40 : မိသားစု ချစ်ခြင်းကို တောင်းတခြင်း
လင်းဖန်သည်
မစ္စတာ လီယိုပါးဒ် နှင့် သဘောတူညီမှုရပြီးနောက် လေ့ဝူကို သူငယ်တန်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားလေသည်။
လင်းဖန်သည် သူ့၏သားကို မိတ်ဆက်ပေးဖို့တောင် မစောင့်လိုက်ရသေးခင်မှာပင်
လေ့ဝူသည် သူ၏သား လေ့လေ့ကို တွေ့သွားလေသည်။
လေ့ဝူသည် လေ့လေ့ရှေ့တွင် ဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်ပြီး
စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် "ဟားဟား၊ မင်းက ငါ့သားလေး ဖြစ်ရမယ်။ မင်းက လေ့လေ့ပဲ!"
လင်းဖန်၏ နှုတ်ခမ်းများ တုန်ယင်သွားသည်။
လေ့လေ့သည် ချစ်စရာကောင်းပြီး နူးညံ့သော အသွင်အပြင်ရှိသော်လည်း
သူ၏ဖခင် လေ့ဝူမှာ ကြမ်းတမ်းသော မျက်နှာသွင်ပြင်ရှိသည်။
၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး လုံးဝမတူပေ။
"ဟားဟား၊ လေ့လေ့က သူ့အမေရဲ့ မျက်လုံး၊ နှာခေါင်း
တူလိုက်တာ..." လေ့ဝူက ဆက်ပြောရင်း "...ပြောရရင် သူ့အမေက လှပပြီး မြင့်မြတ်တဲ့
မိန်းမတစ်ယောက်ပဲ…" ဟု လေ့ဝူက ပြောရင်း မျက်ဝန်းများ နီရဲလာသည်။
"ဖန်ဖန်..." လေ့လေ့က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
ထင်ရှားသည်မှာ သူသည် လေ့ဝူကို အနည်းငယ် ကြောက်ရွံ့နေပုံရသည်။
"သူက မင်းရဲ့အဖေပဲ။"
"တကယ်လား?"
လေ့ဝူက ဝင်ပြောလိုက်သည်၊ "ဟုတ်တယ် သူပြောတာ
အမှန်ပဲ။ ငါ့နာမည် လေ့ဝူ၊ မင်းနာမည်က လေ့လေ့လေ ငါတို့နှစ်ယောက်စလုံးရဲ့ နာမည်မှာ 'လေ့'
ပါတာ ဒါက ငါ မင်းရဲ့အဖေဆိုတာ သက်သေပြဖို့ လုံလောက်တယ်။"
"ခင်ဗျား မှန်ပါတယ်... ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်စလုံးရဲ့
နာမည်မှာ 'လေ့' ပါတာပဲ။ ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ဖေဖေ ဖြစ်ရမယ်!"
"ဒါဆို မင်း ငါ့ကို ဘယ်လိုခေါ်ရမလဲ?"
"ဖေဖေ!"
လင်းဖန်သည် အဝေးကို ငေးကြည့်နေသည်။
'ကောင်းပြီလေ၊ ငါ့စကားကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်မယ်။
သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ ရုပ်ချင်းမတူပေမယ့် စိတ်ဓာတ်ချင်းတော့ တော်တော်လေး ဆင်တူကြတယ်...'
"သူဌေး၊ ကျွန်တော် ကျွန်တော့်သားနဲ့ ခြောက်နှစ်ကြာ
ကွဲကွာနေခဲ့တာ။ ဒါ ပထမဆုံး ကျွန်တော် သူ့ကို မြင်ဖူးတာပဲ..."
"လေ့လေ့က နောက်အပတ် တနင်္လာနေ့အထိ ပြန်မလာနိုင်ဘူး
မင်း မစ္စတာလီယိုပါးဒ်ရဲ့ နပန်းကစားကွင်းကို မသွားခင် နှစ်ရက်လောက် ငါ့တိုက်ခန်းမှာ
နေခဲ့လို့ရတယ်။"
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သူဌေး။" လေ့ဝူသည် လေ့လေ့ကို
ချီပွေ့လိုက်ပြီး "သွားကြစို့ လေ့လေ့! သား ပျံချင်လား?"
"ဟုတ်! နည်းနည်း ပိုမြင့်မြင့်လေး! ကျွန်တော်က
အာလ်ထရာမန်းပဲ!"
….
လင်းဖန်သည် လေ့ဝူနှင့် လေ့လေ့တို့၏ နောက်ကျောကို
ကြည့်ရင်း လျှောက်လာရင်း သူတို့၏ နောက်ကျောများကို ငေးကြည့်နေမိသည်။
သူ့တွင် မိသားစုဟူ၍ မရှိခဲ့သလို မည်သူ့ကိုမှ မှီခိုအားထားခြင်းလည်း
မရှိခဲ့ပေ။ ယခု ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သူသည် မိသားစု၏ ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို တမ်းတမိခြင်းပေ…
သူသည် သူ၏ဖခင်ကို မမြင်ဖူးခဲ့သလို သူ၏မိခင်သည်လည်း
သူ့ကို ငွေပို့ပေးခြင်းကို ရပ်တန့်ထားခဲ့သည်။ ၎င်းတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် သူ့ကို နွေးထွေးမှုနှင့်
ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မပေးခဲ့ဖူးပေ…
အကြောင်းမရှိဘဲ လင်းဖန်၏ စိတ်ထဲသို့ ဝိုးတဝါး အရိပ်တစ်ခု
ပေါ်လာသည်။
သို့သော် ၎င်းသည် အလွန်ဝိုးတဝါးဖြစ်သောကြောင့် သူ
မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း မမှတ်မိနိုင်ပေ။
၎င်းတို့သည် လင်းဖန်၏ တိုက်ခန်းသို့ သွားခဲ့ကြသည်။
…..
လင်းဖန်သည် ထိုကဲ့သို့ သေးငယ်သော တိုက်ခန်းတွင် နေထိုင်သည်ကို
လေ့ဝူ အံ့အားသင့်သွားသည်။
သို့သော် လင်းဖန်၏ အေးစက်သော အကြည့်အောက်တွင် သူ၏သဘောထားသည်
ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး လင်းဖန်၏ တိုက်ခန်းသည် သူ နှစ်ပေါင်းများစွာ နေထိုင်ခဲ့ရသော
ထောင်ထက်ပင် ပိုကောင်းကြောင်း ပြောလေသည်။
သူ့သား၏ အဝတ်အစားများကို လျှော်ဖွတ်နေသော လေ့ဝူသည်
လင်းဖန်၏ ကွန်ပျူတာ မျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ ဂဏန်းများကို ခဏမျှ မြင်လိုက်သည်။ သူ အာမေဋိတ်သံပြုလိုက်သည်၊
"အိုး ဘုရားရေ! သူဌေး၊ ခင်ဗျား ယွမ် ၇သန်း တောင် ရှုံးသွားပြီလား?!"
"Jesus! ယွမ် ၇သန်း! ကျွန်တော် ဒီလောက်များတဲ့
ပိုက်ဆံကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး။ သူဌေး မနေ့က စတော့ဈေးကွက်အကြောင်း ကျွန်တော့်ကို မသင်ပေးခဲ့ရင်
ဒီဂဏန်းတွေက တကယ့်ပိုက်ဆံလို့ ကျွန်တော် ယုံမှာတောင် မဟုတ်ဘူး။ အိုး မဟုတ်ဘူးလေ၊ အဓိကအချက်က
သူဌေး တစ်မိနစ်အတွင်း ယွမ် ၇သန်း ရှုံးသွားတာပဲ!” ဟု လေ့ဝူသည် သူ့ဘာသာသူတွေးလိုက်သည်။
လင်းဖန်က စနောက်လိုက်သည်၊ "အေးပါကွာ၊ မင်း တိုးတက်လာတာပဲ။
မင်း အရှုံးအမြတ်ကို သိနေပြီပဲ။" ထင်ရှားသည်မှာ သူသည် ထိုအရှုံးကို ဂရုမစိုက်ပုံရသည်။
အမှန်မှာ သူသည် ပိုက်ဆံကို ဂရုမစိုက်ခြင်းကြောင့်
မဟုတ်ဘဲ သူသည် အရှုံးများစွာကို ခံစားခဲ့ရပြီးသားဖြစ်သောကြောင့် ယခုအခါ ယင်းအရာနှင့်
အသားကျနေပြီဖြစ်သည်။
မကြာသေးမီက သူသည် ရှယ်ယာများ ဝယ်ယူတိုင်း မကြာမီ
ရှယ်ယာဈေးနှုန်းများ ထိုးကျသွားခဲ့သည်။ ထို့အပြင် သူ ရေရှည်ရင်းနှီးမြှုပ်နှံရန် စီစဉ်ထားသော
ကုမ္ပဏီနှစ်ခုသည် သူ ဝယ်ယူပြီး သုံးရက်အကြာတွင် ဒေဝါလီခံသွားခဲ့သည်။
ဒါဟာ မယုံနိုင်စရာပဲ!
သို့သော် ချူရှောင်သည် ဤအရာအားလုံး၏ နောက်ကွယ်တွင်
ရှိနေပါက ပိုတောင် အံသြစရာမရှိပေ။