အပိုင်း ၆

၁၉၆၀ ခုနှစ်က အမျိုးသားဇာတ်လိုက်၏ မေမေလေးအဖြစ် ကူးပြောင်းသွားခြင်း

အပိုင်း ၆

 အဒေါ်စွင်းသည် အချိန်မဖြုန်းတော့ဘဲ သူမ၏ ကိုယ်ကို သပ်ရပ်အောင် ပြင်ဆင်ပြီး အနီးဆုံး ဘတ်စ်ကားမှတ်တိုင်သို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။

သူမသည် ဖေးမိသားစု၏ ညီမအငယ် ဖေးမင်ရှကို သွားတွေ့မည် ဖြစ်သည်။

သေချာပေါက် သူမ ဖေးမင်ရှကို သွားရှာရမည်။ 'လုနန်ကို ဒုက္ခပေးဖို့ မြှောက်ပေးတာ မင်ရှပဲလေ။ အခု သူ့အလုပ်ပြုတ်ပြီဆိုတော့ သူ့ဆီသွားပြီး ပြောပြရမှာပေါ့၊ ဟုတ်တယ်မလား?'

ဖေးမင်ရှသည် နိုင်ငံခြားဘာသာစကား တက္ကသိုလ်အနီးရှိ မိသားစုတိုက်ခန်းများတွင် နေထိုင်သော်လည်း သူမသည် သတင်းစာတစ်စောင်၏ ဒုတိယအယ်ဒီတာ ဖြစ်သည်။ ခဏမျှ တွန့်ဆုတ်ပြီးနောက် အဒေါ်စွင်းက သူမကို အိမ်မှာပင် သွားရှာရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

အဒေါ်စွင်း အဆောက်အအုံသို့ ရောက်သည်နှင့် မင်ရှ၏ ခင်ပွန်း စုန့်ယဲ့ပင်းနှင့် တိုက်မိသည်။ သူသည် အမှိုက်များထုတ်နေသည်။ သူသည် ဉာဏ်ကြီးရှင်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး နိုင်ငံခြားဘာသာစကား တက္ကသိုလ်မှ ပါမောက္ခတစ်ဦးဖြစ်ကာ တောက်ပသော အနာဂတ်ရှိသူ ဖြစ်သည်။ သေချာပေါက် သူသာ ဒီလောက် အောင်မြင်သူ မဟုတ်ခဲ့ရင် ဖေးမင်ရှကို လက်ထပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ပေ။

အဒေါ်စွင်းကို မြင်သောအခါ စုန့်ယဲ့ပင်း အံ့အားသင့်သွားသည်။ "အဒေါ်စွင်း၊ ဒီအချိန် ဘာလာလုပ်တာလဲ?"

လုနန်နှင့် မာနကြီးသော်လည်း အဒေါ်စွင်းသည် ဖေးမင်ရှနှင့် သူမ၏ ခင်ပွန်းရှေ့တွင် သူမ၏ အမူအရာကို ချက်ချင်း ပြောင်းလဲလိုက်သည်။ သူမသည် ချော့မော့သော လေသံဖြင့် ပြောသည်။ "ပါမောက္ခစုန့်၊ ကျွန်မ မင်ရှနဲ့ စကားပြောစရာလေးရှိလို့ပါ။ သူ အိမ်မှာရှိလား?"

စုန့်ယဲ့ပင်း ခေါင်းညိတ်သည်။ "ဟုတ်၊ သူ အိမ်မှာရှိတယ်"

"ကောင်းပြီ၊ ဒါဆို ကျွန်မ သွားတွေ့လိုက်ဦးမယ်" ပြန်ဖြေရန် မစောင့်ဘဲ အဒေါ်စွင်းသည် အပေါ်ထပ်သို့ အလျင်အမြန် တက်သွားခဲ့သည်။

စုန့်ယဲ့ပင်းသည် ထိုနေရာတွင် လုံးဝ မျက်စိလည်စွာ ရပ်နေသည်။

ဖေးမင်ရှသည် မီးဖိုချောင်တွင် ချက်ပြုတ်နေစဉ် တံခါးခေါက်သံ ကြားလိုက်ရသည်။ စုန့်ယဲ့ပင်း သော့ပြန်မေ့နေသည်ဟု ထင်မှတ်ကာ သူမသည် လက်များကို သုတ်ပြီး တံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားရင်း ပြောလိုက်သည်။ “ပြောရဦးမယ်၊ မင်း မှတ်ဥာဏ်က ဒီလောက်ဆိုးနေတာကို…”

"အဒေါ်စွင်းလား? ဘာဖြစ်လို့ ဒီကို ရောက်လာတာလဲ?"

"မင်ရှရေ~ ငါ့ကို ဟိုမြေခွေးမလေး လုနန်က မောင်းထုတ်လိုက်ပြီ!" အဒေါ်စွင်း အော်ငိုလိုက်သည်။

"ဘာလို့!?" ဖေးမင်ရှ အံ့အားသင့်စွာ အော်ဟစ်ပြီး အဒေါ်စွင်းအတွက် တံခါးကို အလျင်အမြန် ဖွင့်ပေးလိုက်သည်။ "ဘာဖြစ်တာလဲ?"

အဒေါ်စွင်း၏ မျက်နှာထားသည် မည်းမှောင်သွားပြီး သူမ၏ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြစ်မှုများကို စတင်ထုတ်ဖော်ပြောဆိုသည်။ "နင်မသိပါဘူး။ ဟိုမြေခွေးမလေး ပြောင်းလာပြီးကတည်းက ငါ့ကို နေ့တိုင်း အေးစက်စက် ဆက်ဆံနေတာ။ မနေ့ကဆို နေ့လည်စာအတွက် သူ့ကို သွားနှိုးတာ၊ သူက စာအုပ်နဲ့ ပစ်ပေါက်တယ်!"

"ဒါတင်မကသေးဘူး။ ဒီနေ့ နေ့လည်က ဈေးသွားဝယ်တာ သူက ဝက်ခြေထောက် စားချင်တယ်ဆိုပြီး ခေါင်းမာနေတာ။ ကျွန်မက လုပ်ရတာ ခက်တယ်လို့ ပြောတော့ သူက ငါ့ကို လက်ညှိုးထိုးပြီး ကလေးထိန်းမလို့ခေါ်တယ်၊ သူက အိမ်ရဲ့ သခင်မတဲ့။ ကျွန်မက သူ့အတွက် ဘာလဲ?"

"ဒါ အရမ်းလွန်တယ်!" ဖေးမင်ရှက စားပွဲကို လက်ဖဝါးဖြင့် ရိုက်ချလိုက်ရာ ဒေါသထွက်နေသည်မှာ သိသာသည်။

"ပြီးတော့ ငါ့အစ်ကို ဖေးကျီအန်းကရော? သူက တကယ်ပဲ အန်တီ့ကို ဒီလိုပဲ မောင်းထုတ်ခွင့် သူ့ကိုပေးမှာလား?"

"အာ၊ ခေါင်းဆောင်ဖက်မှာလည်း ခက်တယ်။ ဟိုမြေခွေးမလေးက မလျှော့ဘူးဆိုတော့ သူ ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ?" အဒေါ်စွင်းက မီးလောင်ရာ လေထပ်ပင့်လိုက်သည်။

"ဒါ အရမ်းရယ်စရာကောင်းတယ်!" ဖေးမင်ရှ ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။ "လုနန်က လူကောင်းတစ်ယောက်မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ကျွန်မသိခဲ့တယ်။ ရက်ဘယ်နှရက်မှတောင် မကြာသေးဘူး၊ ဆယ်နှစ်ကျော် ဖေးကျန့်ကို ဂရုစိုက်ပေးခဲ့တဲ့ အန်တီ့ကို သူ ဖယ်ရှားနိုင်နေပြီ။ ကျွန်မအစ်ကို့ရဲ့နှလုံးသားက လမ်းမှားရောက်နေပြီ။ ခဏနေရင် ရှောင်ကျန့် အဲဒီမိသားစုမှာ နေစရာမရှိတော့ဘူးလို့ ကျွန်မထင်တယ်။"

"သူ ယီမေ ကျယ်ကျဲနဲ့ ကွာရှင်းဖို့ ခေါင်းမာတုန်းက သူ နောင်တရနေတာပဲလို့ ကျွန်မထင်ခဲ့တာ။ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်ကြာအောင် လက်မထပ်ခဲ့ဘူး။ သူ နောင်တရပြီး ယီမေ ကျယ်ကျဲကို စောင့်နေတယ်လို့ ကျွန်မထင်ခဲ့ပေမဲ့ ယီမေ ကျယ်ကျဲကလည်း စောင့်နေခဲ့တာကို မမျှော်လင့်ခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အခု သူက သူ့ထက်အများကြီးငယ်တဲ့ ဇနီးတစ်ယောက်ကို လက်ထပ်ပြီး ယီမေ ကျယ်ကျဲကို ဘာမှမဟုတ်သလို ဆက်ဆံနေတယ်"

ဖေးမင်ရှ၏ ဒေါသ ပို၍ ပြင်းထန်လာပြီး ဖေးကျန့်အပေါ် မကျေမနပ်ဖြစ်မှုများ မထိန်းနိုင်ဘဲ ပေါ်ပေါက်လာသည်။

အဒေါ်စွင်းသည် ဖေးမင်ရှ၏ မျက်နှာထားကို သတိပြုမိပြီး ကိစ္စပြီးစီးပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်သည်။

"မင်ရှ၊ ကျွန်မအလုပ်ကိစ္စကတော့..." အဒေါ်စွင်းသည် ဖေးမင်ရှကို မျှော်လင့်တကြီး ကြည့်လိုက်သည်။

ဖေးမင်ရှသည် အဒေါ်စွင်း၏ လက်ကို ပုတ်လိုက်သည်။ "စိတ်မပူပါနဲ့။ သူတို့က အန်တီ့ကို မလိုချင်ရင် ကျွန်မလိုချင်တယ်။ အခုတော့ အန်တီ ကျွန်မ အမေဆီမှာ စုန့်ချန်ကို သွားကူညီစောင့်ရှောက်ပေးလို့ ရတယ်"

စုန့်ချန်သည် ဖေးမင်ရှနှင့် စုန့်ယဲ့ကျွီတို့၏ သားဖြစ်သည်။ သူသည် သုံးနှစ်ခွဲအရွယ်ဖြစ်သည်။ ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးသည် အလုပ်များသောကြောင့် သူ့ကို ဖေးမင်ရှ၏ မိခင်နှင့်အတူ ထားရှိရန် ပို့ဆောင်ခဲ့သည်။

"ဪ၊ ဒါဆို အရမ်းကောင်းတာပေါ့!" အဒေါ်စွင်း ရွှင်မြူးစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မ ရှောင်ချန်ကို ကောင်းကောင်း ဂရုစိုက်ပါ့မယ်"

…

ဖေးကျီအန်း၏ ချက်ပြုတ်မှုသည် မထင်မှတ်ဘဲ ကောင်းမွန်ခဲ့သည်။ အနည်းဆုံးတော့ အဒေါ်စွင်း၏ ချက်ပြုတ်မှုထက် ပိုကောင်းသည်။ လုနန် မသိလိုက်ဘဲ ဗိုက်ပြည့်သည်အထိ စားခဲ့သည်။

ထမင်းစားပြီးနောက် လုနန်သည် ပန်းကန်များ ဆေးကြောသည်။ သူများ ချက်ပြုတ်ပေးထားပြီမို့ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ်လည်း သန့်ရှင်းရေး လုပ်သင့်သည်ဟု သူမ တွေးမိသည်။

ပန်းကန်ဆေးပြီးနောက် လုနန် အိပ်ရန် စီစဉ်ခဲ့သည်။

သူမသည် သူမ၏ ဂါဝန်တိုလေးကို ချွတ်ပြီး ညဝတ်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်လိုက်သည်နှင့် တံခါးဖွင့်သံက ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။

လုနန် - "..."

တိတ်ဆိတ်မှုက တဖန် ကြီးစိုးသွားခဲ့သည်။

သုံးစက္ကန့်ကြာ ရပ်တန့်ပြီးနောက် လုနန်သည် ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလိုပင် သူမ၏ ညဝတ်အင်္ကျီနှင့် ဘောင်းဘီရှည်ကို တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ဝတ်ဆင်လိုက်သည်။

သူမ ပင်ပန်းတယ်၊ ဘာဖြစ်ဖြစ် ဖြစ်ပါစေတော့။

"အဟမ်း" မိနစ်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် ဖေးကျီအန်း ဝင်လာကာ လည်ချောင်းရှင်းသံ ခပ်ဖွဖွ ကြားလိုက်ရသည်။ သူက နက်ရှိုင်းပြီး ညင်သာသော အသံဖြင့် ပြောခဲ့သည်။ "မင်းနဲ့ စကားပြောစရာလေးရှိတယ်" 

"အင်း .. ပြောလေ"

သူတို့နှစ်ဦးသည် အစောပိုင်းက နေရထိုင်ရခက် ဖြစ်ခဲ့သည်များကို လျစ်လျူရှုရန် ရွေးချယ်ခဲ့ကြသည်။

"ဒါက ကိုယ့်ရဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်အနည်းငယ်က စုဆောင်းငွေတွေနဲ့ ဒီလရဲ့လစာ။ မင်း ဒါကို သိမ်းထားသင့်တယ်" ဖေးကျီအန်းက ဘဏ်စာအုပ်တစ်အုပ်နှင့် ငွေစက္ကူထပ်များစွာကို သူမအား ကမ်းပေးလိုက်သည်။

လုနန် အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူမ ဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ငါးထောင်ကျော်ရှိသည်ကို တွေ့ရပြီး ဒါသည် များပြားသော ပမာဏ ဖြစ်သည်။

ငွေကြေးချို့တဲ့မှုနှင့် အမြဲတမ်း ရုန်းကန်နေရသော လုနန်သည် ပျော်ရွှင်ဝမ်းမြောက်ခဲ့သည်။

ယောက်ျားတစ်ယောက်က သူမအား ပိုက်ဆံပေးခြင်းသည် ဒါပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်သည်။ သူမ၏ အတိတ်မှ ချစ်သူများက သူမကို အံ့သြစရာ မရှိပေ။

ဘယ်သူက ပိုက်ဆံကို မချစ်လို့လဲ?

သူမ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပနေပြီး ငွေကြေးကို လိုချင်သော ပုံစံသည် သဘာဝကျကျ ချစ်စရာကောင်းနေသည်။ ဖေးကျီအန်းသည် အနည်းငယ် ပြုံးမိပြီးနောက် အခြားအကြောင်းအရာတစ်ခုကို စတင်ပြောဆိုသည်။

"အဒေါ်စွင်းက ထွက်သွားပြီ၊ မင်းလည်း အချက်အပြုတ် မတတ်ဘူးဆိုတော့ ကလေးထိန်းအသစ် ရှာရမယ်။ မင်း သိတဲ့သူ ရှိလား?"

လုနန်က "မရှိဘူး" လို့ ပြောဖို့ပြင်နေတုန်း ဘာအကြောင်းကြောင့်မှန်းမသိ၊ "အဒေါ်ဝူ" ဆိုတဲ့ နာမည်က သူမခေါင်းထဲ ပေါ်လာခဲ့သည်။

အဒေါ်ဝူသည် လုနန်၏ ဦးလေးအိမ်မှ အစေခံတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ထိုနေရာတွင် တစ်သက်လုံး အလုပ်လုပ်ခဲ့ပြီးနောက် သူမ၏ ဦးလေးသည် သူ့မိသားစု နိုင်ငံခြားသို့ ပြောင်းရွှေ့သွားသောအခါ သူမအား များပြားသော အငြိမ်းစားယူစရိတ်ကို ပေးခဲ့ပြီး တရုတ်ပြည်ရှိ အိမ်ကို သူမအား အပ်နှံခဲ့သည်။

မူလကိုယ် မွေးဖွားစဉ်က အဒေါ်ဝူက သူမ၏ မီးတွင်းနေမှုအား ကူညီခဲ့သည်။

အဒေါ်ဝူသာ ဖေးမိသားစုသို့ လာရန် ဆန္ဒရှိပါက သူမသည် အသင့်တော်ဆုံး ဖြစ်လိမ့်မည်။

"...ဆွေမျိုးတစ်ယောက်ကိုတော့ စဉ်းစားမိပါတယ်" လုနန်က စကားကို လုံးဝမပိတ်ဘဲ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "သူ လာချင်လားဆိုတာ မေးကြည့်ပါဦးမယ်။ သူ မလာချင်ဘူးဆိုရင်တော့ တခြားသူကို ရှာလို့ရပါတယ်"

ဖေးကျီအန်း သဘောတူလိုက်သည်။

သူ ထွက်သွားသည်နှင့် လုနန်သည် တစ်ရေးမအိပ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ထိုအစား သူမသည် အဒေါ်ဝူကို ချက်ချင်း ရှာဖွေပြီး ဆေးရုံအလုပ်မှလည်း နုတ်ထွက်ရန် အကောင်းဆုံးဟု တွေးမိသည်။

မူလကိုယ်သည် နှစ်ပေါင်းများစွာ သူနာပြုအလုပ် လုပ်ခဲ့သော်လည်း သူမ၏ အလုပ်ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ရှုသောအခါ လုံးဝ မကောင်းမွန်ပေ။

မူလကိုယ်ကို အသက်ကြီးသူတစ်ဦးနှင့် လက်ထပ်ရန် အမြဲတမ်း ဖိအားပေးနေသော ဦးလေးတစ်ဦးသာမက တစ်ခါတစ်ရံ သူမကို ဒုက္ခပေးတတ်သော မနာလိုသည့် သူနာပြုအချို့လည်း ရှိခဲ့သည်။

ထို့အပြင် သူနာပြုအလုပ်သည် အချိန်မမှန်ဘဲ ညဆိုင်းများ မကြာခဏ လုပ်ရသည်။ သူမ၏ ဖျားနာလွယ်သော ကျန်းမာရေးနှင့်ဆိုလျှင် ပုံမှန်မဟုတ်သော အချိန်ဇယားနှင့် ဝမ်းမကောင်းခြင်းတို့ကြောင့် သူမ၏ အခြေအနေကို ပိုမိုဆိုးရွားစေနိုင်သည်။

အနီရောင်အဆောက်အအုံငယ်လေးမှ သူမ ထွက်လာသည်နှင့် ခြံဝင်းထဲတွင် ပန်းများရေလောင်းနေသော အသက်ကြီးသည့် အိမ်နီးချင်းတစ်ဦးကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ ထိုအိမ်နီးချင်းက လုနန်ကို ပုံမှန်ထက် အနည်းငယ် ပိုကြည့်လိုက်ပြီး လုနန်ကလည်း ယဉ်ကျေးစွာ ပြန်ပြုံးပြလိုက်သည်။

အဘွားအိုက ခေါင်းငြိမ့်၍ အသိအမှတ်ပြုလိုက်သည်။

လုနန်က သူ့အိမ်နီးချင်းက အရမ်းကောင်းတယ်လို့ တွေးမိသည်။ ပုံမှန်အိမ်နီးချင်းရှိတာက ထူးဆန်းတဲ့သူတွေနဲ့ ဆက်ဆံရတာထက် အများကြီး ပိုကောင်း၏။

၁၉၆၃ ခုနှစ်တွင် တိုင်းပြည်သည် ဆိုးရွားသော အငတ်ဘေးမှ လွတ်မြောက်လာခဲ့ပြီး လူအများစုသည် ရိုးရှင်းသော အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ကြသည်။

 သို့သော် မြို့တော်တွင် လှပစွာ ဝတ်စားဆင်ယင်လိုသော မိန်းကလေးများ အမြဲတမ်းရှိခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် လုနန်သည် ထင်ရှားလွန်းမနေခဲ့ပေ။

သို့သော် သူမ၏ အလှသည် ငြင်းမရနိုင်လောက်အောင်ပင် ဖြစ်ပြီး သူမ ထိုနေရာတွင် ရပ်နေရုံမျှဖြင့်ပင် တောက်ပနေသည့် အလှမျိုး ဖြစ်သည်။ နေရောင်အောက်တွင် သူမ၏ ဖြူဖွေးသောအသားအရေသည် တောက်ပနေသည်။

လူတို့သည် သူမကို မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်ဖြစ်ခဲ့ကြပြီး သူမဘေးတွင် ရပ်နေသူ မည်သူမဆို နောက်ခံတွင် မှေးမှိန်သွားကာ အဖြူအမဲရုပ်ရှင်မှ ထွက်ပေါ်လာသည့် တစ်ခုတည်းသော ရောင်စုံဇာတ်ကောင်နှင့် တူညီပြီး ကျန်သူများအားလုံးသည် သူမအတွက် နောက်ခံအဖြစ်သာ ရှိနေကြသည်။