Chapter 9

ကျန်းစစ်ယန်ရဲ့ အမေနဲ့ ဆက်ဆံရေးက ရှုပ်ထွေးပါတယ်။

သူငယ်ငယ်လေးတည်းက သူ့မိဘတွေ ကွာရှင်းခဲ့ကြပါတယ်။

သူ အသက်ဆယ့်ခြောက်နှစ်မှာတော့ သူ့ညီလေးရဲ့ အုပ်ထိန်းမှုအတွက် အပြင်းအထန် တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ အဆက်အသွယ်ဖြတ်တဲ့ အခြေအနေကို ရောက်ခဲ့တယ်။

သူ့အဖေက အနိုင်ရခဲ့ပြီး သူ့ညီလေးကို မွေးရပ်မြေကို ပြန်ခေါ်သွားခဲ့တယ်။

အစတုန်းကတော့ သူတို့က ကလေးတစ်ယောက်စီ ခွဲယူဖို့ စီစဉ်ခဲ့ကြပါတယ်။ သူ့ညီလေးက သူ့အဖေနဲ့ ပါသွားပြီးနောက်မှာတော့ သူ့အမေက ကျန်းစစ်ယန်ကို နိုင်ငံခြားခေါ်သွားချင်ခဲ့ပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ ကျန်းစစ်ယန်ရဲ့အမြင်မှာတော့ သူက သူတို့ရဲ့ ဒုတိယရွေးချယ်မှုပဲ ဖြစ်နေခဲ့တယ်။

ဒါက သူ့ကို စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရ အများကြီး နာကျင်စေခဲ့ပါတယ်။

သူ့အမေက နောက်ပိုင်းမှာ ပြန်လည်ရင်ကြားစေ့ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမဲ့ ကျန်းစစ်ယန်ကတော့ ပြည်တွင်းမှာပဲ နေဖို့ ခိုင်မာစွာ ရွေးချယ်ခဲ့ပါတယ်။

သူ အမှောင်ကို ကြောက်တာက သူ အသက်ဆယ့်ကိုးနှစ်အရွယ်က အဖြစ်အပျက်တွေနဲ့ ဆက်စပ်နေပါတယ်။

သူ အသက်ဆယ့်ကိုးနှစ်မှာ ကျန်းစစ်ယန်ရဲ့မိဘတွေက သူ့ညီလေးရဲ့ အုပ်ထိန်းမှုအတွက် ရန်ဖြစ်နေကြတာကြောင့် သူ အချိန်အကြာကြီး တစ်ယောက်တည်း နေခဲ့ရတယ်။

အဲဒီအချိန်တုန်းက လူသတ်သမားတစ်ယောက်က သူ့အိမ်ထဲမှာ ပုန်းနေခဲ့တယ်။

ညတစ်ညမှာ ကျန်းစစ်ယန်က သူ့ကုတင်အောက်မှာ ပုန်းနေတဲ့ လူသတ်သမားကို ရှာတွေ့လိုက်တော့ အဲဒီလူက သူ့ကို ကြိုးနဲ့ လည်ပင်းညစ်သတ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်။

အကယ်၍ အသံက အိမ်နီးနားချင်းကို သတိမထားမိစေခဲ့ဘူးဆိုရင်၊ အိမ်နီးနားချင်းက သူ့လသာဆောင်ပေါ်ကနေ ဘေ့စ်ဘောတုတ်နဲ့ ခုန်ဆင်းပြီး လူသတ်သမားကို အလဲမထိုးခဲ့ဘူးဆိုရင် ကျန်းစစ်ယန်က ငါ ဒီနေ့ကာကွယ်ပေးနေတဲ့သူ ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ပါဘူး။

ဒါမှမဟုတ် အကယ်၍ ငါက အဲဒီညက သူ့အိမ်ထဲကို ဘေ့စ်ဘောတုတ်နဲ့ ဝင်မသွားခဲ့ဘူးဆိုရင် ငါလည်း အသက်နှစ်ဆယ်နှစ်နှစ်မှာ သူကနေ ခန့်အပ်ခြင်းခံရပြီး လစာအများကြီးရတဲ့ ထိပ်တန်းသက်‌တော်စောင့်တစ်ယောက် ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး။

ဒါက ကံကြမ္မာလား။

ငါက သူ့ကို ကာကွယ်ဖို့ပဲ ဖြစ်လာခဲ့တာ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ပါတယ်။

ငါ နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့လိုက်တယ်။ 

“ခင်ဗျား သူ(မ)ကို တွေ့ချင်သလား”

ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် သူ သွားတာကို ငါ မလိုချင်ပါဘူး။ သူ စိတ်မလုံခြုံတာကို မြင်ရတာကို ငါ မုန်းပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ မသွားတာက ကျန်းစစ်ယန်ရဲ့ ပုံစံမဟုတ်ဘူး။

သူက သူ့ခံစားချက်တွေကို လူအများရှေ့မှာ ဘယ်တော့မှ မပြသပါဘူး။

"အင်း"

သူ လည်ပင်းကို လှည့်လိုက်တော့ သူ့လည်ပင်းအောက်မှာ ပုန်းနေတဲ့ အမာရွတ်သေးသေးလေးကို မြင်လိုက်ရတယ်။ 

ငါ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်တယ်။

“သူက အိမ်ကြီးတစ်လုံးကို ငှားထားတယ်၊ ပြီးတော့ သူ့မွေးနေ့ကို ငါနဲ့ ငါ့ညီလေးကို ဆင်နွှဲပေးဖို့ လိုချင်နေတယ်”

သူ ငါ့ကို ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်လုံးချင်းခဏလေး ဆုံမိပြီးနောက်မှာ မသက်မသာနဲ့ မျက်နှာလွှဲလိုက်ပြီး သူ့ရှေ့က စားပွဲကို ကြည့်နေခဲ့တယ်။

“မင်း သိတယ်မလား၊ ငါက အမှောင်ကို ကြောက်တယ်၊ မရင်းနှီးတဲ့နေရာကို သွားရတာကို ပိုလို့တောင် ကြောက်တယ်၊ ငါ သူတို့ရှေ့မှာ ငါ့ရဲ့အမှောင်ကြောက်စိတ်ကို မပြချင်ဘူး၊ ဒါကြောင့် မင်း ငါနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့လို့ ရမလား၊ အနည်းဆုံး မင်းရှိနေရင် သူတို့ရှေ့မှာ မသင့်တော်တဲ့ ခံစားချက်မျိုးကို ငါ ပြမှာမဟုတ်ဘူး”

ကျန်းစစ်ယန်ရဲ့ မျက်နှာအမူအရာက ရိုးသားပါတယ်။ သူက ငါ့ကို ကြည့်ဖို့အတွက် ကြာရှည်စွာ ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ သူ့ရဲ့ ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေး အလွှာတွေကို ခွာပြနေသလိုပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ငါ ငြင်းမှာကို ကြောက်နေပုံရပါတယ်။ 

ပုံမှန်ဆို တည်ငြိမ်နေတဲ့ သူ့မျက်လုံးတွေမှာ အခုတော့ စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေနဲ့ ပြည့်နေပါတယ်။

ငါ စုန့်ရန်ဟယ်က မနေ့က ငါ့ကို ပြောခဲ့တဲ့ စကားတွေကို ရုတ်တရက် သတိရမိလိုက်တယ်။

ကျန်းစစ်ယန်ရဲ့ ဒေါသကြောင့် ငါ စိတ်ပျက်နေခဲ့တာမို့ စုန့်ရန်ဟယ်ဆီကို လှည့်သွားခဲ့တယ်။

ဘာလို့ သူ(မ)ကို ငါငါ ရှာခဲ့တာလဲ။ ဖြစ်နိုင်တာက… သူ(မ)က ငါ မြင်ဖို့ အရမ်းနီးနေတဲ့ ခံစားချက်တွေကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာပြီး ပြောပြနိုင်ခဲ့လို့ပဲ။

သူ(မ)က ငါ ကျန်းစစ်ယန်ကို ကြိုက်နေပေမဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မသိသေးတာလို့ အမြဲအတင်းအတင်းကျပ်ပြောခဲ့တယ်။

မနေ့က ငါ မထင်မှတ်ဘဲ ပြန်မငြင်းခဲ့ပါဘူး။

“ငါ တကယ်သူ့ကို ကြိုက်တယ်ဆိုရင်တောင် သူက ငါ့ကို ပြန်ကြိုက်မှာ မဟုတ်ဘူး”

“ချန်လွီ့ကျီ CEO က နင့်အပေါ်ကို အရမ်းမှီခိုနေတယ်လို့ နင်မထင်ဘူးလား၊ နင်ကတော့ မမြင်နိုင်ဘူးဖြစ်နိုင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါတို့က အမြဲတမ်းမြင်နေရတယ်၊ ၊ငါတို့ရှေ့မှာ ဘာခံစားချက်မှ မပြတဲ့ ကျန်းစစ်ယန်က နင့်ရှေ့မှာပဲ ခံစားချက်မျိုးစုံကို ပြတာ၊ နင်ပြောသလိုပဲ၊ သူက အမှောင်နဲ့ ပိုးကောင်တွေကို ကြောက်တယ်၊ သူ anime တွေ ကြည့်တဲ့အခါ အရမ်းကို ဒရမ်မာဆန်ဆန် ပြုမူပေမဲ့ CEO ရဲ့ ဒီဘက်ခြမ်းက ငါတို့ရှေ့မှာ တစ်ခါမှ မပေါ်လာဘူး”

“ချန်လီ့ကျီ၊ CEO က နင့်ကို အရမ်းကို ကွဲကွဲပြားပြား ဆက်ဆံနေတာ

~~~