Chapter 17

ငါ့အမေ ပြန်ရောက်လာပြီးနောက်မှာ ဖုရန်က အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ တစ်ပတ်လုံးလုံး ငါ့အိမ်ကို နှင်းဆီနီတွေ နေ့တိုင်း ပို့နေခဲ့တယ်။

ငါ့အမေက ငါ့ကို စနောက်ပြီး 

"ဘယ်သူလဲ၊ အမြင်ကောင်းတဲ့ ကံကောင်းတဲ့သူက" 

ငါ ဒေါသထွက်သွားတယ်။ နှင်းဆီပွင့်ဖတ်တွေ အပြည့်ပါတဲ့ ကားတစ်စီးကို မှာပြီး ဖုရန်ရဲ့ကုမ္ပဏီရှေ့မှာ သူ့ကို နှင်းဆီတွေနဲ့ ငြင်းလိုက်တယ်။

ငါ ဒေါသတကြီးနဲ့ သူ့ကို စာပို့လိုက်တယ်။ 

"မင်း ကုမ္ပဏီရှေ့ကို လာခဲ့!"

ဖုရန်: "ဟင်”

"မလာဘူးဆိုရင်လည်း လစ်!" 

ငါ ပြောလိုက်တယ်။

ဒီတစ်ခါတော့ အဲဒီ Alpha ကို အရှက်ရအောင် လုပ်ပြီး သူ့မျက်နှာကို ကျစေရမယ်လို့ ငါ ဆုံးဖြတ်ထားတယ်။

ဆယ်မိနစ်ကြာပြီးနောက်မှာ ငါ့ဖုန်းက မြည်လာတယ်။ ဖုရန်ရဲ့ ရယ်မောသံက ငါ့နားထဲကို စိမ့်ဝင်လာတယ်။ 

"အဲဒီတော့ ဥက္ကဌလော့က ငါ့ကို အဲဒီလောက်အထိ ကြိုက်နေတာလား"

"မင်း ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ"

ဖုရန်ရဲ့အသံက အရမ်းချောမွေ့ပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိတယ်။ ငါ့နားတွေကို ယားယံစေတယ်။

“ငါ ကြိုက်တယ်" 

ငါ့ရဲ့ခြေထောက်ကို ကြိုက်နေလိုက်!

သူ ဘာတွေပြောနေတာလဲ။

မကြာခင်မှာပဲ ဗီဒီယိုအတိုတွေ ဝက်ဆိုက်အမျိုးမျိုးမှာ အရပ်ရှည်ပြီး ခန့်ညားတဲ့ Alpha တစ်ယောက်ကို နှင်းဆီပွင့်ဖတ်တွေနဲ့ ပက်ထားတဲ့ ရုပ်ရှင်လိုမျိုး ရိုမန်တစ်ဆန်တဲ့ ဗီဒီယိုတွေ ပြည့်နှက်သွားတယ်။

ငါ့အတွင်းရေးမှူးက သူ့ဖုန်းကို ငါ့ကိုပေးပြီး မှတ်ချက်ပေးတဲ့အပိုင်းကို ပြတယ်။

[ အိုမိုင်ဂေါ့! မြို့တော်ရဲ့အကောင်းဆုံး Alpha ဖြစ်တဲ့ ဖုရန်ကို နှင်းဆီပွင့်ဖတ်တွေနဲ့ ပက်လိုက်တာ၊ ငါ ship ဖို့စနေပြီ! ]

[ ဘယ် Omega က ဒါကို လုပ်တာလဲ၊ သူ သူ့(ဖုရန်)ကို အနိုင်ယူနိုင်ခဲ့တာ အံ့ဩစရာမရှိတော့ဘူး ]

[ ငါ တကယ်ကို မနာလိုဖြစ်တာ၊ အရမ်းကို မနာလိုဖြစ်တာ! အဲဒီနှင်းဆီပွင့်တွေ မလိုချင်တော့ရင် ငါ အိမ်ပြန်ယူသွားလို့ ရမလား ]

ငါ ထိတ်လန့်သွားတယ်။ 

"သူတို့ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ၊ သူတို့က ငါ ဖုရန်ကို ဖွင့်ပြောခဲ့တယ်လို့ ထင်နေတာလား၊ သူက အဲဒါကို ရထိုက်တယ်လို့ ထင်နေတာလား!”

~~~