက်စီးနေသည့် နေရာ၌ လူသူကင်းမဲ့လျက် အဖော်မဲ့စွာ ချန်ထားပြီး ထွက်သွားကြသည်မှာ ကြာလေပြီ။

ပိုင်မူနင်၏ပိုက်ဆံများမှာ သုံးရင်း၊ သုံးရင်း နည်းသထက်နည်းလာပြီး အလုပ်တစ်ခုရှာဖို့ရာ စတင်တွေးတောရတော့သည်။

နှစ်ရက်အကြာခန့်က လီလီက သူ့အား မုန့်ဖိုးအပိုငွေအချို့ ပေးလာသည်။ သူမအတွက် အန္တရာယ်များသည့် အခြေအနေအား ရှောင်နိုင်ရန် သတိပေးလိုက်၍ပင်။

သူမ၏ခင်ပွန်းဟောင်းက တကယ်ကို သူမအားအကွက်ချထားခြင်းဖြစ်၏။ ပိုင်မူနင်သာ သတိမပေးခဲ့ပါက သူမအနေဖြင့် ထိုအကွက်ထဲ ကျသွားပေလိမ့်မည်။

လီလီက သူ့အတွက် စဥ်းစားထားသည့် အလုပ်များရှိကြောင်းကိုလည်း ပြောလာခဲ့သည်။

သို့တိုင် အလုပ်များမှာ မကြာခဏဆိုသလို ပေါ်လာခြင်းမျိုးမဟုတ်ပေ။ ပိုင်မူနင်က စိတ်အေးချမ်းစွာလုပ်နိုင်သည့် တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်အလုပ်တစ်ခုအား တွေးတောနေမိသည်။

သူ့အနေဖြင့် မည်သည့်အခြေအနေမျိုးတွင်မဆို အရေးပေါ်ထုတ်သုံးနိုင်ရန်အတွက် ငွေစုရန်လို၏။

လက်ရှိတွင် ကျောင်းအဆောင်က သူ့အားနောက်နှစ် ဇွန်လအထိသာ နေခွင့်ပေးမည်ဟုဆိုလာသည်။ ထို့နောက်တွင် သူကိုယ်တိုင် ငှားနေရတော့မည်ဖြစ်၏။

ကျင်းနန်ရှိ အိမ်ငှားခမှာ ခေါင်းခဲစရာ ပြဿနာတစ်ရပ် ပင်။ ထို့အပြင် တစ်လစာ စပေါ်ငွေနှင့် သုံးလစာ ကြိုတင်ပေးချေရသည့် စည်းကမ်းကလည်း ရှိနေသေးသည်။ သူသာ ငွေကြေးအလုံအလောက် မစုဆောင်းထားနိုင်လျှင် ရှင်သန်ရပ်တည်ရေး အခက်အခဲရှိနေလိမ့်မည်။

ထိုအချက်ကို တွေးမိသည်နှင့် ပိုင်မူနင်တစ်ယောက် သူ၏ ကိုယ်ရေးရာဇဝင်များကို စတင်၍ ပို့လိုက်သည်။ ကံမကောင်းစွာပင် လက်ရှိအလုပ်အကိုင် ဈေးကွက်မှာ အလွန်ဆိုးရွားနေပြီး ကုမ္ပဏီကြီးများပင်လျှင် ဝန်ထမ်းလျှော့ချနေကြ၏။ သူတို့ကဲ့သို့သော အလုပ်သင်များအတွက် အလုပ်အကိုင် အခွင့်အလမ်း များများစားစားမရှိလှပေ။

ထို့အပြင် ပိုင်မူနင်၏မေဂျာမှာ ဘွဲ့ရလျှင်ပင် အလုပ်မရနိုင်သည့်မေဂျာအဖြစ် နာမည်ကြီးသည်။ သို့ဖြစ်ရာ သူ၏ကိုယ်ရေးရာဇဝင် (CV) များအားလုံးက ပင်လယ်ထဲမှာ နစ်မြုပ်သွားခဲ့သည်။ အင်တာဗျူးဖြေရန်ကမ်းလှမ်းသည့်ဖုန်း တစ်ကြိမ်လေးပင် လက်ခံမရရှိခဲ့ပေ။

[T/N - သူ့ရဲ့ကိုယ်ရေးရာဇဝင် (CV) တွေအားလုံး ပင်လယ်ထဲမှာ နစ်မြုပ်သွားခဲ့တယ် - လုပ်ရှာမရတဲ့အခါ အလုပ်လျှောက်တာ အဆင်မပြေတဲ့အခါ သုံးတဲ့စကားပုံပါ]

ရက်ပေါင်းများစွာ အခက်အခဲနှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရပြီးနောက် ပိုင်မူနင်က ကုလားထိုင်ပေါ် မှီချလိုက်ပြီး ဒရာမာဆန်ဆန်ပင် သက်ပြင်းချကာလိုက်သည်။

'ကောင်းကင်ဘုံက ငါ့ကို အဆုံးသတ်ပစ်တော့မှာပဲ'

ထိုသောကြာနေ့တွင် မွေးမြူရေး ဘာသာရပ်မှ အကြီးတန်းကျောင်းသားတစ်ယောက်က သူ့ကို ဆက်သွယ်လာခဲ့၏။ သူ့ဆိုင်က ဖောက်သည်တစ်ဦးက အာရိုနာဝါငါး[နဂါးငါး]တစ်ကောင် ဝယ်သွားသော်ငြား ငါးမှာ ဖျားနာနေကြောင်း ပြောသည်။ သူက ပိုင်မူနင်ကို သွားရောက်ကြည့်ရှုပေးစေလိုသည်။ အလကား မဟုတ်ဘဲ လာကြည့်ပေးသည့်အတွက် ငွေပေးမည်ဟုလည်း ကမ်းလှမ်းလာခဲ့သည်။

သူတို့ကျောင်းတွင်ရှိစဥ်က အနှီစီနီယာက ပိုင်မူနင်အား အနည်းငယ်မျှ ကြည့်ရှုစောင့်ရှောက်ဖူးသည်။ ငွေရှာနိုင်သည့်အခွင့်အရေးပေါ်လာတိုင်း သူ့အားတွေးမိတတ်သူပင်။ တစ်ခါတစ်လေ သူ့ဆိုင်တွင်အလုပ်များပုံလာလျှင်လည်း ပိုင်မူနင်အား အကူအညီတောင်းတတ်၏။

ပိုင်မူနင်က ချက်ချင်းပင်လက်ခံလိုက်ကာ စီနီယာမှ လိပ်စာကိုပို့ပေးလာသည်။

သူလိပ်စာကို ကြည့်လိုက်သည်နှင့် ယခင်ကတည်းက ရင်းနှီးနေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

လမ်းကြောင်းအတိုင်းလိုက်သွားခဲ့ရာ ပိုင်မူနင်တစ်ယောက် စန်းဝမ်ခန်းမဝင်ပေါက်သို့ ရောက်လို့သွားရ၏။ ယင်းက တကယ်ပင် စီနီယာပို့ပေးသည့်လိပ်စာဟုတ်မဟုတ် သေချာစေရန် သူ့ဖုန်းကို သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် စစ်ဆေးလိုက်သည်။

လမ်း၄၀၊ နံပါတ် ၈၉…

သို့ဖြစ်ရာ သူတံခါးကိုသာ တွန်းဖွင့်လျက် ဝင်သွားလိုက်သည်။

တကယ်ကို စန်းဝမ်ခန်းမကြီးဟ... ဒါကြီးက တိုက်ဆိုင်လွန်းတယ်မလား...

နေ့လည်ခင်းအချိန်ဖြစ်ကာ လူနာများစွာမရှိပေ။ ချန်ဟောက်နန်က ငါးကန်ရှေ့ရပ်ကာ ငါးစာကျွေးနေလေ၏။ ရေချိုငါးလေးများကို တစ်ကောင်ပြီးတစ်ကောင် ချကျွေးနေပါသော်ငြား သခင်ကြီးအာရိုနာဝါကမူ တစ်ချက်ကလေးပင် လှည့်မကြည့်ပေ။ ထိုအစား မာနအပြည့်ဖြင့် ဝင့်ဝင့်ကြွားကြွားသာ ကူးခတ်နေလျက် ပူပေါင်းများအား အပျော်မှုတ်ထုတ်လိုက်ချေသည်။

ချန်ဟောက်နန်မှာ အတန်ငယ်မျှ စိတ်ပူပန်၍နေသည်။ သူက ခေါင်းကိုက်နေသံစွက်လျက်ဆို၏။

"လုံကော... မင်းက သိန်းပေါင်းများစွာတန်တာကွ ... တစ်ခုခုတော့စားလေ... မင်းအာဟာရချို့တဲ့ပြီး ပိန်ကပ်ကုန်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မတုန်း...:

[lóng-နဂါး]

"မင်းရေချိုငါးမကြိုက်ရင်လည်း ပြောကွာ... ပုစွန်ဆိုရင်ရော ဘယ်လိုလဲ... မင်း ရေငံပုစွန်လိုချင်လား ရေချိုပုစွန်လိုချင်လား ... မင်းလိုချင်တာသာပြောလိုက်... ဘုရင့်စားပွဲတော်ကြီးလိုရင်တောင် မင်းရဲ့ဒီညီလေးက ရအောင်လုပ်ပေးမှာ..."

ငါးကန်ရှေ့တွင် အတော်ကြာအောင် စကားများနေပြီးနောက် ချန်ဟောက်နန်က လှည့်လာကာ ပိုင်မူနင်အား တွေ့သွားခဲ့သည်။ သူ့တွင် ရှက်ရွံ့ရိပ် တစ်စိုးတစ်စိပင် ပေါ်မလာပါဘဲ သူ့အား နွေးထွေးစွာသာ ပြုံးပြလာသည်။

"ဒေါက်တာဝမ်ကို လာရှာတာလား... သူက လူနာကြည့်တုန်း..."

သူ့အသံက လွန်စွာနူးညံ့ညင်သာ၍နေပြီး တစ်ဖက်သတ် တစ်ယောက်တည်း စကားပြောနေသည့် စောစောက အရူး လုံးဝမဟုတ်သည့်အတိုင်းပင်။

ဆရာဝန်များက အမြဲလိုလို တမူထူးတတ်သည်ပင်။

"သူ့ဆီလာတာမဟုတ်ဘူး..."

ပိုင်မူနင်က လက်ကိုခပ်မြန်မြန်ပင် ဝေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်စီနီယာက အာရိုနာဝါရဲ့အခြေအနေကို လာကြည့်ခိုင်းလို့"

ချန်ဟောက်နန်မှာ လွန်စွာမှ အံ့အားသင့်သွားပုံဖြင့် ပြောသည်။

"မင်းက ဒီကို ငါးကုပေးဖို့လာတာပေါ့လေ..."

သူက ပိုင်မူနင်အား လျင်မြန်စွာ စစ်ဆေးလာသည်မှာ တကယ်ကြီးလားဟူသောသဘောဖြင့် အကဲဖြတ်လိုသည့်အတိုင်းပင်။

ဆိုရလျှင် ယခင်က ပိုင်မူနင်မှာ အမြဲလိုလို ဝမ်ကျင်းကိုရှာရန်သက်သက်သာ လာတတ်ပေသည်။ ထိုသို့ရုတ်တရက်ကြီး ပစ်မှတ်ပြောင်းလိုက်ခြင်းက မယုံနိုင်စရာကောင်းလွန်းလှသည်။

ပိုင်မူနင်က သူ၏လှပသည့် တရုတ်ဆီးသီးသဏ္ဌာန် မျက်ဝန်းတို့ကို ခတ်လိုက်သည်။

"အဲလိုပုံမပေါက်လို့လား... ကျွန်တော်က ကျွမ်းကျင်သူပါနော်..."

ချန်ဟောက်နန်၏ မျက်နှာထက်မှ အံ့အားသင့်နေသည့်အမူအရာက တဖြည်းဖြည်းမှေးမှိန်သွားသည်။ သူက လက်ဝေ့ယမ်းပြလျက်ပြောလာသည်။

"ဒေါက်တာလေး... လုံကောဘာဖြစ်နေလဲဆိုတာ တစ်ချက်လောက် လာကြည့်ပေးပါဦး..."

ပိုင်မူနင် : “…?”

ဘာလို့ သူကအမြဲ အသေးလေးဆိုတဲ့"လေး"ဆိုတာ ထည့်ခေါ်ခံနေရတာလဲ...

“ဒေါက်တာချန် ကျွန်တော့်ကိုနာမည်ပဲခေါ်ပါ...”

ဘယ်သူမှ အသေးလေးဆိုပြီး ရည်ညွှန်းမခံချင်ဘူးကွ... ငါက အဲ့လောက်ထိ အသက်ငယ်မနေဘူး…

ပိုင်မူနင်က အာရိုဝါနာအား စစ်ဆေးရန်လျှောက်သွားလိုက်သည်။ ငါးမှာ ရေချိုငါးလေးများအား လျစ်လျူရှုထားဟန်ရှိကာ သူ့အားစိုးမိုးထားသည်က ရေပူဖောင်းများ မှုတ်ထုတ်နေခြင်းသာ။

ယင်းမှာ ကူးခတ်ရာတွင် နှေးကွေးလေးလံကာ ပျင်းရိနေပုံရပြီး ယခင်ရက်များကကဲ့သို့ အရှိန်အဝါရှိမနေပေ။

ချန်ဟောက်နန်က မေးသည်။

"ရှောင်နင်... ကိုယ့်ရဲ့လုံကောက ဘာများဖြစ်နေတာလဲကွာ.."

ပိုင်မူနင်က ဆို၏။

"အလွန်အကြူးကျွေးမွေးခံရလို့ အစာမခြေနိုင်ရုံပါပဲ... ဒေါက်တာချန် တစ်ပတ်ကို အစာ ဘယ်လောက်များကျွေးဖြစ်လဲ..."

ချန်ဟောက်နန်က အင်မတန့်အင်မတန်မှ ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် ပြန်ဖြေလာသည်။

"ငါသူ့ကိုနေ့တိုင်းကျွေးတာ အာ.. ဒါပေမဲ့ ငါးတွေက အစာမခြေနိုင်တာမျိုး ရှိသေးတာလား..."

"ငါးတွေမှာလည်း အစာခြေစနစ်ရှိတယ်လေ"

"ဟုတ်သားပဲ..."

ချန်ဟောက်နန်ကမေးသည်။

"ဒီတော့ ဘယ်လိုမျိုးပြင်သင့်လဲ..."

"အငတ်ခံခိုင်းလိုက်"

ပိုင်မူနင်က ရှင်းပြလိုက်သည်။

"နေ့တိုင်းကျွေးစရာမလိုဘူး... တစ်ပတ်ကို ၂ကြိမ်၃ကြိမ်ဆို လုံလောက်ပြီ"

"ရေရဲ့အနေအထားကလည်း ကောင်းမနေဘူး ရေခဏခဏလဲပေးဖို့လိုတယ်လေ... အရမ်းကိုမှ ဖြုန်းတီးတယ်လို့ ခံစားရရင်လည်း သန့်ရှင်းရေးငါးအမျိုးအစားမွေးပြီး သန့်ရှင်းရင်ရော..."

ပိုင်မူနင်က အာရိုနာဝါငါးကို မည်သို့ကျွေးမွေးရမည်နှင့် ယင်းကဘာကိုစားရသည်အား ကြိုက်နှစ်သက်ကြောင်းတို့ကို ကရားရေလွှတ် တတွတ်တွတ်ဆိုလေသည်။

ရေလဲနည်း၊ ငါးကန်ကို မည်မျှကြာကြာ သန့်ရှင်းရေးလုပ်သင့်ကြောင်းနှင့် ရေကို အက်ဆစ်ဓာတ် အနည်းငယ်ရှိအောင် ဘယ်လိုလုပ်ရမည်တို့ကိုလည်း အကြံပေးလိုက်သည်။ ယင်းတို့က သူကျွမ်းကျင်သည့်နယ်ပယ်ဖြစ်နေလေရာ ပိုင်ပိုင်နိုင်နိုင်နှင့် အခိုင်အမာပင် ပြောပြနိုင်သည်။

ချန်ဟောက်နန်၏ခေါင်းမှာ ချာချာလည်သွားရလျက် ဘာကိုမှ မမှတ်သားလိုက်နိုင်ပေ။ ပိုင်မူနင်က သက်ပြင်းချကာဆိုသည်။

"နောက်ကျမှ လုပ်ရမှာတွေကို မိတ္ထူဆွဲပြီးပို့ပေးလိုက်ပါမယ်"

“မင်းက အရမ်းတွေးတတ်တာပဲ ရှောင်နင်”

ချန်ဟောက်နန်က ရေလဲနေစဥ်အတွင်း ပိုက်များကို ကိုင်ထားပေးရင်း ကူညီ၏။

"ရှောင်နင် အဲဒါက မင်းရဲ့မေဂျာလား... မင်းလည်း ငါးတွေကို ဘယ်လိုမွေးပြီးပျိုးထောင်ရမလဲ သိတယ်လား…"

ပိုင်မူနင်မှာ ထိုသူက ထွေရာလေးပါးစကားဆိုနေသည်ဟုသာ မှတ်ယူလျက် ခပ်ပေါ့ပေါ့ပင်ဖြေလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ် ကျွန်တော့်မေဂျာက ငါးမွေးမြူရေးလေ ... ဒါတွေက ကျွန်တော်ကျွမ်းကျင်တဲ့အပိုင်းပဲ... နောက်ဆိုခင်ဗျားငါးတွေတစ်ခုခုဆို ကျွန်တော့်ဆီလာလို့ရပါတယ်..."

"ဒါဆိုလည်း ကိုယ်ယဥ်ကျေးမနေတော့ဘူး.."

ချန်ဟောက်နန်က ထပ်ပေါင်းကာ ပြောလာသည်။

"ရှောင်နင် မင်းဒီမှာအလုပ်လုပ်ချင်လား... ငါးကိုပျိုးထောင်ဖို့ ကျွမ်းကျင်သူတွေနဲ့ပဲ လွှဲထားသင့်တယ်ထင်တာပဲ"

ချန်ဟောက်နန်ဘက်မှ မည်သည့်အခြားအကွက်မျိုးမှ ရွှေ့နေခြင်းမဟုတ်ပေ။ သူက တကယ်ကို ငါးမွေးရသည်က ခေါင်းကိုက်ရသည်ဟုတွေးကာ တစ်စုံတစ်ဦးကိုငွေပေးကာ ပြဿနာများကိုသာ လျှော့ချလိုခြင်းဖြစ်၏။

ယင်းမှာလည်း ပိုင်မူနင်လိုအပ်သည့်အရာ အတိအကျပင်။ သူက အလုပ်ရှာမရ၍ ဖိအားများနေရပြီး ယခုမူ တစ်စုံတစ်ဦးက ငွေပန်းကန်ပေါ် အခွင့်အရေးတင်လျက် ပေးလာ၏။

ငါ ဘာကြောင့် ငြင်းရမှာလဲ…

ချန်ဟောက်နန်က ငါ့အတွက်မိသားစုလိုပဲ…

ပိုင်မူနင်က ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ပို၍ရင်းရင်းနှီးနှီးပင် ခေါ်လိုက်ကာ...

"ဟောက်နန်ကော... တကယ်လားဟင်"

"ကျွန်တော် ခုနောက်ပိုင်း တကယ်ကိုအလုပ်ရှာမရနေဘူး... HRကလူတွေက ကျွန်တော့်ကိုယ်ရေးအကျဥ်းကို ဖတ်တောင်မဖတ်ကြဘူးလေ... ဒီအတိုင်းသာဆို ကျွန်တော်တော့ လက်ကမ်းစာစောင်တွေပဲ လိုက်ဝေရတော့မှာ"

"ဟောက်နန်ကော စိတ်မပူပါနဲ့... ကျွန်တော်ဒီမှာ အလုပ်လုပ်နေသရွေ့ ကျွန်တော့်ရှိသမျှပုံအောပြီး လုပ်မှာပါ... ကျွန်တော် လုံကောကို အကောင်းဆုံး ဂရုစိုက်မှာပါ"

သူက တမင်သက်သက် သူ့ကိုယ်သူသနားစရာကရုဏာသက်ချင်စရာဖြစ်အောင် ပြောခြင်းဖြစ်သော်လည်း လိမ်နေခြင်းမဟုတ်ပေ။ ယခုအချိန်တွင် သူ့ခမျာ တကယ်ကို အလုပ်ရှာမရဖြစ်နေခြင်းဖြစ်၏။

တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားများက လှိုင်းလုံးများပမာ အုံလိုက်ကျင်းလိုက် ဘွဲ့ရနေကြသည်။ အုပ်စုတစ်ခုက အလုပ်ရှာမရလျှင် အခြားတစ်စုကလည်း စျေးကွက်ထဲရောက်လာကြပေလိမ့်မည်။ သူ၏ ယှဥ်ပြိုင်နိုင်စွမ်းနည်းသည့်ကျောင်းနှင့်ဘာသာရပ်ကို ထည့်တွက်လျှင် အလုပ်ရနိုင်ချေမရှိခြင်းက ဆိုဖွယ်ရာပင်မရှိပေ။

သူ၏ အဓိကဘာသာရပ်နှင့် ကိုက်ညီသော တည်ငြိမ်သည့်အလုပ်တစ်ခုက နောက်ဆုံးတွင် သူ့ရှေ့တွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။ ပိုင်မူနင်အနေဖြင့် မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ထိုအလုပ်ကို ဆုပ်ကိုင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

"မင်း ခေါ်လိုက်တဲ့ ဟောက်နန်ကောဆိုတဲ့ စကားလုံးလေးတစ်လုံးနဲ့တင် မင်းကို အလုပ်ခန့်လိုက်ပြီ"

ချန်ဟောက်နန်က သွားနှစ်ချောင်းပေါ်အောင် ရယ်လိုက်ရာ ပါးချိုင့်နှစ်ခုမှာ လှစ်ဟပြခံလိုက်ရလေ၏။ သူက ပိုင်မူနင်၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။

ချန်ဟောက်နန်က သူ့ရင်ဘတ်ကို ယုံကြည်မှုရှိရှိ ပုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကိုယ်က ဒီနေရာရဲ့သူဌေး... ကိုယ့်စကားကသာ အတည်ပဲ... မင်း မနက်ဖြန်ကစပြီး အလုပ်ဆင်းလို့ရပြီ"

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဟောက်နန်ကော”

ပိုင်မူနင်၏ အပြုံးမှာ အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် ချိုမြိန်၍နေသည်။

သို့တိုင် သူ့ကိုယ်သူ နောက်ဆုံးအဆုံးအဖြတ်ပေးနိုင်သူဟု ယုံကြည်စိတ်ချစွာပြောခဲ့သော ဟောက်နန်ကောဆိုသူမှာ ဝမ်ကျင်း၏ စကားတစ်ခွန်းတည်းဖြင့်ပင် KO အလုပ်ခံလိုက်ရသည်။

“သူက အဆင်မပြေဘူး... တခြားတစ်ယောက် ရှာလိုက်”

ထို့ကြောင့် ချန်ဟောက်နန်မှာ စိတ်ပျက်အားငယ်စွာဖြင့် ပြန်လာပြီး လက်ကို အကူအညီမဲ့စွာ ဖြန့်ပြလိုက်သည်။ ဝမ်ကျင်းက သဘောမတူခဲ့ပေ။

“မင်းကိုယ်တိုင် သူ့ကို သွားစည်းရုံးကြည့်ပါလား”

အခုလေးတင် အလုပ်ရလုဆဲဆဲဖြစ်ပြီးနောက် ချက်ချင်း အလုပ်လက်မဲ့ပြန်ဖြစ်သွားသော ပိုင်မူနင်: “...?”

ခင်များက ဒီနေရာရဲ့ သူဌေးဆို... ခင်များစကားကသာအတည်ဆို... ဘာဖြစ်သွားရတာလဲ..

ယင်းက ပြီးခဲ့သည့်တစ်ပတ်အတွင်း သူ့အတွက် တစ်ခုတည်းသော အလုပ်ရနိုင်သည့်အခွင့်အရေးပင်။ ပိုင်မူနင်အနေဖြင့် ၎င်းအား သူ့လက်ထဲမှ လွတ်ထွက်သွားခွင်ွမပေးနိုင်ပေ။

ထို့ကြောင့်ပင် သူက ဝမ်ကျင်း၏ ဆေးကုခန်းတံခါးကို ခေါက်လိုက်ပြီး အပြုံးချိုချိုလေးဖြင့် အတွင်းသို့ ဝင်သွားလိုက်သည်။

“ဒေါက်တာဝမ်... ကျွန်တော့်ကို အခွင့်အရေးတစ်ခုလောက် ပေးလို့မရဘူးလား”

ဝမ်ကျင်းက သူ၏ကုလားထိုင်နောက်မှီကို မှီကာ မျက်ခွံကို အနည်းငယ်ပင့်လိုက်သည်။

“မင်းက ဘယ်လိုအခွင့်အရေးမျိုးကို ပြောတာလဲ”

ပိုင်မူနင်: “...?”

သူက ငါ ဒီနေရာမှာ အလုပ်လုပ်ချင်တာက တခြားလျှို့ဝှက်ရည်ရွယ်ချက်တစ်ခုခုရှိတယ်လို့ အထင်မှားသွားတာလား...

“သေချာပေါက် အလုပ်ပေါ့... ကျွန်တော် ဒီအလုပ်ကို တကယ်လိုအပ်နေတာ... ဒီနေ့ခေတ်မှာ အလုပ်ရှာရတာ အရမ်းခက်တယ်... သိပ်မကြာခင်အထိ အလုပ်မရဘူးဆိုရင် ကျွန်တော် ပန်းကန်တစ်လုံးနဲ့ တံတားအောက်မှာ ထိုင်ပြီး တောင်းစားရတော့မလို ဖြစ်နေပြီ...”

ပိုင်မူနင် ရှင်းပြနေစဥ် သူ့ပုံစံက လွန်စွာသနားချင့်စဖွယ်ဖြစ်နေသည်။ ဝမ်ကျင်း၏ အေးစက်စက်နှလုံးသားထဲမှ သနားကြင်နာစိတ်ကို နှိုးဆွနိုင်ရန် ကြိုးစားနေခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

ကံမကောင်းစွာပင် အေးတိအေးစက် မြေခွေးအိုကြီးက သူ့ကို အခွင့်အရေးပင် မပေးဘဲ ချက်ချင်း ငြင်းချလိုက်ပေသည်။

“ဟုတ်လား... ဒါဆို မင်းရဲ့ဟောက်နန်ကောနဲ့ စကားပြောပြီး အကြံဉာဏ်တွေ ဖလှယ်ကြည့်ပေါ့... သူက တောင်းရမ်းရာမှာ အတွေ့အကြုံရှိတယ်”

ပိုင်မူနင်: “...?”

ဒီလူက ဘာလို့ ထပ်ပြီး လျှာစောင်းထက်နေရပြန်တာလဲ... သူ ဒီမနက် သေနတ်များ မျိုချလာတာလား...

💊💊💊

Prev Next