Ch 80
Viewers 13k
Chapters 363

အခန်း (၈၀) - အရသာရှိသော ခရမ်းသီး

 

“ဟုတ်ကဲ့” ကျီကျောက်က တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်သည်၊ “ဒါဆို သမီး စောင့်မျှော်နေပါ့မယ်။”

 

ကျီကျောက်သည် ချက်ချင်းဆိုသလို မြေပြင်ပေါ် ဒူးတုပ်ထိုင်ပြီး ငရုတ်သီးများကို ကူဆွတ်ပေးသည်။

 

သူမ ခူးဆွတ်တဲ့ ငရုတ်သီးက အစိမ်းဖြစ်စေ အနီဖြစ်စေ ထူးထူးခြားခြား ပြည့်ဖြိုးပြီး တောက်ပသည်။

 

“ဟင်” ငရုတ်သီးဆွတ်ဖို့ မြေပြင်ပေါ် ဒူးတုပ်ထိုင်နေတဲ့ ကျီကျောက်က ခရမ်းရင့်ရောင်တစ်ခုကို မတော်တဆ မြင်မိပြီး အံ့အားတသင့် မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိသည်။

 

“ဘာဖြစ်လို့လဲ” အသံကြားလိုက်သော ကျောက်လန်ဟွာက သူမ အနားသို့ အလျင်စလို လျှောက်လာပြီး တိုးတိုးလေး မေးသည်၊ “အာ့ထောင်၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ။”

 

“အမေ ကျွန်မတို့အိမ်မှာ ခရမ်းသီးတွေကိုရော စိုက်ကြတာလား” ကျီကျောက်က ခရမ်းရင့်ရောင် ခရမ်းသီးကို သေချာကြည့်ကာ သိချင်သော အပြုံးဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

 

“ဒါက ခရမ်းရောင်အသီးပဲ” ကျောက်လန်ဟွာက စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာ သူမ ခေါင်းကို တိတ်တဆိတ် ကုတ်လိုက်မိသည်၊ “အာ့ထောင်၊ နင် ဒါကို ဘာလို့ပြောလိုက်တာလဲ။”

 

“ခရမ်းသီး” ကျီကျောက်၏ နှုတ်ခမ်းတွေက ခပ်ဖျော့ဖျော့ အပြုံးအသွင် ကွေးညွှတ်သွားသည်။ “ခရမ်းသီးမှာ အကျိုးအာနိသင်တွေ အများကြီး ရှိတယ်။ သူက အိုမင်းရင့်ရော်မှုကို တိုက်ဖျက်ပေးရုံသာမက အပူကို လျော့ကျစေပြီး သွေးလည်ပတ်မှုကို အားကောင်းစေတယ်၊ ရောင်ရမ်းမှုကို သက်သာစေရုံသာမက နာကျင်မှုကို သက်သာစေတယ်။”

 

“အထူးသဖြင့် ခရမ်းသီးကြက်သွန်ဖြူမီးကင်ဆို အရမ်းအရသာရှိတယ်။ ခရမ်းသီးကို အချဉ်တည်ပြီးတော့ စားရင်လည်း အရမ်းအရသာရှိတယ်” ကျီကျောက်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ မေးလိုက်သည်၊ “အမေ သမီးတို့ ဒီခရမ်းသီးတွေကိုရော ဆွတ်သွားကြမလားဟင်”

 

“အာ့ထောင် ဒီခရမ်းရောင်သမီးက တကယ်ပဲ အရသာရှိတာလား” ကျောက်လန်ဟွာက အနည်းငယ် သံသယဝင်နေသေးသည်။

 

သူမ အသက်ရှင်နေသမျှ ကာလပတ်လုံး ခရမ်းသီးလို့ခေါ်တဲ့ ခရမ်းရောင်အသီးမျိုးကို ချက်စားလို့ရတဲ့အကြောင်း တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး။

 

“တကယ် အရသာရှိပါတယ်ဆို။”

 

ထိုနေ့ မွန်းတည့်ချိန်၌ ကျီကျောက်သည် ခရမ်းသီး နှစ်လုံး ခူးဆွတ်လာပြီး အရသာရှိသော ဟင်းပွဲ နှစ်ပွဲ ပြုလုပ်ခဲ့သည်။

 

“ဒါကို ခရမ်းသီးကြက်သွန်ဖြူမီးကင်လို့ခေါ်တယ်” နေ့လည်စာ စားသောက်ပြီးနောက် ကျီကျောက်က အပြုံးဖြင့် ရှင်းပြသည်၊ “နောက်ဟင်းပွဲကတော့ ခရမ်းသီးကြက်ဥမွှေကြော်ပါ။ အဖေ၊ အမေ၊ ဒုတိယမရီး၊ ရှန်းယောင် အားလုံး ဘာဖြစ်လို့ မမြည်းကြည့်ရတာလဲ။”

 

ခရမ်းသီးကြက်သွန်ဖြူမီးကင်သည် ကြက်သွန်ဖြူအနံ့ပြင်းပြီး ငရုတ်ဆော့စ်နဲ့ တွဲဖက်ကာ ထမင်းနဲ့ စားရင် အရမ်းအရသာရှိတယ်။ ပြောရရင် ခရမ်းသီးကြော်သည်လည်း အထူးအရသာရှိကာ ကြွပ်ကြွပ်လေးနဲ့ အဆီမပြန်ဘဲ လူတို့၏ စားချင်စိတ်ကို နှိုးဆွကာ မစားရ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်စေပါသည်။

 

နောက်ဆုံးတော့ ရှန်းမိသားစုသည် ပန်းကန်ပြားများပေါ်တွင် ဘာမှ မကျန်အောင် အပြောင်ရှင်းပြီး ကျီကျောက်၏ ဟင်းချက်လက်ရာကို ဂုဏ်ပြုကြသည်။

 

“ဒါက အရမ်းမွှေးတာပဲ” ဒုတိယမရီးသည် တံတွေးမျိုချမိသည်၊ “ငါ ထပ်မစားနိုင်တော့တဲ့အတွက်ကြောင့်သာ မဟုတ်ရင်… ငါ… ငါ နောက်ထပ် ထမင်းနှစ်ပန်းကန်လောက် ထပ်ယူမိမှာပဲ။”

 

“ငါ ဒီခရမ်းရောင်အသီးကို ဒီလောက် အရသာရှိလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး။”

 

ကျောက်လန်ဟွာက သူမရဲ့ ထမင်းစားတူတွေကို အောက်ချလိုက်ပေမယ့် သူမရဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေကိုတော့ သပ်လိုက်ဆဲ ဖြစ်သည်၊ “ဒါပေမယ့် အာ့ထောင် နင်က တကယ့်အံ့ဖွယ်ပဲ။”

 

“အာ့ထောင်ရဲ့ ဟင်းချက်လက်ရာက တကယ့်ကို မယုံနိုင်စရာပဲ” ဒုတိယမရီးရှန်းသည်လည်း အပြုံးဖြင့် ကျီစယ်နေသည်၊ “ကျွန်မ အာ့ထောင်ရဲ့ လက်ရာကို စစားကတည်းက ကျွန်မရဲ့ ခါး ပိုပိုတုတ်လာတယ်။”

 

အခု ဒုတိယမရီးရှန်းသည် နာကျင်မှုရော ပျော်ရွှင်မှုပါ ခံစားနေရသည်။ သူမသည် အာ့ထောင် ချက်ပြုတ်ထားတဲ့ အရသာရှိတာတွေကို လက်လွတ်မခံချင်ဘူး။ သို့ရာတွင် သူမ တကယ့်ကို ကိုယ်အလေးချိန်တက်လာခဲ့သည်။ ဟင်း… ဒီခံစားချက်က တကယ့်ကို ချိုမြိုန်တဲ့ ဒုက္ခလေးပါပဲ။

 

နောက်နှစ်ရက်အကြာတွင် ရှန်းယောင်သည် အာ့ထောင်နှင့်အတူ တို့ဟူးဝယ်ရန် မြို့ထဲသို့ လိုက်ပါလာခဲ့သည်။

 

“အာ့ထောင် မင်းပြောတဲ့ တို့ဟူးပုတ်က တကယ် အရသာရှိရဲ့လား” ရှန်းယောင်က သူ့သံသယစိတ်ကို ထုတ်ဖော်လိုက်ပါသည်။ အနံ့ဆိုးတဲ့ အစားအစာတွေက တကယ်ရော အရသာရှိပါ့မလား။

 

“ရှင် အခု ကျွန်မ ပြောနေတာတွေကို မယုံဘူးဆိုတာ ကျွန်မ သိတယ်။ ကျွန်မ အဲ့တာကို လုပ်ပြီးတဲ့အခါကျမှ ရှင် တို့ဟူးပုတ်က ဘယ်လောက် အရသာရှိတယ်ဆိုတာ ရှင် သိလိမ့်မယ်” ကျီကျောက်က သိမ်မွေ့သော အပြုံးလေးဖြင့် ပြောလိုက်သည်၊ “ကျွန်မတို့ ဝယ်ဝယ်ပြီးချင်းပဲ ပြန်မလား။ ဒါမှမဟုတ် ကျွန်မတို့ ပါဝင်ပစ္စည်းတွေ ဝယ်ပြီးတဲ့အခါကျရင် အစ်ကိုကြီးနဲ့ အကြီးဆုံးမရီးတို့ဆီ ဝင်ဦးမလား။”

 

“ကောင်းပြီ၊ မင်း သဘောပဲ” ရှန်းယောင်က ပျော်ရွှင်စွာ သဘောတူသည်။

 

နာရီဝက်အကြာတွင် ရှန်းယောင်နှင့် ကျီကျောက်တို့သည် အစာသွပ်မုန့်ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်သွားပြီးနောက် ရှန်းတာ့လန်သည် ကောင်တာရှေ့တွင် စိုးရိမ်သောကရောက်နေသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် လဲလျောင်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

 

“အစ်ကိုကြီး ဘာဖြစ်နေတာလဲ” ရှန်းယောင်က ရှေ့ကို ကမန်းကတန်း လျှောက်သွားပြီး စိုးရိမ်စိတ်နဲ့ မေးမြန်းလိုက်သည်။

 

ရှန်းတာ့လန်က မသိစိတ်ကနေ ရှန်းယောင်ရဲ့ အကြည့်တွေကို ရှောင်ရှားပြီး တောက်ပသော အပြုံးဖြင့် စကားဆိုလာခဲ့သည်၊ “တတိယညီလေး၊ ငါ အဆင်ပြေပါတယ်။ ငါ ဘာမှ မလုပ်ချင်ဘဲ ပျင်းရိနေလို့ပါ။”

 

“အစ်ကိုကြီး ကျွန်တော့်ကို အမှန်တိုင်း ပြောပါ” ရှန်းယောင်က မျက်နှာထားတင်းတင်းဖြင့် တည်ကြည်စွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

 

 

Prev Next