Chapter 16

ရွှီကျစ်လန်ရဲ့ မျက်လုံးတွေက မယုံကြည်နိုင်စွာ ပြူးကျယ်သွားတယ်။ 

ယန့်သုန်းက ရူးသွပ်စွာ ရယ်မောလိုက်တယ်။

"ဘီလီယံတစ်ရာ အခု ငါ့တစ်ယောက်တည်း ပိုင်ပြီ" 

ဒါပေမယ့် နောက်တစ်စက္ကန့်မှာ ရွှီကျစ်လန်လည်း ဓားမြှောင်တစ်ချောင်း ထုတ်ပြီး ယန့်သုန်းရဲ့ လည်ပင်းကို ထိုးလိုက်တယ်။ 

ယန့်သုန်း မြေပြင်ပေါ် လဲကျသွားတယ်။ သွေးတွေ အများကြီး ထွက်နေတယ်။ သူ့မျက်လုံးတွေက သေနေလျက်နဲ့ ပြူးကျယ်နေတယ်။

ငါ ဒီလို အချင်းချင်း သတ်ဖြတ်နေကြတဲ့ မြင်ကွင်းကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ တွေ့လိုက်ရတာပဲ...

ရွှီကျစ်လန်က သူ့သွေးထွက်နေတဲ့ ဒဏ်ရာကို ဖုံးအုပ်ထားတယ်၊ သူ့မျက်လုံးတွေက မကောင်းဆိုးဝါးစိတ်တွေနဲ့ ပြည့်နေပြီး ဓားမြှောင်ကို ငါ့ ရင်ဘတ်ထဲ ထိုးစိုက်လိုက်တယ်။

နာလိုက်တာ... 

နောက်ဆုံးတော့ system ရဲ့ သာယာဖွယ်ရာ အသံလေးကို ငါ ကြားလိုက်ရတယ်။

[ ရပြီ၊ သခင်လေး သခင်လေးရဲ့ဝိညာဉ်ကို ကျွန်တော် ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီ ] 

တစ်ခဏအတွင်းမှာပဲ ငါ လေထဲမှာ ပျံဝဲနေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။

အဲဒီအချိန်မှာ တံခါးကို ကန်ဖွင့်ပြီး ဝင်လာတာကို ငါ တွေ့လိုက်ရတယ်။

ပြီးတော့ ဆံပင်ဖြူကောင်လေး ပြေးဝင်လာတယ်။ 

သူ့မျက်နှာမှာ ဒေါသနဲ့ မယုံကြည်နိုင်မှုတွေ အပြည့်ရှိနေတယ်။ 

ရွှီကျစ်လန်က ချက်ချင်းပဲ သေတ္တာကို ဆွဲယူပြီး ပြတင်းပေါက်ကနေ ခုန်ချ ထွက်ပြေးသွားတယ်။ 

ရှန်မော့က ငါ့ကို ဖက်ထားတယ်။ သူ့မျက်နှာမှာ ကြောက်ရွံ့မှုတွေ အပြည့်နဲ့...

"ယန်ယွီ..." 

ဒါပေမယ့် ငါ့ ကိုယ်ခန္ဓာက အေးစက်နေတုန်းပဲ။ 

ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါဝိညာဉ်က အဲဒီ အတုလုပ်ထားတဲ့ ဂိမ်းကိုယ်ခန္ဓာကနေ ထွက်သွားပြီလေ။ 

နာရီဝက် ကြာသွားပြီ... 

ရှန်မော့က ငါ့ "ကိုယ်ခန္ဓာ" ကို အချိန်တိုင်း ဖက်ထားပြီး မလွှတ်တော့ဘူး။

သူ့လက်ချောင်းတွေ တုန်ယင်နေတယ်။ 

ဒီအချိန်မှာ ငါ နောက်ဆုံးတော့ တစ်ခုခု မှားနေပြီလို့ ခံစားရတယ်။

ရှန်မော့က ငါ့ကို မသေစေချင်ဘူး!

---