(16)အရုဏ်ဦး - သွေးထွက်သံယိုဘေးအန္တရာယ်
Viewers 14k
Chapters 524

ဂူဖောက်သူတို့ဒဏ္ဍာရီ 盗墓笔记 (volume 5) 

Author -南派三叔 (nan pai san shu)

translater - Hninthawethadar

ရွှံ့မြွေတစ္ဆေမြို့တော် (တတိယပိုင်း)



Chapter (16)

အရုဏ်ဦး - သွေးထွက်သံယိုဘေးအန္တရာယ်



မြက်မွှားတွေက သွေးဆာနေတဲ့ အင်းဆက်တွေပဲ ဖြစ်သည်။ ဒီနေရာက မြွေသွေးရဲ့ ဆွဲဆောင်မှုကြောင့် တောထဲမှာရှိတဲ့ မြက်မွှားကောင် အရေအတွက်က အရမ်းကြောက်စရာ ကောင်းလောက်အောင် စုရုံးလာကြလေသည်။ သူတို့က ငတ်ပြတ်နေတာမလို့ အားလုံးက ဒီကို ပြေးလာကြတာပဲ ဖြစ်လေသည်။ 


မီးတုတ်ကို နှိမ့်ချပြီး အနီးနားရှိ ချုံပုတ်တွေပေါ်က မြက်ပင်တွေကို မီးရှို့လိုက်သည်။ လက်တွေက အကြိမ်ပေါင်းများစွာ အကိုက်ခံလာရတော့ ဒီအချိန်မှာ ဒါကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းဖို့ အချိန်မရှိတော့ရာ ထွက်သွားဖို့ နည်းလမ်းရှာခဲ့ရသည်။


ဖက်တီးသည် ပေါက်ကွဲထားသော သေနတ်ဖြင့် ယာယီ မီးရှူးမီးပန်းသုံး၍ ထိုအကောင်တွေကို တွန်းထုတ်သည်။ ဝူရှဲ့ ဖန့်ကျစ်ကို ဆွဲထူ ကြည့်လိုက်တော့ ဖန့်ကျစ်ရဲ့ ကျောပြင်တစ်ခုလုံး အကိုက်ခံထားရတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ မြက်ပင်​တွေအောက်မှာ မြက်မွှားတွေကိုလည်း မတွေ့ရချေ။ 


ဖက်တီးသည် မီးရှူးမီးပန်းကို ချက်ချင်း အသုံးပြုပြီး ကြီးမားသော ချုံပုတ်ကြီးကို မီးရှို့ချလိုက်သည်။ တစ်ဖက်က ဖန့်ကျစ်ရဲ့ ကျောပိုးအိတ်ကို ဆွဲထုတ်ကာ အမြန်ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။


ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဖန့်ကျစ်ရဲ့ သွေးများက ရပ်တန့်သွားပြီ။ နောက်ပြန် ကြည့်လိုက်သောအခါ စပါးအုံးမြွေရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အနက်ရောင် အစက်အပြောက်များ ချက်ချင်း ဖုံးလွှမ်းသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူတို့ ရောက်ရှိလာသော အရိုးစုနဲ့ အရေပြား အလွှာတစ်ခုသာ ကျန်ရှိသည်အထိ စုပ်ယူသွားခဲ့သည်။


"ဒါကြီးက မကောင်းမှုလေးပါး အကဲဖြတ်မှုထဲမှာ မပါဝင်ခဲ့ဘူးဟ.... ရှေးလူကြီးတွေ တကယ်မှားနေပြီ ထင်တယ်"


ဖက်တီးက ၎င်းကို ကြည့်ရင်း အော်ပြောလိုက်သည်။


ဖန့်ကျစ်ကို ရွှံ့နွံထဲကနေ တစ်လျှောက်လုံး သယ်သွားကြသည်။ သူတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်က သွေးတွေက အဲဒီမြက်မွှားတွေကို ထပ်ပြီး ဆွဲဆောင်မိမှာကို ကြောက်တာကြောင့် သူတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်က သွေးတွေ အကုန်လုံးနဲ့ ဖန့်ကျစ်ရဲ့ ကျောပိုးအိတ်ကိုပါ ရေနဲ့ ဆေးချလိုက်သည်။ 


ရေဆေး ချပြီးတဲ့အခါ ကောင်းကင်က လင်းလာပါပြီ။ ဝူရှဲ့မှာ ကောင်းကင်က ထွက်လာတဲ့ အဖြူရောင် အလင်းတန်းကို ကြည့်ပြီး မျက်ရည်တွေ မကျဘဲ ငိုမိလုမတတ် ခံစားလိုက်ရသည်။ 


ဖက်တီး သူ့အား ဘယ်ဘက်ကို သွား​​ကြမလဲ မေးတော့ ဝူရှဲ့လည်း သံလိုက် အိမ်မြှောင်ကို ဆွဲထုတ်ပြီး ဖန့်ကျစ်လုပ်တဲ့အတိုင်း သစ်ပင်ပေါ် တက်သွားခဲ့သည်။


မနက်ခင်း နေရဲ့အလင်းရောင်က မှိန်ဖျော့ဖျော့လေး လင်းနေသည်။ သစ်ပင်ပေါ် တက်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် လန်းဆန်းတဲ့လေကို ရှူရှိုက်မိတော့ ဒီတစ္ဆေလို နေရာအတွက် မနက်ခင်းဟာ သူ့ကို ယိမ်းယိုင်သွားစေနိုင်တဲ့ တစ်ခုတည်းသော အရာဖြစ်နိုင်လေသည်။ ဒီညက တကယ်ကို ကြောက်စရာ ကောင်းတာကြောင့် ပိုကောင်းစေနိုင်တဲ့ တစ်ခုတည်းသော အရာကိုတောင် မခံစားနိုင်တော့ပေ။ 


သူသည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူပြီး အနီးအနားကို ကြည့်လိုက်တော့ ရုတ်တရက် အံ့သြတုန်လှုပ်သွားလေသည်။ အကြောင်းမှာ သူ့ရှေ့ မီတာငါးဆယ် ခြောက်ဆယ်လောက် အကွာမှာ ကြီးမားတဲ့ ဘုရားကျောင်းကြီးတစ်ခု ပေါ်လာကာ ၎င်းက အဝေးကကြည့်ရင် အနက်ရောင် အပျက်အစီးတွေလိုပါပဲ။


ဝူရှဲ့ခမျာ သူ့ရဲ့ခံစားချက်ကို ဘယ်လို ဖော်ပြရမှန်း မသိတော့ပေ။ အရင်က မြင်ဖူးခဲ့သလိုမျိုး သစ်ပင်ထိပ်ဖူးကြီးကို မြင်ရမယ်လို့ ထင်ခဲ့ပေမယ့် ဒီကြီးမားတဲ့ အရာကြီးရဲ့ ရုတ်ချည်း ပေါ်လာတာက တွေးတောင် မတွေးနိုင် ဖြစ်သွားစေသည်။ ဒီနေရာလေးမှာ သစ်ပင်​ပေါ်သာ မတက်ရင် ဒီဘုရားကျောင်းဆီ ဆက်လျှောက်သွားမယ် ဆိုတာ သိဖို့ အချိန်အတော် ကြာသွားလောက်သည်။ 


အရင်မြင်ဖူးတဲ့ အပျက်အစီးတွေနဲ့ မတူတာက ဒီဘုရားကျောင်းကြီး တစ်ခုလုံးဟာ ကြီးမားပြီး ပြီးပြည့်စုံတဲ့ အထပ်ပေါင်းများစွာရှိတဲ့ အဆောက်အဦကြီး ဖြစ်ပြီး လက်ရှိအလင်းရောင်အောက်မှာ ပုံအပြည့်အစုံကို မမြင်နိုင်ပေမယ့် အတိုင်းအတာ တစ်ခုထက်တော့ ပိုကြီးတယ်လို့ ခံစားရပါသည်။ မိုးသစ်တောထဲက အပျက်အစီးတွေထက်တော့ ပိုကောင်းလေသည်။ 


အပျက်အစီးများ တစ်ခုလုံးတွင် ပေါင်းပင်များနှင့် သစ်ပင်များ ရှိသည့် နေရာ အနည်းငယ်မျှသာ ရှိသဖြင့် သူ မမြင်ဖူး​သေးသော ခြောက်သွေ့သော ကျောက်တုံးကြီးများကိုလည်း တွေ့လိုက်ရသည်။ ဘုရားကျောင်းမျှော်စင်၏ တိုင်များနှင့် နံရံများပေါ်ရှိ ရှီးဝမ်းနိုင်ငံ၏ ရှေးဟောင်း ရုပ်ကြွ ရုပ်ကြွများသည် ဤအကွာအဝေးတွင် ကျောက်တုံးများပေါ်တွင် သေးငယ်သော ပုံစံများကဲ့သို့ ဖြစ်နေသဖြင့် လူများကို အလွန်တရာ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သလို ခံစားရစေ​လေသည်။


ဝူရှဲ့လည်း ဖက်တီးတို့ကို လှမ်းခေါ်ပြီး ထိုဘက်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ နှစ်မိနစ်လောက် ကြာတော့ တောထဲက လမ်းလျှောက်ထွက်လာနိုင်ကာ အပျက်အစီး ဘောင်တွေထဲ ဝင်ရောက်လာစဥ် သစ်ပင်တွေ တဖြည်းဖြည်း ကျဲလာခဲ့သည်။ 


သစ်ပင်တွေ အောက်ကနေ ကြည့်ရင် အပျက်အစီးတွေက ပိုလို့ အံ့သြစရာ ကောင်းလောက်အောင်ကို လှပလေသည်။ ၎င်းက အန်ကောဝပ်ကလို ကျောက်စင်္ကြန်တွေနဲ့ နေရာတိုင်းမသိတဲ့ ရင်ပြင်တော်တွေ ရှိနေ၏။ ဘုရားကျောင်းမျှော်စင်နား ရောက်တော့ နောက်ကွယ်မှာ ဖက်တီးက ဘုရားကျောင်းကို ကြည့်ရင်း အံ့အားသင့်သွားပြီး ပြောလာသည်။ 


"ဒီနေရာသာ ဖွံ့ဖြိုးလာခဲ့မယ်ဆိုရင် ဒါက ကမ္ဘာရဲ့ ကိုးခုမြောက် အံ့ဖွယ်​ကြီး ဖြစ်လာလိမ့်မယ်... မင်း ယုံလား?"


"ငါယုံတယ်!" 


ထိုစဥ် ဖက်တီးသည် တစ်ခုခုကို မြင်ပြီး ညွှန်ပြလာလေသည်။


"ဒါက ကမ္ဘာ့အံ့ဖွယ် ကိုးခုထဲက တစ်ခု မဟုတ်ပါဘူးကွ... ငါတို့ရဲ့ အံ့ဖွယ်တွေထဲက တစ်ခုပဲ... ဟိုမှာကြည့်လိုက်"


သူ့လက်ညှိုးထိုးရာ အတိုင်း လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ ဘုရားကျောင်းမျှော်စင်ရဲ့ မြေပြန့်မှာ တဲကြီး တစ်ဒါဇင်​လောက်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။ 


ရွက်ဖျင်တဲက အကြီးအသေး အသေး အစုံရှိကာ အရောင်က မီးခိုးရောင်မို့ အဝေးကနေ လှမ်းကြည့်လိုက်ရင် သတိမထားမိကြပေ။ ဒါက အားနင်တို့တဲ မဟုတ်သော်သလို ဤနေရာတွင် ဆောက်ထားသည်မှာ ဆယ်နှစ်ကျော် ရှိနေသလို ဖြစ်​နေသော်လည်း သူ့နှလုံးသားထဲ မျှော်လင့်ချက်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။


"ဒါ မင်းဦးလေးရဲ့တဲပဲ ဖြစ်မယ်... ဖက်တီးငါ ထင်သားပဲ!"


ဝူရှဲ့လည်း အရမ်းဝမ်းသာလွန်းလို့ အော်မိလုမတတ်ပါပဲ။ ဘုရားသခင်က ငါ့ကို လုံလောက်တဲ့ ကစားပေးပြီး အနားယူချင်နေပုံရတယ်။ ဖက်တီးနဲ့ ဝူရှဲ့တို့ ချက်ချင်းပဲ စခန်းကို အမြန်ပြေးဖို့ ခွန်အားတွေ ဘယ်ကရလာမှန်း​တောင် မသိပေ။ သူတို့သည် အနားယူရင်း အိပ်စက်ချင်နေပြီ ဖြစ်သည်။ 


အပျက်အစီးများရှေ့တွင် ကျယ်ဝန်းသော ကျောက်တုံးကြီးများနှင့် တည်ဆောက်ထားသော အလယ်တွင် ရေကန်များစွာရှိ၍ ရေကလည်း အလွန်ကြည်လင်နေသည်။ ရေကန်အောက်မှာ စင်္ကြံလမ်းကိုလည်း တွေ့ရ၏။ သို့သော် စင်္ကြံအတွင်းလမ်းက နက်နက်မှောင်မိုက်ပြီး မည်သည့်နေရာသို့ ပို့ဆောင်ထားသလဲ မသိနိုင်ပေ။ 


ဤအပိုင်းများသည် မူလက ရေအောက်တွင် ရှိနေခဲ့တာ ဖြစ်မည်။ ယခု သူတို့မြင်လိုက်ရသော ကြီးမားလှသော ဘုရားကျောင်းကြီးသည် အမိုး သို့မဟုတ် ဘုရားကျောင်း၏ အပေါ်ထပ်တွင်သာ ဖြစ်နိုင်ပါသည်။ ယခင်က ဤအဆောက်အအုံသည် ဘယ်လောက် ခမ်းနားခဲ့လဲ ခန့်မှန်းရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။


စခန်းနား မနီးခင်မှာ ဖက်တီးက အော်ဟစ်လိုက်သည်။ အချိန်အတော် ကြာအောင် ပတ်ပြေးလာ​ပြီးတဲ့အခါ စခန်းမှာ တစ်ခုခုမှားနေပြီဆိုတာ သိလိုက်ရသည်။


စခန်းတစ်ခုလုံးက တိတ်ဆိတ်လွန်းနေသည်။ ဘယ်သူမှ မလှုပ်မရှား၊ လူပုံသဏ္ဌာန်လည်း မတွေ့ရ၊ စကားပြောသံ မကြားရ၊ လှုပ်ရှားမှုလည်း မရှိပေ။ လူတွေ တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ်နဲ့ ပျောက်ကွယ်သွားသလိုပါပဲ။


ဝူရှဲ့ စခန်းအစွန်အထိ ပြေးပြီးသွားတဲ့အခါ ရပ်တန့်သွားမိသည်။ စိတ်လှုပ်ရှားမှုတွေက ပျောက်ကွယ်သွားတော့ စိတ်ချမ်းသာဖို့က သူနဲ့ ဝေးနိုင်​သေးတယ်ဆိုတာ သိလိုက်ရ၏။ စခန်းထဲမှာ အသံတွေ လုံးဝ မရှိကာ ၎င်းတို့က မိုးသစ်တောလို တိတ်ဆိတ်နေပြီး အသက်မရှိတော့ချေ။ 


ဖက်တီးက ညည်းတွားလိုက်သည်။


"မဟုတ်တော့ဘူး... ငါတို့ အချိန်မှား​ပြီး လာမိတာ ဖြစ်နိုင်တယ်" 



Prev Next