အခန်း
(၁) – နင် လုပ်နိုင်ရင် လုပ်ကြည့်လိုက်လေ
ဗွမ်း...
ကျီကျောက်၏
မျက်နှာပေါ်သို့ ရေအေး တစ်ဇလုံ လောင်းချခံလိုက်ရသည်။ ကျီကျောက်သည် ချက်ချင်းလိုလို
မျက်လုံးကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့ မရေမတွက်နိုင်သော လူစိမ်းများ၏ မျက်နှာများကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။
ဒီလူတွေ
ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ အဝတ်အစားတွေက ထူးဆန်းပြီး လူတိုင်းက သူမကို ဒေါသထွက်နေတဲ့ အကြည့်တွေနဲ့
ကြည့်နေကြလေသည်။
ကျီကျောက်သည်
သူမရဲ့ မနေနိုင်လောက်အောင် ကိုက်ခဲနေတဲ့ ခေါင်းကို ထိကြည့်လိုက်မိသည်။ ထိုအခါမှာတော့
သူမရဲ့ လက်ဖဝါးဟာ စေးကပ်သွားခဲ့ပြီး သူမ မြင်နိုင်တဲ့ နေရာတိုင်းမှာ သွေးတွေ စီးကျနေမှန်း
သူမ သိလိုက်ရသည်။
“သူမ
နိုးလာပြီ။ ဟေး… အားလုံး ကြည့်ကြချေ၊ ရှန်းမိသားစု စန်းလန်ရဲ့ ဇနီး နိုးလာပြီ။” တစ်စုံတစ်ယောက်သည်
လှောင်ရယ်လိုသောလေသံဖြင့် အော်ပြောလိုက်သည်။
“ဆိုးရွားလိုက်တာ၊
သူမ ဒီလောက်မြင့်တဲ့ တောင်စောင်းပေါ်ကနေ လှိမ့်ချလိုက်တာကိုတောင် မသေသွားဘူးလား။ ကျွတ်စ်…
ကျွတ်စ်…”
“ဟုတ်ပါ့၊
ဟုတ်ပါ့၊ သူမ ဘာဖြစ်လို့ မသေသွားတာလဲ။ ကောင်းကင်ဘုံက တကယ့်ကို မျက်စိကန်းနေတာပဲ။”
“ဒီလိုမျိုးတောင်
ဖြစ်သွားခဲ့ပြီးပြီဆိုတော့၊ ရှန်းစန်းလန်က သူမကို လိုချင်ပါဦးမလား။”
“ထွီ…
ငါတို့ရှန်းမိသားစုမှာ ဒီလို အရှက်မဲ့တဲ့ ချွေးမမျိုး မရှိဘူး။ ငါတို့ရဲ့ တတိယသားကို
သူမကများ မထီမဲ့မြင်ပြုဝံ့တယ် ဟုတ်လား။” လူအုပ်ထဲက သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က
ခါးထောက်ရင်း နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။
“အဲ့လိုပဲ
မဟုတ်လား။ ဒီကျီအာ့ထောင်က အရှက်ကင်းမဲ့လွန်းတယ်။ သူမက လက်ထပ်ပြီး ဒုတိယနေ့မှာတင် သူ့ချစ်သူကို
လာခိုးခိုင်းစေချင်တယ်။ ဒါက ဝဋ်လည်တာပဲ မဟုတ်လား။ သူ့ချစ်သူက ချိန်းထားတဲ့နေရာကို လုံးဝ
မရောက်လာခဲ့ဘူးလို့ ငါကြားတယ်။”
ကျီကျောက်သည်
သူမ၏ ခေါင်းကို လက်ဖြင့် အုပ်ကိုင်ကာ မြက်ခင်းပြင်ကနေ ခက်ခက်ခဲခဲ ထထိုင်လိုက်သည်။
နာလိုက်တာ…
တစ်ကိုယ်လုံး
နာကျင်ကိုက်ခဲနေတဲ့ ခံစားချက်က သိပ်အဆင်မပြေဘူး။
“ရှူး…
နင်တို့တွေ စကားပြောတာကို ရပ်ကြ။ ရှန်းမိသားစု တတိယသား ဒီကို ရောက်နေပြီ။”
ကျီကျောက်သည်
မသိစိတ်က ဖြည်းညင်းစွာ ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်တော့ အပြာရင့်ရောင်
အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ အရပ်ရှည်ရှည် ပုံရိပ်တစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။
သို့သော်
သူမရှေ့ရှိ ထိုလူ၏ ခြေထောက်များသည် အနည်းငယ် ခြေဆာနေပုံရပြီး လမ်းလျှောက်ပုံ အဆင်မပြေ
ဖြစ်နေခဲ့သည်။
“အာ့ထောင်၊
မင်း ငါ့ကို တကယ်လက်မထပ်ချင်ဘူးဆိုရင် ကွာရှင်းစာချုပ် ရေးပြီး မင်းကို လွှတ်ပေးဖို့
ပြောလို့ရပါတယ်။” အဆိုပါ အမျိုးသားက သူမရှေ့မှာရပ်ပြီး သူမကို ငုံ့ကြည့်ကာ စကားဆိုသည်။
“မင်း ဒီလို လွန်ကဲတဲ့ နည်းလမ်းမျိုးကို အသုံးပြုဖို့ မလိုအပ်ပါဘူး။”
“ကျွန်မ…”
ကျီကျောက်သည် ဖြည်းညင်းစွာ ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်တော့ နွေးထွေးမှု
လုံးဝ မရှိဘဲ အေးစက်နေတဲ့ မျက်ဝန်းနက်တွေကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမရဲ့ ခေါင်းက ပေါက်ကွဲထွက်တော့မလို
နာကျင်သွားပြီး သူမစိတ်ထဲသို့ မှတ်ဉာဏ်တွေ အများအပြား ဝင်ရောက်လာခဲ့တယ်။
သူမက
စာအုပ်ထဲ ကူးပြောင်းသွားခဲ့တာပဲ။
သူမ ကူးပြောင်းလာခဲ့သော
စာအုပ်သည် လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်ခန့်က သူမ စောဒကတက်ခဲ့သော စာအုပ်နှင့် အတူတူပင်။
အမျိုးသမီးဇာတ်လိုက်
ကျီအာ့ထောင်သည် နတ်ဘုရားမတမျှ လှပချောမောသည်။ သူမ၏ မွေးစားအဖွားသည် ရှန်းဟယ်ရွာရှိ
ရှန်းမိသားစု၏ တတိယသား မသန်မစွမ်း ဖြစ်နေသော ရှန်းယောင်၏ သတို့သမီးအဖြစ် ကျီအာ့ထောင်အား
ငွေနှစ်ချောင်းဖြင့် ရောင်းစားခဲ့သည်။
စာရေးဆရာ၏
သားအရင်းဖြစ်သည့် အမျိုးသားဇာတ်လိုက် ရှန်းယောင်သည် အစပိုင်းတွင် အနည်းငယ် သနားစရာကောင်းသော်လည်း
သူ့ရဲ့ နောက်ပိုင်းအချိန်ကာလသည် လိမ်လည်လှည့်ဖြားသကဲ့သို့ပင် ရှိလှသည်။ သူ့ရဲ့ ဆွံ့နေသော
ခြေထောက်ကို နတ်ဆေးဆရာက ကုသပေးခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် သူသည် ထိပ်ဆုံးသို့ တက်လာပြီး
လက်ရှိမင်းဆက်တွင် ဝန်ကြီးချုပ် ဖြစ်လာခဲ့သည်။ အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ အမျိုးသမီးဇာတ်လိုက်ဖြစ်သည့်
ကျီအာ့ထောင်သည် စာရေးသူ၏ ရန်သူဖြစ်ပုံရပြီး ကောင်းမွန်လက်ဖြင့် ဆိုးရွားစွာ ကစားခြင်း
ခံခဲ့ရသည်။ အဆုံးတွင် သူမကိုယ်သူမ သတ်သေသွားခဲ့သည်။
ဝတ္ထုတစ်အုပ်လုံးကို
ဖတ်ပြီးနောက် ကျီကျောက်သည် မောပန်းနွမ်းနယ်လာပြီး မကြိုက်သလို ခံစားလိုက်သည်။ ထို့ကြောင့်
သူမသည် အဆိုပါ ဝတ္ထု၏ ပြန်လည်သုံးသပ်ရေးဧရိယာတွင် အဆိုးမြင် သုံးသပ်ချက်တစ်ခု ရေးသားခဲ့သည်။
အဆုံးမှာတော့ သူမသည် စာရေးသူထံမှ - အဓိပ္ပါယ်မရှိတာတွေ မပြောနဲ့၊ တကယ်လို့ နင်လုပ်နိုင်တယ်ဆိုရင်
လုပ်ကြည့်လိုက်လေ ဟုပင် ဆုံးမခံခဲ့ရသည်။
ရလဒ်အနေနဲ့
ကျီကျောက်သည် သူမ နိုးလာသောအခါတွင် စာအုပ်ထဲသို့ အမှန်တကယ် ကူးပြောင်းသွားခဲ့ကြောင်း
သိလိုက်ရသည်။
သူမ ကူးပြောင်းလာချိန်သည်
မင်္ဂလာဆောင်ပြီး ဒုတိယမြောက်နေ့ ဖြစ်သည်။ ကျီအာ့ထောင်သည် ရှန်းမိသားစု၏ ပိုင်ဆိုင်မှုအားလုံးကို
ခိုးယူခဲ့ပြီး နှစ်ပေါင်းများစွာ သူမ နှစ်သက်သဘောကျလာခဲ့သည့် ဆင်းရဲသား ပညာတော်သင်
ကျောက်ရှန်းနှင့် ခိုးပြေးရန် စီစဉ်ခဲ့သည်။ အဆုံးမှာတော့ ကျောက်ရှန်းသည် ကတိဖျက်ခဲ့တာကြောင့်
မျှော်လင့်ချက် ပျောက်ဆုံးသွားတဲ့ ကျီအာ့ထောင်သည် တောင်စောင်းကနေ လှိမ့်ဆင်းသွားခဲ့သည်။
မူရင်းစာအုပ်တွင်
ကျီအာ့ထောင်သည် နှစ်အနည်းငယ်ကြာအောင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ သူမ ပြန်ပေါ်လာသောအခါ သူမသည်
ရူးသွပ်နေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
မမျှော်လင့်ဘဲ
သူမသည် ရွာသို့ ရူးသွပ်ပြီး ပြန်ရောက်လာမည့် ကျီအာ့ထောင် ဖြစ်လာခဲ့သည်။
ကျီအာ့ထောင်သည်
ဤအခိုက်အတန့်တွင် အလွန်ဆိုးရွားသော ခံစားချက်ကို ရရှိနေခဲ့ပါသည်။
လက်ရှိ
ကျီအာ့ထောင်သည် ရှန်းဟယ်ရွာရှိ လူတိုင်း မုန်းတီးသော လမ်းဘေးကြွက်တစ်ကောင်
ဖြစ်သည်။
ကျီကျောက်သည်
သူမ အိမ်ထောင်ကျပြီး ဒုတိယနေ့မှာပင် ယောကျာ်းတစ်ယောက်နဲ့ ခိုးရာလိုက်ပြေးချင်ခဲ့တယ်။
သူမ၏ နဖူးပေါ်တွင် ‘အရှက်မရှိသော’ ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို အခိုင်အမာ ရေးထွင်းထားသလိုမျိုးပင်။