Ch 18

အမြောက်စာ ခယ်မလေးအဖြစ် ကူးပြောင်းသွားခြင်း

အပိုင်း ၁၈

"ညီမ ဘာမှမပြောပါဘူး"

စုရှီသည် အပြစ်ကင်းစင်ဟန်ရှိသော မျက်နှာထားဖြင့် ကောင်းကင်သို့ မော့ကြည့်လိုက်ရာ ယနေ့ည၏ လှပသော လရောင်ကို လွဲချော်လိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေသည်။

သို့သော် ရှီးယန်နန်သည် မည်သို့သောလူစားမျိုးဖြစ်သနည်း။ ငယ်စဉ်ကတည်းက လူတို့၏ မျက်နှာအမူအရာကို ဖတ်နိုင်သည့် သူ၏ အရည်အသွေးကို ထည့်မပြောလျှင်ပင် စစ်တပ်အတွင်း နှစ်ပေါင်းများစွာ အတွေ့အကြုံများကြောင့် ထက်မြက်သော ဖောက်ထွင်းသိနိုင်စွမ်းကို ပျိုးထောင်နိုင်ခဲ့သည်။

"ဟုတ်လား?" ရှီးယန်နန်၏ အသံမှာ ပြောင်းလဲသွားခြင်းမရှိဘဲ သူက စုရှီကဲ့သို့ပင် ခေါင်းကိုလှည့်၍ ကြယ်ရောင်စုံသော ကောင်းကင်ကြီးကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ် !"စုရှီသည် သူမအစ်ကိုက အကြောင်းစုံကို နက်နက်နဲနဲ မစူးစမ်းသည့်အတွက် ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"မနက်ဖြန်ဆို ဝမ်ခွမ်က အပြည့်အဝ သက်သာသွားလောက်ပြီ၊ ညီမလေးလည်း ကျောင်းပြန်သွားသင့်တယ်။ ခွင့်ရက်အကြာကြီးယူတာ မကောင်းဘူး၊ ပြီးတော့ ဒဏ်ရာရတဲ့သူကို ပြုစုရမယ့် အကြမ်ဖျင်းလောက်ကို ငါတို့အားလုံး နားလည်ပါတယ်။" ရှီးယန်နန် က စကားလမ်းကြောင်းလွှဲလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့" စုရှီ၏ အသံမှာ အနည်းငယ် တောင့်တင်းနေခဲ့သည်။

ရှီးယန်နန်က ထပ်ပြောလိုက်သည်။ "စကားမစပ်၊ ညီမလေးဆီမှာ မက်မွန်ဝိုင် ရှိသေးလား။ ရှိရင် အစ်ကို့အတွက် နည်းနည်းယူခဲ့ပေး။"

"ဟုတ်ကဲ့" စုရှီက အနည်းငယ် တောင့်တင်းသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ရှိတာပေါ့၊ မြေအောက်ခန်းထဲမှာ သိမ်းထားတယ်။ စည်နှစ်လုံးရှိတယ်၊ ကြိုက်သလောက်သာ ယူသွားလိုက်။" စုရှီသည် သူမ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သော အရာတစ်ခုအကြောင်း ပြောသောအခါ စိတ်အေးလက်အေးဖြစ်သွားပြီး သူမ၏ မိသားစုကို ကြွားလုံးထုတ်ချင်စိတ် ပေါ်လာသည်။

"အစ်ကိုကြီးအပေါ်ထားတဲ့ ငါ့ရဲ့ခံစားချက်တွေကို ညီမလေး ဘယ်တုန်းက သိသွားတာလဲ"

ရှီးယန်နန်သည် ညကောင်းကင်သို့ မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူ့မေးရိုးမှာ တင်းမာနေပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ပုံရိပ်ကို ဖော်ပြနေသည်။ သူက စုရှီကို မကြည့်ပေ။ သူသည် သာမန်မိသားစုကိစ္စများကို ဆွေးနွေးနေသကဲ့သို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ညီမ သိတာကြာပြီ"

စုရှီသည် ဤစကားများကို ပြောပြီးနောက် သူမ လွှတ်ခနဲ ပြောမိသွားကြောင်း နောက်ကျမှ သဘောပေါက်သွားသည်။ သူမ၏ ဦးခေါင်းသည် နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ သက်တမ်းရှိ မမ်မီရုပ်ကဲ့သို့ တောင့်တင်းသွားပြီး ကြယ်ရောင်စုံသော ကောင်းကင်အောက်မှ ထိုလူသားကို မော့ကြည့်ရန် ဖြည်းညှင်းစွာ လှည့်လိုက်သည်။ 'သွားပြီ!

သူမ ပါးစပ်က လွှတ်ခနဲ ထွက်သွားခဲ့ပြီ!'

'ဒုတိယ အစ်ကိုက အရမ်းဉာဏ်များတာပဲ!'

"ဘယ်တုန်းက သိသွားတာလဲ"

ရှီးယန်နန်သည် ခေါင်းငုံ့ကာ သူ့ညီမကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ပေါက်စီလုံးလေးကဲ့သို့ ရှုံ့မဲ့နေပြီး မယုံနိုင်သည့်ပုံစံ ဖြစ်နေသည်။ သူ၏ နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ်ကွေးသွားပြီး ရောထွေးနေသော ခံစားချက်များက သူ့နှလုံးသားထဲသို့ လွှမ်းမိုးသွားသည်။ သူက ဘာမှမဖြစ်သလို ဟန်ဆောင်ကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ထပ်မေးလိုက်သည်။

စုရှီက သူမ အစကတည်းက သိခဲ့သည်ဟု ပြောနိုင်ပါ့မလား။ လုံးဝမဖြစ်နိုင်ပေ။

သို့သော် သူမ သူ့ကိုလည်း မလှည့်စားချင်ပေ။

သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် စု မိသားစုကို သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်မိသားစုအဖြစ် မှတ်ယူထားပြီးဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ ရေခဲတုံးကို ခွဲချေရန် အခွင့်အရေးတစ်ခု ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သည်။

ထိုသို့ စိတ်ထဲတွင် တွေးပြီး စုရှီသည် အသက်ကိုပြင်းပြင်းရှူလိုက်သည်။

"သမီးလည်း သေချာမသိဘူး၊ ခံစားမိရုံလေးပါ။ ဒုတိယအစ်ကိုက အစ်ကိုကြီးကို သဘောကျတာလား။ ချစ်သူတွေလိုမျိုးလားဟင်။"

"ဟုတ်တယ်၊ အရမ်းပဲ"

သူ့အသံသည် ကျယ်လောင်ခြင်းမရှိသော်လည်း ခိုင်မာနေသည်။

"အိုး၊ ကောင်းတာပေါ့"

"ညီမလေး စိတ်မရှိဘူးလား"

"ဘာလို့ စိတ်ထဲထားရမှာလဲ။ ဒုတိယအစ်ကိုနဲ့ အစ်ကိုကြီး ပျော်နေရင်ပြီးတာပဲ။"စုရှီသည် မတ်တပ်ရပ်ရသည်မှာ အနည်းငယ် ပင်ပန်းလာသဖြင့် ပြတင်းပေါက်အနီးရှိ သစ်သားထိုင်ခုံပေါ်တွင် ခြေထောက်ချိတ်ထိုင်လိုက်သည်။

ရှီးယန်နန်သည် သူ့ညီမဖြစ်သူက ယောက်ျားနှစ်ယောက် ချစ်ကြိုက်သည့်အပေါ် အမြင်ကျယ်ကြောင်း နှစ်ပေါင်းများစွာကတည်းက သိခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုစဉ်က သူမသည် ငယ်ရွယ်ပြီး နားမလည်သေးသောကြောင့် ယောက်ျားနှစ်ယောက် အတူတူနေခြင်းက ဘာကိုဆိုလိုသည်ကို အပြည့်အဝ နားလည်ချင်မှ နားလည်ပေလိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့် ထိုနောက်ပိုင်းတွင် သူသည် ထိုကိစ္စကို သူမအား ထပ်မမေးတော့ပေ။ မမေးချင်သလို မမေးရဲခဲ့ခြင်းလည်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူ လုံးဝမမျှော်လင့်ထားသည်မှာ သူ့ညီမဖြစ်သူ အသက် ၂၀ ပြည့်လုနီးပါးအရွယ်၊ လောကကြီးအကြောင်းကို ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ နားလည်နေပြီဖြစ်သော နှစ်တွင် သူမသည် လူ့အသိုင်းအဝိုင်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ရှုတ်ချကြသော သူ၏ ထူးခြားသည့် ခံစားချက်များကို လက်ခံရန် ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ရှီးယန်နန်သည် သူ့လည်ချောင်းထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခု တစ်ဆို့နေသကဲ့သို့ ထူးဆန်းသော ခံစားချက်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ချဉ်ပြုံးပြုံး ခံစားမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပြီး သူ့ရင်ဘတ်သည် ထုံကျင်ကျင်ဖြစ်ကာ ဝမ်းနည်းခြင်းနှင့် ပျော်ရွှင်ခြင်းတို့ ရောနှောနေသော ခံစားမှုမျိုး ဖြစ်နေသည်။

သူသည် သူ့ညီမ၏ မျက်လုံးများကို စေ့စေ့မကြည့်ရဲဘဲ မျက်ရည်များ အလွယ်တကူ မစီးကျစေရန် ခေါင်းမာစွာ မေးစေ့ကို မော့ထားလိုက်သည်။ သူက အဆက်အစပ်မရှိဘဲ ပြောချလိုက်သည်။

"ညီမလေးသိလား၊ ငါသာ အစ်ကိုကြီးနဲ့ အတူရှိနေရင် လူတိုင်းက ငါတို့ကို ရွံစရာကောင်းတယ်၊ လူမိုက်လုပ်နေတယ်၊ ကလေးတောင်မရနိုင်ဘူးလို့ ထင်ကြလိမ့်မယ်။ ပြီးတော့ ငါတို့နှစ်ယောက်ကြားက ကိစ္စတွေကို တခြားသူတွေသိသွားရင် ညီမလေးတို့အားလုံးလည်း ထိခိုက်နစ်နာရမှာ၊ ပြီးတော့ ငါ…"

"အဲ့တော့ ဘာဖြစ်လဲ"

စုရှီသည် သူ့စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်ပြီး လက်ဖဝါးအရွယ်အစားရှိသော သူမ၏ မျက်နှာလေးကို မော့ကာ ရှီးယန်နန်၏ ဘေးသို့ ရွှေ့သွားသည်။ "ဒုတိယ အစ်ကိုက ရှဲ့ကျန်း၊ ဝမ်ခွမ်တို့လို တခြားယောက်ျားတွေကို သဘောကျမှာလား၊ ဒါမှမဟုတ်…"

"ဘယ်ဟုတ်ပါ့မလဲ"

သူ၏ ပုံမှန် နက်ရှိုင်းပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အသံထဲတွင် စော်ကားခံရသည့်အပေါ် မကျေမနပ်ဖြစ်မှု ရှားရှားပါးပါး ပါဝင်နေခဲ့သည်။

"ဒါဆို ဒုတိယအစ်ကိုက အစ်ကိုကြီးကို ချစ်လား"

"ချစ်တာပေါ့"

"ဒါဆို ပြီးပြီလေ။ အစ်ကိုတို့နှစ်ယောက်က ယောက်ျားတစ်ယောက်ကို ချစ်မိသွားတာပဲ။ ဒါက ဘယ်သူ့ကိုမှ မထိခိုက်နိုင်ဘူး။" စုရှီသည် ရုတ်တရက် လက်ဆန့်ကာ ရှီးယန်နန်ကို ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး သူ့ကျောကို နှစ်သိမ့်သလို ပုတ်ပေးလိုက်သည်။ သူမက ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

 "အစ်ကို၊ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို သဘောကျတာ ဘာမှမှားစရာမရှိဘူး။ ဒုတိယအစ်ကိုနဲ့ အစ်ကိုကြီး ပျော်နေသရွေ့ ညီမလေးလည်း ပျော်တယ်။"

ရှီးယန်နန်သည် အရွယ်ရောက်လာပြီးနောက် သူ့ညီမဖြစ်သူဆီမှ ဤကဲ့သို့ ပွေ့ဖက်ခြင်းကို မခံရသည်မှာ အချိန်အတော်ကြာပြီဖြစ်သည်။

စုတုန် သူ့ကို ပြန်ခေါ်လာစဉ်က ထိုမိန်းကလေးသည် ၂ နှစ်သာရှိသေးပြီး ကောက်ညှင်းကျည်တောက်လေးကဲ့သို့ ချစ်စရာကောင်းကြောင်း သူ မှတ်မိနေသည်။

စုတုန်၏ နောက်သို့ လိုက်ခြင်းအပြင် သူသည် ဤမိန်းကလေးငယ်နှင့်အတူ နေရသည်ကိုလည်း ကြိုက်နှစ်သက်သည်။ ၂ နှစ်အရွယ် ကောက်ညှင်းကျည်တောက်လေးက "ဒုတိယအစ်ကို" ဟု ခေါ်လိုက်သည့်အချိန်မှစ၍ သူမသည် သူ၏ တာဝန်ဖြစ်သည်ကို သူသိခဲ့သည်။

သူ့အစ်ကိုကြီးအပြင် သူမသည် အရေးအကြီးဆုံးသော မိသားစုဝင်ဖြစ်သည်။

သူတို့ အရွယ်ရောက်လာသည်နှင့်အမျှ ထိုသို့သော ရင်းနှီးသည့်အပြုအမူများ ရှားပါးလာသည်။

ဤခေတ်တွင် စိတ်ခံစားမှုများကို ဖော်ပြခြင်းသည် များသောအားဖြင့် ချုပ်တည်းထားကြသောကြောင့် ရှီးယန်နန်သည် အနည်းငယ် မလုံမလဲဖြစ်ကာ လက်နှစ်ဖက်ကိုမလိုက်ကာ သူ့မျက်လုံးများထဲတွင် အပြုံးတစ်ပွင့် ပျံ့နှံ့သွားသည်။ သူက ထိုမိန်းကလေး၏ ခေါင်းကို စနောက်ပြီး ထိုးကာ ပြောလိုက်သည်။

"မြန်မြန်လွှတ်တော့။ အသက်ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ။ ချွဲနွဲ့ချင်သေးတာလား။ ရှက်စရာကြီး။"

စုရှီသည် နောက်ဆုတ်လိုက်ပြီး အသံနင်သွားသည်။ "ဟုတ်ပါပြီ၊ ဟုတ်ပါပြီ၊ သိပါပြီ။ အစ်ကို့ရဲ့ အပွေ့အဖက်တွေက အခုချိန်ကစပြီး အစ်ကိုကြီးအတွက်ပဲ သီးသန့်ဖြစ်သွားပြီပေါ့။ ညီမကတော့ တစ်ယောက်တည်း အထီးကျန် ဆင်းရဲရှာတာပေါ့။ ဟင့်… ဟင့်… ဟင့်။"

"အစုတ်ပလုတ်မလေး၊ ဟန်ဆောင်မနေနဲ့"

ရှီးယန်နန်သည် ရယ်မောကာ ဆူလိုက်သော်လည်း သူ့စိတ်အခြေအနေမှာ ထူးထူးခြားခြား ပေါ့ပါးနေခဲ့သည်။

သူသည် အမြဲတမ်း ပုန်ကန်တတ်သူဖြစ်ပြီး အခြားသူများ၏ အမြင်ကို သိပ်ဂရုမစိုက်ပေ။ သူ၏ အရေးအကြီးဆုံးသော မိသားစုဝင်များ (သူ့ညီမနှင့် အဖွား) က သဘောတူသရွေ့ အခြားသူများ မည်သို့ထင်သည်ကို သူဂရုမစိုက်ပေ။

သူသည် အမြဲတမ်း ကံကောင်းခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ သူသည် ကျေးဇူးတင်စိတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ဤသို့သော မိသားစုမျိုးရှိသည့်အတွက် သူ မည်မျှ ကံကောင်းလိုက်သနည်း!!!

"အစ်ကို၊ အစ်ကို ဘာမှမပြောပြရသေးဘူးနော်၊ အစ်ကိုကြီးနဲ့ တွဲနေတာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ"

စုရှီက အတင်းအဖျင်းပြောလိုသော မျက်နှာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ဘာလို့ အများကြီးမေးနေတာလဲ" ရှီးယန်နန်သည် ချဉ်းကပ်လာသော ထိုမိန်းကလေးငယ်၏ ခေါင်းကို တွန်းထုတ်လိုက်ပြီး သူမနှင့် မည်သည့်အရာကိုမျှ မျှဝေရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိသည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။

"သိချင်လို့ပါ အစ်ကိုရယ်၊ ပြောပြပါနော်"

"မပြောဘူး" ရှီးယန်နန်သည် သူ့စိတ်ခံစားချက်များကို ပြန်စုစည်းပြီးဖြစ်၍ ယခင်ကဲ့သို့ စိတ်မသက်မသာ မဖြစ်တော့ပေ။ တကယ်တမ်းတွင် သူသည် ယခုအခါ အတော်လေး စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်ကွေးညွတ်မှုမှာ ဘယ်တော့မှ ကျမသွားခဲ့ပေ။

"မပြောရင်လည်း နေပေါ့။ ညီမ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို တွေ့တဲ့အခါ ဒုတိယအစ်ကို့ကိုလည်း ပြောပြမှာမဟုတ်ဘူး။"

"မင်း လုပ်ရဲလား"

"ညီမ ကြောက်စရာ ဘာရှိလို့လဲ"

"မင်းအသက်က ဘယ်လောက်ရှိလို့လဲ။ အခုတောင် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ရှာဖို့ ပြောနေပြီ။ ငါခွင့်မပြုဘူး။"

ရှီးယန်နန်၏ အပြင်ထွက်ပေါက်ဆီသို့ လှမ်းနေသော ခြေလှမ်းများသည် ချက်ချင်းရပ်တန့်သွားပြီး သူလှည့်လာသောအခါ သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်ကွေးညွတ်မှုမှာ ပြားချပ်သွားသည်။

စုရှီသည် တခစ်ခစ်ရယ်မောလိုက်ပြီး သူမ အစ်ကိုကို ကျော်ဖြတ်ကာ လှေကားဝိုင်းဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ဦးတည်သွားသည်။ "သမီး ၁၉ နှစ်ရှိပြီ၊ လူကြီးဖြစ်နေပြီ။ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ရှာတာ ဘာမှားလို့လဲ။ ဒုတိယအစ်ကိုလည်း ရည်းစားရှိနေတာပဲ မဟုတ်လား"

"မင်းနဲ့ငါက ဘယ်လိုလုပ်တူမှာလဲ"

စုရှီသည် ဒေါသထွက်ဟန်ဆောင်လိုက်သည်။ သူမ လှေကားမှ ဆင်းလာစဉ် လိုက်မီတော့မည့် သူမ၏ ဒုတိယ အစ်ကိုဘက်သို့ လှည့်ကာ တိုင်တန်းလိုက်သည်။ "ဘာက မတူလို့လဲ"

တကယ်တော့ စုရှီသည် သူမ၏ ဒုတိယအစ်ကိုကို စနောက်နေခြင်းသာဖြစ်ပြီး အထူးသဖြင့် ခုနက သူ့ စိတ်အခြေအနေမှာ အတော်လေး ဆိုးရွားခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သူမတွင် ချစ်သူရှာရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိပေ။ နောက်ဆုံးတော့ သူမသည် ငယ်သေးသည်။ ထို့အပြင် သူမ၏ ယခင်ဘဝတွင် တစ်သက်လုံး ယောက်ျားလေးဆန်ဆန်နေခဲ့ပြီး ချိန်းတွေ့ချင်သည့်အရွယ်ကို ကျော်လွန်ခဲ့တာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ သင့်တော်သောသူကို မတွေ့ပါက အဘယ်ကြောင့် အိမ်ထောင်ပြုရန် ဒုက္ခခံနေမည်နည်း။

"ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ငါသဘောမတူဘူး။ သေချာလမ်းလျှောက်၊ ချော်မလဲစေနဲ့။"

ရှီးယန်နန်သည် သူ့ညီမ လှေကားမှ ဆင်းလာစဉ် သူ့ကို စကားပြောနေသည်ကို ကြည့်နေခဲ့သည်။

သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို လျစ်လျူရှုက အမီလိုက်ရန် ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် အလျင်အမြန် လျှောက်လိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါပြီ၊ ဟုတ်ပါပြီ၊ အစ်ကိုက အရမ်းချုပ်ချယ်လိုက်တာ။ ညီမ… အား"

စုရှီသည်လှေကား၏ နောက်ဆုံးအထစ်အနည်းငယ်တွင် ခြေချော်သွားပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ယိမ်းယိုင်ကာ လဲကျသွားသည်။

လှေကားသည် အလွန်ကျယ်သည်။ သူမ လဲကျသောအခါ စုရှီ၏ ရမ်းခါနေသော လက်များသည် လက်ရန်းကို မဆွဲကိုင်နိုင်ဘဲ သူမသည် မှောက်လျက်အနေအထားဖြင့် လိမ့်ကျသွားသည်။

စုရှီသည် သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ငိုကြွေးကာ ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူမသည် သေချာပေါက် မျက်နှာဖြင့် မှောက်လျက် လဲကျမည်ဖြစ်ပြီး သူမ၏ နတ်သမီးလေးကဲ့သို့ မျက်နှာလေးသည် ပျောက်ကွယ်သွားတော့မည်ဟု တွေးလိုက်မိသည်။

အား၊ အရမ်းနာမှာပဲ!!!

သို့သော် နာကျင်မှုသည် ရောက်မလာခဲ့ပေ။ ထိုအစား သူမ၏ မျက်နှာသည် မြက်ပင်များ၏ အေးမြသောရနံ့သင်းနေသည့် ကျယ်ပြန့်သော ရင်ခွင်တစ်ခုထဲသို့ နစ်မြုပ်သွားသည်။

သူမကို ကယ်တင်လိုက်တာလား။

ဒုတိယ အစ်ကို!

ဒုတိယ အစ်ကိုက 'စစ်ဘုရင်' ဆိုတဲ့ ဘွဲ့ကို ဆက်ခံမယ့် ရွေးချယ်ခံရတဲ့ စစ်သားတစ်ယောက် ဖြစ်ရကျိုးနပ်ပါပေတယ်။ ဒီလိုအခြေအနေမှာတောင် သူမကို ဖမ်းနိုင်ခဲ့တယ်။

စုရှီ၏ မျက်နှာလေးသည် မြေကြီးနှင့် မထိခဲ့ပေ။ ချွဲနွဲ့ကစားနေသော ကလေးတစ်ယောက်လို သူမသည် ထိုကျယ်ပြန့်သော ရင်ခွင်ထဲတွင် တိုးဝှေ့ကာ ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပြီး တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

" အစ်ကိုက တကယ်တော်တာပဲ။ အစ်ကို့ရဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်က ကောင်းတဲ့အတွက် ညီမ ချိန်းတွေ့တာကို ယာယီရှောင်ကြဉ်ပေးနိုင်ပါတယ်။"

"ဘယ်သူ့ကို 'အစ်ကို' လို့ခေါ်နေတာလဲ"

စုရှီသည် အစ်ကို့ခန္ဓာကိုယ်က ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ကျောက်တုံးလို မာကျောသွားတာလဲဟု သိချင်နေစဉ်မှာပင် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမကို နောက်မှ ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။

စုရှီသည် အနည်းငယ် တွေဝေစွာဖြင့် သူမ၏ ကော်လံစကို ကိုင်ထားသောသူကို ကြည့်ရန် လှည့်လိုက်သည်။ သူမ ဒုတိယ အစ်ကိုဖြစ်သူ၏ မှင်ကဲ့သို့ မည်းနက်နေသော မျက်နှာနှင့် ဆုံလိုက်သောအခါ သူမ ပေါက်ကွဲသွားတော့သည်!

ထို့နောက် သူမသည် စက်ရုပ်တစ်ရုပ်ကဲ့သို့ သူမ၏ ခေါင်းကို တဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်လိုက်သည် : "ကလစ်၊ ကလစ်၊ ကလစ်"

သူမ စောစောက နှောင့်ယှက်အသားယူလိုက်တဲ့ ကယ်တင်ရှင်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

သူမသည် ရှဲ့ကျန်း၏ ချောမောသော မျက်နှာနှင့် မျက်လုံးချင်းဆုံသွားသည်။ ထိုလူသည် ရှင်းလင်းသော မျက်နှာသွင်ပြင်၊ ထင်းနေသော နှာတံနှင့် တင်းတင်းစေ့ထားသော ပါးလွှာသည့် နှုတ်ခမ်းများဖြင့် သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိ ချောမောလှသည်။ သူ့အကြည့်သည် စုရှီ၏ အကြည့်နှင့် ဆုံသောအခါ နက်မှောင်နေပြီးသား မျက်ဆံများသည် အတောက်ပဆုံးသော မဟူရာကျောက်မျက်ကဲ့သို့ ပိုမိုနက်ရှိုင်းသွားပြီး စုရှီ၏ ပုံရိပ် ထင်ဟပ်နေသည်။

ထိုအချိန်တွင် သူတို့အတွက် အချိန်သည် ခေတ္တရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

စုရှီ၏ စိုက်ကြည့်ခြင်းကို ခံနေရသော ထိုလူ၏ မျက်နှာသည် တဖြည်းဖြည်း နီမြန်းလာမှ စုရှီ သတိပြန်ဝင်လာတော့သည်။

သူမ၏ စောစောက မဆင်မခြင် ပြုမူခဲ့သည်ကို ပြန်တွေးမိသောအခါ စုရှီ ဆိုးရွားစွာ ခံစားလိုက်ရသည်။

သူမက အဲ့ဒီလူကြီးကို ဖက်လိုက်မိတာလား။

သူ့ခါးက တကယ်ကို သေးသွယ်တာပဲ! မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး! စုရှီ၊ နင်က ဘယ်လိုရှုပ်ထွေးတဲ့ ရုပ်ရှင်မျိုးကို စိတ်ကူးယဉ်နေတာလဲ။

သူမက သူ့ရင်ဘတ်ကိုတောင် ပွတ်သပ်လိုက်မိသလိုပဲ။

စုရှီ ကြောက်လန့်တကြားဖြစ်သွားသည်!!!

အား၊ အား၊ အား… ကယ်ကြပါဦး!!!