Chapter 6

ဒီအတွေးကို ငါ့စိတ်ထဲ ချက်ချင်း ပယ်ချလိုက်တယ်။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ လုပေချန်က လုရှောင်ပေကို ပွေ့ထားရင်း ငါ့ကို ပြောတာက 

"မင်း ဖေဖေလေးကို ဘာလို့ မနှုတ်ဆက်တာလဲ"

ပြီးတော့ လုရှောင်ပေက ငါ့ကို နာနာခံခံ ခေါ်လာတယ်။ 

"ဖေဖေလေး"

ငါ : "..."

ကောင်းပါပြီ၊ လုပေချန် နာကျင်မှုမရှိတဲ့ အဖေ ဖြစ်ပြီးနောက်မှာ ငါလည်း နာကျင်မှုမရှိတဲ့ အဖေ ဖြစ်လာပြီ။

ဒါပေမယ့် သူ့စကားတွေကနေ ငါ သိလိုက်တာက လုပေချန်မှာ ငါ သံသယဝင်ခဲ့သလို လိင်ပိုင်းဆိုင်ရာ ရောဂါ မရှိဘူးဆိုတာပဲ။

ဒါဆို မေးခွန်းက ငါ ယောက်ျားမှန်းသိသိနဲ့ ဘာလို့ ငါ့ကို ဇနီးလို့ ခေါ်တာလဲ။

ဖြစ်နိုင်တာက လုပေချန်မှာ တကယ်ပဲ ယောက်ျားအဖော်ရှိတာလား။

ငါ လုရှောင်ပေကို ကြည့်ပြီး 

"ပေ့ပေ့ ဦးက မင်းဦးလေးစုန့်လေ၊ ဦးကို မှတ်မိလား"

လုရှောင်‌ပေက ခေါင်းညိတ်တယ်။

"ဦးဦးပုံကို မြင်ဖူးတယ်! ဦးဦးက ပေ့ပေ့ရဲ့ ဖေဖေလေး!"

တောက်! ဒီလောကကြီးက အရမ်းထူးဆန်းတာပဲ။

ငါ မျက်နှာကို ပွတ်လိုက်ပြီး ရုန်းကန်နေတာကို လက်လျှော့လိုက်တယ်။

"အိမ်ပြန်ရအောင်"

လုပေချန်က ငါတို့ကို ဒီကို မောင်းပို့တာ၊ ဒါပေမယ့် ပြန်အပြန်ကျတော့ ငါက ယာဉ်မောင်းခုံကို ယူလိုက်တယ်။

"မစ္စတာလု၊ ခင်ဗျားနဲ့ ပေ့ပေ့ကို ဟိုတယ်ခေါ်သွားရမလား"

လုပေချန် မပြောရသေးခင်မှာပဲ လုရှောင်ပေက ငြင်းလိုက်တယ်။ 

"မသွားချင်ဘူး၊ ဖေဖေလေးနဲ့ အိမ်ပြန်ချင်တယ်!"

ငါ လုပေချန်ကို ကြည့်လိုက်တော့ သူ့မျက်လုံးတွေထဲက ဖြတ်ပြေးသွားတဲ့ ကောက်ကျစ်မှုကို ငါ မိလိုက်တယ်။

ဒီနှစ်ယောက် ပူးပေါင်းကြံစည်နေတာ မဖြစ်နိုင်ဘူးဆိုတာ ငါမယုံဘူး။

အိမ်ပြန်ဖို့က မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ ဒါကြောင့် ငါ ရုံးခန်းကို မောင်းသွားလိုက်တယ်။

မနက်က လုပေချန် အီးမေးလ်တွေ ကိုင်တွယ်နေတုန်းမှာ သူ ကုမ္ပဏီရဲ့ ပရောဂျက်အများစုကို မှတ်မိနေတာကို ငါ သတိထားမိတယ်။

ဒါပေမယ့် တာဝန်ရှိသူတွေကိုတော့ သူ မမှတ်မိဘူး။

ဒါက သူ့အလုပ်ကို မထိခိုက်တော့ ငါ သူ့ကို လုအဖွဲ့အစည်းကို အရင်ပြန်ခေါ်သွားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။

ဖြစ်နိုင်တာက ဒေါက်တာဝမ် ပြောသလို ရက်အနည်းငယ် အလုပ်လုပ်ရင် သူ့စိတ်ကြည်လာမှာပါ။

လုအဖွဲ့အစည်းရဲ့ လက်ထောက်အဖွဲ့မှာ သုံးယောက်ရှိတယ်၊ ငါ့အပြင် ကျန်နှစ်ယောက်က အမျိုးသမီးတွေ။

ဒါကြောင့်လည်း အကြီးအကဲ လက်ထောက်အနေနဲ့ ငါက မစ္စတာ လုရဲ့ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ လက်ထောက်တာဝန်တွေကိုလည်း ထမ်းဆောင်တယ်။

လုပေချန်နဲ့ ငါ ရုံးရောက်တော့ ကျန်နှစ်ယောက်က သိသိသာသာ သက်ပြင်းချလိုက်ကြတယ်။

"မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ မစ္စတာလု"

လုပေချန်က အပြင်မှာ သူ့ရဲ့ အေးစက်တည်ငြိမ်တဲ့ ပုံစံကို ထိန်းသိမ်းထားတယ်။ ခေါင်းညိတ်ပြီး လုရှောင်ပေကို ရုံးခန်းထဲ ခေါ်သွားတယ်။

"လက်ထောက်စုန့်၊ မစ္စတာလု ပြန်လာပြီဆိုတော့ နေ့လယ်ပိုင်း အစည်းအဝေးကို ဆက်လုပ်ရမလား"

ငါနဲ့ တစ်ချိန်တည်း ဝင်ရောက်ခဲ့တဲ့ လက်ထောက်လင်ပဲ။ လင်လင်က မေးလိုက်တယ်။

ငါ နည်းနည်း စိုးရိမ်နေတာမလို့ နည်းနည်းပြောင်းလိုက်တယ်။

"အွန်လိုင်းအစည်းအဝေးကို ပြောင်းလိုက်ရအောင်"

ပြီးတော့ ငါတို့ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က ကျန်ခဲ့တဲ့ အလုပ်တွေကို စစ်ဆေးတော့တယ်။ လုပေချန်ရဲ့ ယုံကြည်စိတ်ချရမှု မသေချာသေးတာမလို့ ငါ အပြည့်အဝ ပြင်ဆင်ထားရတယ်။

ဒီစစ်ဆေးမှုက နာရီဝက်ကျော်ကြာတယ်။

ဘယ်တုန်းကမှန်းမသိ လုရှောင်ပေက ရုံးခန်းထဲကနေ ထပ်ပြေးထွက်လာပြီး ငါ့ခြေထောက်ကို ဖက်လိုက်တယ်။

"ဖေဖေလေး၊ ဘာလုပ်နေတာလဲ၊ ပေ့ပေ့နဲ့ ဆော့လို့ရမလား!"

ငါ ပေ့ပေ့ကို ခပ်တောင့်တောင့်လေး ပွေ့လိုက်တယ်။ 

"ပေ့ပေ့၊ စကားမှားယွင်းတဲ့ ကလေးလေးတွေ မကောင်းဆိုးဝါးက ခေါ်သွားလိမ့်မယ်နော်၊ ဒါကြောင့် ဦးလေးစုန့်လို့ ခေါ်ပါ"

လုရှောင်ပေက မကျေမနပ်နဲ့ နှုတ်ခမ်းဆူတယ်။ 

"ဖေဖေလေးက ပေ့ပေ့ကို မလိုချင်ဘူးလား၊ ဒယ်ဒီနဲ့ ကိုယ်ပိုင်ကလေးယူတော့မလား"

ငါ : ?

လုပေချန် ဒီကလေးကို ဘာတွေ သင်ပေးထားတာလဲ!

ငါ လုရှောင်ပေကို ပြင်ပေးဖို့ လက်လျှော့လိုက်ပြီး သူမကို လုပေချန်ဆီ ပြန်ခေါ်သွားဖို့ စီစဉ်လိုက်တယ်။

လှည့်လိုက်တော့ လက်ထောက်လင်ရဲ့ အဒေါ်တစ်ယောက်လို အပြုံးနဲ့ ကြုံရတယ်။

လက်ထောက်လင်က မျက်နှာကို မြန်မြန် ဖုံးလိုက်တယ်။

"လက်ထောက်စုန့်၊ ကျွန်မ ဘာမှ မကြားပါဘူး! ကျွန်မ လျှို့ဝှက်ထားပါ့မယ်!"

"မင်း ထင်သလို မဟုတ်ဘူး..."

"နားလည်ပါတယ်၊ ရှင်နဲ့ မစ္စတာလု ဘာမှ မရှိဘူး၊ လုမိသားစုနဲ့လည်း ဆက်စပ်မှုမရှိဘူး၊ ကလေးယူဖို့လည်း အစီအစဉ်မရှိဘူး"

"..."

ငါ မသိဘဲ ကမ္ဘာကြီးက ထူးဆန်းလာသလို ခံစားရတယ်။

ငါနဲ့ လုပေချန် အတူရှိတာကို ဘယ်သူမှ မထူးဆန်းဘူးလို့ ထင်ကြတာလား။

ငါ ယောက်ျားဖြစ်ပြီး ကလေးမရနိုင်ဘူးဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိကြဘူးလား။

~~~