Chapter 21 ( End )

အဲဒီနေ့က ထိပ်ဆုံးသတင်းက မှတ်ချက်တစ်ခုပဲ။

[ အံ့ဩစရာ! အလုပ်ကိုပဲ ဦးစားပေးတဲ့ ဥက္ကဌဖုက ငါတို့ရဲ့ ဥက္ကဌလော့ကို နေ့ခင်းကြောင်တောင် ပွေ့ခေါ်သွားပြီ ]

ဒီအတောအတွင်းမှာ ငါက ဖုရန်ရဲ့ပခုံးကို အားရပါးရ ထုနေတယ်။ ငါ့အသံက တုန်ယင်နေတယ်။

"ပြန်ချပေး!"

ငါ သူ့ကို အော်လိုက်တော့ ငါ့အသံက မထိန်းချုပ်နိုင်လောက်အောင် တုန်ယင်နေပြီး မျက်ရည်တွေတောင် ပါနေသေးတယ်။

သူက ငါ့ရဲ့ခြေကျင်းဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး မလွှတ်ပေးဘူး။

ချွေးတွေက သူ့ဆီကနေ ငါ့ခါးပေါ်ကို စီးကျလာပြီး အိပ်ရာခင်းတွေထဲကို စိမ့်ဝင်သွားတယ်။

"မင်း လူဆိုး! မင်း ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲဆိုတာ သိတယ်လို့ မင်း မပြောခဲ့ဘူးလား"

ဒီတစ်ခါတော့ ပုံမှန်အေးဆေးတည်ငြိမ်နေတတ်တဲ့ ဖုရန်က စိတ်ရှုပ်ထွေးနေတယ်။ 

"ငါက အပြည့်အဝအမှတ်အသား‌ပေးနည်းကို သင်ခန်းစာကြည့်ခဲ့တာ" 

သူ ပြောနေရင်းနဲ့ပဲ သူက နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် အားပြင်းပြင်းနဲ့ လှုပ်ရှားလိုက်တယ်။

ငါ့ကိုယ်ခန္ဓာက အားအင်တွေ ကုန်ဆုံးသွားပြီး သူက ငါ့ကို အလွယ်တကူပဲ လှန်လိုက်တယ်။

"ဖုရန်၊ ငါတို့ လမ်းခွဲကြပြီ! အခုပဲ လမ်းခွဲကြမယ်!"

သူ ဘာမှပြန်မပြောဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငါ သူ့ကို လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ သူ့မျက်လုံးတွေက နီနေပြီ။

"ချီးပဲကွာ!"

အားပြင်းပြင်းနဲ့ လှုပ်ရှားလိုက်ပြီးတော့ သူ ငါ့ရဲ့လည်ပင်းနောက်က ဂလင်းကို ကိုက်လိုက်တယ်။

ပထမဆုံးအကြိမ်အနေနဲ့ အရက်နံ့ပြင်းပြင်းနဲ့ စတော်ဘယ်ရီရနံ့က လုံးဝရောနှောသွားခဲ့တယ်။

~ The End ~