Welcome To MM Storyteller
LOGIN
DaoMuBiJi
Author - Nan Pai San Shu
Volume (8)
Chapter (39)
ရှောင်ဟွားရဲ့ လက်ကိုင်ဖုန်းထဲက လျှို့ဝှက်ချက်
ဖက်တီးပြောတာ မှန်တယ်၊ ဒါက လက်ကိုင်ဖုန်းပဲ။
ဝူရှဲတို့ ဆက်တက်သွားကြသည်။ ဤသည်မှာ ကျောက်တုံးများဖြင့် ဝန်းရံထားပြီး လေးထောင့်ပုံသဏ္ဍာန်ရှိသော တောင်ကြောများ ဖြင့် တည်ဆောက်ထားသော ကျောက်လိုဏ်ခေါင်း တစ်ခုဖြစ်သည်။
အထဲမှာ မတ်မတ်ထိုင်လို့ရပေမယ့် ဖက်တီးအတွက်ကတော့ နည်းနည်းကျဉ်းနေသလို ခံစားရစေသည်။ မီးလင်းသည့်နေရာသို့ ရောက်သောအခါ ကျောက်ပြားများကြားက အက်ကွဲကြောင်းတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။
အရှေ့နှင့် အနောက်ရှိ ကျောက်ပြားများသည် ဤနေရာတွင်ရှိ အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းများ၏ လည်ပတ်မှုနှင့် ပတ်သတ်၍ တစ်စုံတစ်ရာ ကွာဟချက် ရှိနေပုံရသည်။ မိုဘိုင်းလ်ဖုန်းမှ အလင်းရောင်သည် ကျောက်တုံး အက်ကွဲကြောင်းများထဲသို့ ကျဆင်းသွားသည်။
အဲဒါက ရှောင်ဟွားရဲ့ လက်ကိုင်ဖုန်းပဲ ဆိုတာကို ဝူရှဲ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံနဲ့ သေချာလေသည်။
ဖက်တီး: "အေး သူတို့လည်း ဒီကို ရောက်ဖူးတယ်ဆိုတာ သေချာနေပြီ"
"သေချာပေါက် မဟုတ်ဘူး... ဒီအက်ကြောင်းရဲ့ အကျယ်ကို ကြည့်လိုက် လက်ကိုင်ဖုန်းထက်တောင် ပိုကျဉ်းတယ်"
"ဒါဆို ဘာလို့ဒီမှာ ရှိနေတာလဲ"
ဝူရှဲ: "ဒီအက်ကြောင်းက ရွှေ့လို့ရတာမျိုး ဖြစ်နိုင်တယ်... စက်ယန္တရားက ရွှေ့ထားလို့ တခြားနေရာက မိုဘိုင်းဖုန်းကို ဒီနေရာအထိ ယူလာခဲ့တာ"
ရှီးရှားကျွန်းမှာတုန်းက ဤကဲ့သို့သော ယန္တရား အဖွဲ့အစည်းကို တွေ့မြင်ခဲ့ပြီးနောက် ဝူရှဲ့အတွက်တော့ ၎င်းကကောင်းစွာ လည်ပတ်နေသရွေ့ မဖြစ်နိုင်တာမျိုး မရှိနိုင်ကြောင်း သိလာခဲ့သည်။
ဖက်တီး :"ဒါဆို မင်းဘယ်လိုထုတ်မလဲ... ငါ့မှာက အဆီတွေရှိတယ်နော် မင်း ဘာလို့မစမ်းကြည့်တာလဲ"
ဝူရှဲလည်း လက်တွေကို လှိမ့်လိုက်ပြီး လက်ထဲ အကြိမ်အနည်းငယ် တံတွေးထွေးကာ အက်ကြောင်းထဲကို ဆန့်ထည့်လိုက်သည်။ လမ်းတဝက်ရောက်မှ မိမိကိုယ်ကို ငတုံးဖြစ်သွားမှန်း သိလိုက်ရ၏။ လက်ဖဝါးက ရပေမယ့် လက်မောင်းက မဆံ့ပေ။ လက်မောင်းက ရွှေ့မရရင် ဖုန်းကိုလည်း လှမ်းမကိုင်နိုင်တော့ဘူးလေ။
ဖက်တီး: "ဟိုဟာ ရှိတယ်လေ ..."
ဝူရှဲ ရုတ်တရက် တစ္ဆေလူသား သူတို့ကို ပေးခဲ့တဲ့ သံဆူးကြိုးကို သတိရလိုက်သည်။ ဖက်တီးက ချက်ချင်းပင် အက်ကြောင်းထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်သည်။ သံကြိုးကို ကိုက်ခဲပြီး ကွေးအောင် လုပ်နေရတဲ့အတွက် သွားတောင် ကျိုးသွားတော့မလိုပင်။ သံဆူးဟာ ကွေးသွားပေမယ့် ဖုန်းကိုယူဖို့တော့ ဘယ်လိုမှ မတတ်နိုင်ခဲ့။
ဖက်တီး: "မေ့လိုက်ပါတော့ ဒီဖုန်းက တန်ဖိုးကြီးတဲ့အရာလည်း မဟုတ်ဘူး... အနည်းဆုံးတော့ နောက်တစ်လုံး ထပ်ဝယ်လိုက်ရုံပဲ... ပုံစံကလည်း ဟောင်းနေပါပြီကွာ... ငါနောက်မှသူ့ကို ဒယ်အိုးပုံစံလေး ဝယ်ပေးလိုက်မယ်..."
အဲဒီလိုအမှတ်တံဆိပ်ရဲ့ မိုဘိုင်းလ်ဖုန်းတွေက အခုထိ ရှိနေတုန်းပဲလားလို့ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် တွေးမိနေစဥ် အက်ကြောင်းထဲမှ မိုဘိုင်းလ်ဖုန်းက အလင်းပြန်ပြီး အကြိမ်အနည်းငယ် တောက်ပြီး ပိတ်သွားသည်။
ဖက်တီး: "ဘာဖြစ်နေတာလဲ ဒီဂူထဲမှာ အချက်ပြနေတုန်းပဲလား"
"မဟုတ်ဘူး ဒါက ဆဲလ်ဖုန်းဘက်ထရီ သတိပေးချက်ပဲ ဖုန်းက ပါဝါကုန်တော့မယ်...အဖုံးကို မပိတ်ထားဘူး အဲဒါကြောင့် ပါဝါနည်းလာတာ"
ခေါက်ဖုံးကို မပိတ်ထားဘူးလား။
ဝူရှဲ ဒီလိုပြောပြီးနောက်မှာတော့ ရှောင်ဟွားဟာ ဖုန်းကို အမှတ်တမဲ့ လွှတ်ချခဲ့တာမဟုတ်ပဲ တမင်ချထားခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်ကြောင်း တွေးရင်း စိတ်ထဲမှာလည်း တုန်လှုပ်သွားခဲ့ပါ၏။ ခေါက်ဖုန်းတွင် ကြီးမားသော အဖွင့်အပိတ် ပါရှိသောကြောင့် ကျောက်တုံးများနှင့် ပွတ်တိုက်မှုကြောင့်တော့ ဖွင့်၍မရပါ။
ထို့ကြောင့် ရှောင်ဟွားဟာ ထိုအချိန်တုန်းက ဖုန်းကို ဖွင့်ထားခဲ့လိမ့်မည်။ ဒါပေမဲ့ ဘာကြောင့် သူ့ဖုန်းကို ဖွင့်ထားခဲ့တာလဲ။ ဒီလိုနေရာမျိုးမှာ ဖုန်းခေါ်ဆိုတာတွေ စာတိုပေးပို့တာတွေက မလိုအပ်ချေ။
ဝူရှဲ: "မဟုတ်ဘူး ငါယူရမယ်... တစ်ခုခုမှားနေပြီ ထင်တယ်"
ဖက်တီးက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး "မင်း သံသယများလွန်းနေတာပါကွာ"
ဝူရှဲကတော့ သူ့ကို လျစ်လျူရှုပြီး တစ္ဆေလူသားက ပေးခဲ့တဲ့ ပစ္စည်းအားလုံးကို တူးဖော်ကာ ကွက်လပ်ကြားထဲကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ဖို့ ကြိုးစားသည်။ နာရီဝက်လောက် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရုန်းကန်ပြီးတဲ့ နောက်မှာတော့ မိုဘိုင်းလ်ဖုန်းကို ဖြတ်ကျော်သွားနိုင်ပုံပေါ်တဲ့ ကွာဟချက်တစ်ခုကို ဝူရှဲမှ ဖန်တီးလိုက်သည်။
ဖက်တီးက ဝိုင်ယာကြိုးကို သံချောင်းများအဖြစ် အသုံးပြုကာ အက်ကြောင်းကိုဖြတ်၍ ဖုန်းကို ဂရုတစိုက် ပွတ်တိုက်ယူခဲ့သည်။ ဖုန်းက အရမ်းဟောင်းနေတာတော့ အမှန်ပင်။ ဖုန်မှုန့်တွေကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး ဖွင့်လိုက်တာနဲ့ စခရင်ပေါ်မှာ စောင့်နေတဲ့ စာသားမက်ဆေ့ချ်တစ်ခုကို ချက်ချင်း တွေ့လိုက်ရတယ်။
"ဖုန်းရဲ့ မမ်မိုရီကိုဖွင့်လိုက်... ငါတို့ တွေ့ကြုံခဲ့တာသမျှ အားလုံးပါတယ်..."
ဖက်တီး: "ဒါက ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ...သူက ဘာကစားနေတာလဲ"
"ဗီဒီယိုကို ကြည့်ရအောင်"
ဖုန်းသည် 10% ပါဝါ ရှိနေသေးသောကြောင့် စာဖတ်ခြင်းမပြီးမချင်း တာရှည်ခံလိမ့်မည်။ ဝူရှဲ မတုံ့ဆိုင်းဘဲ မိုဘိုင်းလ်ဗီဒီယို မျက်နှာပြင်ထဲကို ချက်ချင်း ဝင်လိုက်သည်။ ပထမဖိုင်မှာ စက္ကန့် ၄၀ ကျော်ကြာ၏။ ဖိုင်သုံးခုကို ဖွင့်ပြီးနောက် ရှောင်ဟွားမျက်နှာကို ချက်ချင်း မြင်လိုက်ရသည်။ သူ့နောက်မှာ ဖန့်ကျစ်က ဆေးလိပ်သောက်နေသည်။
ရှောင်ဟွားသည် သူ့ဘေးနားက လူတွေကို တစ်ခုခုပြောနေပေမယ့် မိုက်ကရိုဖုန်းက ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားရဖို့ အရမ်းဝေးနေ၏။ စကားအနည်းငယ် ပြောပြီးနောက် ကင်မရာဘက်သို့ ခေါင်းလှည့်ကာ ဆိုလာသည်။
"သခင်သုံး ခင်ဗျားတို့ဘက်မှာ တစ်ခုခုဖြစ်ခဲ့သလားတော့ ကျွန်တော် မသိဘူး ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်တို့ကတော့ ဒုက္ခအကြီးကြီး ရောက်နေပြီ"
ရှောင်ဟွားက ကင်မရာနှင့် ဝေးလွန်းသောကြောင့် ဖန့်ကျစ်က သူ့အနောက်မှာနေ၍ ဓာတ်မီးတစ်ချောင်း ထွန်းထားပေးရကာ သူ့မျက်နှာကို ရှက်ရွံ့စွာ ကြည့်နေသည်။
သူပြောမပြမီ လေပွပြီး လှည့်ကြည့်သေးသည်။
“လက်ရှိအခြေအနေအရ ကြည့်မယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ အထဲမှာ သေသွားနိုင်ချေရှိတယ်.. အဲဒါကြောင့် အန္တရာယ်ရှိတဲ့ နည်းလမ်းကို သုံးရတော့မယ်...ဂူထဲဝင်ပြီး နာရီဝက်အကြာမှာပဲ ဖက်တီး ညွှန်ပြခဲ့တဲ့ နေရာတွေက ပြိုကျသွားခဲ့တယ်...အခု ကျွန်တော်တို့ ဖြတ်သန်းသွားဖို့ ခက်ခဲသွားပြီ"
သူစကားပြောနေစဉ်တွင် ရှောင်ဟွားရဲ့ ကင်မရာသည် ပတ်ပတ်လည် နံရံများပေါ် ရိုက်ပြနေပြီး ဖန့်ကျစ်ကလည်း သူ့အတိုင်း အလင်းရောင် လိုက်ထိုးပေးသည်။ နံရံကို ဖြတ်သွားသော ကင်မရာကို မြင်လိုက်ရသော်လည်း ထိုနေရာက ကျောက်နံရံများထဲတွင် အရိပ်တစ်ခုမျှ မတွေ့ရပေ။
ကင်မရာက နောက်ပြန်လှည့်သွားပြီး ရှောင်ဟွားက ဆက်ပြောသည်။
"ဒီနံရံတွေထဲမှာ ဘာတစ်ခုမှ မရှိဘူး... ငါတို့က အဲဒါကို ရိုက်ခွဲကြည့်လိုက်တော့ နံရံကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် အလုံပိတ်ထားတာ တွေ့ရတယ်... ဖက်တီး ဒီကနေ ထွက်သွားပြီးတာနဲ့ လမ်းကြောင်းအားလုံးကို ပိတ်ထားနိုင်တာကို တစ်ယောက်ယောက်က ရှာတွေ့ခဲ့တာ သိသာတယ်"
ကင်မရာသည် ဖန့်ကျစ်နောက်သို့ လှည့်သွားတဲ့အခါ အောက်ခြေမရှိသော ကျောက်တုံး အကွာအဝေးကို တွေ့လိုက်သည်။
"နှစ်ဘက်စလုံးက အပေါက်တွေကို အလုံပိတ်ထားတယ် ဘာဖြစ်သွားမှန်းမသိဘူး အခု 7:12-"
ပြောပြီးတာနဲ့ ကင်မရာက ရုတ်တရက် တုန်ခါသွားပြီး ဖန့်ကျစ်ဆီ ရောက်သွားသည်။
ဖန့်ကျစ်: "ရိုက်နေတာ ရပ်လိုက်...အချိန်မရှိဘူး"
"မှတ်တမ်းတွေ ရှိရမယ်လေ... မဟုတ်ရင် ငါတို့ရဲ့သေဆုံးမှုက အချည်းနှီး ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်"
ကြည့်နေသူ ဖက်တီးလည်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ ကင်မရာက ရှောင်ဟွားဆီသို့ ပြန်လှည့်လာပြီး။
"ကောင်းပြီ အခု မင်းကို တစ်ခုခုကြည့်ခွင့်ပေးမယ်..."
မှန်ဘီလူး စတင်ချိန်ညှိလာသည်နှင့် အကွာအဝေးအတွင်း မြင်နေရတာက ကျုံ့သွားတော့သည်။ ကျောက်နံရံပေါ်တွင် ထွန်းလင်းနေသော ဓာတ်မီး၏ အလင်းဝင်ပေါက်က ကျယ်လာပြီး ထိုကျောက်နံရံထဲတွင်တော့ အရိပ်များ မရှိနေတာကို ဝူရှဲတို့ ချက်ချင်း သိလိုက်သည်။
ဓာတ်မီး လင်းထိန်နေသော ကျောက်နံရံပေါ်တွင် ကြီးမားသော အနက်ရောင် အရိပ်တစ်ခု ရှိ၏။ မိုဘိုင်းလ်ဖုန်းဖြင့် ဓာတ်ပုံရိုက်ယူလိုက်သည့်အခါ ဘာမှ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မသိရသော်လည်း ၎င်း၏ အရွယ်အစားကို ဝူရှဲတို့ဘက်က ဆုံးဖြတ်နိုင်သေးသည်။
၎င်းကအနည်းဆုံး လူလေးယောက်စာလောက် မြင့်သည်။ ဂူနံရံရဲ့ ထိပ်ပိုင်းတစ်ခုလုံးနီးပါးကို အရိပ်မည်းကြီးနဲ့ ဝိုင်းရံထားပါ၏။ ထိုအရိပ်ကြီးသည် အလွန်ရှည်လျားသော လက်နှင့်ခြေထောက်များ ရှိနေကြောင်းတော့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခွဲခြားသိမြင်နိုင်ပါသေးသည်။ အနှီခြေလက်များက ဖဲကြိုးကဲ့သို့ အဝေးသို့ ပြန့်ကျဲနေသည်။
"ဒါကြီးရဲ့ အရှိန်က အရမ်းမြန်တယ် ငါတို့ ဒီမှာ ပိတ်မိပြီး နာရီဝက်လောက်ကြာမှ ပေါ်လာတာ... ဒီအရှိန်နဲ့ ဆယ်မိနစ်အတွင်း ကျောက်ထဲက ထွက်လာလိမ့်မယ်"
ပထမတစ်ချက်တွင် ဤအရာသည် အခြားမျိုးစိတ်တစ်ခု ဖြစ်ပြီး ယခု ကျွန်ုပ်တို့သည် ၎င်းကို လုံးလုံး မထွက်လာမီတွင် သတ်နိုင်မလား ပြောလို့မရချေ။ ဒါပေမယ့် အဲဒါက ဘာလဲဆိုတာတော့ ဝူရှဲလည်း မသိတဲ့အတွက် မှန်းလို့မရခဲ့။
ရှောင်ဟွား :"မင်းဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီလိုအရိပ်ကို မြင်ရင်တော့ သတိထားရမယ်"
အဲဒါပြောပြီးတာနဲ့ ဖန့်ကျစ်ရဲ့ အော်သံကို ကြားလိုက်ရတော့သည်။
"ကျောက်ကွဲသွားပြီ အားလုံး အဆင်သင့် လုပ်ထားကြ!!!"
ကင်မရာက ခဏလောက် လျှောကျသွားပြီး မည်းမှောင်သွားလေသည်။ ဝူရှဲ ဖုန်းကို လှုပ်ရမ်းပြီးနောက်မှာ ဗီဒီယိုက ပြီးသွားပြီ။ ဤအခိုက် တစ်ခုခု မှားနေတယ်လို့သာ စွဲစွဲမြဲမြဲ ထင်နေမိတော့သည်။
ခဏကြာတော့ စခရင်က ပြန်ပွင့်လာပြန်သည်။ ဗီဒီယိုရွေးချယ်မှု မျက်နှာပြင်သို့ ပြန်ရောက်သွားသည်။ ဝူရှဲ ဖက်တီးကို ကြည့်လိုက်တော့ ဖက်တီးတောင် စကားမပြောလာတော့ချေ။
ဖက်တီး: "သူတို့ တစ်ခုခု ဖြစ်သွားမယ်လို့ ထင်လား"
ဝူရှဲ: "ရှောင်ဟွား ဒီဗီဒီယိုကို လွန်ခဲ့တဲ့ လေးနာရီက မှတ်တမ်းတင်ခဲ့တာ တစ်ခုခု အမှားအယွင်း ရှိရှိမရှိမရှိ အခု ငါတို့လုပ်နိုင်တာ ဘာမှ မရှိဘူး"
"ဒီကျောက်နံရံထဲမှာ မီလော်ထော် အမျိုးအစား နှစ်မျိုးရှိပုံရတယ်... အတွေ့ရများဆုံး လူသားပုံစံအပြင် အခုနက ငါတို့မြင်ဖူးတဲ့ ပုံစံအတိုင်းပဲ အထူးကြီးမားတဲ့ အကောင်ကြီးလည်း ရှိသေးတယ်"
"ငါတို့ တစ်ခုခုဖြစ်သွားမှာလား?"
ဝူရှဲလည်း တစ္ဆေလူသားက တစ်နေရာတည်းမှာ အကြာကြီးမနေဖို့ ပြောခဲ့တာကို သတိရကာ ရုတ်တရက် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်သွားသည်။ အခု ဒီနေရာလေးမှာ သူတို့ ရှိနေတာကြာပြီ။ ဒါပေမယ့် တကယ့်ကျောက်ပြားချပ်တွေနဲ့ ဝန်းရံထားတာမို့ ဒီမှာ အတော်လေး လုံခြုံသင့်တယ်မလား။
အပြင်မှာကတော့ အခုနလေးတင်ကမှ သူတို့ မြင်ခဲ့ရသော အရိပ်ကြီးကြီးကို ရှိသည်။
ဖက်တီး: "ငါမသိဘူး ဒါပေမယ့် အရှေ့ကို မြန်မြန်သွားနေတာကတော့ အကောင်းဆုံးပဲ"
စကားပြောပြီးနောက် မသိစိတ်ဖြင့် သူ့နောက်ကွယ်ကို ဓာတ်မီး ထိုးကြည့်လိုက်သည်။ ချက်ချင်းပင် နှစ်ယောက်လုံး အေးခဲသွားလေ၏။ ဖက်တီးရဲ့ ဓာတ်မီး၏ အလင်းရောင်သည် သူတို့ဝင်ခဲ့တဲ့ ဝင်ပေါက်အနားသို့ ရောက်ရှိလာပြီး ဝင်ပေါက်အစွန်းမှ ထူးဆန်းသော အရာတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။
Welcome To MM Storyteller
LOGIN
Welcome To MM Storyteller
REGISTER