Welcome To MM Storyteller
LOGIN
အပိုင်း (၃၀) အောင်ဘာလေထီ
“ကျိုးဖင့်ရှန်းတစ်ယောက်ထဲ အောင်တာ အမှန်ပဲ၊ ပြီးတော့ နေ့တိုင်း အာရိုက်နေကြတဲ့ ကျန်တဲ့နင်တို့တွေက စာမေးပွဲမအောင်ဘူးမလား”
“အိုး မဟုတ်လို့လား၊ ပြောကြည့်စမ်းပါ၊ ရှက်ဖို့မကောင်းဘူးလား၊ နေ့တိုင်း သူတို့တွေက လော်စပီကာတစ်ခု အော်ဟစ်ပြောတော့မတတ်ပဲ၊ ပြီးတော့ ရလဒ်ကျတော့ရော၊ ကျိုးဖင့်ရှန်းက အလုပ်ရမှတ်ကို ရှာဖို့လည်း အချိန်မဆွဲဘူး၊ ပြီးတော့ သူက စာမေးပွဲ အောင်သွားတယ်”
“ဟန်ကွမ်းဟွေ စာမေးပွဲကျလိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားဘူး၊ နေ့တိုင်း မျက်မှန်တပ်ပြီး အရမ်းကို သားနားနေတဲ့ရုပ်ရည်ကို ကြည့်လေ၊ သူ စာမေးပွဲအောင်မယ်လို့ ငါက ထင်ထားတာ”
“ဖွီး ၊ အဲဒီချန်ရွှယ်ရောပဲ၊ တစ်ခါက သူ ဟန်ကွမ်းဟွေနဲ့ အပြင်ထွက်သွားတာ ငါ တွေ့သားပဲ၊ ညသန်းခေါင်ကြီးနော်၊ ကျွတ်...ကျွတ်၊ အဲလို ကွေ့ကောက်တဲ့စိတ်ဓာတ်နဲ့ သူက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး စာမေးပွဲ အောင်မှာလဲ”
“ကျောက်ယန်ယန်လည်း အတူတူပဲ၊ ဉာဏ်ကောင်းတဲ့ရုပ်နဲ့ မွေးလာပြီးတော့ ဘာမှလဲမဟုတ်ဘူး၊ သူက ကလေးမချန်းရွှယ်ကို လူကောင်းတစ်ယောက်လိုတောင် ဆက်ဆံလိုက်သေးတယ်”
“ကဲပါ ကဲပါ မပြောကြနဲ့တော့၊ သူတို့အားလုံး ရောက်လာကြပြီ”
လမ်းဆုံတွင် စကားပြောနေကြသည့် အဒေါ်ကြီးတချို့က မျက်ရိပ်ပြလိုက်ပြီး ထိုအကြောင်းကို ရပ်ကာ တခြားအကြောင်းများ စတင်ပြောဆိုလိုက်ကြလေသည်။
ဟန်ကွမ်းဟွေနှင့် တခြားသူများက တပ်ဖွဲ့မှ ထွက်လာချိန်တွင် သူတို့သည် ကြားခဲ့ရသည့်စကားကို မယုံကြည်နိုင်ခဲ့ပေ။
စာမေးပွဲ မအောင်ဘူးတဲ့။ သူတို့တွေ တစ်ယောက်မှ စာမေးပွဲမအောင်ဘူးတဲ့။
“မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ ငါက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး စာမေးပွဲကျမှာလဲ”
ကျောက်ယန်ယန်က တစ်ယောက်တည်း ရေရွတ်လိုက်သည်။
ချန်းရွှယ်က သူမကို လှမ်းကြည့်လိုက်၏။ သူမသည် ကျောက်ယန်ယန်၏အဆင့်ကို ခံစားမိလေသည်။ သူက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး စာမေးပွဲ အောင်နိုင်မှာလဲ။ ပြီးတော့ သူမက ဒါကို မယုံဘူး။ သူမနဲ့ ဟန်ကွမ်းဟွေက ဘာလို့ စာမေးပွဲမအောင်တာလဲ။
သူမက ဟန်ကွမ်းဟွေနား ကပ်သွားပြီး သူ့ကို အသာအယာ ထိလိုက်ကာ
“ကွမ်းဟွေ”
ဟန်ကွမ်းဟွေက သူမကို စူပုတ်ကာ ကြည့်လိုက်သော်လည်း နှုတ်ဆိတ်ပြီး နေလိုက်လေသည်။
တဖက်တွင်တော့ လီယုံဟိုင်က အမြင်ကျယ်သူဖြစ်သည်။
“ဟေး ဒီကိစ္စက အရမ်းလွယ်နေရင် အားလုံးက ကောလိပ်ရောက်ကုန်မှာပေါ့၊ ငါ့အဖြေလွှာမှာ အလွတ်တွေ အများကြီးပဲ၊ ဒီတော့ ငါ အောင်မှာမဟုတ်ဘူးဆိုတာ သိနေတယ်”
အခု သူအံ့ဩမိနေတာက ကျိုးဖင့်ရှန်း စာမေးပွဲအောင်တာကိုပဲ။ ကျောက်ယန်ယန်နဲ့ တခြားသူတွေ ပြောတာတော့ ကျိုးဖင့်ရှန်းက စာသေချာလုပ်တဲ့ပုံ မပေါ်ပါဘူး။ သူ အချိန်ရမှာ သူမကို အဲဒီအကြောင်း မေးကြည့်အုံးမယ်။ သူသာ သူမရဲ့မှတ်စုတွေကို ကူးထားနိုင်ရင် ကောင်းမှာပဲ။
“ငါ စီရင်စုစာတိုက်ကို သွားကြည့်လိုက်အုံးမယ်၊ ငါ့အတွက် စာများ ကျန်နေမလားလို့” ဟန်ကွမ်းဟွေက ပြောလိုက်သည်။
ချန်းရွှယ်ကသူ့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး
“ငါလည်း သွားကြည့်မယ်”
ကျောက်ယန်ယန်၏ မျက်လုံးများက ပို၍ပင် လင်းလက်သွားလေသည်။ သူမကလည်း ခေါင်းတွင်တွင်ညိတ်လိုက်ပြီး
“ငါ သိပြီ၊ စာတိုက်က ငါတို့အတွက် ဝင်ခွင့်အသိပေးစာ မပို့ရသေးတာဖြစ်မယ်၊ ငါ သိပါတယ်၊ ငါတို့တွေက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး စာမေးပွဲမအောင်ရမှာလဲ၊ သွားပြီး တစ်ချက်ကြည့်ရအောင်”
လီယုံဟိုင်က နေရာတွင် ပေါ်လာသည်။ သည်လိုအေးချမ်းသည့်ရာသီဥတုတွင် သူက အိမ်ပြန်ပြီး မီးဖိုဘေးတွင်ထိုင်ကာ နောက်နှစ်အတွက် စာလေ့လာမည့်ပုံစံကို စဥ်းစားမည်ဟု ပြောချင်လိုက်သည်။ လိပ်စာဖြည့်တုန်းက သူတို့တွေ စာလုံးတိုင်းကို စစ်ဆေးခဲ့တာပဲ။ ဒီတော့ ဘာအမှားမှ မရှိနိုင်ဘူး။ သို့သော် သူ မပြောလိုက်နိုင်ခင်မှာပင် သူသည် ဆွဲသွားခံလိုက်ရတော့သည်။
စုန့်အိမ်တွင်တော့ ရွှီရှောင်ကျောင်းက ကျိုးဖင့်ရှန်းကို လိုက်ပို့ပေးလိုက်ပြီး အသိပေးစာကို တစ်ချက်ကြည့်ဖို့ အားလျှင် ယူလာဖို့ ပြောလိုက်လေသည်။ သည်လိုနှင့် သူမသည် သမိုင်းကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့မြင်ခဲ့သည်ဟု မှတ်ယူနိုင်ပေသည်။
သူမတွင် ဝမ်းသာခြင်းထက် တခြားဘာခံစားချက်မှ မရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် စုန့်ဝေဖျင်က စိတ်အေးသွားကာ သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။
ရွှီရှောင်ကျောင်းက အခုတော့ သူ့ခံစားချက်များကို နည်းနည်းသတိထားမိလာတတ်လေသည်။
“စုန့်ဝေဖျင် ဘာဖြစ်တာလဲ၊ ငါ နောင်တရမှာ စိုးရိမ်နေတာလား”
စုန့်ဝေဖျင်က သူမ သတိထားမိသွားလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်မထားချေ။ သူက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။
“ငါ နောင်တရခဲ့ရင်ကော နင်က နောက်နှစ် ငါ စာမေးပွဲဖြေဖို့ အားပေးမှာလား” ရွှီရှောင်ကျောင်းက သူ့ကိုမေးလိုက်သည်။
စုန့်ဝေဖျင်က ခေါင်းထပ်ညိတ်ပြလိုက်ပြီး
“အားပေးမှာပေါ့”
ရွှီရှောင်ကျောင်းက ရယ်မောလိုက်ပြီး
“ဒါဆို နင်က ဘာကိုစိုးရိမ်နေတာလဲ၊ မစိုးရိမ်ပါနဲ့လေ၊ ငါ ဒီကိစ္စကို နောင်တမရပါဘူး၊ ဒါပေါ့ နောက်နှစ်ကျရင်လည်း ငါ ဝင်မဖြေချင်ပါဘူး၊ ငါတို့မိသားစု တဖြည်းဖြည်း အဆင်ပြေလာတာ တွေ့ရတော့ စာလုပ်ဖို့ ငါ့ဦးနှောက်ကို ထပ်မသုံးချင်တော့ဘူး၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် နင် ငါ့ကို ထောက်ပံ့ပေးနေမှာပဲလေ”
ဒါပေမဲ့။
“နင် ဖြေချင်တယ်ဆိုရင်တော့ နင် ဖြေပါ၊ ငါ ဖင့်ရှန်းကို ပေးခဲ့တာ မေးခွန်းအစုံနဲ့ဆိုရင် နင်လည်း အားလုံးကို နားလည်သလောက်ပဲမလား”
“ငါ ဖြေမှာ မဟုတ်ဘူး”
စုန့်ဝေဖျင်က တစ်ခွန်းတည်းသာ ပြောလိုက်ပြီး စကားလမ်းကြောင်း ပြောင်းလိုက်တော့သည်။
“စက်ဘီးစီး သွားသင်ကြမလား”
သို့နှင့် သူတို့နှစ်ယောက်သည် မြို့သို့သွားသည့် လမ်းမကြီးဆီသို့ ရောက်လာခဲ့လေသည်။ စုန့်ဝေဖျင်က တဖန် ရွှီရှောင်ကျောင်း၏ဆရာဖြစ်လာတော့သည်။
စိတ်ကြည်လင်နေ၍လားတော့မသိပေ ရွှီရှောင်ကျောင်းသည် သည်နေ့မှ နည်းလမ်းတစ်ခုကို ကျွမ်းကျင်တတ်မြောက်သွားသလို ခံစားနေရသယောင်။
သူမသည် ကြိုးစားစား သင်ယူနေသဖြင့် ကောင်းကင်မှ နှင်းမှုန်လေးများ ကျလာသည်ကိုပင် သတိမထားမိခဲ့ချေ။ သူမ၏စိတ်ဝင်စားမှုက အမြင့်ဆုံးသို့ ရောက်နေလေသည်။
ဟန်ကွမ်းဟွေနှင့် တခြားသူများကတော့ ရှက်နေကြသည်။ မြို့က စာတိုက်တွင်လည်း သူတို့အတွက် ဘာစာမှ မရှိချေ။
စာတိုက်စာရေးက သူတို့ကိုပင် ဆူဆဲလိုက်သေးသည်။
“နင်တို့တွေ လိပ်စာကို မှန်မှန်ကန်ကန် ဖြည့်ထားတယ်ဆိုရင် မရှိတာက မရှိလို့ပေါ့၊ ဒါက တစ်နိုင်ငံလုံး အတိုင်းအတာနဲ့ ကိစ္စကြီးတစ်ခုပဲ၊ ငါက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မှားအောင်လုပ်မှာလဲ၊ ဒီနေ့ ဘာမှ အလုပ်မပြီးပါဘူးဆို နင်တို့ ဒီကိစ္စရှင်းပြနေရတာနဲ့ ငါ့အချိန်တွေ အလကားဖြစ်ကုန်ပြီ၊ ပြောပါအုံးမယ်၊ နင်တို့တွေ ကိုယ်ကျက်မှတ်ထားတဲ့အခြေအနေကိုတောင် အရိပ်အကဲ မသိတတ်ကြဘူးလား၊ နင်တို့ စာမေးပွဲမအောင်ဘူးဆိုရင် မအောင်လို့ပေါ့၊ အခုမှ စာတိုက်ကို လာအပြစ်ပြောနေတာလား၊ ချက်ချင်းထွက်သွားကြ”
အပြန်လမ်းတွင် လေထုက အင်မတန်ထိုင်းမှိုင်းလို့နေသည်။ ဟန်ကွမ်းဟွေမှာ အဖြစ်ကို မယုံနိုင်ပေ။
“ ငါက ဘယ်လိုလုပ် စာမေးပွဲကျနိုင်မှာလဲ၊ တခြားသူသာ ကျချင်ကျမယ်၊ ငါကတော့ ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး စာမေးပွဲကျမှာလဲ”
နောက်ဆုံးတော့ သူတို့သည် လင်မယားဖြစ်နေလေသည်။ ကျောက်ယန်ယန်က အလွန်မှ စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်နေသည့်သူ့အတွက် စိတ်မကောင်းဖြစ်ရသည်။
“အစ်ကို ကွမ်းဟွေ ဝမ်းမနည်းပါနဲ့တော့၊ နောက်နှစ်ကျရင်လည်း နောက်ထက်ကောလိပ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲ ရှိသေးတယ်မလား၊ ထပ်ဖြေကြတာပေါ့နော်၊ အဲဒီအခါကျရင်တော့ ညီမတို့ ကောလိပ်တက်သွားရမှာပါ၊ ကျွန်မတို့ကို ရယ်နေမဲ့ ရွာကလူတွေကို ပေးရယ်ထားလိုက်ပါ....”
“တော်တော့”
ဟန်ကွမ်းဟွေက ခက်ကြမ်းကြမ်း အောက်ငေါက်လိုက်တော့သည်။
“ကျောက်ယန်ယန် နင် ပါးစပ်ပိတ်မထားနိုင်ဘူးလား၊ နင်ဟာလေ နေ့တိုင်း စိတ်ရှုပ်စရာကောင်းတာပဲ၊ နင် အဲဒါကို သိရဲ့လား”
သူ့ရင်ဘတ်က ပြင်းပြင်းထန်ထန် နိမ့်လိုက်မြင့်လိုက်ဖြစ်နေတော့သည်။
“မျိုးစုံပြစ်တင်ညည်းညူနေတာကလွဲရင် နေတိုင်း နင် တခြားဘာပြောတတ်သေးလဲ၊ ငါ မင်းကို လက်ထပ်ပြိးကတည်းက ဘာတစ်ခုမှ ကောင်းကောင်းအဆင်မပြေဘူး၊ နင်ဟာလေ သောက်ကျိုးနဲ ဂြိုဟ်ဆိုးတစ်ခုပဲ”
ကျောက်ယန်ယန်မှာ သူမက သူ့ကို စေတနာနှင့် နှစ်သိမ့်ပေးနေသည်ဟု ခံစားမိလေသည်။ သူက ထိုစကားကို ကျေးဇူးမတင်သည်ကိုတော့ သူမက လက်မခံနိုင်ပေ။
“ငါက ဂြိုဟ်ဆိုးတစ်ယောက် ဟုတ်လား၊ နင့်မှာ အရည်အချင်းမရှိတာကိုကျတော့ ဘာလို့ ထည့်မပြောတာလဲ၊ ငါက နင့်ကို ပျော့ညံ့တဲ့သူလို့ ထင်တာ နင့်က နင့်ကိုယ်နင် အရည်ချင်း သိပ်ရှိတယ်လို့ ထင်တယ်ပေါ့၊ ဖွီး၊ ငါက ဟန်ကွမ်းဟွေ နင့်ကြောင့် အရူးလုပ်ခံခဲ့တာဟဲ့၊ နင်က စိတ်ဓာတ် သေးသိမ်တဲ့လူ”
ကျောက်ယန်ယန်က အကြောမခံလိုက်ပေ။ သူမက ချက်ချင်းပြန် ဆဲဆိုတော့သည်။ သူမက ဆဲဆိုရုံမကဘဲ ဟန်ကွမ်းဟွေ၏မျက်နှာကို နှစ်ချက် သုံးချက်လောက် ကုပ်ခြစ်လိုက်သေးသည်။
ကျန်နှစ်ယောက်က မြင်ကွင်းကို ထိုင်မကြည့်နေနိုင်တော့ပေ။ သူတို့က မြန်မြန် လူချင်းခွဲလိုက်ကြလေသည်။
“အိုး နင်တို့တွေ ဘာလုပ်တာလဲ၊ အဲလိုဖြစ်ဖို့ လိုလို့လား၊ နင်ကလည်း ဘာလို့ လက်ပါရတာလဲ”
“ယန်ယန် မရိုက်နဲ့တော့၊ ကွမ်းဟွေမျက်နှာ သွေးထွက်နေပြီဟဲ့”
“ကဲပါ ကဲပါ ရပ်ပါတော့၊ ဒီလိုရယ်စရာကို တခြားသူ မမြင်စေနဲ့”
ဟန်ကွမ်းဟွေက ထိုစကားများကို ကြားလိုက်သောအခါ သူသည် ရှက်ရွံ့စိတ်ကြောင့် ပိုပြီး ဒေါသထွက်လာတော့သည်။
“အခုက ရယ်စရာတွေက နည်းနေသေးလို့လား၊ စာမေးပွမဖြေခင် ကောလိပ်သွားဖို့ ကြွားလုံးထုတ်နေတာ ဘယ်သူလဲ၊ ကျိုးဖင့်ရှန်းက စာမေးပွဲအောင်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ နေ့တိုင်းပြောနေတာမလား၊ ပြီးတော့ ရှောင်ကျောင်းကို ဟာသလုပ်လိုက်သေးတယ်၊ ပြီးတော့ ရလဒ်ကရော”
မကြောမခံလိုရာ ကျောက်ယန်ယန်က ပြန်ပက်လေသည်။
“ငါက ဘယ်လိုသိမှာလဲ၊ အားလုံးက မှားနေတာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ရွှီရှောင်ကျောင်းက အ,တာပဲလေ၊ စက်ဘီးစီးသင်တာတောင် မတတ်ဘူး”
လူအုပ်စုက လမ်းလျှောက်ရင်း စကားပြောလာကာ တိတ်ဆိတ်နေရာမှာ အသံကျယ်လာတော့သည်။
ရုတ်တရက် ဝမ်းသာရွှင်လန်းနေသည့် အသံတစ်ခုကို ဝင်လာလေသည်။
“ဝါး စုန့်ဝေဖျင် ငါ စက်ဘီးစီးတတ်သွားပြိ”
ရွှီရှောင်ကျောင်းက စက်ဘီးလက်ကိုင်ကို လက်နှစ်ဖက်နှင့် ကိုင်ထားပြီး ခြေနှစ်ဖက်လုံးနှင့် မှန်မှန်နင်းလာခဲ့သည်။ စက်ဘီးက လမ်းတစ်လျှောက် လျှောဝင်လာပြီး နှင်းပွင့်လေးများက သူမ၏ ဆံပင်ပေါ်သို့ ကြွေကျလာသည်။
“စုန့်ဝေဖျင် ငါ ဘယ်လောက်တော်လဲ ကြည့်လိုက်”
ထို့နောက်တွင် စုန့်ဝေဖျင်၏ နူးညံ့သည့်အသံထွက်လာလေသည်။
“တော်တယ်၊ အရှိန်လျှော့၊ လမ်းကို ကြည့်”
လမ်းဘေးတွင် ရပ်နေပြီး သူမ၏စိတ်လှုပ်ရှားက ပျော်ရွှင်နေသည့်မျက်နှာကို မြင်ရတော့ သူ့နှလုံးသားကို တဖန်လှုပ်ရှားအောင် လုပ်နိုင်သည့်အရာ သည်ကမ္ဘာပေါ်တွင် ထပ်မရှိနိုင်တော့သလို ခံစားလိုက်ရတော့သည်။
“ငါ အရမ်းပျော်တာပဲ၊ ငါ နောက်ဆုံးတော့ စီးတတ်သွားပြီ၊ ငါ မနက်ဖြန် ဖင့်ရှန်းကို ပြောပြရမယ်၊ ဒီတစ်ခါ တစ်ယောက်ယောက်က ငါ့ကိုမေးလာရင်တော့ ရှက်နေစရာ မလိုတော့ဘူး၊ ရွာကို စက်ဘီးနဲ့ ပတ်ပြီး ငါ စီးတတ်သွားတဲ့အကြောင်း အားလုံးကို ပြောပြအုံးမှာ”
“အင်းပါ အိမ်ပြန်ရအောင်၊ နှင်းတွေ အရမ်းထူလာပြီ”
“စုန့်ဝေဖျင် ငါဗိုက်ဆာလာပြီ၊ နှင်းတွေလည်း ကျနေပြီ၊ အိမ်မှာ နင်လုပ်ထားတဲ့ အသားလုံးရှိသေးလား၊ အသားနည်းနည်းလောက် ပါးပါးလှီး၊ တို့ဖူးနည်းနည်းလှီးပြီ ကြာဇံနည်းနည်းထည့်ပြီး အစိမ်းအရောင်အရွက်တွေကို ထည့်လိုက်၊ အေးလူလူဟောပေါ့လေး စားကြမယ်”
“ကောင်းပြီ ငါ့ကို စက်ဘီးပေး၊ တက်၊ ငါ မင်းကို တင်သွားမယ်”
ရွှီရှောင်ကျောင်းနှင့် စုန့်ဝေဖျင်တို့ နှစ်ယောက်လုံးသည် စိတ်အေးလက်အေး ဖြစ်နေဟန်တူသည်။ ရယ်ရယ်မောမော စကားပြောနေကြကာ ပြန်သွားတော့သည်။
ကျယ်ပြောလှသည့် နှင်းပြင်ထဲတွင် ဟန်ကွမ်းဟွေနှင့် တခြားသူမျာကသာ မျက်နှာပျက်ရင်း ကျန်ခဲ့လေသည်။
ဟန်ကွမ်းဟွေက သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် အရည်ပျော်သွားသည့် ရေကို သုတ်လိုက်၏။ သူသည် ရုတ်ခြည်းဆိုသလို အင်မတန် စိတ်ဓာတ်ကျသွားတော့သည်။
“ကျောက်ယန်ယန် ငါ့ကို ကောလိပ်ဝင်ခွင့်အကြောင်း နောက်ထပ် လာမပြောနဲ့၊ နင့်ပါးစပ်က.... ပြီးတော့ ငါနဲ့လည်း ဝေးဝေးနေ”
လီယုံဟိုင်လည်း မသိစိတ်က အလိုလိုနေရင်း ကျောက်ယန်ယန်နှင့် ခပ်ခွာခွာနေချင်သွားတော့သည်။ သူ့ပါးစပ်က ချီးမြှောက်ခံထားရတာပဲ ဖြစ်မယ်။ သူပြောလိုက်တဲ့စကားတိုင်းက အမှန်ဖြစ်မလာဘူး။ သူတို့တွေ ကောလိပ်ဝင်ခွင့်ရမှာလို့ သူမက ပြောလိုက်တယ်။ ရလဒ်ကရော။ သူတို့အားလုံး ကျသွားတယ်။ ကျိုးဖင့်ရှန်း အောင်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ပြောတယ်။ ရလဒ်ကရော။ သူ အောင်သွားတယ်။ နေ့တိုင်း ရွှီရှောင်ကျောင်း မကောင်းကြောင်းပြောပြီး သူမက စက်ဘီးဘယ်လို စီးရမယ်ဆိုတာတောင် မသိဘူးလို့ လှောင်ပြောင်နေတယ်။ တဖက်လူကတော့ အရမ်းကို ပျော်ရွှင်တဲ့ဘဝမှာ နေလာတာ။ သူက အချန်မရွေး စက်ဘီးစီးတတ်သွားတယ်။
ကျစ်။
ကောလိပ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲ ရလဒ်များကို ထုတ်ပြန်ပြီးသွားသော်လည်း တချို့လူများက ပျော်ရွှင်နေကြပြီး တချို့ကတော့ စိုးရိမ်နေကြလေသည်။ မည်သို့ဆိုစေ နှစ်သစ်ကူးပေပြီ။ ကောလိပ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲ ဖြေခဲ့ကြသည့် ပညာတတ်လူငယ်အနည်းစုကလွဲလျှင် သူတို့အများစုက ဘာမှကို ဂရုမစိုက်သလို ကောလိပ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲကြောင့် ထိခိုက်သွားသည်လည်း မရှိကြပေ။ အလွန်ဆုံး ညစာစားပြီးနောက် အချိန်ဖြုန်းမည့် စကားဝိုင်းအကြောင်းအရာတစ်ခုသာ ဖြစ်ခဲ့လေသည်။
သို့သော် နှစ်သစ်ကူးပြီးသွားသည့်နောက် သိပ်မကြာခင်မှာပင် မိန်လင်ရွာက လူအားလုံး၏ စိတ်ဝင်စားမှုကို ဆွဲဆောင်ထားသည့် အပြောင်းအလဲကြီးတစ်ရပ် ဖြစ်ခဲ့လေသည်။
“ကြားပြီးပြီလား မြေတွေကို ခွဲပေးတော့မယ်တဲ့ “
“ဘယ်လို၊ ဘာမြေတွေကို ခွဲပေးမှာလဲ”
“ကျစ်၊ နင် ဘာလို့ မသိရတာလဲ၊ ငါ့မိန်းမ ဦးလေးရဲ့ အမျိုးဝေးတဲ့ဝမ်းကွဲရဲ့သားက စီရင်စုရဲ့ခေါင်းဆောင်လေ၊ မြေတွေကို တစ်ဦးချင်း ခွဲပေးမယ်လို့ အထက်လူကြီးတွေက စကားသန်းထားတယ်လို့ ပြောတယ်တဲ့”
“ဘုရားရေ အမှန်ပဲလား”
“ငါ့အထင်တော့ မှန်မယ်ထင်တယ်၊ ဌာနခွဲစာရေးက နေ့တိုင်း မြို့ပေါ်တက်ပြီး အစည်းဝေးသွားနေရတာ နင်မတွေ့ဘူးလား၊ ဒီကိစ္စပဲ ဖြစ်ရမယ်”
“အိုး ဟုတ်ပါ့၊ မြေတွေကို ခွဲပေးမယ်ဆိုရင် နင် ဘယ်လောက်ရမှာလဲ အဲဒါတွေက နင့်အပိုင် ဖြစ်လာမှာပေါ့ ဟုတ်လား”
“ဟုတ်တယ်၊ ပုံမှန်ဆို အလုပ်ခိုပြီး ဉာဏ်များတတ်ကြတဲ့သူတွေကတော့ လက်တွေယမ်းပြီး ရလာအုံးမှာပြ၊ အလုပ်မကြိုးစားတဲ့သူတိုင်းက သူတို့လုပ်သလောက်ရလိမ့်မယ်၊ ဒါတွေက သူတို့ရဲ့ကိုယ်ပိုင်အိတ်ကပ်ထဲ ရောက်သွားမှာပေါ့”
မြေယာခွဲဝေခြင်းနှင့် ပတ်သက်ပြီး ရွှီရှောင်ကျောင်းလည်း သတင်းတချို့ကို ခပ်ရေးရေး ကြားထားလေသည်။ သူမသည် ရွာထဲတွင် စာရင်းကိုင်အဖြစ် လုပ်နေသဖြင့် တခြားသူများထက် သတင်းရင်းမြစ် ပိုများသည်က သဘာဝပင်။
ထို့ကြောင့် ဝူချွန်းဟွားက သူမကို မေးလာသောအခါ သူမက ခေါင်းညိတ်ထောက်ခံလိုက်လေသည်။
“အင်း မြေတွေကို ခွဲပေးတော့မှာ”
မှတ်ဉာဏ်ထဲမှာတော့ မြေယာခွဲဝေရေးလှုပ်ငန်းကို သမိုင်းထဲမှာ ဒီနှစ်စခဲ့တယ်တဲ့။ ဒီနှစ်မှာ နိုင်ငံတဝမ်းလုံးက မြေတွေကို ပြန်လည်ဖွဲ့စည်းပေးခဲ့တယ်။ ဒါက လယ်သမားတွေရဲ့ စိတ်အားထက်သန်မှုကို ကြီးကြီးမားမား စုစည်းသွားစေပြီးတော့ စပါးထွက်နှုန်းလည်း သိသိသာသာ တိုးတက်လာခဲ့တယ်။
ဒါပေမဲ့ လအတိအကျကိုတော့ အများကြီးမမှတ်နေဘူး။ အထက်လူကြီးတွေက မြေတွေကို ခွဲဝေပေးမယ်လို့ ပြောမှတော့ မမှားနိုင်ပါဘူးလေ။
ဝူချွန်းဟွားသည် ဂနာမငြိမ် ဖြစ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ရွှီရှောင်ကျောင်းက သူမကို နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်လေသည်။
“အမေရယ် အဲကိစ္စ စိတ်မပူပါနဲ့၊ သမီးတို့တွေ ဘယ်လောက်ပဲရရ သမီးတို့က စားဖို့သောက်ဖို့ အဲအပေါ် မီခိုလို့ရပါတယ်”
ဝူချွန်းဟွားက သူမကို အပြစ်တင်သည့်ရုပ်ဖြင့်
“သမီးရယ် ဘာတွေပြောနေတာလဲ၊ အဲမြေက အမေတို့ရဲ့အသက်လေ၊ မြေကို ခွဲပေးလိုက်မယ်ဆိုရင် အမေက နောက်ပိုင်းမှာ အိုစာမင်းစာအတွင် မျှော်လင့်လို့ရတာပေါ့၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အစားအသောက်တချို့ စိုက်လိုက်တာနဲ့ ငတ်ပြီးတော့ သေမှာ မဟုတ်တော့ဘူး”
ရွှီရှောင်ကျောင်းသည် ဝူချွန်းဟွားက အဝေးကြီးကို တွေးနေလိမ့်မည်ဟု ထင်မထားခဲ့ချေ။ သူမကတော့ သည်မြေအပေါ် အများကြီး အားမကိုးထားပေ။ သို့တိုင် သူမသည် မျိုးဆက်ဟောင်းတို့၏ ခံစားချက်ကိုလည်း နားလည်လေသည်။
“အင်းပါ အင်းပါ ဒါဆို သမီးတို့ သတင်းကို စောင့်ကြတာပေါ့၊ နွေဦးထယ်ထိုးချိန်က စတော့မှာဆိုတော့ သတင်းရောက်လာမဲ့အချိန်က မကြာတော့ပါဘူး၊ အထက်လူကြီးတွေကလည်း အားလုံးကို နွေဦးစိုက်ပျိုးရေး နှောင့်နှေးအောင် လုပ်မှာမဟုတ်ပါဘူး”
သေချာပါသည်။ ကိစ္စများက ရွှီရှောင်ကျောင်း ပြောသည့်အတိုင်းပင်။ နွေဦးထယ်ထိုးချိန်ရောက်ခါနီးတွင် ဌာနခွဲစာရေးက မြေခွဲပေးဖို့ အားလုံးကို အစည်းအဝေးခေါ်လေသည်။
မြေယာကို ခွဲပေးတော့မယ်တဲ့။ နှစ်ပေါင်းများစွာကြာပြီးနောက်မှာ ဒါက ကြီးမားတဲ့ဖြစ်ရပ်တစ်ခုပဲလေ။ ဘယ်မြေတွေကို အိမ်ထောင်တွေကို ခွဲဝေပေးမယ်။ ဘယ်မြေကိုတော့ ပြည်သူပိုင်အသုံးပြုဖို့ ချန်ထားမယ်။ ဒါတွေအားလုံးက အကြောင်းပြချက်နဲ့ အစီအစဥ်တွေလိုအပ်တယ်။
နှစ်သစ်ကူးပြီး နွေဦးထယ်ထိုးချိန်အထိ မိန်လင်ရွာ၏ စာရေးက ရွာကော်မတီက အဖွဲ့တစ်ခုကို ဦးဆောင်ခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတော့ တစ်လအတွင်း အစီအစဥ်များ ချမှတ်နိုင်ခဲ့သည်။
မြေယာခွဲပေးရန် အစည်းအဝေး လုပ်မည်ဟု လော်စပီကာက အော်လိုက်သည်နှင့် မိန်လင်ရွာတွင် ပျက်ကွက်သူ မရှိကြပေ။ အားလုံးက တက်ရောက်ကြလေသည်။
ရွာဌာနခွဲစာရေးက တစ်လလောက် အလုပ်များခဲ့သော်လည်း သူသည် အားအင်အပြည့် ဖြစ်နေ၏။ သူသည် မြေယာခွဲပေးရေးကို သဘောကျသည်ထက် ပိုလေသည်။ သူသည် စုပေါင်းစီးပွားရေး တိုးတက်မှုကို သဘောတူသော်လည်း အလုပ်မကြိုးစားဘဲ နေ့တိုင်း အချောင်ခိုချင်နေကြသည့် ထိုတစ်ဦးတစ်ယောက်များ ရှိနေသေးသည်ကိုလည်း နားလည်သည်။
သည်မြေယာခွဲဝေခြင်းက အိမ်ထောင်စုတိုင်းကို အလုပ်ကြိုးစားလာစေလိမ့်မည်။ အလုပ်ကြိုးစားလျှင် စပါးအထွက်နှုန်း သေချာပေါက် တိုးလာပြီး သူတို့၏ရွာကလည်း ပိုပြီးချမ်းသာလာနိုင်သည်။
“ဒီတစ်ခါ ငါတို့တွေ ပိုပြီးကောင်းကောင်း စဥ်းစားထားတယ်၊ မိသားစုတစ်ခုက လူတစ်ယောက်ကို မတူညီတဲ့မြေနှစ်မျိုး ၁မူ (ကိုက် ၈၀၀ ဝန်းကျင်) စီရမယ်၊ ဘယ်လိုခွဲပေးမလဲဆိုတာကတော့ ဖြေရှင်းရလွယ်ပါတယ်၊ အားလုံးက မျှမျှတတဖြစ်တယ်လို့ လက်ခံနိုင်အောင် ငါတို့တွေ မဲနှိုက်ကြမယ်၊ ဘယ်သူက ဘယ်သူ့ကိုမှ အပြစ်မတင်ရဘူး...”
အားလုံးက မငြင်းသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် သူက နှစ်ခါလောက် ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး
“ကောင်းပြီ၊ ဘယ်သူမှ မငြင်းကြဘူးဆိုတော့ လေကုန်ခံမနေတော့ဘူး၊ ဒါက အစပဲ၊ ဘယ်သူက အရင်ဆုံး မဲနှိုက်ချင်လဲ”
သူတို့စဥ်းစားထားကြသည့် မြေယာခွဲဝေရေးက သူမ၏ မျက်စိရှေ့မှောက်သို့ ရောက်လာခဲ့သည်။ သို့သော် ဌာနခွဲစာရေးက မဲနှိုက်မည်ဟု ပြောလိုက်သည်ကို ကြားလိုက်ချိန်တွင် လူတချို့က ကြောက်ရွံ့သွားကြလေသည်။ အိုက်ယား။ သူတို့တွေက မြစ်ဆုံနားက မကောင်းတဲ့မြေကို မဲနှိုက်မိမှဖြင့် ကံဆိုးသွားတော့မှာပဲ။
ခဏလောက်တော့ ဘယ်သူမှ မလှုပ်ရှားကြပေ။
ရွှီရှောင်ကျောင်းကတော့ လုံးဝ စိတ်မလှုပ်ရှားပေ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ နောက်နှစ်တွင် မူဝါဒ ပြောင်းသွားလျှင် စုန့်ဝေဖျင်က စီးပွားရေေး သွားလုပ်တော့မည်။ သူသည် ဘယ်နေရာတွင် ရသည်ဖြစ်စေ အရေးမကြီးတော့ပေ။
သူမက ပျင်းရိနေသည်ကို မြင်လိုက်တော့ စုန့်ဝေဖျင်က သူမကို လေသံတိုးတိုးဖြင့် မေးလိုက်ပြီး
“မင်း မဲနှိုက်ချင်လား”
ရွှီရှောင်ကျောင်း၏မျက်လုံးများက လင်းလက်သွားပြီး
“ဟုတ်ပြီ”
ဒါက တကယ်တော့ ထီထိုးတာပဲမလား။ တော်တော်လေး စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတာပဲ။
ငါလေးရဲ့ကံကို သက်သေပြဖို့အချိန်ကျပြီလေ။
…
Welcome To MM Storyteller
LOGIN
Welcome To MM Storyteller
REGISTER