Chapter 1

ပူး‌ပေါင်းဆောင်ရွက်ရေးဆွေးနွေးပွဲမှာ ငါ့ရှေ့က စားပွဲပေါ်တင်ထားတဲ့ အဆိုပြုလွှာကို ရုတ်တရက် ဆွဲဖယ်လိုက်တယ်။

"ဖုရန်၊ ဒီပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုမှာ လော့အဖွဲ့အစည်းက ၈၀% ရမယ်လို့ ငါတို့ သဘောတူထားပြီးသားလေ၊ မင်း အခုလို လုပ်တာ ဘာသဘောလဲ"

ငါ့ရဲ့ရှေ့မှာ ခပ်တည်တည်နဲ့ ထိုင်နေတဲ့ ဖုရန်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေမိတယ်။ အဲဒီကောင်ကတော့ ခေါင်းအတိုညှပ်၊ ခပ်ပြေပြေစွတ်ကျယ်အင်္ကျီနဲ့ လည်စည်းကို သပ်သပ်ရပ်ရပ် ဝတ်ထားပြီး နှာတံပေါ်ပေါ်၊ မျက်လုံးညိုညိုတွေနဲ့ အေးဆေးတည်ငြိမ်နေတာပဲ။ သူ့ရဲ့ ကြွက်သားတွေနဲ့ လက်မောင်းက စားပွဲပေါ်မှာ တင်ထားပြီး လက်ချောင်းတွေကြားထဲမှာတော့ ငွေရောင်မီးခြစ်ကို ဟိုဒီလှည့်ပတ်ကစားနေတယ်။

"ဥက္ကဌလော့၊ အချိန်တွေက ပြောင်းလဲသွားပြီ၊ မင်းရဲ့ဘုတ်အဖွဲ့ဝင်တွေနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ကိစ္စက တော်တော်ကို ဆိုးရွားတဲ့ အကျိုးသက်ရောက်မှုတွေ ရှိခဲ့တယ်"

"ဒီကိစ္စက နှစ်ဦးနှစ်ဖက်အတွက် အကျိုးရှိဖို့ လုပ်တာဆိုတော့ မင်းရဲ့ကုမ္ပဏီက လုပ်ခဲ့တဲ့အမှားတွေကို မင်းတို့ကပဲ တာဝန်ယူသင့်တယ်"

ငါ မေးရိုးတွေကို တင်းနေအောင် ကြိတ်ထားပြီး ဘာစကားမှမပြောဘဲ နေလိုက်တယ်။

ဖုမိသားစုရဲ့ တစ်ကိုယ်တော် စီမံခန့်ခွဲမှုနဲ့မတူဘဲ လော့မိသားစုက မိသားစုစနစ်နဲ့ အုပ်ချုပ်တာဖြစ်ပြီး အိမ်တော်က ဆွေမျိုးသားချင်းတွေအားလုံး ရှယ်ယာတွေ တစ်ဦးတစ်လေစီ ပိုင်ဆိုင်ကြတယ်။ အဲဒီအတွက် ရှယ်ယာရှင်တွေ လွဲချော်တဲ့ အပြုအမူတွေ လုပ်မိတိုင်း လော့အဖွဲ့အစည်းရဲ့လက်ရှိဥက္ကဋ္ဌတစ်ဦးအနေနဲ့ ငါက အပြစ်ခံပြီး သူတို့ကျန်ခဲ့တဲ့ ပြဿနာတွေကို ရှင်းပေးရတယ်။

ငါ့အဖေ ရုတ်တရက် ဆုံးပါးသွားပြီးနောက် ဒီနေရာရဖို့ ငါ ဘယ်လောက်အထိ လျှို့ဝှက်ကြိုးစားခဲ့ရတယ်ဆိုတာ ကောင်းကင်ဘုံကပဲ သိမှာ။ အကယ်လို့ ဖုမိသားစုနဲ့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု မအောင်မြင်ဘူးဆိုရင် အဲဒီလူကြီးတွေက ငါ့ကို ရာထူးကနေ ပြန်ဖြုတ်ချဖို့ လုပ်ကြမှာ သေချာတယ်။

"ဥက္ကဌဖု၊ မင်း ငါ့အကြောင်းကို ကောင်းကောင်းသိပါတယ်၊ ငါ ဒီကိစ္စနဲ့ပတ်သက်ပြီးတော့ ၁၀% အပိုပေးပါ့မယ်၊ ငါ မင်းကို သုံးရက်အတွင်းမှာ အဖြေပေးပါ့မယ်"

ဖုရန်က သူ့လက်တွေကို စားပွဲပေါ်မှာ ယှက်ပြီး ကိုယ်ကို အနားကို ငုံ့လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ မျက်လုံးချင်း စုကြည့်ပြီးတော့ ပြောတယ်။

“ထွက်သွား”

ငါ့ကို စားပွဲမှာပဲ နေရာမရွေ့ဘဲ ထိုင်နေတယ်။

ဖုရန်ရဲ့ အတွင်းရေးမှူးက ခေါင်းညိတ်ပြီး သူ့ပစ္စည်းတွေထုပ်ပိုးကာ အခန်းထဲကနေ ထွက်သွားတယ်။

ငါ့အတွင်းရေးမှူးက တိုးတိုးလေးပြောလိုက်တယ်။

“ဥက္ကဌလော့”

ငါ့ရဲ့ လည်စလုတ်က လှုပ်ရှားသွားပြီးတော့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်တယ်။

"မင်းလည်း ထွက်သွားလိုက်တော့"

"ဟုတ်ကဲ့၊ ဆရာ"

တံခါးပိတ်သံက အခန်းထဲမှာ ပဲ့တင်ထပ်နေတယ်။

ငါ့ရှေ့က အရပ်ရှည်ရှည်လူကြီးက သူ့လက်ချောင်းတွေကို စားပွဲပေါ်မှာ ဖြည်းဖြည်းလေးခေါက်နေတယ်။

"ဥက္ကဌလော့၊ ငါ အလွယ်တကူ နောက်မဆုတ်ဘူးဆိုတာ မင်းသိမှာပါ၊ ၅၀-၅၀ ခွဲတာက ငါ့ရဲ့ အနိမ့်ဆုံးပမာဏပဲ"

ငါ ဘာမှပြန်မပြောတာကို မြင်တော့ သူက ထိုင်ရာကနေထပြီး ငါ့အနားကို လျှောက်လာတယ်။ ပြီးတော့ စားပွဲပေါ်မှာ တင်ထားတဲ့ ငါ့လက်ဖဝါးပေါ်ကို သူ့လက်ဝဲလက်တင်လိုက်တယ်။

"ဖုရန်၊ ငါ ဘယ်လိုအခြေအနေမျိုးမှာ ရှိနေတယ်ဆိုတာ မင်းသိတယ်"

ငါ ခေါင်းကို ငုံ့လိုက်ပြီးတော့ အားနည်းချက်တွေကို မပြချင်တဲ့ပုံမျိုး လုပ်ပြလိုက်တယ်။

သူ့လက်က ငါ့ရင်ဘတ်ကနေ လည်စလုတ်ကို ဆွဲယူလာပြီး ငါ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေက ရဲလာပြီးတော့ အားနည်းချက်တွေကို သူ့ကို အပြည့်အဝ ဖော်ပြနေတယ်။

ဖုရန်ရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ ဆန္ဒတွေက အထင်းသားပေါ်နေပြီးတော့ သူက ငုံ့လိုက်ပြီး ငါ့ကို အားရပါးရ နမ်းတယ်။

လေထုက ပူလောင်လာပြီး အသက်ရှူဖို့ ခက်ခဲလာတယ်။

တော်တော်ကြာမှ သူက ငါ့ကို လွှတ်ပေးပြီး သူ့အသံက အသံသြသြနဲ့ ပြောလာတယ်။

"၆၀-၄၀၊ သုံးရက်အတွင်းမှာ အဖြေပေးပါ"

ငါ့မျက်လုံးတွေက နီရဲနေပြီးတော့ သူ့ကို သနားစရာကောင်းတဲ့ပုံစံနဲ့ ကြည့်လိုက်တယ်။ ငါ့အသံကတော့ ခပ်တိုးတိုးလေးနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။

“တစ်ပတ်" 

သူက ငါ့ကို ခဏလောက်ကြည့်ပြီး ခေါင်းညိတ်ပြတယ်။

~~~