အပိုင်း ၂၁၈ (Educated Youth 3)

“ မင်း ငါ့ကို အသေရိုက်ရင်တောင် ငါ ရေးမှာမဟုတ်ဘူး! ” ကုယွီပေါင်သည် မရေးရန် အတင်းအကန် ငြင်းဆန်၏။

သူသည် မတုံးအပေ။ သဘာဝကျစွာပင် သူသည် အကယ်၍ သူသာ ဤကဲ့သို့အရာမျိုး တစ်စုံတစ်ခုကို တကယ် ရေးခဲ့လျှင် ယန်ကျင်းဇီ၏လက်ထဲတွင် သူ့အားနည်းချက် ကြီးကြီးမားမား ရှိသွားလိမ့်မည်မှန်း သိသည်။

ဤရက်ကာလများ၌ အကြောင်းအရာများစွာကို လက်လွတ်စပယ် လျှောက်မရေးနိုင်ချေ။

သူတို့၏နေရာတွင် ဒေသိယစကား “၁၀,၀၀၀” က “ဥပဒေကို ချိုးဖောက်သည်” နှင့် တူညီသည်။ လူတစ်ဦးက “အသက်ရှည်ပါစေ XX” ကို ရေးရင်း “အသက်ရှည်ပါစေ ၁၀,၀၀၀ ” ဟု မတော်တဆ ရေးမိကာ ဖမ်းဆီးခံခဲ့ရပြီး အရေးယူခံခဲ့ရသည်။

ကုယွီပေါင်သည် ယန်ကျင်းဇီက လူသတ်လက်နက် မသယ်ထားကြောင်း သတိထားမိသည်။ သူသည် အကယ်၍ ယန်ကျင်းဇီသာ သူ့ကို သတ်ချင်လျှင် အရမ်းမလွယ်ကူလောက်မှန်း သူ သိသည်။ သူသည် ခဏတာ လျှောက်ပတ်ကြည့်လိုက်ပြီး အနီးအနားရှိ ပတ်ဝန်းကျင်ကို သေသေချာချာ လေ့လာလိုက်ကာ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်ရန် အခွင့်အရေး ရှာချင်ခဲ့သည်။

သို့သော် ထွက်ပြေးရန် သူ တွေးတွေးချင်းမှာပဲ သူ့နှာခေါင်းမှာ ယန်ကျင်းဇီ၏ လက်သီးနှင့် ထိုးခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။

လူတစ်ဦး၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် လူ့နှာခေါင်းဟာ အလွန်နူးညံ့သော နေရာ ဖြစ်သည်။ ဤနေရာကို အထိုးခံရပြီးနောက် သူ့နှာခေါင်းထဲမှ ချက်ချင်း သွေးထွက်ကာ စီးကျလာတော့သည်။

ကုယွီပေါင်သည် ယခင်က ဤကဲ့သို့ တစ်ခါမှ အရိုက်မခံဖူးရာ ခဏတာ ကြောင်အသွားသည်။

ယန်ကျင်းဇီသည် ကုယွီပေါင်ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးကာ ဆို၏ : “ မင်း စကားနားထောင်တာ ကောင်းလိမ့်မယ်။ မဟုတ်ရင် ငါ တကယ် လူရိုက်မိမှာ။ ”

“ မင်း... ” ကုယွီပေါင်သည် သူ့နှာခေါင်း အလွန်နာသည်ကို ခံစားမိပြီး မျက်ရည်များပါ သူ့မျက်လုံးများထဲမှ ထွက်လာတော့သည်။

ယန်ကျင်းဇီသည် သူ၏ သနားစရာကောင်းသော ပုံစံကို ကြည့်ပြီး အနည်းငယ် ပျော်သွားသည် : “ မင်း ရေးစရာမလိုဘူး။ ငါ မင်းရဲ့ မှတ်စုစာအုပ်ကို ယူပြီး မင်းရဲ့ မှတ်စုစာအုပ်ထဲမှာ ရေးလိုက်မယ်၊ သူများတွေက သံသယဝင်မှာမဟုတ်ဘူး... ”

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် ကုယွီပေါင်၏ မှတ်စုစာအုပ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။

ကုယွီပေါင်၏ လက်ရေးမှာ တကယ်ကို ရုပ်ဆိုးပြီး ထိုရုပ်ဆိုးသော စကားလုံးများမှာ... သင်ယူရန် အတော်လေးကို လွယ်ကူ၏။

ယန်ကျင်းဇီသည် မှတ်စုစာအုပ်ကို ရှေ့စာရွက်အနည်းငယ် လှန်ခဲ့ပြီး ကုယွီပေါင်၏ စကားလုံး အနည်းငယ်ကို ရှာ၍ နောက်ကျလျှင် အတုကူးရေးရန် စီစဥ်လိုက်သည်... ဤသို့စဉ်းစားရင်း ယန်ကျင်းဇီသည် ကုယွီပေါင်၏ စကားလုံးများကို အလွယ်တကူ သင်ယူကာ မှတ်စုစာအုပ်ပေါ်တွင် လေ့ကျင့်လိုက်သည်။

ဤလေ့ကျင့်မှုက ယန်ကျင်းဇီကို အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်။

သူ ကုယွီပေါင်နဲ့ တထပ်တည်း တူအောင် တကယ်ကြီး ရေးနိုင်တယ်! ‌

သူက တကယ် အံ့သြစရာပဲ!

သူသည် စကားလုံးအနည်းငယ်ဖြင့် တိတ်တဆိတ် သူ့ကိုယ်သူ ချီးကျူးလိုက်သည်။ ယန်ကျင်းဇီသည် သူ စာရွက်လှန်နေရင်းဖြင့်ပင် ကုယွီပေါင်၏ မှတ်စုစာအုပ်ထဲမှ အကြောင်းအရာအားလုံးကို သူ့စိတ်ထဲတွင် အလွတ်မှတ်ထားကြောင်းကိုလည်း ရှာတွေ့ခဲ့သည်။

ဒါ... သူက ဉာဏ်ကြီးရှင်တစ်ယောက်လား?

ယန်ကျင်းဇီသည် စဉ်းစားရင်း ပိုပြီးစိတ်လှုပ်ရှားလာကာ သူ့မျက်နှာမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှု ယာယီပေါ်လာခဲ့သည်။

ကုယွီပေါင်သည် ယန်ကျင်းဇီကို ဤသို့တွေ့ပြီး အနည်းငယ် ကြောက်ကာ ဇက်ပုမိလိုက်သည်။

ဒီပညာတတ်လူငယ်ယန်က ဘာလုပ်ချင်တာလဲ?

ယန်ကျင်းဇီသည် ဘာမှမလုပ်ချင်ပေ။ စာအုပ်ဖတ်ပြီးနောက် သူသည် ၎င်းကို ဖုန်သုတ်ကာ “ထိုထိုမှာ ကောင်းသော အရာ မဟုတ်”၊ “ထိုထိုကို မကြိုက်”၊ “နယ်ချဲ့စနစ်ကို ထောက်ခံတယ်” နှင့် အစရှိသည်တို့ကို မှတ်စုစာအုပ်၏ အနောက်တွင် ရေးလိုက်သည်။

ယခင်က သူ ကုယွီပေါင်ကို လိင်တူချင်းစိတ်တိမ်းညွတ်မှုအကြောင်း ပြောပြခဲ့သော အဓိကအကြောင်းအရင်းမှာ မူလပိုင်ရှင်၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲမှ ကိစ္စများကို သူ တွေးမိပြီး ကုယွီပေါင်ကို တမင်သက်သက် ရွံရှာစေချင်သောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

အမှန်တကယ်တော့ သူ ကုယွီပေါင်ကို ရည်းစားစာ မရေးစေချင်ပေ။ အမျိုးသားတစ်ဦးဆီ ရည်ရွယ်သော ရည်းစားစာထက် နိုင်ငံရေးဆန့်ကျင်သော စကားမျိုးကို အသုံးပြုခြင်းမှာ သေချာပေါက် ပိုပြီး “စိတ်ဝင်စားစရာကောင်း”ပေသည်။

မကြာသေးမီနှစ်များအတွင်း လူအများအပြားဟာ “ထိုထိုတိုင်းပြည်ရဲ့ နယ်ချဲ့စနစ်ကို မကြိုက်” ကဲ့သို့သော စကားများကို သူတို့၏ မှတ်စုစာအုပ်များထဲတွင် ရေးတတ်ကြသည်။ ကုယွီပေါင်လည်း ယခင်က ရေးခဲ့ဖူးသည်။ သူသည် ကုယွီပေါင်၏ အရေးအသားများကို လိုက်ရေးသော်ငြား အကြောင်းအရာကို နိုင်ငံရေးဆန့်ကျင်သော စကားမျိုးစုံအဖြစ် ခွဲခြားလိုက်သည်...

ယန်ကျင်းဇီသည် စကားလုံးအနည်းငယ်ကို ရေးပြီး ကုယွီပေါင်ကို ပြလိုက်သည် : “ ကုယွီပေါင်၊ အာ ငါ မင်း ဒီလိုဟာတွေကိုတောင် ရေးရဲလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး! မင်းကို ဖမ်းဆီးပြီး အရေးယူသင့်တယ်။ နေဦး၊ မင်းက ရန်သူတွေ လွှတ်ထားတဲ့ လျှို့ဝှက်အေးဂျင့်တောင် ဖြစ်နိုင်တယ်။ မင်းကို ပစ်သတ်သင့်တယ်။ ”

ကုယွီပေါင်သည် ထိုစကားများကို တွေ့သောအခါ သူ့တစ်ကိုယ်လုံး မိုးကြိုးပစ်ချခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး ထရန် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရုန်းကန်ခဲ့သည် : “ မင်း... ”

သူက ယန်ကျင်းဇီကို ဆဲချင်သော်လည်း ယန်ကျင်းဇီက သူ့ပါးစပ်ကို လက်ဖြင့် အုပ်ထားသည် : “ မင်းက လူတောင် ခေါ်ချင်သေးတယ်။ သူတို့ကို မင်း ရေးထားတာတွေ တွေ့စေချင်လို့လား? ”

ကုယွီပေါင်က ဘာမှမပြောချေ။

ယန်ကျင်းဇီသည် ထိုမှတ်စုစာအုပ်ထဲတွင် စာတချို့ကို ထပ်ရေးပြီးနောက် ကုယွီပေါင်ကို လွှတ်ပေးလိုက်သည် : “ ကုယွီပေါင်၊ အနာဂတ်မှာ မင်း ငါ့စကားကို နားထောင်တာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ်။ ဘာလို့ဆို... မင်းရဲ့ ‌အသက်လေးက ငါ့လက်ထဲမှာလေ။ ”

ကုယွီပေါင်၏ နှာခေါင်းမှာ ဒဏ်ရာရထားပြီး သူ့‌နှာခေါင်းမှ သွေးယိုနေဆဲဖြစ်ကာ သူ့မျက်လုံးများမှလည်း မျက်ရည်များ အဆက်မပြတ် ထွက်နေသည်။ သူသည် သူ့သွေးကို သုတ်ပစ်ခဲ့ပြီး သူ့မျက်ရည်များကိုလည်း သုတ်ပစ်လိုက်သည်။ ရလဒ်ကမူ သူ့မျက်နှာမှာ သွေးများ ပေရေသွားတော့သည် : “ တကယ်ပဲ မင်း ဘာလုပ်ချင်နေတာလဲ? ”

“ ငါ ဘာမှမလုပ်ချင်ဘူး။ ငါ ငါ့အတွက် ကိစ္စလေးတွေ လုပ်ပေးမယ့် လူတစ်ယောက် လိုနေတယ်။ ” ယန်ကျင်းဇီသည် စကားပြောပြီးနောက် ကုယွီပေါင်၏ အိတ်ထဲမှ အလူမီနီယံထမင်းဘူးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ဤအလူမီနီယံထမင်းဘူးကို မူလက မူလပိုင်ရှင် ပိုင်ဆိုင်ခဲ့သော်ငြား မူလပိုင်ရှင် ဤနေရာသို့ ရောက်လာပြီးမကြာမီ သူက ကုမင်ရှိူ့ထံသို့ ရောင်းခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် ကုယွီပေါင်က ဤထမင်းဘူးကို ကြိုက်ပြီး ကုမင်ရှိူ့ကို မရမက ဝယ်ခိုင်းခဲ့သည်။ 

အလူမီနီယံထမင်းဘူးကို ဖွင့်လိုက်သော် ယန်ကျင်းဇီသည် ထမင်းအပြည့်နှင့် ဘူးတစ်ဖက်တွင် အရွက်ချဉ်တချို့၊ ကန်စွန်းဥပြုတ်များ ရှိသော ထမင်းဘူးကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ယန်ကျင်းဇီ စားသောက်တော့သည်။

မူလပိုင်ရှင်တွင် စားစရာပြတ်နေပြီးဖြစ်သည်။ သူ ကူးပြောင်းလာပြီးနောက် သူသည် ကုမင်ရှိူ့ မနေ့ညက ပေးခဲ့သော ကြံချောင်းထိပ်နှစ်ချောင်းကိုသာ စားရသေးသည်။

ယခု ဤထမင်း...

ယန်ကျင်းဇီသည် ကျောင်းအိတ်ကို ထပ်ရှာခဲ့ပြီး ဤအချိန်တွင် သူသည် တူတစ်စုံနှင့် ဥတစ်လုံးကို ရှာတွေ့ခဲ့သည်။

ကုယွီပေါင်တွင် စားဖို့ ကြက်ဥများပင် ရှိ၏... ယန်ကျင်းဇီသည် ကြက်ဥများကို သူ့ရင်ဘတ်ထဲသို့ ထည့်ပြီး ထမင်းဘူးကို တူနှင့် စစားတော့သည်။

သူသည် စားသောက်နေစဉ် ကုယွီပေါင်က သူ့လက်မောင်းအောက်တွင် ထည့်ထားသော မှတ်စုစာအုပ်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်အား တွေ့လိုက်ရသည်။ ယန်ကျင်းဇီ ပြောလိုက်သည် : “ ငါ ဒါတွေကို တစ်ခါရေးနိုင်တယ်။ ငါ ဒါတွေကို နောက်ထပ် နှစ်ခါ၊ သုံးခါ၊ လေးခါလည်း ရေးနိုင်တယ်။ ငါ မင်းရဲ့ကျောင်းရှေ့တံခါးမှာတောင် ရေးနိုင်သေးတယ်... ပြောကြည့်၊ လူတွေက ဒါကို မင်းလက်ရေးအဖြစ် မှတ်မိနိုင်မယ်လို့ မင်း ထင်လား? ”

ကုယွီပေါင်၏မျက်နှာမှာ မည်းမှောင်သွားတော့သည်။

မူလပိုင်ရှင် ဗိုက်ပြည့်အောင် ထမင်းမစားရသည်မှာ အတော်ကြာပြီဖြစ်သည်။ ယန်ကျင်းဇီသည် အရွက်ချဉ်၊ ကန်စွန်းဥပြုတ်တို့နှင့် ထမင်းကို စားလိုက်ပြီးနောက် ထမင်းဘူးကို ကုယွီပေါင်ထံသို့ ပြန်ပေးကာ ကုယွီပေါင်ကို ပြောလိုက်သည် : “ မင်း ငါ့နောက်လိုက်ခဲ့။ ”

ကုယွီပေါင်သည် သူ့နှာခေါင်းကို ကိုင်ပြီး ယန်ကျင်းဇီနောက်သို့ လိုက်၍ လမ်းလျှောက်သွားသည်။

ယန်ကျင်းဇီသည် ရွာသို့ လူပြန်ခေါ်လာခဲ့ပြီး ရွာသားများစွာနှင့် တွေ့၏။ ဤလူများက သူ့ကို တွေ့သောအခါ သူ့ကို မနှုတ်ဆက်ကြသော်ငြား ကုယွီပေါင်ကိုတော့ အလွန်စိတ်ပူကြသည် : “ ယွီပေါင်၊ ဘာဖြစ်လာတာလဲ? ”

“ သူ မတော်တဆ ချော်လဲတာ။ ” ယန်ကျင်းဇီက ပြုံးနေသည်။

ရွာသားများသည် ကုယွီပေါင်ကို ကရုဏာသက်စွာ ကြည့်ကြ၏ — မျက်နှာတစ်ခုလုံး သွေးပေတဲ့အထိ ဖြစ်အောင် ချော်လဲတာက ဘယ်လောက်တောင် ပြင်းထန်တာလဲ!

ယန်ကျင်းဇီသည် ကုယွီပေါင်ကို သူ နေနေသော အိမ်သို့ တိုက်ရိုက်ခေါ်သွားခဲ့ပြီး ပြောလိုက်သည် : “ ကုယွီပေါင်၊ မင်း ဒီနေ့ ငါ့အခန်းကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရမယ်။ အိမ်သာကို သွန်ပြီး ဆေးရမယ်၊ ပြီးတော့ ခုတင်ပေါ်က အခင်းတွေနဲ့ စောင်တွေကိုလည်း လျှော်ရမယ်... သူများတွေဆီက အကူအညီတောင်းဖို့ စဉ်းတောင် မစဉ်းစားနဲ့။ မင်း ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် လုပ်ရမယ်။ အချောင်ခိုဖို့ မကြိုးစားနဲ့။ သေသေချာချာ အလုပ်မပြီးရင်လည်း ငါ မင်းကို ရိုက်မယ်။ ”

“ မင်း... ” ကုယွီပေါင်က ယန်ကျင်းဇီကို ဒေါသတကြီး ကြည့်သည်။ သူ အရွယ်ရောက်လာကတည်းက တစ်ခါမှ အိမ်သာမသွန်ဖူးဘူး!

“ မြန်မြန်လုပ်! ” ယန်ကျင်းဇီသည် ကုယွီပေါင်ကို အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

မူလပိုင်ရှင်က မြို့ကြီးမှ လာပြီး ဤရွာရှိ လူများမှာ သူ့အထောက်အထားကိုပင် ကြောက်နေကြပြီးဖြစ်ကာ သူ၏ ယခင်လှုပ်ရှားမှုကလည်း ကုယွီပေါင်ကို အမှန်တကယ် ကြောက်လန့်စေခဲ့သည်။

အသက်ဆယ့်ငါးနှစ်သာ ရှိသေးသော ကျေးတောသားလေး ကုယွီပေါင်ဟာ မကျေနပ်စွာဖြင့် ယန်ကျင်းဇီအတွက် အိမ်သာသွန်ရတော့သည်။ 

ယန်ကျင်းဇီ နေထိုင်သော ကုမိသားစုအိမ်ဟောင်းမှာ ရွာတစ်ရွာလုံး၏ အလယ်ဗဟို ဖြစ်သည်။ ရွာထဲမှ လူတစ်ဦးက ကုယွီပေါင်ကို ယန်ကျင်းဇီ၏ အိမ်သာခွက်ကို သယ်လျက် ယန်ကျင်းဇီ၏ အိမ်ထဲမှ ထွက်လာသည်အား တွေ့သွားသည်။ သူတို့ အလွန်အံ့အားသင့်သွားကြ၏ : “ ကုယွီပေါင်၊ မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ? ”

အိမ်သာခွက် သယ်ထားသော ကုယွီပေါင်က စကားမပြောဘဲ ယန်ကျင်းဇီက ဝင်ပြော၏ : “ မြို့ပေါ်က အလယ်‌တန်းကျောင်း အခုတလော ကျောင်းပိတ်ထားတယ်။ ကုယွီပေါင်က ကျွန်တော်နဲ့ အတူတူ စာလေ့လာပြီး ကျွန်တော့်ကို အလုပ်တချို့ ကူလုပ်ပေးဖို့ စိတ်ကူးထားတယ်။ ”

“ မင်းနဲ့ စာလေ့လာမှာလား? ” ရွာသားများသည် အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားကြသည်။

ယန်ကျင်းဇီက ဖြေ၏ : “ ကျွန်တော်က အထက်တန်း‌ကျောင်းသားတစ်ယောက်လေ။ ကျွန်တော် သူ့ကို သင်ပေးဖို့ အရမ်းလုံလောက်တယ်။ ”

ဤခေတ်တွင် အထက်တန်းကျောင်းမှ ကျောင်းပြီးထားခြင်းဟာ မြင့်မားသော ပညာရေးအဆင့်တစ်ခု ဖြစ်မှန်း သေချာပြီး ရွာသားများသည် ခဏတာ ယန်ကျင်းဇီကို အထင်ကြီးသွားသည်။

သို့သော် ယန်ကျင်းဇီက တကယ်တော့ အနည်းငယ် ကူကယ်ရာမဲ့နေသည်။

အဆုံး၌မူ သူက အထက်တန်းကျောင်းမှ ကျောင်းပြီးထားလျှင်တောင် သူ၏ နေမြဲရှိနေမြဲအတိုင်း အခြေအနေကို မပြောင်းလဲနိုင်ပေ။

ရှန်းမူကျေးရွာရှိ မူလတန်းကျောင်းဆရာများမှာ ဒေသခံများ ဖြစ်ကြပြီး သူတို့တွင် ဗဟုသုတ အနည်းငယ် ရှိကာ အခြားသူများအပေါ် ကြင်နာကြသည်။ ဤရွာတွင် စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းများမှာ မပြင်းထန်ဘဲ ထို့ကြောင့် ရွာရှိ မူလတန်းကျောင်းသားများက သူတို့ဆရာ၏ နောက်သို့ပြေးလိုက်ကာ “နံစော်နေတဲ့ လူအိုကြီး” ဟု တနေကုန် အော်ဟစ်တတ်ကြ၏။

အမှန်တကယ်တော့ ဤကျောင်းသားများက သူတို့ ဘာလုပ်နေမှန်း သိချင်မှ သိလိမ့်မည်ဖြစ်သော်ငြား ဤသည်က အမှန်တကယ် ထိခိုက်စေပြီး ၎င်းက ဤနှစ်များတွင် စာပေပညာရှင်များဟာ တန်ဖိုးမရှိတော့ကြောင်းကိုလည်း ပြသနေသည်။

ကုယွီပေါင်အတွက်မူ... သူသည် ဤအချိန်၌ အလွန်‌ဒေါသထွက်နေပြီဖြစ်သည်။

ဒီပညာတတ်လူငယ်ယန်က လုပ်ကြံပြောတာ အရမ်းတော်လွန်းတယ်!

ဘယ်လိုလုပ် သူက အရမ်းဆိုးနိုင်မှာလဲ!

ကုယွီပေါင်သည် သူ မည်သို့တွေးတွေး၊ အိမ်သာခွက်ကိုသာ ရွာ၏ မြေဩဇာစုဆောင်းရန် အထူးတလည် သုံးသော ရေကန်ငယ်သို့ သယ်သွားနိုင်သည်။ ထို့နောက် သူသည် အိမ်သာခွက်ကို ဆေးရန် ပင်လယ်ထဲသို့ စီးဆင်းသည့် မြစ်ကြီးသို့ သွား‌လေသည်။

ရှန်းမူကျေးရွာရှိ လူများသည် ရေသောက်ချင်သောအခါ သို့မဟုတ် ပစ္စည်းများကို ဆေးကြောချင်သောအခါ မြစ်ကြီးထဲသို့ စီးဆင်းသည့် မြစ်ငယ်သို့ သွားကာ ရေဆေးသည်။ သူတို့သည် အိမ်သာခွက်ကို ဆေးချင်လျှင်၊ အထည်များကို လျှော်ချင်လျှင် မြစ်ကြီးသို့ သွား၍ ဆေးကြောကြသည်။

ယန်ကျင်းဇီသည် ကုယွီပေါင်ကို နောက်ထပ်စကားလုံးအနည်းငယ်နှင့် ခြိမ်းခြောက်ခဲ့ပြီး ကုယွီပေါင်ကို သူ့အိမ်အား သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရန် ပြောခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူ အလုပ်သွားလုပ်တော့သည်။

သူ သွားသောအခါ လူအများအပြားသည် အလုပ်စလုပ်နေကြပြီးဖြစ်ကာ သူက နောက်ဆုံးရောက်လာသူ ဖြစ်သည်။

ဒါပေမယ့် အနည်းဆုံးတော့ သူ လာသေးတယ်လေ၊ ဟုတ်တယ်မလား?

ယန်ကျင်းဇီသည် အမျိုးသားများ လုပ်ကြသည့် မြေကြီးတူးဆွခြင်းအလုပ်ကို သွားမလုပ်ခဲ့ပေ။ ထိုအစား သူသည် ကုမင်ရှိူ့ကို ရှာပြီး ကုမင်ရှိူ့နောက်သို့လိုက်ကာ အမျိုးသမီးများနှင့်အတူ ကန်စွန်းဥကောက်၏။

ရွာသားများ : “ ... ”

ကွဲပြားသော အလုပ်အမျိုးအစားများတွင် မတူညီသော လုပ်အားမှတ်များ ရှိကြသည်။

လုပ်အားမှတ်များ များများပိုရရန်အတွက် အချို့အမျိုးသမီးများသည် အထူးတလည် မြေကြီးသွားတူးတတ်ကြသော်ငြား သူကမူ အေးအေးလူလူဖြင့် ကန်စွန်းဥများကိုပင် သွားကောက်နေသည်...

ယန်ကျင်းဇီသည်လည်း သူ ဤသို့လုပ်သည်မှာ မသင့်တော်မှန်း သိသည်။ သို့ရာတွင် သူသည် အမှန်တကယ်ပင် မြေကြီးကို မထွန်ယက်တတ်ချေ။

ထို့အပြင် မူလပိုင်ရှင်သည် အလုပ်လုပ်ရန် အကြိမ်များစွာ ယခင်က တွေးခဲ့သော်လည်း သူ နေ့တစ်ဝက် အလုပ်လုပ်သည့် အကြိမ်တိုင်း သူသည် ရက်ပေါင်းများစွာ တစ်ကိုယ်လုံး နာကျင်ကိုက်ခဲနေလိမ့်မည်ဖြစ်သည်... သူသည် သူ ဖြည်းညှင်းစွာ အသားကျအောင် နေထိုင်သည်က ပိုကောင်းမည်ဟု ခံစားခဲ့ရသည်။

၎င်းတို့ထက် ကုမင်ရှိူ့၏ ခန္ဓာကိုယ်နောက်မှ လိုက်ပါလျက် ကုမင်ရှိူ့၏ ကျစ်လျစ်သော နောက်ကျောကို ကြည့်လျက်... တကယ်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားစရာကောင်း၏။

ကုမင်ရှိူ့ : “ ... ” သူ ခေါင်းလှည့်သည့် အချိန်တိုင်း ယန်ကျင်းဇီက သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ ယန်ကျင်းဇီ၏ မျက်လုံးအကြည့်မှာ မမှန်ဘဲ ၎င်းက သူ့ကို အလွန်ထူးဆန်းသည်ဟု တကယ် ခံစားရစေသည်။

သို့သော် သူသည် ဘာပြောရမည်မှန်း မသိပေ။

ယန်ကျင်းဇီသည် ကုမင်ရှိူ့ အဆင်မပြေဖြစ်နေမှန်း သတိထားမိသော်ငြား သူ့အကြည့်ကို လုံးဝ ပြန်ရုတ်မသိမ်းပေးချေ။

မူလပိုင်ရှင်က ကုမင်ရှိူ့ကို မကြိုက်ပေမယ့် သူက ကြိုက်တယ်လေ!

ဖြစ်ချင်တော့ ကုမင်ရှိူ့ကလည်း သူ့ကို ကြိုက်သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် သူနှင့် ကုမင်ရှိူ့၏ ဆက်ဆံရေးကို ကောင်းစွာ တိုးတက်စေ‌ချင်သည်။

နေ့တစ်ဝက်ပြည့်လျှင် လူတိုင်း အလုပ်မှ ခေတ္တအနားယူနိုင်သည်။

လူအားလုံးဟာ သူတို့ဘေးရှိ သစ်ပင်၏ အရိပ်အောက်တွင် ရေသွားသောက်ကြသည်။

ကုယွီရှန်းသည် အတန်းပြီးဆုံးချိန်ကို အခွင့်ကောင်းယူ၍ ကုယွီခန်းကို ခေါ်ကာ လာခဲ့ပြီး ကုမင်ရှိူ့ကို ရေပေးခဲ့သည်။

ရေကို ဘူးသီးခြောက်ရေဘူးထဲတွင် ထည့်ထားပြီး ကုမင်ရှိူ့သည် ဘူးသီးခြောက်ရေဘူးကို ယူကာ သောက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ကုယွီရှန်းသည် ကုယွီခန်းကို ခေါ်ပြီး ကွင်းထဲရှိ ကန်စွန်းဥအမြစ်များကို သွားကောက်လေသည်။

ကုယွီခန်းဟာ တုံးအပြီး ရူးမိုက်၏။ သူ့မျက်လုံးများကို ကြည့်ရုံဖြင့်တင် သူက နည်းနည်းပုံမှန်မဟုတ်မှန်း သိလိမ့်မည်ပင်။

ကုယွီရှန်းက ကန်စွန်းဥအမြစ်များကို အချိန်ခဏကြာ ကောက်ယူခဲ့ပြီး သူ့ကို အဖော်မပြုပေးသောအခါ သူက မပျော်တော့ချေ : “ မမ! မမ! ”

ကုယွီရှန်းသည် နောက်လှည့်၍ သူ့ကို ချော့မြှူလိုက်ရသည်။

စိတ်မကောင်းစရာမှာ အရူးများကို ချော့မြှူရန်က အလွန်လွယ်ကူမနေဘဲ တခါတရံတွင် သာမန်လူများထက်ပင် ချော့ရပိုခက်သေးသည်...

ယန်ကျင်းဇီသည် တိတ်တိတ်လေး သက်ပြင်းခိုးချလိုက်သည်။ ဤကုမိသားစုက တကယ် ခက်ခဲ၏။

ဤသို့စဉ်းစားနေရင်း ယန်ကျင်းဇီသည် တစ်ဦးတည်း ထိုင်နေသော ကုမင်ရှိူ့ထံသို့ သွားပြီး သူ မနက်က ကုယွီပေါင်ထံမှ လုလာခဲ့သည့် ဥကို ထုတ်ယူကာ ကုမင်ရှိူ့၏လက်ထဲသို့ တိတ်တိတ်ကလေး ထိုးထည့်လိုက်သည် : “ ဒီမှာ မင်းအတွက်။ ”

ကုမင်ရှိူ့ အံ့အားသင့်သွား၏ : “ ကြက်ဥလား? ”

“ အသံမထွက်နဲ့။ ” ယန်ကျင်းဇီက ပြုံးနေသည် : “ မင်း စားဖို့ ပေးတာ။ ”

“ မဖြစ်ဘူး။ ကျွန်တော် မင်းရဲ့ကြက်ဥကို မယူနိုင်ပါဘူး။ ” ကုမင်ရှိူ့သည် ကြက်ဥကို အမြန်‌ပြန်ပေးခဲ့သည်။

ယန်ကျင်းဇီ : “ ... ” မူလပိုင်ရှင်က ကုမင်ရှိူ့ထံမှ ပစ္စည်းများစွာကို ယူခဲ့ဖူးပြီး ကုမင်ရှိူ့ကမူ ကြက်ဥတစ်လုံးကိုပင် လက်မခံချေ...

တိတ်တဆိတ် အခွံခွာပြီးနောက် ယန်ကျင်းဇီသည် ကုမင်ရှိူ့ကို ထပ်ပြောလိုက်သည် : “ မင်ရှိူ့၊ ပါးစပ်ဟပြီး ငါ့ကို ပြပါဦး။ မင်းရဲ့သွားပေါ်မှာ တစ်ခုခုရှိနေသလိုပဲ။ ”

သူ့သွားပေါ်မှာ တစ်ခုခုရှိနေတာလား? ကုမင်ရှိူ့သည် ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် ပါးစပ်ဟခဲ့ပြီး ယန်ကျင်းဇီသည် အခွံခွာပြီးသား ကြက်ဥကို သူ့ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည် : “ စား! ‌ထွေးမထုတ်နဲ့။ ငါ မင်းရဲ့တံတွေး ပေထားတဲ့ ကြက်ဥကို မစားချင်ဘူး။ ”

ကုမင်ရှိူ့သည် ယန်ကျင်းဇီကို စိုက်ကြည့်ကာ သူ့ပါးစပ်ကို ပိတ်ပြီး ပါးကြီးဖောင်း၍ ဥကို စားခဲ့သည်။

ပညာတတ်လူငယ်ယန်က သူ့ကို စားစရာ ကြက်ဥတစ်လုံး တကယ် ပေးလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားပေ။

ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သူက သူများရဲ့ကြက်ဥကို အလကား စားနိုင်ပါ့မလဲ? နောက်ကျလျှင် သူ အိမ်ပြန်ပြီး ကြက်သုံးကောင်မှာ သူ ပညာတတ်လူငယ်ယန်ကို ပြန်ပေးနိုင်မည့် နောက်ထပ်ဥတစ်ဥ ပိုဥနိုင်ချေ ရှိ၊ မရှိအား သိရရန် ကြက်ဖင်ကို စမ်းကြည့်ဦးမှပင်...

ကုမင်ရှိူ့သည် သူ့စိတ်ထဲတွင် မျိုးစုံတွေးတောနေသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူသည် ကြက်ဥကြောင့်လား မသိသော်ငြား သူ့ခန္ဓာကိုယ်တွင် အားအင်များ ပြည့်ဝနေသည်ဟု သူ ခံစားရသည်။

“ အရသာရှိလား? ” ယန်ကျင်းဇီက မေးသည်။ 

“ အရသာရှိတယ်။ ” ကုမင်ရှိူ့က ဖြေ၏။

“ မင်း ကြက်ဥစားခဲ့တာ ဘယ်အချိန်တုန်းက နောက်ဆုံးလဲ? ” ယန်ကျင်းဇီက ပြုံးလျက် မေးခဲ့သည်။ သူသည် ကုမင်ရှိူ့၏ အိမ်၌ အခြေအနေကို အနည်းငယ် သိချင်မိသည်။

“ နှစ်သစ်ကူးတုန်းက။ ” ကုမင်ရှိူ့က ခဏ‌တွေးကာ ဖြေခဲ့သည်။

“ တကယ် ကြာပြီပဲ။ ” ယန်ကျင်းဇီ၏ အမူအရာမှာ မပြောင်းလဲဘဲ ပြုံးလျက်ရှိနေသေးသော်ငြား သူ့စိတ်ထဲမှာမူ မီးတောက်နေပြီဖြစ်သည်။

ဤကုမိသားစု၊ သူတို့အားလုံးက အများအားဖြင့် ကုမင်ရှိူ့ကိုသာ အထောက်အပံ့အဖြစ် မှီခိုနေကြသည်။

တခြားသူများ၏ အိမ်များတွင် ကြက်ဥကဲ့သို့သော အရာများကို ကလေးများသာ စားရမည်ဖြစ်သော်လည်း သူတို့သည် အိမ်၏ အလုပ်ကြိုးစားလုပ်ရသူကိုလည်း မမေ့ကြပေ။ ဤအလုပ်များသော စိုက်ပျိုးရာသီတွင် အလုပ်လုပ်ရသူများ နေ့စဉ်နေ့တိုင်း ကြက်ဥတစ်ဥ စားကြသည်မှာ ပုံမှန်ပင်။

ကုမင်ရှိူ့ကရော? နှစ်ကူးပြီးတာ နှစ်ဝက်တောင် ရှိပြီ၊ သူက ကြက်ဥတစ်လုံးတောင် မစားရသေးဘူး!

ယန်ကျင်းဇီသည် ဘာမှမပြသဘဲ ကုမင်ရှိူ့နှင့် စကားအနည်းငယ် ထပ်ပြောကာ လယ်ကွင်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

သူသည် ဦးစွာ သူ့အိမ်သို့ပြန်၍ သွားကြည့်သည်။

အိမ်သာမှာ သန့်ရှင်းပြီး နေရာတကျ ပြန်ထားပြီးဖြစ်သော်ငြား အခန်းကိုတော့ လုံးဝ မရှင်းရသေးချေ။ ကုယွီပေါင်က သူ့အိပ်ရာပေါ်တွင် လှဲနေသေးသည်...

ဟား!

ယန်ကျင်းဇီသည် သွားကာ ကုယွီပေါင်ကို ဆွဲပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချ၍ သူ့ကို စတင်ရိုက်နှက်တော့သည်။

မူလပိုင်ရှင်က ကျေးလက်သို့မသွားမီ ဆေးပညာကို အနည်းငယ် သင်ခဲ့၏။

မူလပိုင်ရှင်၏ မိဘများသည် ဘေးအန္တရာယ်ကို ကြိုသိပြီး သူတို့မိသားစု တစ်ခုခုဖြစ်တော့မည်ကို သိနေခဲ့သောကြောင့် သူတို့သည် မူလပိုင်ရှင်ကို အထူးတလည် ဆေးပညာသွားသင်စေခဲ့သည်။

သူတို့၏ အစီအစဉ်မှာ မူလပိုင်ရှင်ကို ဆင်းရဲသော တောင်တန်းဒေသသို့ ပို့ကာ နယ်လှည့်ဆရာဝန်တစ်ဦး ဖြစ်စေ၍ အောင်မြင်မှုတချို့ကို ရယူခိုင်းရန် ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် သူတို့သည် သူတို့၏ အဆက်အသွယ်ကို အကူအညီတောင်းနိုင်ပြီဖြစ်သည်။ နောက်ပိုင်း အနည်းငယ် လှုပ်ရှားပြီးလျှင် သူတို့သည် မူလပိုင်ရှင်ကို တက္ကသိုလ်တစ်ခုသို့ သွားရန် ထောက်ခံပေးနိုင်ပြီပင်။

သို့သော် မူလပိုင်ရှင်ကတော့ ဆင်းရဲနွမ်းပါးသော တောင်တန်းဒေသများသို့ မသွားချင်ခဲ့ချေ။ သူသည် ဆေးပညာကို သင်ယူနေစဉ် သေသေချာချာ မလေ့လာခဲ့ဘဲ နယ်လှည့်ဆရာဝန်တစ်ဦး ဖြစ်ရန် အရည်အချင်း လုံးဝ မရှိပေ။  

သို့ရာတွင် ထိုသို့ဖြစ်လျှင်တောင်မှ ယန်ကျင်းဇီသည် မတော်တဆမှု မဖြစ်ဘဲ လူတစ်ဦးကို မည်သို့ရိုက်နှက်ရမည်အား နားလည်ပြီးဖြစ်သည်။  

ကုယွီပေါင်သည် အသက်ဆယ့်ငါးနှစ် ရှိပြီပင်။ ကုမင်ရှိူ့က ဤအရွယ်တွင် သူ့မိသားစု၏ တာဝန်ကို ထမ်းထားနေခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ ဒီကောင်က အရမ်းတော်တယ်၊ သူ့မှာ တနေကုန်လုံး ဘာမှလုပ်စရာမရှိဘဲ စားသောက်စရာကောင်းကောင်းကိုတောင် တောင်းရဲသေးတယ်... တကယ် အရိုက်ခံသင့်တယ်!

ကုယွီပေါင်သည် ယခင်က တစ်ခါမှ မည်မည်ရရ အလုပ်မလုပ်ခဲ့ဖူးသဖြင့် သူဟာ ပျင်းရိကာ ယန်ကျင်းဇီ၏ အိမ်ကို မရှင်းလင်းခဲ့ချေ။ သို့သော် ယန်ကျင်းဇီက ရုတ်တရက်ကြီး ပြန်လာပြီး သူ့ကို ဆွဲကာ ရိုက်နှက်လိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားပေ။

သူသည် ရူးချင်စဖွယ် ရိုက်နှက်ခံခဲ့ရပြီး ခွင့်လွှတ်ပေးရန် တောင်းပန်ပြီးနောက် ယန်ကျင်းဇီ စကားပြောသည်ကို သူ ကြားလိုက်ရသည် : “ ငါ့ရဲ့ အိပ်ရာခင်းတွေနဲ့ စောင်တွေ အကုန်လုံးကို လျှော်ထား၊ မဟုတ်ရင် ငါ မင်းကို ဆက်ရိုက်မယ်။ ”

ကုယွီပေါင်ကဲ့သို့ အိမ်တွင် နိုင်စားရသူများဟာ တကယ်တော့ အပြင်တွင် ပုစွန်ကဲ့သို့ ပျော့ညံ့သူများသာ ဖြစ်သည်။

ယန်ကျင်းဇီထံမှ အရိုက်ခံရပြီးနောက်... သူသည် ချက်ချင်း ရိုးသားသွားတော့သည်။ သူသည် ယန်ကျင်းဇီ၏ အိပ်ရာခင်းကို အရင်ချွတ်ပြီး လျှော်ဖွတ်ရန် မြစ်နားသို့ သယ်သွားလေသည်။

ယန်ကျင်းဇီသည် သူ အလုပ်လုပ်နေသော နေရာသို့ ပြန်ပြီး အလုပ်ဆက်လုပ်သည်။

နေ့လယ်တွင် ရွာက အလုပ်သမားများအတွက် စားစရာပြင်ပေးသည်။ ၎င်းမှာ တူးနေစဉ် ထိခိုက်မိသော ကန်စွန်းဥများ ဖြစ်ကြသည်။

ဤကန်စွန်းဥများကို အိုးတစ်လုံးထဲတွင် ဖုတ်ထားပြီး အလုပ်လုပ်သူတိုင်းက ၎င်းတို့ကို စားနိုင်သည်။ ယန်ကျင်းဇီလည်း အများအပြား စားခဲ့သည်။

မူလပိုင်ရှင်သည် ပေကျင်းတွင် နေခဲ့ပြီး ဆောင်းရာသီတွင် ကန်စွန်းဥကင် စားရသည်ကို သူ နှစ်သက်သည်။

သို့ရာတွင် ဤအရာဟာ သွားရည်စာအဖြစ်သာ ကောင်းမွန်ပြီး ၎င်းတစ်ခုတည်းဖြင့် ဗိုက်ဖြည့်ခြင်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် အဆင်မပြေချေ။

ကန်စွန်းဥများကို ဝါးနေရင်း ယန်ကျင်းဇီသည် ကန်စွန်းဥများကို တိတ်တဆိတ် ဖွက်နေသော ကုယွီလန် ရှိရာ ထောင့်သို့ သွားခဲ့သည်။

ကုယွီလန်က သူ့ကို တွေ့သောအခါ သူ(မ)၏ မျက်နှာတွင် အနည်းငယ် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှု ပေါ်လာ၏။

ကုယွီလန်ဟာ ကုယွီပေါင်ထက် အသက်ပိုငယ်ပြီး ဆယ့်သုံးနှစ်သာ ရှိသေးသည်။

ကုမင်ရှိူ့သည် အလွန်ငယ်ရွယ်သော အသက်အရွယ်၌ပင် သူ့ပထွေးနှင့်အတူ လုပ်အားမှတ်များကို စတင်ရှာ‌ဖွေရရှိနေပြီဖြစ်သည်။ သို့သော် ရိုးရိုးသားသား ဆိုရလျှင် ကုယွီလန်ကဲ့သို့ အသက်ဆယ့်နှစ်၊ ဆယ့်သုံးကတည်းက ရွာတွင် အလုပ်စလုပ်သည့် မိန်းကလေးများမှာ ရွာတွင်ပင် မများပြားချေ။

ဤအရွယ် မိန်းကလေးများက အများအားဖြင့် အိမ်အလုပ်ကို လုပ်ပြီး အိမ်တွင် ကလေးထိန်းသည်။ ဤအကြောင်းကြောင့် ရွာမှ လူအများအပြားဟာ ကုယွီလန်က အလွန်သိတတ်သည်ဟု ထင်ကြ၏။

သို့သော် သူ(မ)က ထိုသို့မဟုတ်ပေ။

ကုယွီလန်က... ပစ္စည်းခိုးရသည်ကို နှစ်သက်သည်။

“ မင်း မနေ့က ငါ့ဖောင်တိန်ကို ခိုးသွားတယ်။ ” ယန်ကျင်းဇီ ခပ်တိုးတိုး ပြောလိုက်သည်။

“ မဟုတ်တာတွေ မပြောနဲ့! ” ကုယွီလန်၏ မျက်ဝန်းများမှာ ကြောက်ရွံ့နေသည်။ သူ(မ)သည် ပစ္စည်းခိုးရသည်ကို နှစ်သက်သော်ငြား သူများ သိသွားမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေဆဲဖြစ်သည်။

“ အရင်က မင်း ရွာရဲ့ စားစရာတွေနဲ့ သူများတွေရဲ့ ခဲတံတွေ ခိုးနေတာကို ငါ မြင်ဖူးတယ်... ” ယန်ကျင်းဇီ ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောခဲ့သည်။

ကုယွီလန်၏ ပိန်ပါးသော ခန္ဓာကိုယ်လေး တုန်ယင်သွား၏။

“ မင်းရဲ့ ခြေလက်က မသန့်ရှင်းဘူး။ တကယ်တော့ ရွာက လူတွေလည်း နည်းနည်းပါးပါး သိကြတယ်။ မင်း ဖောင်တိန်ခိုးသွားတာကို ငါ သူတို့ကို ပြောပြလိုက်ရင် သူတို့ သေချာပေါက် ယုံလိမ့်မယ်။ ” ယန်ကျင်းဇီသည် ဦးစွာ သုံးသပ်လိုက်ပြီး ဆက်ပြော၏ : “ ငါ့ဖောင်တိန်က ငါ့အမေ ငါ့ကို ပေးထားတာ။ အရမ်းဈေးကြီးတယ်။ ယွမ်တစ်ရာကျော် ပေးရတယ်။ မင်း အဲ့လောက် တန်ဖိုးရှိတဲ့ ပစ္စည်းတစ်ခုကို ခိုးရင် မင်း ထောင်ထဲသွားရလိမ့်မယ်။ ”

ရှန်းမူကျေးရွာရှိ လူအားလုံးမှာ ကြောက်တတ်ကြသည်။ ထောင်ထဲသို့ သွားရမည့် အကြောင်းကို ကြားရ‌လျှင် သူတို့ အလွန်ကြောက်သည်။ ကုယွီလန်က ပို၍ပင် တုန်ယင်သွားရှာသည် : ” ငါ မခိုးပါဘူး... ”

“ ငါ အခု လူခေါ်ပြီး မင်းကို ရှာခိုင်းလိုက်ရမလား? ” ယန်ကျင်းဇီက ရယ်သည်။

ကုယွီလန်သည် ပျင်းရိသော ယန်ကျင်းဇီကို အမြဲအထင်သေးခဲ့ပြီး ယန်ကျင်းဇီက အသုံးမကျဟုလည်း ခံစားခဲ့ရသည်။ သို့ရာတွင် ဤအခိုက်အတန့်တွင်မူ... သူ(မ) ဤလူကို အမှန်တကယ် ကြောက်မိသည်။

ယန်ကျင်းဇီက ဆက်ပြော၏ : “ ငါ့ကို ဖောင်တိန်ပြန်ပေး။ ” ကုယွီလန်က ထိုသို့သော အဖိုးတန်သည့် ပစ္စည်းမျိုးကို သူ(မ)ကိုယ်ပေါ်တွင် သေချာပေါက် သိမ်းထားလိမ့်မည်။

အဆုံး၌မူ ဤနှစ်များတွင် အများအားဖြင့် အိမ်တိုင်းဟာ သော့မခတ်ထားကြချေ။ လူတိုင်းသည် ညဘက်တွင် တံခါးကို မင်းတုတ်နှင့် ပိတ်ကာ နေ့ဘက်တွင် တံခါးကို တိုက်ရိုက်ကြီး ဖွင့်ထားသည်။

ကုယွီလန်သည် ဖောင်တိန်ကို အမြန်ထုတ်ယူပြီး ယန်ကျင်းဇီကို ပြန်ပေးလိုက်သည် : “ သူတို့ကို မပြောပြနဲ့... ”

ယန်ကျင်းဇီသည် သဘောမတူဘဲ ပြန်ပြောသည် : “ ငါ မင်းကို တစ်ခုပြဦးမယ်။ ”

ယန်ကျင်းဇီသည် ကုယွီပေါင်၏ မှတ်စုစာအုပ်ကို ထုတ်ပြီး ကုယွီလန်ကို ပြလိုက်သည် : “ မင်းရဲ့အစ်ကို ရေးထားတာကို ကြည့်ဦး။ ”

ကုယွီလန်၏ အသက်အရွယ်တွင် လူတိုင်းဟာ မူလတန်းကျောင်းတွင် တက်ရောက်ပြီးဖြစ်ကာ စကားလုံးအနည်းငယ်ကို ဖတ်တတ်ကြ၏။ ကုယွီပေါင်၏ စာအုပ်ထဲတွင် ရေးထားသော စာလုံးများမှာ ကျေးရွာဆောင်ပုဒ်များတွင် မကြာခဏ တွေ့ရသည်။ 

သို့ရာတွင်မူ ရွာဆောင်ပုဒ်မှာ “XX တိုင်းပြည်၏ နယ်ချဲ့စနစ်ကို တော်လှန်ကြ” ဖြစ်သော်ငြား ကုယွီပေါင်က “XX တိုင်းပြည်၏ နယ်ချဲ့စနစ်ကို ထောက်ခံတယ်” ဟု ရေးထား၏။ 

ယခုမူ ကုယွီလန်၏ ဝိညာဉ်သုံးခုမှာ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် ဝိညာဉ်နှစ်ခုကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရပြီပင်။

“ ငါသာ သူများတွေကို ဒီဟာ ပြလိုက်မယ်ဆိုရင် မင်းရဲ့ ဒုတိယအစ်ကိုကတော့ ကောင်းကောင်းအဆုံးသတ်ရမှာ မဟုတ်ဘူး။ မင်းတို့တစ်မိသားစုလုံးပါ ဒုက္ခရောက်လိမ့်မယ်။ အနာဂတ်မှာ မင်း သေချာပေါက် အိမ်ကောင်းကောင်းနဲ့ အိမ်ထောင်မပြုနိုင်လောက်တော့ဘူး။ ” ယန်ကျင်းဇီက ပြောခဲ့သည်။

သူ သိထားသလောက်အရ ပစ္စည်းခိုးခြင်းအပြင် ကုယွီလန်ဟာ သူ(မ)အတွက် အစီအစဉ်ချတတ်သည့် အလွန်တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်သူလည်း ဖြစ်သည်။

မူလဇာတ်ကြောင်းထဲတွင် သူ(မ)သည် ဖောင်တိန်ကို ခိုးခဲ့ပြီး ကုမင်ရှိူ့ကို ခြိမ်းခြောက်ရန်အတွက် မူလပိုင်ရှင်က သူ(မ)ကို အသုံးချခဲ့သည်။ သူ(မ)သည် အစ၌ အလွန်အပြစ်ရှိသည်ဟု ခံစားခဲ့ရပြီး ကုမင်ရှိူ့ကို ကူညီ၍ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး လျော့ကျရန် အလုပ်ကြိုးစားခဲ့၏။

သို့သော် ကုမင်ရှိူ့က အခြောက်ဟု မူလပိုင်ရှင်က ပြောသောအခါ သူ(မ)သည် မူလပိုင်ရှင်က တခြားလူများကို သူ(မ)၏ ပစ္စည်းခိုးမှုအကြောင်း ပြောပြလိုက်လျှင် သူ(မ)၏ အနာဂတ် အိမ်ထောင်ပြုရေးကို ထိခိုက်မည်အား စိုးရိမ်ပူပန်ခဲ့သည်။ မူလပိုင်ရှင်ထံမှ စကားအနည်းငယ်နှင့် ထပ်မံခြိမ်းခြောက်ခံရပြီးနောက် သူ(မ)သည် ပြန်လှည့်မကြည့်ဘဲ ကုမင်ရှိူ့ကို မဟုတ်မမှန် စွပ်စွဲပြောဆိုခဲ့တော့သည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ သူ(မ)တွင် ကောင်းတာ မရှိချေ။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ကုယွီလန်သည် မျက်ရည်များ ထွက်အောင် ကြောက်လန့်နေခဲ့ပြီး ကုယွီပေါင်က ထိုသို့လုပ်ရဲလိမ့်မည်ဟု သူ(မ) တစ်ခါမှ မထင်ထားခဲ့ပေ။

ယန်ကျင်းဇီသည် စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ သူ(မ)၏ လွန်စွာ တုန်လှုပ်နေသော အကြည့်ကိုသာ တိတ်တဆိတ် ကြည့်နေလေသည်။ ခဏကြာပြီးနောက် သူက ပြောခဲ့သည် : “ ငါက အရမ်းပျင်းတယ်။ မင်း သိပြီးသားမလား? ”

ကုယွီလန်က ခေါင်းညိတ်ရှာသည်။

ယန်ကျင်းဇီက ဆက်ပြော၏ : “ မနက်ဖြန်ကစပြီး ငါ ကုယွီပေါင်ကို အလုပ်သွားလုပ်ခိုင်းမယ်။ မင်း သူ့ကို စောင့်ကြည့်ထား။ သူ့ကို အလုပ်ကို ကောင်းကောင်းလုပ်ခိုင်းပြီး သူ ပိုက်ဆံရလာရင် ငါ့ကို ပေး။ ”

ယန်ကျင်းဇီက ကြောက်မက်ဖွယ် တောင်းဆိုချက်တချို့ကို ပြောလာမည်အား ကုယွီလန် စိုးရိမ်နေခဲ့သည်။ မထင်မှတ်ထားစွာပင် ၎င်းမှာ ထိုသို့သော တောင်းဆိုချက်မျိုး ဖြစ်နေခဲ့ပြီး သူ(မ) ချုံးပွဲချငိုမိလုနီးပါးပင်။

ယန်ကျင်းဇီက ထပ်ပြောပြန်သည် : “ ဒါနဲ့ မင်း နောင်ကျ ပစ္စည်းခိုးတာကို ရပ်လိုက်တာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ်။ ငါ သူခိုးလေးတွေကို အမုန်းဆုံးပဲ။ မင်း ငါ့ဆီမှာ နောက်တစ်ခေါက် ထပ်မိလို့ကတော့... ဟား! ”

ကုယွီလန်က အမြန်ပြန်ပြောသည် : “ ငါ ဘယ်တော့မှ ထပ်မခိုးတော့ပါဘူး။ ”

ယန်ကျင်းဇီသည် ကုယွီလန် ပြောင်းလဲခြင်း ရှိ၊ မရှိကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ကုယွီလန် မပြောင်းလဲလျှင်လည်း စိတ်မရှိပေ။ ကုယွီလန်က ပြဿနာကြီးကြီးမားမား မရှာဘဲ ကုမင်ရှိူ့ကို မထိခိုက်သရွေ့ပင်။ ကုမင်ရှိူ့ကို ကူညီ၍ ဝန်ထုပ်လျှော့ချရန်အတွက် ကုယွီပေါင် အလုပ်လုပ်သည်အား သူ(မ) စောင့်ကြည့်ပေးနိုင်သည်ကိုပင် သူ စိတ်ကျေနပ်၏။

ယန်ကျင်းဇီသည် ကန်စွန်းဥကို ယူပြီး ထွက်သွားသည်။

လယ်ကွင်းထဲတွင် စားသောက်ပြီးဖြစ်သည်။ လူတိုင်းသည် နှစ်ယောက်၊ သုံးယောက် အုပ်စုများ ကွဲသွားကြသော်ငြား မလှမ်းမကမ်းတွင် ရှိကြသည်။ လူအများအပြားသည် ယန်ကျင်းဇီက ကုယွီလန်နှင့် စကားပြောနေသည်ကို တွေ့ကြပြီး ကုယွီလန်၏ အရုပ်ဆိုးသော မျက်နှာကိုလည်း မြင်ကြ၏။ ယန်ကျင်းဇီ ထွက်သွားပြီးပြီးချင်း လူတစ်ဦးက ကုယွီလန်ကို မေးမြန်းလာသည် : “ ကုယွီလန်၊ ပညာတတ်လူငယ်ယန်က ဘာပြောတာလဲ? ”

ကုယွီလန်က ပြန်ဖြေ၏ : “ သူ ဘာမှမပြောပါဘူး... ”

သူ(မ) ယခု ဘာမပြောချင်ပေ။ တစ်ယောက်တည်းသာ နေချင်သည်။

တကယ်တော့ ကုမင်ရှိူ့လည်း ဤမြင်ကွင်းကို တွေ့သည်။ သူသည် မေးချင်သော်လည်း ဘာမေးရမည်မှန်း မသိပေ။

သူသည် ပညာတတ်လူငယ်ယန်ကို မေးရန် ရှက်ရွံ့ပြီး ကုယွီလန်... သူ့ညီမကမူ သူ ထိန်းချုပ်သည်ကို တစ်ခါမှ မကြိုက်ခဲ့ချေ။

အတွေးများနေစဉ် ကုမင်ရှိူ့သည် ယန်ကျင်းဇီ သူ့ထံသို့ လမ်းလျှောက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်သည်။

“ ပညာတတ်လူငယ်ယန်... ”

ယန်ကျင်းဇီက မေးလာသည် : “ ငါတို့ လမ်းသွားလျှောက်ကြမလား? ”

ကုမင်ရှိူ့သည် ထရပ်ပြီး ယန်ကျင်းဇီနောက်သို့ လိုက်သွားခဲ့သည်။

ယန်ကျင်းဇီသည် ကုမင်ရှိူ့ကို လယ်ကန်သင်းရိုးသို့ ခေါ်သွားခဲ့ပြီး ကုမင်ရှိူ့ကို ပြောလိုက်သည် : “ မနေ့က မင်းရဲ့ညီမ ကုယွီလန် ငါ့ဖောင်တိန်ကို ခိုးသွားတယ်။ ”

ကုမင်ရှိူ့သည် ယန်ကျင်းဇီထံမှ ခေါ်ဆိုခြင်းခံခဲ့ရသည်။ မူလက သူသည် ပျော်ရွှင်ပြီး ရှက်နေသော်ငြား ထိုသို့သော စကားမျိုးကို ရုတ်တရက် ကြားရလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ...

သူသည် အစောက ယန်ကျင်းဇီ ကုယွီလန်နှင့် စကားပြောနေစဉ် ကုယွီလန်၏ မျက်နှာအမူအရာကို ပြန်တွေးမိလိုက်ပြီး ၎င်းက အမှန်ဖြစ်မှန်း သူ သိလိုက်သည်။ သူသည် ခဏတာ အလွန့်အလွန် ရှက်ရွံ့သွားမိပြီး မျက်နှာနီရဲသွားသည် : “ ကျွန်တော် တောင်းပန်ပါတယ်... ”

“ ရပါတယ်။ သူ ငါ့ကို ပြန်ပေးပြီးပြီ။ ” ယန်ကျင်းဇီက ဆို၏။

“ ကျွန်တော် တကယ် တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျွန်တော် သူ့ကို သင်ပြလိုက်ပါ့မယ်။ ” ကုမင်ရှိူ့ ထပ်ပြောလိုက်သည်။ သူ့ညီမက ယန်ကျင်းဇီ၏ ပစ္စည်းကို အမှန်တကယ် ခိုးခဲ့သည်။ ယန်ကျင်းဇီက သေချာပေါက် သူ့ကို မုန်းတီးလိမ့်မည်ပင်... ကုမင်ရှိူ့ တွေးမိလေလေ၊ မသက်မသာ ပိုပိုခံစားရလေလေပင်။

“ တကယ် ဘာမှမဖြစ်ဘူး။ ဒါပေမယ့် မင်း တကယ်ပဲ သူ့ကို သင်ခန်းစာပေးသင့်တယ်။ ပြီးတော့ မင်းရဲ့ညီ၊ မင်း သူ့ကိုလည်း သင်ပြပေးသင့်တယ်။ ” ယန်ကျင်းဇီက ပြောခဲ့သည်။

“ ဟာ? ” ကုမင်ရှိူ့ အံ့အားသင့်သွားသည်။

ယန်ကျင်းဇီသည် ကုယွီပေါင်၏ မှတ်စုစာအုပ်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ထုတ်လိုက်ပြန်သည်။

သူသည် မူလက ကုမင်ရှိူ့ကို ဤအကြောင်း မပြောပြချင်ခဲ့သော်လည်း ကုယွီပေါင်နှင့် ကုယွီလန်က ပြဿနာမရှင်းနိုင်လျှင် ကုမင်ရှိူ့ကို သွားမေးလောက်သည်။ သူကပဲ... ဦးစွာ မကောင်းသူကို တိုင်တန်းထားခြင်းက ပိုကောင်းလိမ့်မည်ပင်။

ကုမင်ရှိူ့သည်လည်း စာဖတ်တတ်ပြီး ထိုစကားလုံးများကို တွေ့သောအခါ သူသည် လုံးဝဥဿုံ ကြောင်အသွားခဲ့ပြီး သူ့ခြေထောက်များပါ ပျော့ခွေချင်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

“ သူ အပျော်ရေးတာ ဖြစ်လောက်တယ်။ ဒါပေမယ့် ဒီလိုရေးတာမျိုးက တကယ်တော့ အတင့်ရဲလွန်းတာပဲ။ ” ယန်ကျင်းဇီကို ကြည့်ရသည်မှာ သူလည်း နာကျင်နေသည့်အတိုင်းပင်။

“ ကျွန်တော်... ” ကုမင်ရှိူ့၏ နှလုံးသားမှာ သူ့ရင်ဘတ်ထဲမှပင် ခုန်ထွက်တော့မည်ဖြစ်သည်။ ဒါက အတင့်ရဲတာတင် မဟုတ်ဘူး၊ ဒါက သူ့ကို သတ်နိုင်တဲ့ဟာပဲ!

ယန်ကျင်းဇီက နှစ်သိမ့်စွာ ဆို၏ : “ မကြောက်နဲ့။ ငါ အခုချက်ချင်း ဖြဲလိုက်မယ်။ ” စကားပြောပြီးနောက် သူသည် ကုမင်ရှိူ့၏ အရှေ့တွင်ပင် စာရွက်ကို ဖြဲလိုက်ပြီး အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ဖြဲဆုတ်ကာ သူ့ဘေးရှိ မြောင်းထဲသို့ လွှတ်ပစ်လိုက်သည်။

ဤအရာကိုသာ လူများ ‌အမှန်တကယ် မြင်တွေ့သွားလျှင် ၎င်းက ကုမင်ရှိူ့ကို ထိခိုက်စေလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။ သူ ၎င်းကို သေချာပေါက် ဖြဲပစ်သင့်၏။

“ ပညာတတ်လူငယ်ယန်... ” ကုမင်ရှိူ့သည် ယန်ကျင်းဇီက အလွန်ရက်ရောစွာ စိတ်ထားကောင်းသည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး ခဏတာ စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။

ပညာတတ်လူငယ်ယန်က တကယ့်ကို လူကောင်းတစ်ယောက်ပဲ!

“လူကောင်း” ယန်ကျင်းဇီက ပြုံးကာ ဆိုလေသည် : “ ဒါပေမယ့် မင်းရဲ့ မွေးချင်းအငယ်တွေက ဒီလိုဖြစ်နေတာ၊ သူတို့ကို တကယ်ပဲ ဆုံးမသင့်တယ်... မင်းက အရမ်းအလုပ်များတယ်။ ငါ မင်းကို ကူညီပြီး သူတို့ကို ဆုံးမပေးရမလား? ”

“ ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ? ကျွန်တော် သူတို့ကို ရိုက်ပစ်မယ်! ” ကုမင်ရှိူ့က ဖြေ၏။

“ မင်းက ငါ့သူငယ်ချင်းလေ။ ငါ မင်းကို ကူညီသင့်တယ်။ ပြီးတော့ သူတို့ကို ရိုက်လည်း အဆင်‌မပြေမှာ ငါ စိုးရိမ်မိတယ်။ ”

“ သူငယ်ချင်း... သူငယ်ချင်းလား? ” ကုမင်ရှိူ့၏စိတ်မှာ ဗလာဖြစ်သွားပြီး သူသည် ယန်ကျင်းဇီကို မယုံကြည်နိုင်စွာ ကြည့်မိသည်။

“ ဟုတ်တယ်။ မင်းက ငါ့သူငယ်ချင်း။ ငါ မင်းကို အရမ်းသဘောကျတယ်။ ဆိုတော့ ငါ မင်းကို ကူညီပေးချင်တယ်။ ” ယန်ကျင်းဇီသည် ထိုသို့ပြောခဲ့ပြီး စကားပြောပြီးနောက် အနည်းငယ် အရှက်မရှိသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ဒါပေမယ့် ကုမင်ရှိူ့ရဲ့ ညီနဲ့ညီမကို တကယ်ပဲ ရှင်းဖို့လိုတယ်!

ကြိုက်တာလား? ကုမင်ရှိူ့၏ ဦးနှောက်မှာ ပို၍ပင် ဗလာကျင်းသွား၏။

ယန်ကျင်းဇီက ထပ်ပြောပြန်သည် : “ မင်းရဲ့မွေးချင်းအငယ်တွေက ငါနဲ့ အတူတူ စာလေ့လာမယ်လို့ မင်း သူများတွေကို အခုကစပြီး ပြောလိုက်တော့... စိတ်မပူနဲ့၊ ငါ သူတို့ကို ဂရုစိုက်လိုက်မယ်။ ”

ကုယွီပေါင်နဲ့ ကုယွီလန်က နေ့တိုင်း အလုပ်ကြိုးစားပြီး လုပ်အားမှတ်တွေ အများကြီးပိုယူပေးလိမ့်မယ်!

“ ဒါဆို ငါ မင်းကို စပါး ပေးမယ်။ ” ကုမင်ရှိူ့က ခေါင်းငုံ့ကာ ပြောသည်။

“ မဟုတ်ဘူး။ ငါတို့က သူငယ်ချင်းတွေ။ မင်း ငါနဲ့ အရမ်းရှင်းရှင်းလင်းလင်း စာရင်းမှတ်မှာကို ငါ မကြိုက်ဘူး။ ” ယန်ကျင်းဇီက ဆို၏။

ဘယ်လိုလုပ် သူက ကုမင်ရှိူ့အိမ်က စားစရာနည်းနည်းလေးတွေကို စားဖို့ ဆန္ဒရှိပါ့မလဲ?

သူသည် သူ့လက်ထဲရှိ ဖောင်တိန်ကို ရောင်းချနိုင်မည့် နည်းလမ်းများကို

စဉ်းစားရန် ဆုံးဖြတ်ပြီးဖြစ်သည်။

မူလပိုင်ရှင်သည် သူ့ကို ပေးသော ပိုက်ဆံပမာဏအား မကြိုက်၍ မရောင်းခဲ့ချေ။ သို့သော် ၎င်းက အလွန်နည်းလွန်းလျှင်တောင်မှ အနည်းဆုံးတော့ သူသည် ညစာအတွက် ပိုက်ဆံတချို့ ပြန်ရနိုင်ပေသည်။