Chapter : 75 ( သဲလွန်စများ [5] )

ဟိုင်ရိက သူ့ဖုန်းကို ပြန်ပေးလိုက်ပြီး ရိုးသားစွာ ပြောလိုက်သည်။

"မဆိုးပါဘူး"

ဆံပင်ဝါက ပြန်ဖြေ၏။

"အင်း၊ သူ(မ)က ကျွန်တော့်ထက် အများကြီး ပိုလှတယ်"

ဟိုင်ရိ: "နောက်တစ်ခါ သူ(မ)ကို ခေါ်လာပြီး ဧည့်ခံလိုက်ပါဦး...အဲဒါ ယဉ်ကျေးတဲ့ အပြုအမူပဲ"

"မေ့လိုက်ပါတော့"

ဆံပင်ဝါက ပျင်းရိစွာ ပြန်ဖြေသည်။

"သူ(မ)က စကားသိပ်မပြောဘူး၊ တခြားသူတွေနဲ့ ဆက်ဆံရတာ ပျင်းတယ်၊ သူ(မ)ကို ခေါ်ထုတ်လာတာ သိပ်အဓိပ္ပာယ်မရှိဘူး၊ ဒါက သူ(မ)ရဲ့ ပုံစံပဲ...ယန်ကောလည်း သူ(မ)ရဲ့ စိတ်နေစိတ်ထားကို သိတယ်"

သို့သော် ဟိုင်ရိက တစ်ခုခု မှားနေသည်ကို ပြောပြနိုင်သည်။ သူ ဆံပင်ဝါကို ကြည့်လိုက်၏။

ဆံပင်ဝါက သူ့လည်ပင်းကို ဖြတ်ကျော်ကာ 'သတ်ပစ်မယ်' ဟူသော အမူအရာဖြင့် လက်ဖြင့် ပွတ်ဆွဲလိုက်သည်။

"စိတ်ကွဲပြားမှုရောဂါ"

ဟိုင်ရိ: ...

"အသေးစိတ်ကိုတော့ ကျွန်တော်တို့လည်း တကယ်မသိဘူး"

ဆံပင်ဝါက ဂိမ်းစက်များကို ချိန်ညှိရင်း ရှင်းပြလိုက်သည်။

"သူ(မ)မှာ စိတ်ခွဲ ခုနစ်ခု၊ ရှစ်ခုလောက် ရှိပုံရတယ်"

ဟိုင်ရိက ဒီကိစ္စကို ပထမဆုံးအကြိမ် ကြားဖူးခြင်းဖြစ်သည်။

"ဒါဆို ဘယ်စိတ်ခွဲနဲ့ မင်းတွဲနေတာလဲ"

ဆံပင်ဝါ: "ပင်မတစ်ခုပေါ့"

ဆံပင်ဝါက ပြောလိုက်သည်။

"တခြားဘာရှိလို့လဲ"

ဟိုင်ရိ: "ငါ ဘယ်လိုသိမှာလဲ...မင်းက ထူးခြားတဲ့အကြိုက်ရှိတာပဲ"

ဆံပင်ဝါ: "ပင်မစိတ်အခွဲကပဲ ကျွန်တော့်ကို ရှာမှာပါ၊ ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက် ပေါင်းပြီးနောက်ပိုင်းမှာတော့ သူ(မ)ကပဲ ကျွန်တော့်ကို အမြဲလာရှာတာ၊ အာ...ဒီအကြောင်းတွေ ဆက်မပြောတော့ဘူး၊ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်တယ်"

ဟိုင်ရိမှာ ထိုအကြောင်းကို ဆက်မပြောဘဲ နေရုံမှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။

"ငါတို့ ဘာကစားနေကြတာလဲ"

ဆံပင်ဝါသည် King of Fighters ဂိမ်းကို ရှာတွေ့ပြီး ဂိမ်းစက်တစ်ခုကို ဟိုင်ရိဆီ ပစ်ပေးလိုက်ရာ ဟိုင်ရိက ဖမ်းမိလိုက်သည်။

တစ်ဖက်တွင် ထိုမိန်းကလေးသည် ရှန့်ချန့်ယန်အား အသေးအဖွဲကိစ္စများအကြောင်း ဆက်လက်ပြောဆိုနေဆဲဖြစ်၏။ ရှန့်ချန့်ယန်သည် စိတ်ကြည်လင်နေသဖြင့် ကောင်းမွန်စွာ သဘောတူညီသော အသံများကို ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ ဟိုင်ရိက သူ ဆံပင်ဝါနှင့် ဂိမ်းကစားမည်ဟု ပြောပြီးနောက် ဟိုင်ရိဘက်တွင် မည်သည့်လှုပ်ရှားမှုမှ မရှိတော့ပေ။ ထို့ကြောင့် ရှန့်ချန့်ယန်သည် သူ့ဖုန်းကို ပျင်းရိစွာ ကစားနေရုံသာ တတ်နိုင်သည်။

မိန်းကလေးက သူမ၏ QR ကုဒ်ကို ထပ်ထုတ်ပြပြန်သည်။

"WeChat မှာ အချင်းချင်း add ကြရအောင်"

"တောင်းပန်ပါတယ်"

ရှန့်ချန့်ယန် သူမကို ထပ်မံ ငြင်းပယ်လိုက်သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူ အရာများကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောလိုက်၏။

ရှန့်ချန့်ယန်: "ကျွန်တော့် လက်တွဲဖော်က တင်းကြပ်တယ်"

မိန်းကလေး: ...

မိန်းကလေး: "ရှင် ချိန်းတွေ့နေတာလား"

"အင်း"

ရှန့်ချန့်ယန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြန်ဖြေသည်။

မိန်းကလေး: "ဘယ်သူနဲ့ တွဲနေတာလဲ"

ရှန့်ချန့်ယန်က စဉ်းစားလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် ပြောပြရင်တောင် မင်း သိမှာလား"

မိန်းကလေးက သူ ရိုင်းပြသည်ဟု အနည်းငယ်မျှ မခံစားရဘဲ ပြုံးပြုံးလေးနှင့် သူ့ကို ဖြေရန် ဆက်လက် တိုက်တွန်းနေခဲ့သည်။

"ယောကျာ်းလေးလား မိန်းကလေးလား"

ရှန့်ချန့်ယန်က သူမကို ကြည့်ပြီး ရယ်လိုက်သည်။ သူ့မျက်နှာအမူအရာက အလွန်စိမ်းသက်နေ၏။ မိန်းကလေးက သူ့မျက်နှာအမူအရာကို စေ့စေ့စပ်စပ်ကြည့်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ စိတ်မကျေနပ်မှုကို ခံစားမိလိုက်သည်။

သူမ သူ့အကြည့်ကို ရှောင်လိုက်သည်။

"ကျွန်မက ရှင့်ကို စိုးရိမ်လို့ပါ...ကျွန်မက မာမား fan ပါ"

ရှန့်ချန့်ယန်: "ကျွန်တော် အနုပညာရှင် မဟုတ်တော့ဘူး"

ရှန့်ချန့်ယန်က ပြောလိုက်၏။

"ကျွန်တော့် ကိစ္စတွေကို သူစိမ်းတွေဆီ အသိပေးဖို့ မလိုအပ်တော့ဘူး မဟုတ်လား"

မိန်းကလေးက အနည်းငယ် မသက်မသာ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမကို လျစ်လျူရှုရင်း ရှန့်ချန့်ယန်က သူ့ဦးထုပ်ကို ဆွဲချပြီး နောက်သို့ မှီလိုက်၏။

"စကားလည်း မပြောတတ်ဘူး"

ထိုမိန်းကလေးက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူမ နောက်လှည့်သွားသည်။ စိတ်ဆိုးလာသည်နှင့်အမျှ သူမ ထပ်မံ ပြောလိုက်သည်။

မိန်းကလေး: "ဘယ်နေရာက ကြွားစရာရှိလို့လဲ"

ရှန့်ချန့်ယန် ထိုစကားများအား နားထဲမဝင်သလို မျက်လုံးမှိတ်လိုက်ပြီး ဟိုင်ရိကို တွေးလိုက်သည်။ သူ့နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးတစ်ခု ရှိနေ၏။

ဟိုင်ရိသည် တကယ်ကို ကောင်းလှသည်။ သူသည် တောက်ပသော ရုပ်ရည်ရှိပြီး၊ လုံလောက်စွာ ရက်ရောကာ၊ ဟာသပြောတတ်ပြီး၊ လမ်းဘေးအစားအသောက်များကို စားတတ်ကာ၊ ဝတ်စုံပြည့်ဝတ်တတ်၏။ အိပ်ရာထဲတွင်လည်း သူသည်... ရှန့်ချန့်ယန်က ပို၍ လောဘတတ်လာခဲ့သည်။

ထိုအလှအားလုံးကို သူ မသိမ်းပိုက်ရသေးပေ။ သူ အိပ်မက်မက်နေသည်ဟု ခံစားရသည်။ သို့သော် အယုံကြည်နိုင်ဆုံးမှာ ဟိုင်ရိ၏ သူ့အပေါ် အခြေအနေမဲ့သော ချစ်ခြင်းမေတ္တာပင် ဖြစ်၏။ ၎င်းသည် အယုံကြည်နိုင်ဆုံး ဖြစ်သည်။

ချစ်ခြင်းမေတ္တာသည် ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို မီးမွှေးနိုင်ပြီး မီးသည် မီးကို မီးမွှေးနိုင်သည်။ ရှန့်ချန့်ယန်နှင့် ဟိုင်ရိတို့သည် အချင်းချင်း နွေးထွေးမှုကို ရရှိခဲ့ကြပြီး ဤနွေးထွေးမှုသည် မီးပွားများ ထွက်လာမည့်အလား ဖြစ်နေ၏။

ဟိုင်ရိသည် နှစ်ပွဲ ကစားခဲ့ပြီး နှစ်ပွဲစလုံး ရှုံးနိမ့်ခဲ့သည်။ အလွန်အမင်း စိတ်ဆိုးသွားကာ သူသည် ဂိမ်းစက်ကို ဘေးသို့ ပစ်ချလိုက်ပြီး ကုတင်ပေါ် လှဲချလိုက်၏။

"ငါ မကစားတော့ဘူး"

"အဲလိုမလုပ်ပါနဲ့"

ဆံပင်ဝါက ဆက်ပြောချင်နေသည်။

"နောက်ထပ် နှစ်ပွဲလောက်"

ဟိုင်ရိက သူ့ကို ပြန်ဖြေရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် ရုတ်တရက် တိုးတိုးလေး ငိုသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။

ဟိုင်ရိ: ...

ဆံပင်ဝါသည် အကြာကြီး ပြန်မဖြေသောအခါ ဟိုင်ရိကို လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

ဆံပင်ဝါ: "ဘာဖြစ်တာလဲ"

ဟိုင်ရိ: "မင်း ကြားလိုက်လား"

ဆံပင်ဝါ၏ မျက်နှာတွင် မသိနားမလည်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

"ဟမ်... ဘာအသံလဲ... ကျွန်တော်ဘာမှမကြားဘူး"

အသံနိမ့်နိမ့်အော်ဟစ်သံသည် အပေါ်စီးရှိ အပြာရောင်ခေါင်မိုးမှ လာပုံရပြီး ကျယ်ပြောလှသော ကောင်းကင်ကို ထိုးဖောက်သွားသည်။ နယ်နိမိတ်မဲ့သော ထာဝရစွမ်းအင်သည် ဝမ်းနည်းဖွယ် ငိုကြွေးသံနှင့်အတူ ပဲ့တင်ထပ်သွား၏။ ဟိုင်ရိ၏ ခြေလက်များသည် ဤအော်သံတစ်ခုတည်းဖြင့် တောင့်တင်းသွားပြီး မြေကြီးတွင် အမြစ်တွယ်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။ ခဏအကြာတွင် နောက်ထပ် ပဲ့တင်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။ ဟိုင်ရိ ထရပ်ပြီး ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်တွင် ရေပြင်ကျယ်ကြီး၌ ဝေလငါးကြီးတစ်ကောင် လှုပ်ရှားနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် မျက်နှာညိုမဲစွာ လိုက်ကာများကို ဖွင့်လိုက်သည်။

မီးခိုးရောင်ဝေလငါးကြီးသည် ဆယ်မီတာကျော် ရှည်လျား၏။ ၎င်း၏ ကိုယ်ခန္ဓာကို အဖြူရောင်အကွက်များဖြင့် အလှဆင်ထားပြီး နှစ်မီတာနီးပါးရှည်လျားသော ဦးခေါင်းသည် ဒုံးပျံနှင့်တူသည်။ ၎င်း၏ ကြီးမားသော ကိုယ်ခန္ဓာသည် အဆောက်အအုံများကြားတွင် ရွေ့လျားနေသည်။ ၎င်းသည် အပေါ်သို့ တက်လာပြီး ၎င်း၏ အဖြူရောင်၊ သွေးကြောများပါသော ဗိုက်ကို ထုတ်ပြပြီးနောက် ပြန်လည်ငုပ်လျှိုးသွား၏။ အစမှ အဆုံးအထိ ၎င်းတို့၏ ပြတင်းပေါက်မှ ဘယ်တော့မှမထွက်သွားခဲ့ပေ။ ထိုအရှေ့၌ တုန်လှုပ်ချောက်ချားစွာ ရှိနေခဲ့သည်။ ဆံပင်ဝါက အံ့သြတုန်လှုပ်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ဆံပင်ဝါ: "လခွမ်း၊ ဒါဘာကြီးလဲ"

၎င်း၏ အမြီးနှစ်ခွသည် မြင့်မားသော အဆောက်အအုံတစ်လျှောက် လှုပ်ရှားသွားလာရင်း အသံနိမ့်နိမ့် အော်ဟစ်သံကို ထုတ်လွှတ်လိုက်၏။ ဟိုင်ရိသည် ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ရှိ ကြီးမားသော သတ္တဝါကြီးကို မျက်နှာတွင် လစ်ဟာနေသော အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။

ဟိုင်ရိ၏ မျက်ခုံးများ တွန့်ချိုးသွားသည်။

"ဘာပြောနေတာလဲ"

ဆံပင်ဝါ: "ကျွန်တော့်ကို မခြောက်နဲ့... ကျွန်တော် ဘာမှမကြားဘူး"

တစ်ခုခု မှားနေသည်ဟု ထင်မြင်မိသော ဆံပင်ဝါသည် သူ့ဖုန်းကို ချက်ချင်းထုတ်လိုက်ပြီး ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်သို့ ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် ယန်ကောကို ဖုန်းခေါ်လိုက်မယ်"

သို့သော် ဟိုင်ရိ၏ မျက်လုံးများက ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ရှိ မီးခိုးရောင်ဝေလငါးကြီးကို မျက်တောင်မခတ်ဘဲ စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူသည် မီးခိုးရောင်ဝေလငါး၏ ငိုကြွေးသံများ သူ့ဆီသို့ လှိုင်းလုံးများလို တစ်လှိုင်းပြီးတစ်လှိုင်း စီးဆင်းလာသည်ကို ခံစားနိုင်၏။ ၎င်းသည် သူ၏ဝမ်းနည်းမှုကို ပို့လွှတ်နေပုံရသည်။ သူသည် သူ့လက်များကို ပြတင်းပေါက်ပေါ် တင်လိုက်၏။ မီးခိုးရောင်ဝေလငါးသည် သက်ပြင်းချသံနှင့် အလွန်တူသော ဝမ်းနည်းဖွယ် ငိုညည်းသံကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီးနောက် အဆောက်အအုံဆီသို့ ပြေးတက်သွားသည်။ ဆံပင်ဝါက အထိတ်တလန့် အော်ဟစ်လိုက်သော်လည်း ပြတင်းပေါက်များဘေးမှ ဖြတ်သွားသော ခန္ဓာကိုယ်သည် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီဖြစ်၏။

ရှန့်ချန့်ယန်သည် အိပ်ပျော်နေစဉ် ဖုန်းမြည်သံကြောင့် နိုးလာသည်။ သူ ဗီဒီယိုခေါ်ဆိုမှုကို ကောက်ကိုင်လိုက်၏။ ဆံပင်ဝါက ကင်မရာကို ဟိုင်ရိဆီ လှည့်လိုက်သည်။

ရှန့်ချန့်ယန်: "ဟမ်"

ဆံပင်ဝါ: "ဟိုင်ကောက ရုတ်တရက် ဝေလငါး စကားပြောတာ ကြားတယ်လို့ ပြောတယ်"

ရှုပ်ထွေးသွားသော ရှန့်ချန့်ယန်သည် မသိစိတ်မှ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဘာ...သူ့ကို ဖုန်းပေးလိုက်"

ရုတ်တရက်ဆိုသလို ဟိုင်ရိသည် ဝေလငါး ပြောခဲ့သော အရာများကို နားလည်လိုက်သည်။ ထိုခံစားမှုသည် အလင်းရောင် ရရှိသကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။ ထိုဝမ်းနည်းဖွယ် ခေါ်သံများ၏ အဓိပ္ပာယ်ကို သူ အလိုအလျောက် နားလည်သွားသည်။ ထိုထဲတွင် အချိန်၊ သေခြင်း၊ ပျက်စီးခြင်း စသည့် သော့ချက်စကားလုံးများစွာ ပါဝင်၏။

သူ မသိနားမလည်သေးသော်လည်း မကောင်းသော ခံစားချက်တစ်ခု ရှိနေသည်။ သူ မသိစိတ်မှ ဆံပင်ဝါ လှမ်းပေးလိုက်သော ဖုန်းကို ယူလိုက်၏။ ရှန့်ချန့်ယန်၏ အသံက တစ်ဖက်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ရှန့်ချန့်ယန်: "ဘာဖြစ်တာလဲ"

ဟိုင်ရိ: "အာ..."

"ဘာမှမဟုတ်ဘူး"

ဟိုင်ရိက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။ သူ မော့ကြည့်လိုက်၏။ မီးခိုးရောင်ဝေလငါးသည် ပထမဆုံးအကြိမ်တွင်း မယုံနိုင်လောက်အောင် နိမ့်သော အမြင့်တွင် ပျံသန်းခဲ့သည်။ အဆောက်အအုံကို ဖြတ်သွားသောအခါ လူပေါင်းများစွာ၏ အာရုံကို ဖမ်းစားလိုက်၏။ လူများစွာသည် ဓာတ်ပုံရိုက်ရန် ပြတင်းပေါက်များမှ ခေါင်းများကို ဆန့်ထုတ်နေကြသည်။ ဟိုင်ရိက လိုက်ကာများကို ရုတ်တရက် ဆွဲပိတ်လိုက်၏။

ဟိုင်ရိ: "ဒီနေ့ ဝေလငါးက နိမ့်နိမ့်လေးပျံနေတာပဲ"

ရှန့်ချန့်ယန်: "တကယ်လား... ခင်ဗျား ထမင်းစားပြီးပြီလား"

"အင်း"

ဟိုင်ရိက ပြောပြီး ဖုန်းမျက်နှာပြင်ရှေ့တွင် နေရာယူလိုက်သည်။

"ရောက်ပြီလား"

ရှန့်ချန့်ယန်က အချိန်ကို ကြည့်လိုက်၏။

"နေ့လယ်လောက် ရောက်လောက်မယ်ထင်တယ်၊ သူ ဘာလို့ ကျွန်တော့်ကို ဗီဒီယိုခေါ်တာလဲ"

ဆံပင်ဝါက ဘေးမှ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဟိုင်ကောက အသံတွေကြားနေတယ် ထင်ပြီး ကျွန်တော် လန့်သွားတာ"

စိတ်ဓာတ်ကျသူအနည်းငယ်က နားနှင့်ပတ်သက်သော အာရုံချောက်ခြားမှုများ ဖြစ်ပေါ်တတ်သည်။ သို့သော် များသောအားဖြင့် စိတ်ကျရောဂါရှိသူများတွင် ပေါ်လာသည်။ ဆံပင်ဝါသည် ရှန့်ချန့်ယန် ဖျားနေစဉ် စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့ဖူးပြီး သူ့ရည်းစားတွင် ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးကွဲပြားမှုရောဂါ ရှိသောကြောင့် ထိုသို့သော လက္ခဏာများအပေါ် ပို၍ နားလည်တတ်၏။

ဟိုင်ရိ: "ငါ မှားကြားလိုက်တာ ထင်ပါတယ်"

ဆံပင်ဝါ: "ခင်ဗျား တကယ်ပဲ ကျွန်တော့်ကို ခုနက လန့်သွားအောင် လုပ်လိုက်တာ၊ အပြင်မှာ ရှိနေတယ်ဆိုတာ ခင်ဗျား ဘယ်လိုသိလဲ"

"တောင်းပန်ပါတယ်"

ဟိုင်ရိတောင်းပန်လိုက်၏။

"အရိပ်ကို မြင်ခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်တယ်"

ဆံပင်ဝါသည် သံသယရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး ဘာမှမပြောသော်လည်း ယုံကြည်သွားပုံမရပေ။

"ခင်ဗျားရဲ့ အခြေအနေ ပိုဆိုးလာရင် ကျွန်တော့်ကို ပြောပြဦး"

ဆံပင်ဝါသည် မူလကပင် အခြားသူများကို ဂရုစိုက်တတ်သူဖြစ်သည်။ သူသည် ကြင်နာပြီး ကိုယ်ကျိုးမဖက်သူဖြစ်၏။ ထိုသို့မဟုတ်ပါက သာမန်လူတစ်ယောက်သည် စိတ်ရောဂါရှိသူများနှင့် ဤမျှ ရင်းနှီးမည်မဟုတ်ပေ။ ထိုသို့သောသူများကို ဂရုစိုက်ခြင်းသည်လည်း အလွန်ပင်ပန်းစရာ ကောင်းသည်။ အဝေးမှကြည့်လျှင် လူတိုင်းသည် ပုံမှန်အတိုင်း ဖြစ်နေပုံရသော်လည်း ရင်းနှီးလာပါက မိမိကိုယ်ကို အန္တရာယ်ဖြစ်စေနိုင်၏။

ဟိုင်ရိက သင့်တင့်သော အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပါပြီ”

🌟🌟🌟