Chapter 11

"ဖေကျစ်လင်၊ မင်း တိတိကျကျ ဘာလိုချင်တာလဲ၊ ငါ့ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောပြပေးလို့ ရမလား" 

လေထုထဲမှာ တိတ်ဆိတ်မှုက သည်းမခံနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်နေတာကြောင့် ငါ သူ့ကို ညင်ညင်သာသာ မေးလိုက်တယ်။ 

ဖေကျစ်လင်က မဖြေဘဲ ငါ့ဘေးက ထွက်သွားပြီး တံခါးအပြင်ကို လျှောက်သွားတယ်။ 

သူ အခု ဘာလှည့်ကွက် ထပ်လုပ်မလဲ။ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်စရာ ကိရိယာအသစ်တွေ ပြင်ဆင်နေတာလား။

ငါ ခြေချင်းဝတ်က သံကြိုးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပေမယ့် နေဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။

အချိန်အတော်ကြာတော့ ဖေကျစ်လင် ပြန်လာတယ်။ သူ့လက်ထဲမှာ ဓာတ်ပုံတစ်ပုံကို ကိုင်ထားတယ်။

သူ ခေါင်းငုံ့ထားတာကြောင့် သူ့အမူအရာကို ငါ မမြင်ရဘူး။ ဒါကြောင့် ငါ ခုတင်ခင်းကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်တယ်။ 

နောက်တစ်ခဏမှာ ဖေကျစ်လင်က ခုတင်အစွန်းဆီ လာပြီး ဒူးတစ်ဖက် ထောက်လိုက်တယ်။ 

ဓာတ်ပုံက ငါ့မျက်လုံးရှေ့ကို ပြုတ်ကျလာတယ်။ ဆယ့်ရှစ်နှစ်သား ဖေကျစ်လင်က ငါ့နဖူးကို အတန်းထဲမှာ ခိုးနမ်းနေတဲ့ပုံပဲ။

သူ ငါ့ကို အသနားခံတဲ့ လေသံနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။ 

"ဘယ်သူမှ မရှိခဲ့ပါဘူး၊ အမြဲတမ်း မင်းပဲ ရှိခဲ့တာ" 

"မင်း ဝမ်ကျားကျားက ဒီဓာတ်ပုံကို မင်းဆီ ပို့လိုက်တယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ၊ ပြီးတော့ မင်း ငါ့ကို ငြင်းတော့မယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ" 

"လင်ယီ၊ ကိုယ့်ကို တစ်ယောက်တည်း မထားခဲ့ပါနဲ့နော်" 

ဖေကျစ်လင်က မျက်လုံးချင်းဆုံဖို့ ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်တယ်။ သူ့ရဲ့ပျော်ရွှင်မှုကို မျှဝေဖို့ ငါ့ကို ဆွဲဆောင်နေသလိုပဲ။ 

အန္တရာယ်ရှိတဲ့ Aura က အရမ်းပြင်းထန်တာကြောင့် ငါ့ရဲ့ သေးငယ်တဲ့တိရစ္ဆာန်လို အလိုလိုသိစိတ်က မတွန်းလှန်နိုင်ဘဲ ဆုတ်ခွာသွားတယ်။ 

ဖေကျစ်လင်က ပိုလို့ နီးကပ်လာတယ်။ ငါ ခေါင်းနည်းနည်းလေး မော့လိုက်တာနဲ့ ငါတို့ရဲ့ အသက်ရှူသံတွေ ဖလှယ်မိတော့မယ်။

ငါ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်တယ်။

"ငါ လက်မခံရင် မင်း ဘာလုပ်မလဲ" 

ဖေကျစ်လင်က ညင်ညင်သာသာပဲ နောက်ဆုတ်သွားတယ်။ 

ငါ နည်းနည်းတော့ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ဖြစ်သွားတယ်။ သူ လက်လျှော့တော့မှာလား။ 

ငါ စိတ်ပူသွားပြီး သူ့ပုံစံကို ကြည့်လိုက်တော့ ဖေကျစ်လင်ရဲ့ တင်းမာနေတဲ့လက်က ငါ့ခြေချင်းဝတ်ကို ကိုင်ထားပြီး ဘောင်းဘီစကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မတင်လိုက်တာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ ဖြူဖျော့နေတဲ့ အသားအရေက ပေါ်လာတယ်။

ပြီးတော့ သားရဲတစ်ကောင်က သူ့ရဲ့ အစွယ်တွေကို ပြသသလိုပဲ၊ စိုစွတ်နေတဲ့ လမ်းကြောင်းတစ်လျှောက်မှာ အမှတ်အသားများစွာ ထားခဲ့တယ်။ 

နာကျင်ပြီး ယားယံနေတာကြောင့် ငါ ခုခံလိုက်တယ်၊ ထထိုင်ပြီး သူ့ဆီ ချဥ်းကပ်သွားတယ်။ 

သူ့မျက်လုံးတွေကို ဖုံးအုပ်လိုက်ပြီး သူ့လုပ်ရပ်တွေကို ရပ်တန့်လိုက်တယ်။

"ငါ မသွားပါဘူး၊ ငါ မင်းကို တကယ် ကြိုက်တယ်" 

ဒါပေမယ့် ဖေကျစ်လင်က ပိုပြီး စိတ်လှုပ်ရှားလာတယ်။ ဒီတစ်ခါတော့ တစ်နေရာတည်းမှာ အမှတ်အသားတွေ ထားတာမဟုတ်တော့ဘူး။ 

ငါ မနက်လင်းတဲ့အထိ လှည့်ပတ်ခံရပြီး အိပ်ပျော်သွားခဲ့တယ်။ နိုးလာတော့ ခြေချင်းဝတ်က သံကြိုးကို မဖြုတ်ရသေးတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။

~~~