Ch 18
Viewers 13k
Chapters 363

 

အခန်း (၁၈) - ဂျုံပြားစွပ်ပြုတ်

 

ကျီကျောက်သည် ခဏလောက် စဉ်းစားပြီး စားပွဲပေါ်ရှိ ငွေ ခုနစ်ချောင်းကို ယူကာ သုံးပိုင်း ခွဲလိုက်သည်။

 

ကျီကျောက် ငွေ ခုနစ်ချောင်းအနက်မှ ငွေ ငါးချောင်းကို ကျောက်လန်ဟွာထံသို့ ပေးလိုက်ပြီး နောက်ငွေ တစ်ချောင်းကို မရီးရှန်းအား ပေးကာ သူမအတွက်မူ ငွေ တစ်ချောင်းကိုသာ ချန်ထားခဲ့သည်။

 

“အမေ၊ အမေက ကျွန်မကို သမားတော်ဆီခေါ်သွားပြီး ဆေးပြဖို့ ငွေ တစ်ချောင်း အကုန်ခံခဲ့တယ်။ နောက်ပြီး အမေနဲ့ မရီးတို့က တောကြက်တွေကို ကူညီကိုင်တွယ်ပေးခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ အကြီးဆုံးမရီးကပဲ တောကြက်တွေကိုရောင်းဖို့ ကူညီပေးခဲ့ပြန်တယ်၊ ဒါကြောင့် ကျွန်မတို့ ဒီပိုက်ဆံကို ဒီလိုပဲ ခွဲသင့်တယ်။” ကျီကျောက်က ပြုံးပြီး ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောလိုက်သည်။

 

ယခင်က မူလပိုင်ရှင်သည် ရှန်းမိသားစု၏ ငွေများကို ခိုးယူသွားခဲ့သည်။ သို့ရာတွင် ကံမကောင်းစွာဖြင့် မူလပိုင်ရှင်တစ်ယောက် တောင်ကုန်းပေါ်မှ လှိမ့်ချလိုက်သောအခါတွင် ငွေများ မရှိတော့ပေ။

 

ကျီကျောက်က ရှန်းမိသားစုကို အများကြီး အကြွေးတင်နေတယ်လို့ ခံစားရသည်။

 

“ငါ မလိုချင်ဘူး” အကြီးဆုံးမရီးရှန်းက သူ့လက်ထဲက ငွေ တစ်ချောင်းကို အမြန်ပြန်တွန်းပို့လိုက်သည်၊ “ငါ အင်အား အများကြီး စိုက်မထုတ်ထားဘူး။ ဒါ့အပြင် ငါက အမေ့ကြောင့်သာ ကူညီပေးခဲ့တာ။”

 

“အကြီးဆုံးချွေးမ၊ အာ့ထောင်ကို နင့်ကို ပေးကတည်းက နင် ယူထားသင့်တယ်” ဒီအချိန်မှာပဲ ကျောက်လန်ဟွာက ရုတ်တရက် ပြောလာခဲ့သည်၊ “အချိန်လည်း အတော်လင့်နေပြီ။ အာ့ထောင်နဲ့ ငါ အရင်ပြန်နှင့်မယ်။ နင်တို့တွေ ငါတို့ကို လိုက်ပို့ဖို့ မလိုဘူး။”

 

နောက်ဆုံးတွင် ရှန်းတာ့လန်တို့လင်မယားဟာ သူတို့ကို မြို့ပြင်သို့ လိုက်ပို့ပေးနေဆဲဖြစ်သည်။

 

ကျောက်လန်ဟွာနှင့် ကျီကျောက်တို့ ရှန်းဟယ်ရွာရှိ ရှန်းမိသားစုခြံဝင်းသို့ ပြန်ရောက်အခါတွင် မိုးချုပ်နေပြီ ဖြစ်လေ၏။

 

ကျီကျောက်သည် ခြံဝင်းတံခါးအပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေကာ သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ချီတုံချတုံဖြစ်နေပြီး သူမ၏ ခြေလှမ်းများက ပို၍ပင် ချီတုံချတုံ ဖြစ်နေသည်။

 

“ဘာဖြစ်လို့လဲ။”

 

“အမေ၊ ကျွန်မ မြေကမ္ဘာဘုရားကျောင်းကို အရင်ပြန်နှင့်လိုက်မယ်လေ” ကျီကျောက်က အသာပြုံးလိုက်သည်။

 

“ဘယ်အချိန်ရှိနေပြီလဲ။ အဲဒီကို ပြန်မနေနဲ့။” ကျောက်လန်ဟွာက သူမကို ဂရုမစိုက်သလို ကြည့်လိုက်သည်။

 

ကျီကျောက်က သူမနောက်ကို ကမန်းကတန်း လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။

 

အခု သူမနှင့် သူမ၏ ယောက္ခမဖြစ်သူကြားက ဆက်ဆံရေးက ပြေလျော့သွားတော့ နားလည်မှုလွဲသွားရင် ဖြုန်းတီးမိရာကျလိမ့်မယ်။

 

ကျီကျောက်သည် ကျောက်လန်ဟွာ၏ နောက်သို့ နာခံမှုရှိစွာ လိုက်ပါသွားကာ မီးဖိုချောင်ထဲ ဝင်သွားခဲ့သည်။

 

ထိုအချိန်တွင် ဒုတိယမရီးရှန်းသည် အိုးခွက်ပန်းကန်များကို ဆေးကြောနေပါသည်။ သူမသည် ခြေသံကြားတော့ လက်ကို အလျင်စလိုသုတ်ကာ အပြုံးဖြင့် လှမ်းမေးလိုက်သည်၊ “အမေ၊ ရှင် ပြန်လာပြီလား။ အမေ့အတွက် ကျွန်မ အိုးထဲမှာ ထမင်းတစ်ပန်းကန် ချန်ထားတယ်။”

 

“ကျေးဇူးပါ” ကျောက်လန်ဟွာက အနည်းငယ် နွေးထွေးသော မျက်လုံးများဖြင့် ပြုံးလိုက်မိသည်။

 

သူမ၏ ဒုတိယချွေးမသည် အနည်းငယ် လောဘကြီးသော်လည်း အရေးကြီးသော ကိစ္စရပ်များကိုမူ ဂရုတစိုက် ပြုမူတတ်ပေသည်။

 

သူမ ဒီနေ့ ပြန်ရောက်တာ နောက်ကျသည်။ သူမ၏ ဒုတိယချွေးမသည် ကိုယ်ဝန်အရင့်အမာဖြင့် ရှိနေသော်လည်း အလွန်နာခံမှုရှိစွာ ထမင်းချက်ထားပေသည်။

 

“မီးဖိုချောင်ကို ငါ့လက်ထဲ ထားခဲ့လိုက်ပါ။ နင့်အခန်းထဲပြန်ပြီး အနားယူချေတော့” ကျောက်လန်ဟွာက အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်၊ “ဒါနဲ့ စကားမစပ်၊ အမေ အဆာပြေမုန့်တွေ ယူလာခဲ့တယ်။ ခဏနေကျရင် နင့်အခန်းကို တစ်ထုပ် လာပို့ပေးမယ်။”

 

“ကျေးဇူးပါ အမေ” ဒုတိယမရီးရှန်းက အလွန်ပြုံးပျော်ရွှင်စွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

 

သူမ သိတယ်။

 

ဒီည သူမ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ပြုမူနေသရွေ့ သူမ၏ ယောက္ခမရဲ့ စိတ်နေစိတ်ထားအရ သူမကို ဆိုးဆိုးရွားရွား ဆက်ဆံမှာ မဟုတ်ဘူး။

 

သူမက အစာသွပ်မုန့်တွေကို စားရတာကို ကြိုက်နှစ်သက်သည်။

 

“အာ့ထောင်၊ ငါ့ကို မီးကူမွှေးပေးဦး” ကျောက်လန်ဟွာက ကျီကျောက်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး တိုးတိုးလေး ရယ်လိုက်သည်။

 

“ဟုတ်ကဲ့”

 

ကျောက်လန်ဟွာက ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် သူမ၏ ရှေ့ဖုံးခါးစည်းကို ဝတ်ဆင်ကာ အင်္ကျီလက်ခေါက်ပြီး အိုးအဖုံးကို ဖွင့်လိုက်သည်။

 

အိုးထဲမှာ ထမင်းတစ်ပန်းကန်စာပဲ ကျန်တော့တာမို့ လူနှစ်ယောက်အတွက် သေချာပေါက် မလုံလောက်ဘူး။

 

“အမေ၊ ကျွန်မ အရင်ပြန်နှင့်မယ်လေ” ကျီကျောက်က ဂရုတစိုက်ရှိသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် တီးတိုးပြောလိုက်သည်။

 

“ထင်းထပ်ထည့်ချေ” ကျောက်လန်ဟွာက မော့မကြည့်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် တစ်ဖက်သို့လှည့်ပြီး ဗီရိုထဲမှ ဂျုံမှုန့် ပန်းကန်အသေး တစ်လုံးစာကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

 

သူမသည် ရေကို အမြန်ထည့်ပြီး ခေါက်ဆွဲပြုလုပ်လိုက်ကာ ကြက်ဥနှစ်လုံးကိုပင် အလွန်အကျွံ ထည့်လိုက်ပါသေးသည်။

 

ဆယ့်ငါးမိနစ်ခန့်အကြာတွင် ကျီကျောက်သည် သင်းပျံ့သော မွှေးရနံ့တစ်ခုကိုရပြီး တံတွေးမမျိုချဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ “အမေ၊ အမေ ဘာချက်နေတာလဲ။ ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက်တောင် မွှေးနေရတာလဲ။”

 

“ဂျုံပြားစွပ်ပြုတ်” ကျောက်လန်ဟွာသည် ဒယ်အိုးထဲကို ဇွန်းကြီးတစ်ချောင်းဖြင့် မွှေကာ နောက်ဆုံးတွင် သကြားအနည်းငယ်ကို စွပ်ပြုတ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။

 

နောက်ဆုံးတော့ သူမ ပြင်ဆင်ထားတဲ့ ဂျုံပြားစွပ်ပြုတ် တစ်ပန်းကန်ကို ကျီကျောက်လက်ထဲ ထည့်ပေးလိုက်သည်၊ “ပူနေတာဆိုတော့ သေချာဂရုစိုက်ပါ။ နင် မစားခင် အေးသွားအောင် လေမှုတ်လိုက်ဦး။”

 

“ကျေးဇူးပါ၊ အမေ” ကျီကျောက် တောက်ပသော အပြုံးဖြင့် စွပ်ပြုတ်ပန်းကန်ကို လက်လွှဲယူလိုက်သည်။

Prev Next