Chapter : 35 ( မီး မိန်းကလေး [10] )

Chapter : 35 ( မီး မိန်းကလေး [10] )

နေ့စဉ်နှင့်အမျှ လူအများအပြားသည် ဤလောကမှ ထွက်ခွာသွားကြသည်။ ရှန့်ချန့်ယန်ကြောင့် ဟိုင်ရိ၏ အသက်ရှူသံများသည် 'မိမိကိုယ်ကို အဆုံးစီရင်' ဟူသော စကားလုံးများကို မြင်တိုင်း မသိစိတ်ကပင် ရပ်တန့်သွားတတ်သည်။

သူသည် အခြားသူများ၏ ဆင်းရဲဒုက္ခများကို အသုံးပြုကာ မိမိကိုယ်ကို ကုစားလိုသောကြောင့် မိမိကိုယ်ကို အဆုံးစီရင်ခြင်းသတင်းများကို မကြာခဏ အာရုံစိုက်တတ်ခဲ့၏။

သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် ဤလမ်းစဉ်သို့ လိုက်သွားရမည်ဟုကား သူ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

"အခု သက်သာရဲ့လား"

ဟိုင်ရိက မေးလိုက်သည်။ ဟိုင်ရိသည် ထန်ယင်သည် စိတ်ကျန်းမာရေးမကောင်း၍ မိမိကိုယ်ကို အဆုံးစီရင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်ဟု ပြန်လည်မှတ်မိ၏။ ဖိအားများလွန်းသောကြောင့် ဖြစ်ပုံရသည်။

ဟိုင်ရိကိုယ်တိုင်လည်း စိတ်ကျန်းမာရေးမကောင်း၍ ဤကမ္ဘာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်းဖြစ်သော်လည်း ဤကမ္ဘာသို့ရောက်ပြီးနောက်တွင်မူ များစွာပိုမိုကောင်းမွန်လာသည်ဟု ခံစားရသောကြောင့် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ဤမေးခွန်းကို သူမအား မေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

သို့သော် ထန်ယင်ကမူ ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"ရောဂါက ကျွန်မရဲ့အကြောင်းရင်းမဟုတ်ပါဘူး"

ဟိုင်ရိက အံ့အားသင့်သွားသည်။

ထန်ယင် : "ကျွန်မက ပိုတောင်မိုက်သေးတယ်" 

ဟိုင်ရိက မေးခွန်းများ ထပ်မံမေးရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် သူ၏နောက်ဘက်မှ သံတံခါးဖွင့်သံ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာ၏။ ရှန့်ချန့်ယန်က အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"တံခါးပွင့်ပြီ"

သူ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ့နောက်တွင် မီးလောင်ကျွမ်းထားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ရပ်နေသည်ကို တွေ့မြင်လိုက်ရသဖြင့် လန့်ဖျပ်သွားသည်။ ဟိုင်ရိသည် အမြဲတမ်း စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာသူဖြစ်သော်လည်း ချက်ချင်းပင် သတိပြန်ဝင်လာပြီး ရင်ဘတ်ကို ပုတ်ကာ လန့်နေမှုကို ထိန်းချုပ်လိုက်၏။

၎င်းသည် ဤတာဝန်၏ သေဆုံးသူ ဖြစ်နိုင်ဖွယ်ရှိသည်။ သေဆုံးသူက အဆင်မပြေသော လည်ချောင်းသံဟဲဟဲကို ထုတ်လိုက်၏။ သူမ၏ လည်ချောင်းသည် ပျက်စီးနေသော သံကြိုးများနှယ်ဖြစ်သည်။

"အားလုံးရောက်ပြီလား"

ဟိုင်ရိ : "အင်း၊ အားလုံးရောက်နေပြီ"

ရှန့်ချန့်ယန်က ရယ်မောလိုက်ရာ ဟိုင်ရိက သူ့ကို နာနာဘာဝများနှင့် အမြဲစကားပြောနေခြင်းကို လှောင်ပြောင်သည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

ထန်ယင်ကလည်း ပျော်ရွှင်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

"ရှင်က တကယ်စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတယ်"

ဟိုင်ရိက ပြုံးရင်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြန်ပြောလိုက်၏။ 

"ရိုးရိုးလေးပါ"

သေဆုံးသူ : "ကျေးဇူးပြု၍ ဝင်ကြပါ"

ထန်ယင်က ဟိုင်ရိဘေးတွင်ပင် ရှိနေပြီး အလွန်ဘေးကင်းသော်လည်း တစ်မျိုးတိမ်မြုပ်နေသော အကွာအဝေးကို ထိန်းထားခဲ့သည်။ ဟိုင်ရိတွင် အနည်းနှင့်အများဆိုသလို သတိရှိနေ၏။ ၎င်းသည် ကောင်းမွန်သော လက္ခဏာရပ် လုံးဝမဟုတ်ပေ။

သူသည် သူ့နှင့် ထန်ယင်ကြားမှ အကွာအဝေးကို သဘာဝအတိုင်း ချဲ့လိုက်ပြီး သူမနှင့် စကားပြောဆိုခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။

ဟိုင်ရိသည် ယခင်ကလည်း မိန်းကလေးများ၏ လိုက်ဖမ်းခြင်းနှင့် အရိပ်အမြွက်ပြခြင်းများကို ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးသောကြောင့် ထိုသို့သော အချက်ပြမှုများကို မစိမ်းခဲ့ပေ။ သို့သော် သူသည် ပြတ်ပြတ်သားသား လိင်တူချစ်သူ ဖြစ်ပြီး မိန်းကလေးများကို အဝေးမှသာ ကြည့်ရှုခဲ့ဖူးကာ မည်သည့်အခါမျှ သူတို့နှင့် ကစားဖော်မလုပ်ခဲ့ပေ။

မူလတန်းကျောင်းတုန်းက သူ သင်ယူခဲ့ရသော <Lychee> ဟု အမည်ပေးထားသည့် စာသားတွင် မိခင်တစ်ဦး၏မေတ္တာ၏ ကြီးကျယ်ခမ်းနားမှုကို ဖော်ပြထားသည်။ ဟိုင်ရိသည် ၎င်းကို ဖတ်ရှုပြီးနောက် အံ့ဩမှင်သက်ခဲ့ပြီး ထိုအချိန်မှစ၍ မိန်းကလေးများအပေါ် မှုန်ဝါးဝါးအထင်အမြင်သာ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့၏။

သူ ခံစားမိသည်မှာ သူတို့သည် တောင်တစ်လုံးကဲ့သို့ မြင့်မြတ်သည်ဟုပင်။ ဤအချက်ကြောင့် သူသည် သူ၏အတန်းထဲမှ မိန်းကလေးများနှင့် သိပ်မရင်းနှီးရဲခဲ့ပေ။

ထိုအချိန်သည် သူ၏ လိင်စိတ်ခံယူချက် စတင်ပေါက်ဖွားသော အချိန် ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သည်။ သူသည် မိန်းမလိင်နှင့် ရင်းနှီးလိုသော်လည်း သူတို့ကို ကြောက်ရွံ့ခဲ့ပြီး မည်သည့်လိုလားတောင့်တမှုမျှ မရှိခဲ့ပေ။

အထက်တန်းကျောင်းတုန်းက ဟိုင်ရိသည် မိန်းကလေးဆိုးတစ်ဦး၏ ချစ်ရေးဆိုခြင်းကို ခံခဲ့ရဖူးပြီး ၎င်းသည် မြို့ထဲ သုံးလမ်းတိုင်အောင် လိုက်လံချစ်ခွန်းဖွင့်ခဲ့သည့် အလွန်ပြင်းထန်သော ပုံစံမျိုးဖြစ်သည်။ 

ဟိုင်ရိသည် စက်ဘီးဖြင့် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ထွက်ပြေးခဲ့ပြီး နောက်တစ်နေ့တွင် လူသိရှင်ကြား လိင်တူချစ်သူဖြစ်ကြောင်း ထုတ်ဖော်ပြောဆိုခဲ့၏။

ထိုအချိန်မှစ၍ သူ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုလေးများ လျော့နည်းသွားပြီး ကြီးမားသော စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ပိုမိုများပြားလာခဲ့သည်။ ကောလာဟလများ ပျံ့နှံ့ခဲ့ပြီး သူသည် လူပြောများသောသူ ဖြစ်လာခဲ့၏။

လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက ဟိုင်ရိသည် လူသိများသူတစ်ဦးဟု သတ်မှတ်နိုင်ပြီး သူသည် အမျိုးသားများကို ကြိုက်သည်ဖြစ်စေ၊ အမျိုးသမီးများကို ကြိုက်သည်ဖြစ်စေ သူ၏ ရုပ်ရည်ချောမောမှု ကြောင့်ပင် များစွာဒုက္ခရောက်ခဲ့ရသည်။

ဟိုင်ရိသည် တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ်ပင် သူ့ကိုယ်သူ သနားစိတ်ဝင်နေမိသည်။ ထိုအခိုက်အတန့်မှာပင် စိတ်ထဲသို့ အတွေးတစ်ခု ရုတ်တရက် ဝင်လာ၏။

ထန်ယင်သည် သူ့ကို ဘာကြောင့်များ နှစ်သက်နေရပါသလဲ။ လူမဆန်အောင် ချောမောလှပသည့် ရှန့်ချန့်ယန်က ဘေးတွင် ခန့်ခန့်ညားညား ရပ်တည်နေသည်‌လေ။ သာမန်လူတစ်ဦးဆိုလျှင် ရှန့်ချန့်ယန်ကို ပိုမိုနှစ်သက်ကြမည် မဟုတ်လား။

သူ၏ နာမည်ပျက်ကြောင့်များလား။

ဟိုင်ရိသည် ထိုအကြောင်းကို စဉ်းစားရင်း စဉ်းစားရင်းမှပင် ဒေါသစိတ်များ တရိပ်ရိပ်ထွက်ပေါ်လာသည်။ မည်သည်ကို အခြေခံ၍နည်း။ ရှန့်ချန့်ယန်၏ မည်သည့်အပိုင်းက ဆိုးရွားနေ၍နည်း။

‌

ီးပဲ!

သူ့သားသည် လူဆိုးလူမိုက်တစ်ဦး၏ လှည့်စားခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။ ထပ်ပေါင်းပြောရလျှင် သူ(ရှန့်ချန့်ယန်)သည် အမှန်တကယ် လှည့်စားခံရခြင်း ဟုတ်၊ မဟုတ်ကိုပင် သေချာသိသေးသည် မဟုတ်ပေ။

ရှန့်ချန့်ယန် လှည့်စားခံရသည်လား၊ လှည့်စားခံရခြင်းမဟုတ်သည်လား ဆိုသည်မှာ မေးခွန်းထုတ်စရာပင်။

လှည့်စားခံရသည်ဖြစ်စေ၊ မခံရသည်ဖြစ်စေ ဟိုင်ရိသည် မျက်ရည်များ စီးကျလျက် အဆုံးသတ်ရလိမ့်မည်။

သားလေး၊ မင်း အချစ်ကိုလိုချင်လား ဒါမှမဟုတ် လွတ်လပ်မှုကိုလိုချင်လား။

ဟိုင်ရိသည် ၎င်းကို ဆင်ခြင်တွေးတောနေသည်။ တစ်ဖန် သူ၏စိတ်များ ဂနာမငြိမ်ဖြစ်နေသော်လည်း အဆုံးအရှုံးခံစားမှုကို စတင်ခံစားလာရ၏။

ပြောရမယ်ဆိုရင် လူတွေက ဘာလို့ ဒီလောက် ကွဲပြားကြတာလဲ။

ဟိုင်ရိသည် ရှန့်ချန့်ယန်ကို လက်ဖဝါးထဲ ထည့်ထားပြီး ကွဲသွားမည်၊ အရည်ပျော်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သေချာ ဂရုစိုက်ခဲ့သည်။

ရှန့်ယွီသည် သူ့ကို ရရှိပြီးပြီ၊ သို့ဆိုလျှင် ရှန့်ချန့်ယန်ကို အဘယ်ကြောင့် တန်ဖိုးမထားသနည်း။

ဘာကြောင့်လဲ။ ဟိုင်ရိက သူ့စိတ်ထဲမှာ တွေးလိုက်သည်။ တရားမျှတမှုဆိုတာ မရှိပေ။

လျိုကျယ်သည် ဟိုင်ရိ၏ စိတ်ရှုပ်ထွေးမှုကို သိပုံရသည်။ သူမသည် တည်ငြိမ်စွာပင် ဟိုင်ရိဆီသို့ လျှောက်လာပြီး ထန်ယင်ထံမှ သူ့ကို ခွဲထုတ်လိုက်ကာ မရည်ရွယ်ဘဲ ပြောလိုက်မိ၏။

"ဒီတည်းခိုခန်းက တော်တော်လေး ကောင်းတယ်"

ဟိုင်ရိက ရွှင်ရွှင်ပြုံးရယ်ရင်း

"ဟုတ်ပါတယ်၊ ဟုတ်ပါတယ်"

လျိုကျယ်သည် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာ အခြေအနေတွင် ရှိနေသော်လည်း ရွှင်မြူးနေ၏။

"ဒါက ကြီးမားတဲ့ ဇိမ်ခံအိမ်ကြီးပဲ"

သူတို့သည် သေဆုံးသူ၏နောက်သို့ လိုက်ပါသွားကြရာ ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် တုန်ယင်မှုများ ခံစားရသည်။

အပြင်ဘက်နေရောင်ခြည်သည် တောက်ပပြီး လှပနေသော်လည်း အတွင်းပိုင်းရှိ အအေးဒဏ်နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်နေ၏။ လေအေးပေးစက်မှ လေလှိုင်းတစ်သံသည် ဟိုင်ရိ၏ အရေပြားပေါ်သို့ ချက်ချင်း တိုက်ခတ်လာပြီး ကြက်သီးမွေးညင်းများ ထွက်ပေါ်လာကာ ခဏအကြာတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ဟိုင်ရိသည် ရှန့်ချန့်ယန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် အထူအဝတ်အစားများ မယူဆောင်လာခဲ့ပေ။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် အထုပ်အပိုးများ ထုတ်ပိုးခဲ့ကြ၏။

တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် ပိုမိုပေါ့ပေါ့ပါးပါး ရှိနေကြသည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူတို့၏ လုပ်ရပ်များ၏ အကျိုးဆက်များကို ခံစားရဖွယ်ရှိ၏။

ထန်ယင်ကမူ အဝတ်အစားများ များစွာ ဝတ်ဆင်ထားသည် သိုးမွှေးဆွယ်တာတစ်ထည်၊ ပွင့်နေသော ဂျာကင်တစ်ထည်၊ အတွင်းတွင် အဖြူရောင် တီရှပ်တစ်ထည်နှင့် ဂျင်းဘောင်းဘီတစ်ထည်တို့ ဖြစ်သည်။ သူမသည် ထိုအချိန်တွင် အလွန်နွေးထွေးပုံရသော်လည်း သူမသည်လည်း အအေးဒဏ်ကြောင့် တုန်နေခဲ့၏။

"အေးလိုက်တာ"

ကံမကောင်းစွာဖြင့် ဟိုင်ရိရော၊ ရှန့်ချန့်ယန်ပါ ဘာမှမပြောခဲ့ကြပေ။

လျိုကျယ်ကမူ အချစ်ကို စုဆောင်း၍ သူမအား ပြောလိုက်သည်။

"အအေးဒဏ်ကို ခံစားရတော့မယ်ထင်တယ်"

ထန်ယင် : "ကျွန်မတို့ ဘာလုပ်သင့်လဲ၊ ဒါ ဘယ်လောက်ကြာမှာလဲ"

လျိုကျယ် : "ဒီဇာတ်လမ်းရဲ့ အခက်အခဲကို ကြည့်ရမယ်ထင်တယ်"

'ဒီဇာတ်လမ်းရဲ့ အခက်အခဲက နည်းမှာတော့ လောက်ဘူး'

ဟိုင်ရိက တွေးလိုက်သည်။

အိမ်ထဲမှာ တကယ်ပဲ အေးနေခဲ့၏။ အအေးဒဏ်ကို သဘာဝအတိုင်း သည်းခံနိုင်စွမ်း နည်းပါးသူတစ်ဦးအနေဖြင့် ဟိုင်ရိသည် အအေးဒဏ်ကို ခံစားနေရခြင်းကို မုန်းတီးသည်။

သူ အေးသွားသည်နှင့် ပြန်နွေးလာရန် အလွန်ခက်ခဲ၏။ ၎င်းသည် အလွန်ပင် စိတ်ရှုပ်စရာ ကိစ္စဖြစ်သည်။

ဟိုင်ရိကို အနှောင့်အယှက်အဖြစ်ဆုံးသည်ကား ထိုဇာတ်လမ်းသည် ရှန့်ချန့်ယန်နှင့် ပတ်သက်မှုရှိ၊ မရှိ သူ မသိခြင်းပင်။

ပိုမိုနီးနီးကပ်ကပ် တွေးကြည့်လျှင် နောက်ဆုံးဇာတ်လမ်းမှာ ရှန့်ချန့်ယန်က လူသတ်သမားကို ကြိုတင်သိနေပုံရ၏။ သူသည် ပုံမှန်လူတစ်ယောက်ထက် အသိပညာ ပိုများပေသည်။

ဟိုင်ရိ၏ပင်ကိုယ်သိစိတ်က ရှန့်ချန့်ယန်နှင့် ဤဇာတ်လမ်းကြား ဆက်နွှယ်မှုရှိကြောင်း သူ့ကို ပြောပြသည်။ သူသည် မည်သူမျှ မသိနိုင်သော လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုကို ဖုံးကွယ်ထား၏။

သို့သော် ၎င်းကလည်း အဓိပ္ပာယ်မရှိပေ။ ပြဇာတ်ကို ပရိသတ်များစွာ မြင်ဖူးကြသည်။ ၎င်းသည် တကယ်တမ်း ဇာတ်လမ်းတစ်ခုဖြစ်ပါက လူတိုင်း သိသင့်သည် မဟုတ်ပေလား။

ဟိုင်ရိသည် ဒေါသအပြည့်ဖြင့် သေဆုံးသူ၏နောက်သို့ ဧည့်ခန်းသို့ လိုက်သွားသည်။ ကော်ဇောအလယ်တွင် ရပ်နေသော သေဆုံးသူက ပြန်လှည့်ကြည့်၏။

ဟိုင်ရိသည် မသိစိတ်ကပင် ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်ပြီး ကျန်သူများကမူ ရပ်မြဲအတိုင်း ရပ်နေကြသည်။ ရှန့်ချန့်ယန်က ကြည့်လိုက်ပြီး ဟိုင်ရိသည် သူ့ကို မျက်လုံးချင်းဆုံလိုက်၏။ ရှန့်ချန့်ယန်က သူ၏အမြင်ကို ပြန်လည်ပြောင်းလဲလိုက်သည်။

သေဆုံးသူ : "အားလုံးကို ကြိုဆိုပါတယ်၊ နောက်တစ်ဆင့်ကတော့ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်လက္ခဏာတွေကို ရွေးချယ်ပြီး ဇာတ်ညွှန်းကို ဖတ်ဖို့ အချိန်ပါပဲ"

ဟိုင်ရိသည် ဤအချိန်မှစ၍ အနည်းငယ် စိုးရိမ်လာသည်။ သူ၏ဖုန်းကို ထုတ်ကာ အိမ်ရှိ ဝိုင်ဖိုင်သို့ ချိတ်ဆက်ပြီး ဝက်ဘ်စာမျက်နှာသို့ ဝင်ရောက်လိုက်သည်။ ဇာတ်ကောင်များကို မြင်သည်နှင့် သူ၏စိုးရိမ်ပူပန်မှုမှာ ပိုမိုမြင့်တက်လာ၏။

ဖခင်၊ ရည်းစားဟောင်း၊ လက်ရှိရည်းစား၊ ပြဇာတ်ရုံပိုင်ရှင်နှင့် ပန်းချီဆရာ။

ဤဇာတ်ကောင်အနည်းငယ်သည် ရှန့်ချန့်ယန်၏ ပြဇာတ်တွင် အားလုံး ပါဝင်ခဲ့ကြသည်။

ဟိုင်ရိသည် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေပြီဖြစ်၏။ သူ၏အကြီးမားဆုံးပြဿနာမှာ မည်သူ့ကို ရွေးချယ်ရမည်ကို မသိခြင်းပင်။ ဤဇာတ်လမ်းသည် ကိုင်တွယ်ရန် မလွယ်ကူကြောင်း သူ၏ပင်ကိုယ်သိစိတ်က ကြိုတင်ခံစားမိနေသည်။

သူ ရပ်တန့်နေစဉ်တွင် သူ၏ဘေးနားရှိ ဆိုဖာပေါ်တွင် ရှန့်ချန့်ယန် ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားလိုက်သည်။ သူသည် ဖုန်းကို သူ၏လက်ထဲမှ လျင်မြန်စွာ ဆွဲယူကာ တစ်ချက်ထိပြီး ပြန်ပစ်ပေးလိုက်၏။

သူ၏လှုပ်ရှားမှုများမှာ အလွန်လျင်မြန်သဖြင့် မည်သူမျှ မမြင်လိုက်ကြပေ။

ဟိုင်ရိ သူ၏ဖုန်းကို ပြန်ရသောအခါ ဇာတ်ကောင်တစ်ဦးကို ရွေးချယ်ပြီးဖြစ်သည်။

[ ပန်းချီဆရာ ]

ဟိုင်ရိ : ...

ကောင်းပြီ၊ ပန်းချီဆရာပေါ့။ သူ့သားရွေးတဲ့ ဘယ်ဟာမဆို ရတာပဲ။

လူတိုင်း သူတို့၏ဇာတ်ကောင်များကို ရွေးချယ်ပြီး ဇာတ်ညွှန်းများ ဖတ်နေချိန်တွင် ဟိုင်ရိသည် ရှန့်ချန့်ယန်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် သူ၏ဇာတ်ညွှန်းကို တိတ်ဆိတ်စွာ ဖတ်နေ၏။

သူ၏နှာတံက မြင့်မားပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်များက အနည်းငယ် အောက်သို့ ကွေးညွတ်နေကာ သူ၏မျက်နှာအမူအရာမှာ တည်ငြိမ်သည်။ သူသည် သူ၏ဖုန်းကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးနှင့် အလေးအနက်မထားဘဲ လှိမ့်ကြည့်နေ၏။

ထိုအခါမှသာ ဟိုင်ရိသည် သူ၏ဇာတ်ညွှန်းကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် တာဝန်ဘား ကို တိုက်ရိုက်လှန်လိုက်ရာတွင် ရေးထားသည်ကို တွေ့ရ၏။

[ သင်၏ တာဝန်မှာ လူသတ်သမားကို ရှာဖွေရန် ]

'ငါ လူသတ်သမား မဟုတ်ဘူးပဲ'

ဟိုင်ရိက တွေးလိုက်၏။

ထို့အပြင် ရှန့်ချန့်ယန်သည်လည်း မဟုတ်ဘူးဟူ၍ သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

🌟🌟🌟