Chapter 48

【Volume 2 : လက်ထောက်လေး ၂၅】

Chapter 48

ကျန်းယွီချွမ်း ထွက်သွားပြီးနောက် ကျန်းကျင်ယန်သည် သူ့ယောက်ျား၏ အိမ်ကြီးတွင် လေအေးပေးစက်ဖြင့် ဇိမ်ခံခြင်း၊ ကြောင်များကို ပွတ်သပ်ခြင်း၊ တီဗီကြည့်ခြင်း၊ အလုပ်မဆင်းခြင်းတို့ကြောင့် သက်သောင့်သက်သာရှိလှသည်ဟု ခံစားရသည်။

သူ့တင်ပါးသာမနာရင် ကောင်းကင်ဘုံရောက်သလိုဖြစ်မှာ။

နာရီဝက်လောက် ဘဝကိုပျော်မွေ့ပြီးနောက် ကျန်းကျင်ယန် ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားသည်...

အဲဒါက မနေ့ညက သူ အိမ်မပြန်ခဲ့တာကို သူ့ညီမအား မပြောရဲသေးပေ။

ထို့အပြင် မနေ့ညက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှအရာအားလုံးသည် တုန်လှုပ်စရာကောင်းလွန်းတာကြောင့် ကျန်းကျင်ယန် တခြားအရာများကို စဉ်းစားရန် အချိန်မရှိခဲ့ပေ။

သူ့ညီမက အလွန်စိတ်ပူနေလောက်သည်။ သူမသည် တစ်ညလုံး စိုးရိမ်နေကာ ဗိုက်လည်းနာနေပြီး ဘာမှမစားရသေးပေ။ သူမသည် သူ့ကို အကြိမ်များစွာ ဖုန်းခေါ်ထားသော်လည်း ဘယ်သူမှပြန်မဖြေသောကြောင့် အလွန်စိတ်ပူ၍ ငိုနေလောက်သည်။

"ငါက မကောင်းတဲ့အစ်ကိုပဲ။" ကျန်းကျင်ယန်သည် ခုန်လိုက်ရင်း အပြစ်ရှိစိတ်ဖြင့် ဖုန်းကို လှည့်ပတ်ရှာပြီး နောက်ဆုံးတွင် တံခါးပေါက်ရှိ ဖိနပ်စင်ပေါ်မှာ တွေ့ရှိခဲ့သည်။

သို့သော် WeChat မက်ဆေ့ချ်အနည်းငယ်သာ ဖန်သားပြင်ပေါ်တွင် လွတ်သွားသောခေါ်ဆိုမှုများ မတွေ့ရပါ။

ကျန်းကျင်ယန် ဖတ်ရန် ကမန်းကတန်း နှိပ်လိုက်သည်။

(ည ၇:၁၁:၂၃) ကျန်းရှန့်ရှင်: "တစ်ခုခုစားဖို့ ညီမဘာသာ အောက်ထပ်ဆင်းပြီး ဝယ်လိုက်တယ်။ ဗိုက်သိပ်မနာတော့ဘူး။ အရမ်းစိတ်မပူနဲ့။"

အောက်တွင်ဖော်ပြထားသော ဓာတ်ပုံများသည် ကျန်းရှန့်ရှင်သည် ဘာဘီကျူးတုတ်ထိုးများဖြင့် ပျော်ရွှင်နေပုံရသည်။ သူမသည် ဘာဘီကျူးကို နှစ်သက်သော်လည်း ကျန်းကျင်ယန်သည် ဘာဘီကျူးက သူမကျန်းမာရေးအတွကိ မကောင်းဘူးဟု စိုးရိမ်သောကြောင့် စားခြင်းကို အမြဲတားမြစ်ခဲ့သည်။ မိန်းကလေးငယ်သည် သူမအစ်ကိုမရှိခြင်းကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး သူမဘာသာ ပျော်ရွှင်နေပုံရသည်။

(ည ၈:၀၁:၁၉) ကျန်းရှန့်ရှင်: "အစ်ကို၊ ညီမ တံခါးသော့ခတ်ထားတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အစ်ကိုပြန်လာလည်း တံခါးဖွင့်လို့ရမှာမဟုတ်လို့ ပြန်မလာနဲ့ ဟီးဟီး"

အောက်တွင် တံခါးသော့ခလောက်၏ ဓာတ်ပုံဖြစ်ပြီး အထဲတွင် လုံခြုံရေးချိန်းကြိုးတစ်ခုပါရှိသည်… ဤနည်းအားဖြင့် ကျန်းကျင်ယန်တွင် သော့ရှိလျှင်ပင် သူမသည် အိမ်ထဲသို့ ဝင်၍မရပါ။

(မနက် ၇:၂၀:၃၁) ကျန်းရှန့်ရှင်: "သူက WeChat မက်ဆေ့ချ်ကိုတောင် ပြန်မဖြေဘူး။ ဘုရားရေ… အရမ်းပြင်းထန်နေပါလား။"

ကျန်းကျင်ယန်၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်းပင် အစိမ်းရောင်ပြောင်းသွားသည်: "…"

ဒါက တရားလွန်လွန်းတယ်။ ဒီကောင်မလေးက ပုန်ကန်နေတာပဲ။

ကျန်းကျင်ယန်သည် အလွန်ဒေါသထွက်ကာ အကြိမ်အနည်းငယ် လှည့်ပတ်နေပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "ငါ မနေ့ညက အချိန်ပိုအလုပ်လုပ်နေတာ၊ ပေါက်ကရတွေ လျှောက်မတွေးနဲ့ [အပြုံး]"

မနက်ပိုင်း စာသင်နေသော ကျန်းရှန့်ရှင်သည် သူမဖုန်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး တိတ်တဆိတ်ပြုံးရင် ဖုန်းကို ဖယ်လိုက်သည်။

ကျန်းယွီချွမ်းသည် သူတို့နှစ်ယောက်ယောက် အတူတူနေခဲ့သည့်အကြောင်း သူမကို ပြောပြီးသားဖြစ်သည်…

‘မင်းအစ်ကို အခု ငါ့အပိုင်ဖြစ်ပြီ’၊ ‘ငါ သူ့ကို ကောင်းကောင်းဂရုစိုက်လိုက်မယ်’လိုမျိုးပြောတာက အလွန်ချိုမြိန်လွန်းသည်။ 

ကျန်းရှန့်ရှင်သည် စာသင်ခန်းထဲတွင် ထူးဆန်းသောအပြုံးကို ထုတ်ဖော်နေခဲ့သည်…

ဟီးဟီးဟီးဟီး…

ထိုင်ခုံဖော်: "…"

ဆရာရေ သမီးကြောက်တယ်။

သူတို့နှစ်ယောက်၏ခံစားချက်များကို ဝန်ခံသည့်နေ့ကစပြီး သူတို့နှစ်ယောက်သည် အရှက်မရှိ ပျော်ရွှင်သောဘဝကို ဖြတ်သန်းခဲ့ကြသည်။ လက်တွေ့ဘဝမှာ လက်ထောက်လေးသည် ဝတ္ထုထဲကအတိုင်းပဲ အလိုလိုက်ခံရသည်။ 

စီအီးအို၏ရုံးခန်း၌

"ကျင်ယန်၊ မင်းကြိုက်တာလုပ်လို့ရတယ်" ကျန်းယွီချွမ်းသည် သူ့လက်ကို ကျန်းကျင်ယန်၏ခါးတွင်တင်ပြီး သူ့ပေါင်ပေါ်တွင် ထိုင်ခိုင်းလိုက်သည်။ "မင်းအလုပ်မလုပ်လည်း ရတယ်။"

ကျန်းကျင်ယန်သည် ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး စာရွက်စာတမ်းများကို သေချာခွဲထုတ်ရင်း ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် ခင်ဗျားရဲ့လက်ထောက် ဆက်ဖြစ်ချင်သေးတယ်"

ဒီလိုနည်းနဲ့ သူတို့က နေ့တိုင်း အတူတူရှိနိုင်တယ်။ ပျားရည်ဆမ်းခရီးကာလမှာ သူတို့တွေ အတူတူရှိနေရတာနဲ့ ဘယ်တော့မှ မလုံလောက်ဘူး။

ဒါ့အပြင် နှစ်တွေအများကြီး သူတို့တွေ ဆုံးရှုံးခဲ့ရလို့ ကျန်ဘဝတစ်လျှောက်လုံး ဖြည့်စွမ်းနိုင်ဖို့ ဆန္ဒရှိတယ်။

"ကိုယ်လည်း အဲဒီလိုထင်တယ်" ကျန်းယွီချွမ်းသည် တခစ်ခစ်ရယ်ပြီး ကျန်းကျင်ယန်၏ကုပ်ပိုးကို သူ့နှုတ်ခမ်းဖြင့် ထိလိုက်သည်။

'မိုးရွာပြီးနောက်'ဟု တံဆိပ်ကပ်ထားသော ရေမွှေးကနေ ရင်းနှီးပြီးသား ပေါ့ပါးသောရနံ့မျိုးကို ရလာသည်။ ၎င်းက မိုးရွာပြီးနောက်ရနံ့နှင့် တကယ်တူသည်။ နူးညံ့ပြီးကြည်လင်သောရနံ့၊ ရေစုပ်ယူပြီးနောက် ဒုတ္တာပြာများကြားတွင် ခေါင်းမာစွာ ပေါက်နေသော မြက်ပင်ငယ်များလို သို့မဟုတ် ရေကန်ထဲက မိုးစက်များကြောင့် စိုစွတ်နေသော ရေနှင်းပန်လိုပင်။

ငါ သူ့ကို စတွေ့တုန်းက အနံ့လည်း…

ဟုတ်သလို…

သူ့ကို လွမ်းနေတဲ့အနံ့ပဲ။

မောင်နှမနှစ်ယောက် နေထိုင်ခဲ့သည့် အိမ်ငယ်လေးသည် နေထိုင်ရန် အဆင်မပြေသည့်အပြင် ကျန်းရှန့်ရှင်၏ကျောင်းနှင့်လည်း အတော်လေးဝေးသောကြောင့် ကျန်းယွီချွမ်းက သူ့အိမ်ကို ပြောင်းရန် အကြံပေးခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း ကျန်းကျင်ယန်သည် အပြင်းအထန်ကန့်ကွက်ခဲ့ပြီး မိသားစုသုံးဦးအဖြစ် အတူအကွနေထိုင်ခြင်းသည် သူ့ညီမ၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာနှင့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကျန်းမာရေးကို ဆိုးကျိုးသက်ရောက်စေနိုင်သည်ဟု ငြင်းခုံခဲ့သည်။

မနက်တိုင်း အိပ်ရာထတာနဲ့ ငါ့အစ်ကိုနဲ့ သူ့ယောက်ျား လိင်ဆက်ဆံနေတာကို တွေ့ရတာ…

ဒါက ဘာမှမဆိုးလာနိုင်ပါဘူး။

ထို့ကြောင့် ကျန်းယွီချွမ်းသည် ကျန်းရှန့်ရှင်၏ကျောင်းအနီးရှိ အဆင့်မြင့်ရပ်ကွက်တစ်ခုတွင် တိုက်ခန်းတစ်ခန်းဝယ်ယူခဲ့သည်။ တိုက်ခန်းသည် ကျယ်ဝန်းမှုမရှိသော်လည်း နွေးထွေးပြီး ခမ်းနားစွာအလှဆင်ထားသည်။ ကျန်းကျင်ယန်သည် သူ့ညီမဆီ အချိန်မရွေးပြန်သွားလည်နိုင်သလို ကျန်းယွီချွမ်း၏အိမ်မှာလည်း နေထိုင်နိုင်သည်။ သို့သော် ကျန်းရှန့်ရှင်သည် သူ့အစ်ကိုက မစ္စတာကျန်းနှင့်အတူ နေ့တိုင်းနေစေချင်ခဲ့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သည်လိုလုပ်ခြင်းအားဖြင့် သူမသည် ဘာဘီကျူးစားတာ၊ လမ်းဘေးအစားအစာစားတာ၊ ဂိမ်းကစားတာ၊ ဖုန်းဆော့တာ၊ အတန်းဖော်များကို အိမ်ခေါ်တာစသည့်အရာများကို သူမစိတ်ကြိုက်ပြုလုပ်နိုင်ပြီး ပို၍သက်သောင့်သက်သာဖြစ်သည်။

ရုတ်တရက် ငါ အိပ်မက်မက်နေသလို အရမ်းပျော်မိတယ်…

အလုပ်ဆင်းပြီးနောက် ကျန်းကျင်ယန်သည် ကျန်အလုပ်များကို ပြီးမြောက်ပြီး ကြမ်းပြင်မှမျက်နှာကျက် ပြတင်းပေါက်ရှေ့တွင် ရပ်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

အပြင်ဘက် ကောင်းကင်မှာ တိမ်မည်းများဖုံးအုပ်နေပြီး မိုးရွာတော့မည့်ပုံပေါ်သည်။

ကျန်းယွီချွမ်းသည် သူ့စားပွဲမှ မတ်တတ်ထရပ်လာပြီး ကျန်းကျင်ယန် နောက်သို့ လျှောက်သွားကာ သူ့အား ပွေ့ဖက်ရန် လက်များကို ဆန့်တန်းပြီး တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်။ "ခဏနေ ကိုယ် မင်းကို တစ်နေရာ ခေါ်သွားမယ်"

"မိုးရွာတော့မယ်ထင်တယ်" ကျန်းကျင်ယန်သည် ကောင်းကင်ကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး ပြောသည်။

"မိုးရွာလည်း ကိစ္စမရှိပါဘူး" ကျန်းယွီချွမ်းသည် သူ့ခါးကို ညှစ်ပြီး သူ့အသံက ဒွိဟဖြစ်စေသည်။ "ကိုယ်တို့မှာ ကားရှိတယ်"

လူနှစ်ယောက်သည် မြေအောက်ကားဂိုဒေါင်ဆီသို့ ရောက်လာသည်။ ကျန်းကျင်ယန်သည် ဇိမ်ခံလင်ကွန်းကားကို ပဟေဠိဆန်သောအမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

"ကားပေါ်တက်" ကျန်းယွီချွမ်းသည် လေးနက်သောမျက်နှာဖြင့် ပြောလိုက်ပြီး သူ့အကြည့်က ဂရုမစိုက်သလိုဖြစ်နေသည်။

"..." ကျန်းကျင်ယန်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ကားထဲသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။

ဒီနေ့နောက်ဆုံးရောက်လာပြီလား… လင်ကွန်းကားရေ... မဟုတ်ဘူး၊ ဒီအကြောင်းမတွေးနဲ့။ လင်ကွန်းကားရေ… ငါ သူ့ကို သတိမပေးသင့်ဘူးဆိုတာ သူ တစ်ခါမှ မစဉ်းစားမိလောက်ဘူး… လင်ကွန်းကားရေ… ရပ်တော့။

ကျန်းယွီချွမ်းသည် ယာဉ်မောင်းထိုင်ခုံတွင် အေးစက်သောမျက်နှာဖြင့် ထိုင်နေသည်။

ခဏလောက် တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ကျန်းယွီချွမ်းသည် ရုတ်တရက် ကျန်းကျင်ယန်၏ နားရွက်ကို ပေါ့ပါးစွာ နမ်းလိုက်ပြီး ကျီစယ်သံတစ်ဝက်၊ ရန်စသံတစ်ဝက်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "လင်ကွန်းကားထဲမှာ ရှေ့ကနေနောက်ကို ကစားတာ မတွေ့တာကြာပြီ။ ဒါကို မင်းစောင့်နေတာမဟုတ်လား။"

ကျန်းကျင်ယန်သည် သူ့မျက်နှာတွင် ဘာအမူအရာမှမပြဘဲ အတင်းလိမ်ညာခဲ့သည်။ "မဟုတ်ပါဘူး"

ငါစောင့်နေတာကြာ… သွားစမ်း။

"ဟား… ကိုယ်တော့ တကယ်လိုချင်တာ" ကျန်းယွီချွမ်းသည် ကျန်းကျင်ယန်၏နားထဲသို့ လေမှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး သူ့လက်ချောင်းများဖြင့် သူ့နှလုံးသားကို ထိလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် မလိုချင်ပါဘူး။" ကျန်းကျင်ယန်၏ပါးပြင်များသည် နီရဲလာပြီး သူ၏နောက်ဆုံးဂုဏ်သိက္ခာကို အလွန်ဂရုစိုက်သည်။

ငါလိုချင်တယ်၊ ငါလိုချင်တယ်… တွေးနေတာရပ်လိုက်တော့။

"အလျင်မလိုပါနဲ့" ကျန်းယွီချွမ်းက ဖြည်းညှင်းစွာပြောလိုက်သည်။ "မင်းကို ဘယ်သူမှမရှိတဲ့နေရာဆီ ကိုယ်ခေါ်သွားမယ်။"

ကျန်းကျင်ယန်က သူ့လက်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် လုံးဝအလျင်မလိုပါဘူး"

စိတ်ဆန္ဒနည်းနည်း တောက်လောင်နေတာပါ... မဟုတ်ဘူး။

ကျန်းယွီချွမ်းသည် ရယ်မောပြီး လင်ကွန်းကို မြေအောက်ကားဂိုဒေါင်ထဲကနေ ဖြည်းဖြည်းချင်း မောင်းထွက်လိုက်သည်။

အလုပ်ဆင်းချိန်ဖြစ်တာကြောင့် လမ်းများက အတော်လေး ကျပ်ညပ်နေသည်။ ကားသည် မြို့ထဲကနေ ထွက်ခွာပြီး ပင်လယ်ကမ်းခြေကို ဦးတည်ရန် တစ်နာရီကြာသည်။

ကောင်းကင်သည် မှိုင်းညို့နေပြီး လမ်း၏တစ်ဖက်တစ်ချက်စီမှာ လမ်းသွားလမ်းလာများ တဖြည်းဖြည်း မရှိတော့သလို ကားများလည်း ရှားပါးလာသည်။ ကမ်းရိုးတန်းအဝေးပြေးလမ်းမကြီးတစ်လျှောက် မိနစ်နှစ်ဆယ်လောက် အရှိန်မြင့်မောင်းလာပြီးနောက် ကျန်းယွီချွမ်းသည် လူသူကင်းမဲ့သောကမ်းခြေတစ်ခုတွင် ကားကို ရပ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဒါပဲ၊ ကားပေါ်ကဆင်းရအောင်။"

ကျန်းကျင်ယန်က ကားပေါ်မှ ဖြည်းညှင်းစွာ ဆင်းလာသည်...

ငါ နည်းနည်းစိတ်ပျက်သလို ခံစားရတယ်။

"မကြာခင် မိုးရွာတော့မယ်ထင်တယ်" ကျန်းကျင်ယန်သည် ကမ်းခြေကို လမ်းလျှောက်နေသော ကျန်းယွီချွမ်းကို အမီလိုက်ရန် ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ပြေးလိုက်ပြီး လိမ္မာပါးနပ်စွာ သတိပေးလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်တို့ ကားဆီ ပြန်သွားရင် ကောင်းမယ်..."

ကျေနပ်စရာကောင်းတဲ့ လိင်ဆက်ဆံရေးအပိုင်းကို လုပ်ရအောင်… 

ကျန်းယွီချွမ်းသည် ရုတ်တရက် လှည့်လိုက်ပြီး လက်လှမ်းကာ ကျန်းကျင်ယန်ကို ပွေ့ဖက်ပြီး တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားလိုက်သည်။ လှိုင်းများသည် ကမ်းခြေကို ရိုက်ခတ်လာပြီး ပင်လယ်လေညင်းများက ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခတ်လာကာ လှိုင်းများက သဲသောင်ပြင်ပေါ်သို့ ရက်စက်စွာ ရိုက်ခတ်လိုက်သည်။

ဒီနေ့ ပင်လယ်လှိုင်းက အရမ်းကြမ်းနေသလိုပဲ။

"ကိုယ် မင်းကို တစ်ခုခုနားထောင်ခိုင်းချင်တယ်၊ မကြောက်ပါနဲ့။" ကျန်းယွီချွမ်းသည် သူ့ရင်ခွင်ထဲကလူကို ပို၍တင်းကျပ်စွာ ဖက်လိုက်ပြီး သူနှင့်အတူကြားအောင် သူ့စွမ်းရည်ကို မျှဝေလိုက်သည်။

ပြီးခဲ့သည့်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ကျန်းကျင်ယန်သည် ဤစွမ်းရည်ကို ကျန်းယွီချွမ်းနှင့်အတူ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ မျှဝေရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ သူ့စိတ်သည် လုံးဝသန့်စင်သွားသလိုမျိုး ရင်းနှီးသောခံစားချက်သည် မမျှော်လင့်ဘဲ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး ကျန်းကျင်ယန် အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်သည်။

ပထမတော့ မြေကြီးတစ်ပြင်လုံး တုန်ခါနေသလိုမျိုး ခပ်တိုးတိုး တုန်တုန်ယင်ယင် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထို့နောက်တွင် ကျန်းကျင်ယန်သည် အပေါ်ရှိ ထူထပ်သော မိုးတိမ်များနောက်မှ ထွက်ပေါ်လာသော မဖော်ပြနိုင်သည့် ကြီးမားသော အသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။ အသံသည် နက်ရှိုင်းပြီး ရှေးကျကာ တိမ်များပေါ်ရှိ နတ်ဘုရားကြီး၏ ခပ်တိုးတိုးဟိန်းသံကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။ မကြာမီတွင် အသံသည် ကမ္ဘာတစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး ၎င်း၏မူလအစကို ခွဲခြားသိမြင်ရန် မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။ တူညီသောအသံသည် အရပ်မျက်နှာအားလုံးမှ ရှည်လျား၊ နက်ရှိုင်းပြီး အဆက်မပြတ် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။ သည်အသံကြောင့် တစ်ကမ္ဘာလုံး၏အသံများသည် ပိုးကောင်များ၏ မြည်သံလို တိုးတိုးလေး ထွက်ပေါ်လာသည်။ ကောင်းကင်၊ မြေကြီးနှင့် ပင်လယ်အားလုံးသည် ၎င်း၏ဖိနှိပ်ချုပ်ချယ်မှုအောက်မှာ တုန်ခါပြီး တိတ်ဆိတ်စွာ နစ်မြုပ်သွားသည်ဟု ထင်ရသည်…

ကျန်းကျင်ယန်၏မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့သွားပြီး သူ့လက်ချောင်းများက ကျန်းယွီချွမ်း၏နောက်ကျောကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ သူ ပါးစပ်ဖွင့်ထားသော်လည်း သူ့ကိုယ်ပိုင်အသံကို မကြားရသလောက်ပင်။ "ဒါက ဘာလဲ။"

ခဏအတွင်း အသံက ရုတ်တရက် ရပ်သွားသည်။

ယင်းအစား ကျန်းယွီချွမ်း၏အေးစက်သော်လည်း နူးညံ့သိမ်မွေ့သောအသံက မေးလာသည်။ "ခွင်းထန်ကို မင်းကြားဖူးလား"

မြောက်သမုဒ္ဒရာမှာ ငါးတစ်ကောင်ရှိတယ် သူ့နာမည်က ခွင်းတဲ့။ ခွင်းက ကြီးမားလွန်းလို့ မိုင်ပေါင်းဘယ်လောက်ရှည်လျားတယ်ဆိုတာ ဘယ်သူမှမသိဘူး။

သူက ဖန်အမည်ရှိတဲ့ ငှက်တစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတယ်။ ဖန်ရဲ့ကျောက အရမ်းကြီးမားလွန်းလို့ မိုင်ပေါင်းဘယ်လောက်ရှည်လျားသလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှမသိဘူး။

သူက ဒေါသနဲ့ ပျံသန်းရင်း သူ့ရဲ့အတောင်ပံတွေက ကောင်းကင်ကနေ တွဲလောင်းကျနေတဲ့ တိမ်တွေလိုပဲ...

"ဒီနေ့က ခွင်းဖန်ရဲ့ ပင်လယ်ပြင်မှာ နှစ်စဉ် အသွင်ပြောင်းတဲ့နေ့ပဲ" ကျန်းယွီချွမ်း၏ နက်မှောင်သော မျက်လုံးများက အနည်းငယ် ကွေးညွတ်သွားသည်။ "ဒါက ရှားပါးပြီး အံ့သြစရာကောင်းတဲ့ မြင်ကွင်းတစ်ခုပဲ။ မင်းမမြင်နိုင်ပေမဲ့ သူ့ရဲ့စိတ်ထဲကအသံကို မင်းကြားနိုင်တယ်..." သူ စကားပြောရင်း လက်ကို မြှောက်ပြီး အဝေးကို ညွှန်ပြကာ စိတ်ကူးယဉ်ဆန်သောလေသံဖြင့် ပြောသည်။ "အဲဒီမှာရှိတယ်"

အရှေ့တောင်ဘက်ကောင်းကင်တွင် လေပြင်းများရုတ်တရက်တိုက်ခတ်လာပြီး တိမ်တိုက်များ လွင့်စင်လာသည်။

ကျန်းကျင်ယန်သည် ပါးစပ်ကိုဖွင့်ပြီး တစ်စုံတစ်ခုပြောချင်သော်လည်း ထိုကြီးမားသောစိတ်ထဲကအသံကြီးသည် ထပ်မံထွက်ပေါ်လာပြီး အရာအားလုံးကို သုတ်သင်ဖယ်ရှားကာ လေပြင်းတိုက်ခတ်မှုနှင့် ‌ဒီရေလှိုင်းသံများအားလုံးကို ဝါးမျိုလိုက်သည်။ ကျန်းယွီချွမ်းသည် လက်ဖြင့် လက်ဖြင့် အချည်းနှီး အမူအရာပြပြီးနောက် ဖုန်းကို ထုတ်ယူကာ စကားလုံးအနည်းငယ်ကို အမြန်ရိုက်ပြီး ကျန်းကျင်ယန်ကို ပေးလိုက်သည်။

"သူက ခွင်းလွင်ကို သွားလည်ချင်တယ်လို့ ပြောနေတာ"

"သူ စပြီး သီချင်းဆိုနေပြီ၊ သူက ဖန်ငှက်အဖြစ် အသွင်ပြောင်းခြင်းအဆင့်ကို ရောက်သွားလို့ အရမ်းပျော်နေတယ်။"

"သူက အနှစ်တစ်ထောင်ကလေးပဲရှိသေးတယ်လို့ ပြောတယ်…"

ကျန်းကျင်ယန်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များက တွန့်ကွေးသွားကာ ရယ်ချင်သော်လည်း မရယ်နိုင်ပေ။ သူ့နားထဲတွင် ဧရာမမိစ္ဆာကြီး၏အသံသည် သူ၏နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး အံ့ဖွယ်များသည် သူ့ဦးခေါင်းအထက်ကောင်းကင်ယံတွင် ပျံဝဲသွားသည်။

တိမ်တိုက်ထဲမှာ အံ့ဖွယ်တွေ လှိုင်းတက်လာပြီ။

ဒါပေမဲ့...

အံ့ဖွယ်ကို ကျန်းကျင်ယန် မျက်မြင်တွေ့ဖူးတာ ပထမဆုံးအကြိမ်တော့ မဟုတ်ဘူး။

ဤကမ္ဘာပေါ်တွင် ဒဏ္ဍာရီပုံပြင်လို အံ့ဖွယ်တွေ အများကြီးရှိသည်။ ၎င်းတို့သည် ထောင့်တချို့မှာ အမှန်တကယ်ဖြစ်ပျက်နေပြီး လက်တွေ့ဘဝ၏မှောင်မိုက်သောဘက်ခြမ်းကြောင့် ကွဲအက်သွားသော ကွက်လပ်တိုင်းကို ဖြည့်ဆည်းပေးသည်။

သူတို့သည် ယခုအချိန်မှာ မိုးတိမ်များပေါ်တွင် ပျံသန်းနေသော ဧရာမသတ္တဝါများလို ဖြစ်နေသော်လည်း ကိုယ့်မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်ပါ။

သို့သော် သူတို့၏သေးငယ်သောအသံများနှင့်အတူ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးကို တုန်လှုပ်‌သွားစေနိုင်သည့် ပြင်းထန်သောနှလုံးခုန်သံများက သူတို့၏ဇာတ်လမ်းကို ပြောပြရန် ကြိုးစားနေကြသည်။

သူက ပြောတယ်…

ရေစက်ရှိသူတွေ အတူတူရှိနေဖို့ ပြန်လည်ဆုံစည်းဖို့အတွက် အခက်အခဲတွေကို အမြဲကျော်လွှားကြလိမ့်မယ်။ 

သူက ပြောတယ်…

ကြင်နာတတ်တဲ့ နှလုံးသားရှိသူတွေက အမှောင်ထဲကနေ အလင်းရောင်ကို အမြဲမြင်ရတယ်။

သူက ပြောတယ်…

မင်းဘယ်တော့မှမမေ့တဲ့အရာတွေက မင်းဆီ ပုံစံတစ်မျိုးမျိုးနဲ့ အမြဲပြန်လာလိမ့်မယ်။

မင်းမသိလိုက်ဘဲ အံ့ဖွယ်တစ်ခုက တိတ်တဆိတ် ဖြစ်ပျက်ခဲ့ပြီးသား ဖြစ်နိုင်တယ်။

အဲဒါက တိတ်တဆိတိ အိပ်ပျော်နေပြီး မင်းဖြတ်လျှောက်လာဖို့ စောင့်မျှော်နေတယ်။

ကျန်းကျင်ယန်သည် သူ့မျက်လုံးများကို ပြင်းထန်စွာ ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး ကျန်းယွီချွမ်း၏ သန်မာနွေးထွေးသော ပခုံးနှင့် သူ့မျက်နှာကို ဖိလိုက်သည်။

ဝေးလံသောကောင်းကင်တွင် ခွင်းဖန်၏တောင်ပံများသည် စုဝေးနေသော မှောင်မိုက်သည့်တိမ်တိုက်များကို ချိုးဖျက်လိုက်ပြီး တစ်စစီဖြစ်သွားသောတိမ်တိုက်အပိုင်းအစများသည် မြင့်မားသောအမြင့်တွင် ပြင်းထန်သောလေများကြောင့် လွင့်ပါးသွားသလို ထင်ရသည်။

နောက်ဆုံးတော့ မျှော်လင့်ထားသောမိုးက မရွာခဲ့ချေ။

မနက်ဖြန်လည်း နေသာနေလောက်သည်။

ခွင်းဖန်၏စိတ်ထဲကအသံသည် တဖြည်းဖြည်း မှိန်ဖျော့သွားပြီး ကမ္ဘာကြီးဆီသို့ ငြိမ်းချမ်းမှု ပြန်ရောက်လာသည်။

နောက်ဆုံး ငြိမ်သက်သွားသော သမုဒ္ဒရာသည် လှိုင်းလုံးများကို ကမ်းခြေဆီသို့ ညင်သာစွာ တွန်းပို့ပြီး လရောင်လှိုင်းများက သဲငွေရောင်ကို ထင်ဟပ်စေသည်။

ကမ်းခြေတွင် ရှုပ်ပွနေသော ခြေရာနှစ်ကြောင်းက လမ်းဘေးမှာ ရပ်ထားသော လင်ကွန်းကားဆီသို့ လမ်းတစ်လျှောက်လုံး ဦးတည်နေခဲ့သည်။

ညနေခင်းလေနုအေးက ချိုမြိန်သော တီးတိုးသံများကို သယ်ဆောင်ကာ အဝေးတစ်နေရာသို့ လွင့်ပျံသွားသည်။

TK Team Chapter 48