MM Story Teller

Chapter 83

Viewers 9k

👻Chapter 83

ယဲ့ကျင်းကျီမှာ မကျေမနပ်နှင့်ခေါင်းကိုငုံ့ချလိုက်လေသည်။ သူ၏ရင်ထဲတွင်ထိုအမည်လေးကို ထပ်ခါထပ်ခါခေါ်ဆိုနေခဲ့သည်။ သူအခါ၁၀၀၀ခေါ်ကြည့်ပြီးနောက်တွင် ရှီကျားမှာ သူ့အား'ဆရာယဲ့'ဟုခေါ်နေဆဲဖြစ်ကြောင်း သတိရသွားခဲ့သည်။

သို့နှင့်ယဲ့ကျင်းကျီမှာ စတင်စိတ်ကူးယဥ်မိတော့သည်။

သူ့ကိုရောဘယ်လိုခေါ်ခိုင်းသင့်လဲ...

ယဲ့ကျင်းကျီ..

ကျင်းကျီ...

ရုတ်တရက်ဆိုသလို ရှီကျားမှ နူးညံ့သောအသံလေးနှင့်'ကျင်းကျီ ကောင်းသောည'ဟု နှုတ်ဆက်နေပုံက သူ၏စိတ်ထဲတွင်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

ဆရာယဲ့၏နှလုံးခုန်သံမှာ တဒိုင်းဒိုင်းနှင့်မြန်လာခဲ့ပြီး ရှီကျားကိုချက်ချင်းပင်လှည့်ကြည့်လိုက်မိ၏။ ရှီကျားမှာလည်း ဘေးမှအပင်ကိုလှည့်အကြည့်တွင် ယဲ့ကျင်းကျီနှင့် အကြည့်ချင်းဆုံသွားခဲ့လေသည်။

ရှီကျား" ဆရာယဲ့ ကိစ္စရှိလို့လား"

ယဲ့ကျင်းကျီ"..အဲဒါ..မင်း...ကိုယ့်ကို.."

အကြာကြီးစောင့်နေပါသော်လည်း နောက်ဆက်တွဲစကားကိုဆက်မကြားရလျှင် ရှီကျားမှာ မျက်မှောင်ကျုံ့လျက် ရှေ့သို့တိုးကာမေးလိုက်သည်။

"ဆရာယဲ့?"

ယဲ့ကျင်းကျီ၏ဦးနှောက်မှာအေးခဲသွားလေသည်။ သူကအချိန်အလွန်ကြာသည်အထိ စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီးမှ ဆိုလာခဲ့သည်။

"ဘာ..ဘာမှမဟုတ်တော့ဘူး"

ရှီကျား"....."

ဆရာယဲ့ဒီနေ့ထူးဆန်းနေတယ်...

ဤတောင်ကိုကျော်ပြီးနောက် သူတို့၂ဦး လီကျားရွာသို့ရောက်ရှိလာကြလေသည်။

ယဲ့ကျင်းကျီမှာ ငယ်ရွယ်စဥ်ကပင် သူများတကာနှင့်မည်သို့ဆက်ဆံရမှန်း မသိသည်ကို သိရှိရပြီးနောက် ရှီကျားမှာလမ်းတစ်လျှောက်တွင် ဦးနှောက်ကိုပြင်းပြင်းထန်ထန်အလုပ်ပေးလျက် ဆရာယဲ့အား အများသူငါနှင့်ဆက်ဆံရေးနည်းလမ်းများကိုသင်ကြားပေးနေခဲ့လေသည်။ ရှီကျားကိုယ်တိုင်တွင် အပေါင်းအသင်းများများစားစားမရှိပဲ လူမှုဆက်ဆံရေးညံ့ဖျင်းသူဖြစ်သည့်တိုင် သူ့တွင် သူငယ်ချင်းကောင်းအဖြစ် ချန်းထောင်ရှိနေသေးသည်ဖြစ်ရာ ၂၅နှစ်ကြာလူအများနှင့် အဆက်အဆံမရှိသော ဆရာယဲ့ထက်သာသည်ဟုယူဆနိုင်လေသည်။

သို့သော် သူပြောပြီးနောက် ယဲ့ကျင်းကျီမှာ မေးလာခဲ့သည်။

"မင်းမှာ သူငယ်ချင်းတွေအများကြီးရှိလား"

ရှီကျားတန့်သွားမိသည်။ အတော်ကြာစဥ်းစားပြီးနောက်သူကတုန့်ပြန်လိုက်သည်။

"တစ်ယောက်လောက်တော့အနည်းဆုံးရှိသင့်တာပေါ့..ဥပမာ အရေးကြုံလာရင်ကူညီမယ့်သူ အခက်အခဲဖြစ်နေရင် ပိုက်ဆံချေးမယ့်သူပေါ့"

ယဲ့ကျင်းကျီကဆိုသည်။

"ကိုယ်ကတာအိုရောင်းရင်း နန်ရိ၊ မူယွီနဲ့ တိုင်းတာမှုတို့နဲ့ ခင်ပါတယ်...ကိုယ်သူတို့ဆီကပိုက်ဆံမချေးဘူးဆိုပေမယ့် သူတို့ကကိုယ့်ကိုဆိုကူညီပေးကြမှာပါ...ဒီလိုဆိုတော့ ကိုယ့်မှာ သူငယ်ချင်းကောင်း ၃ယောက်ရှိတယ်လို့ပြောလို့ရတာပေါ့"

သူငယ်ချင်းဟူ၍ ချန်းထောင်တစ်ယောက်တည်းသာရှိသော ရှီကျား"....."

ဒီစကားဝိုင်းကို ဆက်မပြောနိုင်တော့ဘူး။

ရှီကျားမှာ အမြင့်ကြောက်တတ်သဖြင့် ယဲ့ကျင်းကျီမှာ လီကျားစွာသို့ ရှီကျားကိုပျံကာခေါ်မသွားချေ။ ထိုအစား တောင်ကိုဖြတ်ကျော်လျက် ခြေလျှင်သာလျှောက်သွားလိုက်ကြသည်။ တောင်ထိပ်ကိုကျော်လွန်ပြီးနောက် အဆုံးတွင် လီကျားရွာကို လှမ်းမြင်လိုက်ရလေသည်။

ပန်းတိုင်ကိုမြင်သည်နှင့်ရှီကျားမှာ ခြေလှမ်းများကိုအရှိန်မြင့်ကာ အမြန်လျှောက်သွားလိုက်လေသည်။

သူတို့သည်လီကျားရွာနှင့် တဖြည်းဖြည်းပိုပို၍နီးကပ်လာခဲ့လေသည်။

ရှီကျားကဆိုသည်။

"ဆရာယဲ့ ဒီတစ်ခါပိုတောင်ဂရုစိုက်ရမယ်...အခုကညလယ်တောင်ရောက်နေပြီဆိုတော့ ရွာကလူတွေလည်း အိပ်နေလောက်ပြီ..လီကျားရွာကလည်း ယွမ်ကျားရွာကသူတွေလို အရိုင်းအစိုင်းတွေလားဆိုတာ တိတ်တိတ်လေးအရင်စူးစမ်းကြည့်မှဖြစ်မယ်..

ယဲ့ကျင်းကျီခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"အိုကေ"

ဇနီးလေး၏စကားကိုနားထောင်သင့်သည်။

ရှီကျားမှာ ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းတချို့လှမ်းလျက် တောင်၏တစ်ဖက်ခြမ်းသို့အောင်မြင်စွာရောက်ရှိလာခဲ့လေသည်။

"ဆရာယဲ့ ကျွန်တော်တို့ သတိထားမှဖြစ်..."

သူ၏စကားသံမှာ ရုတ်ချည်းရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

ရှီကျား၏မျက်လုံးတို့ပြူးကျယ်သွားခဲ့သည်။ သူသည်အမှောင်ထုထဲတွင်ပုန်းကွယ်နေသောတောင်ပေါ်ရွာကလေးအား မှုန်မှိုင်းစွာကြည့်လိုက်မိသည်။ ယဲ့ကျင်းကျီမှာလည်း သူနှင့်အတူလျှောက်လာခဲ့လေသည်။ ယဲ့ကျင်းကျီမှာ သူ၏ရှေ့မှမြင်ကွင်းကိုတွေ့သည်နှင့် မျက်ခုံးတို့တွန့်ချိုးသွားခဲ့တော့သည်။

သူ၏အမူအရာမှာ လေးနက်သွားလျက် ဘေးပတ်၀န်းကျင်အား အလျင်အမြန်စူးစမ်းလိုက်သော်လည်း မည်သည့်၀ိညာဥ်နှင့် မကောင်းဆိုး၀ါးတစ်ကောင်သော်မျှရှိမနေခဲ့ချေ။

တောင်ပေါ်မှညသန်းခေါင်မှာ အေးစက်နေခဲ့သည်။ အေးစက်စက်လေပွေတစ်ခုမှာ သင်္ချိုင်းမြေပုံများကိုတိုးဝှေ့တိုက်ခတ်သွားသော် ရှီကျားကို ကျက်သီးမွှေးညှင်းများထသွားစေခဲ့သည်။

လရောင်များ တိမ်တိုက်များကြားမှ မြေပုံများထံဖြာကျနေခဲ့လေသည်။ တန်းစီကြပ်ညပ်နေသော သင်္ချိုင်းမြေပုံများမှာ ၂၃ခုမကချေ။ ရှီကျား၏အရှေ့တွင် အနည်းဆုံး အခု၈၀မကသော သင်္ချိုင်းမြေစာပုံများတန်းစီနေခဲ့လေသည်။

လီကျားရွာအတွင်း၌ အပ်ကျသံပင်ကြားနိုင်သည်အထိတိတ်ဆိတ်နေ၏။ အဘယ်ကြောင့်မူ ရွာထဲမှလူများမှာ အိပ်ပျော်နေကြခြင်းကြောင့်မဟုတ်ပဲ ရွာမှရှိသမျှလူတိုင်းမှာ မြေပုံများအောက်တွင် ထာ၀ရအိပ်စက်နေနှင့်ပြီးဖြစ်၍ပင်။ သူတို့အား တူရွင်းများ ပေါက်ပြားများကိုင်လျက်နှင်ထုတ်မည့်သူ တစ်ယောက်မျှမကျန်ရှိတော့ချေ။

အေးစက်စက်လရောင်မှာ ထိုမြေပုံများပေါ်မှ ကျောက်သားဖြင့်စိုက်ထားသော ကျောက်တိုင်များအပေါ် ထွန်းလင်းနေစေခဲ့သည်။ မကောင်းဆိုး၀ါးတစ်ကောင်နှယ် ၄င်းမှာ အေးစက်သော်လည်း လှောင်ပြုံးပြုံးနေသည့်အလား။

ကလေးမှလူကြီးအထိ လီကျားရွာမှ ရွာသား ၈၉ဦးလုံးမှာ အားလုံးသေဆုံးနေကြပြီးဖြစ်လေသည်။

တောင်ကြားမှ ခေါင်သီသော ရွာကလေးမှာ အပြင်ကမ္ဘာနှင့် ထိတွေ့မှုမရှိသလောက်ပင်။

သူငယ်ရွယ်စဥ်က Sမြို့သို့ပြောင်းရွေ့အခြေချပြီးသည်မှစ၍ ရှီကျားမှာ ဤသို့တောင်ပေါ်ရွာမျိုးကိုတစ်ခါမျှမရောက်ဖူးသော်လည်း သူ၏မွေးရပ်ဇာတိမှာလည်း ကျေးရွာလေးတစ်ခုသာဖြစ်လေသည်။ သူ၏ယင်စွမ်းအင်မှာပြင်းထန်လွန်း၍ မိသားစုနှင့်ဆွေမျိုးများအားလုံးက သူ့ကိုငြင်းဆန်ကြလေရာ ဖခင်ဖြစ်သူမှာ သူ့အားအိမ်သို့ခေါ်သွားခဲလေသည်။ သို့သော်ရှီကျား၏မှတ်ဥာဏ်များထဲတွင် သူ၏ရွာမှလူများမှာ ဆွေမျိုးတော်စပ်ခြင်းကိုအလွန်အာရုံစိုက်ကြလေသည်။ အရေးကြီးကိစ္စများအား မိသားစု၏အကြီးအကဲများကို လက်လွှဲကာဆုံးဖြတ်ချက်ချစေသည်။

ယခုရောက်ခဲ့သော ယွမ်ကျားရွာလိုပင် ဆံပင်ဖြူတို့နှင့်အဘိုးကြီးမှာ သူတို့အား ၀င်ခွင့်ပေးလိုက်သည်နှင့် ကျန်ရွာသားများမှာ သူတို့ကိုတားမလာခဲ့ချေ။ လူအိုကြီးကရွာသားများကိုတိုက်ခိုက်ခွင့်ပေးလိုက်သည်နှင့် ရွာသားများမှာလက်နက်ကိုယ်စီဆွဲလျက် တိုက်ခိုက်ရန်တွန့်ဆုတ်မနေခဲ့ကြချေ။

ထိုသို့ခေါင်သီသောတောင်ပေါ်ရွာများတွင် အရေးကိစ္စတစ်ခုခုကြုံပါက အစိုးရနှင့်အကြီးအကဲများကိုတိုင်ကြားရမည့်အလား ရွာသူကြီးကိုသာ ဆုံးဖြတ်ခိုင်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် ဤသို့ခေါင်သီသောရွာမျိုးတွင် လူများအစုလိုက်အပြုံလိုက်သေဆုံးသွားသော်လည်း မည်သူမျှမသိကြသည်မှာ မထူးဆန်းချေ။

တုန်လှုပ်မှုတို့အနည်ထိုင်သွားပြီးနောက် ရှီကျားနှင့်ယဲ့ကျင်းကျီမှာ လီကျားရွာထဲသို့၀င်လိုက်လေသည်။

တိတ်ဆိတ်သော ညသန်းခေါင်တွင် တခါတရံတောရိုင်းတိရိစ္ဆာန်များ၏အော်မြည်သံများကို ကြားရတတ်သည်။ လေပြင်းပြင်းတစ်ချက်မှာ သစ်ပင်များကိုတိုးဝှေ့သွားခဲ့ပြီး တရှဲရှဲအသံများမြည်လာစေသည်။ ရှီကျားနှင့်ယဲ့ကျင်းကျီမှာရွာထဲသို့၀င်လျက် အသက်ရှင်သူရှိမရှိစစ်ဆေးလိုက်ကြလေသည်။

သူတို့သည်အိမ်တစ်အိမ်ထဲ၀င်လျက် အခြေအနေကိုစူးစမ်းလိုက်ကြသည်။ ပထမဆုံးအိမ်မှနောက်ဆုံးအိမ်အထိစစ်ဆေးပြီးနောက် ရွာအ၀င်၀သို့ပြန်ထွက်လာခဲ့ကြလေသည်။ ဤရွာမှာ ၀ိညာဥ်ရွာတစ်ရွာနှယ် အသက်ရှိနေသောမည်သည့်အရာမှမရှိချေ။ လရောင်အောက်မှ သင်္ချိုင်းမြေစာပုံ ၈၉ပုံကသာ ရွာထဲသို့၀င်လာသော သူစိမ်း၂ဦးကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့ကြသည်။

ရှီကျားမှာ ငယ်စဥ်ကပင် သရဲများစွာကိုမြင်တွေ့ခဲ့ဖူးလေရာ ဤသို့အခြေအနေများကို စိတ်အေးလက်အေးနှင့်ရင်ဆိုင်နိုင်လေသည်။ သူ့နေရာတွင် အခြားသူတစ်ဦးသာဖြစ်ခဲ့ပါလျှင် ကြောက်ဒူးတုန်ကာမေ့ပင်လဲသွားလောက်သည်။

ရှီကျား၏အကြည့်တို့မှာ သင်္ချိုင်းမြေပုံ၈၉ပုံကိုလျင်မြန်စွာဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။ သူ၏ရင်ထဲတွင် အလွန်မသက်မသာခံစားရလေသည်။ ထိုမြေပုံများကိုကြည့်လျက် ခေါင်းများကြိမ်းကာ ကျက်သီးမွှေးညှင်းများထလာသည်ကိုခံစားမိသည်။

ယဲ့ကျင်းကျီမှာ ထိုမြေပုံ ၈၉ပုံကိုကြည့်လျက် လေသံနိမ့်နိမ့်ဖြင့်ဆိုလာခဲ့သည်။

"ဤမြေပုံတွေပေါ်မှ မြက်တွေပေါင်းပင်တွေတောင်ပေါက်နေပြီ...ဒီလီကျားရွာကလူတွေသေသွားတာ ကြာလောက်ပြီ"

ရှီကျားလည်းခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"အိမ်တွေထဲမှာလည်း လူတစ်ယောက်မှမရှိဘူး..စားပွဲတွေပေါ်မှာလည်းဖုန်တွေတက်နေတယ်..ဒီမှာလူမနေတာ အတော်ကြာလောက်ပြီ"

ဤသို့အေးစက်မှောင်မိုက်သောည၌ လူသူကင်းမဲ့သောတောင်ပေါ်ရွာလေးတစ်ရွာတွင် သင်္ချ်ုင်းမြေပုံ၈၉ပုံရှေ့၌ ရပ်နေရခြင်းကရှီကျားကို မသက်မသာဖြစ်စေသည်။ သူသည်အချိန်အတော်ကြာတွေးနေပြီးမှအတွေးတစ်ခုပေါ်လာခဲ့လေသည်။

"ဒီတောင်ပေါ်မှာ ရွာ၂ရွာပဲရှိတယ်..ဆရာယဲ့ အဲဒီယွမ်ကျားရွာကလူကြီးက ကျွန်တော်တို့ကို လီကျားရွာကိုလွှတ်လိုက်တာ..အပြင်ကလူတွေကတော့ ဒီတောထဲတောင်ထဲ ရွာရှိမှန်းလည်းသိမှာမဟုတ်သလို လူတွေသေကုန်ပြီဆိုတာလည်းသိမှာမဟုတ်ဘူး ဒါပေမယ့်ယွမ်ကျားရွာကလူတွေကတော့ ကျိန်းသေပေါက်သိမှာပဲ..သူတို့ရွာ၂ရွာကြားမှာ တောင်၂တောင်ပဲခြားတာ..တစ်လနှစ်လလောက်အထိတော့ တဖက်ရွာရဲ့အခြေအနေကိုမသိပဲနေရင်နေမယ်..ဒါပေမယ့် လီကျားရွာကလူတွေသေနေတာကကြာပြီ..ယွမ်ကျားရွာသားတွေကျိန်းသေသိပြီးလောက်ပြီ...လူအိုကြီးကကျွန်တော်တို့ကိုဒီကိုလွှတ်လိုက်တာ ထောင်ချောက်များဖြစ်နေမလား...ယွမ်ကျားရွာကလူတွေကထူးဆန်းတယ်ဆိုတာ ကျွန်တော်သိပါတယ်..ဒါပေမယ့် လီကျားရွာကလူတွေတစ်ယောက်မှမကျန်အောင်သေသွားပြီ..ကျွန်တော်တို့ ယွမ်ကျားရွာကိုအမြန်ပြန်သွားသင့်တယ်...

ဖေးယွီပျောက်သွားတာက သူတို့တွေနဲ့ကျိန်းသေပတ်သက်နေရမယ်"

ယွမ်ကျားရွာ၏ထူးဆန်းနေမှုမှာ အကြီးဆုံးသဲလွန်စဖြစ်သည်။ ယဲ့ကျင်းကျီမှာလည်း၄င်းကိုတွေးမိလေရာ ခေါင်းအသာညိတ်လိုက်လေသည်။ ၂ဦးသားထွက်သွားရန်ပြင်လိုက်လေသည်။

မထွက်ခွာမီ ယဲ့ကျင်းကျီမှာလီကျားရွာ၏၀င်ပေါက်ကိုလျှောက်သွားလျက် ရုတ်ချည်းရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

"ကိုယ်တို့ မြေပုံတွေကိုသေချာမစစ်ကြည့်ရသေးဘူးမလား"

ရှီကျားကမေးလိုက်သည်။

"ဒီမြေပုံတွေလား"

ယဲ့ကျင်းကျီခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဒီရွာထဲမှာ ၀ိညာဥ်တစ်ကောင်မှရှိမနေဘူး..ဘယ်သူကဒီအလောင်းတွေကိုမြှုပ်ထားတာလဲတော့မသိဘူး..ဒါပေမယ့် ဒီမြေပုံတွေနဲ့ပတ်သက်ပြီး တစ်ခုခုကတော့ထူးဆန်းနေရမယ်"

ရှီကျားတွေးလိုက်သည်။

"အိုကေ..ကျွန်တော်တို့မသွားခင် ဒီထူးဆန်းတဲ့မြေပုံတွေကိုတစ်ခါလောက်တော့ စစ်ကြည့်သွားသင့်တယ်"

မည်သည့်အကြောင်းပြချက်ကြောင့်ပင်ဖြစ်စေ အုတ်ဂူကိုတူးခြင်းက သေသူကိုအလွန်မလေးစားရာကျလေသည်။ ယခုလေးတင်ပင် ရှီကျားနှင့် ယဲ့ကျင်းကျီမှာ ယွမ်ကျားရွာတွင် မြေပုံတစ်ခုကိုတူးကြည့်ခဲ့ကြသေးသည်။ သို့သော်ကျန်မြေပုံ၂၂ပုံကိုမူ သေသူများကို မနှောင့်ယှက်လို၍မထိခဲ့ကြချေ။

ထို့ကြောင့်ဤအကြိမ်တွင်လည်း သူတို့မှာ လီကျားရွာ၏မြေပုံ ၈၉ပုံလုံးကိုမတူးခဲ့ကြချေ။

အချိန်ကုန်သက်သာစေရန် သူတို့၂ဦးမှာလူခွဲလျက် ထိုမြေပုံများအပေါ်မှ ကျောက်တိုင်များရှိအမည်များကိုဖတ်ကြည့်လိုက်ကြလေသည်။

ရှီကျားမှာ ထိုမြေပုံများကြားသို့လျှောက်သွားလျက် ငုတ်တုတ်ထိုင်ချကာ အမည်များကိုဖတ်ကြည့်နေလိုက်လေသည်။ ယွမ်ကျားရွာ၏ မြေပုံများလိုပင် ဤမြေပုံပေါ်မှ အမည်ကျောက်တိုင်များမှာလည်းအလွန်ရိုးရှင်းလေသည်။ အများစုမှာ အမည်တစ်ခုကိုသာရေးထိုးထားတာ မျိုးရိုးအမည်လီနှင့် ကိုယ်ပိုင်အမည်တို့သာဖြစ်ကာ အလွန်လိုရင်းတိုရှင်းဆန်လေသည်။

စုစုပေါင်းမြေပုံ၈၉ပုံထဲတွင် အများစုမှာ လီမျိုးရိုးများ၏မြေပုံများဖြစ်သည်။ ယွမ်မျိုးရိုးအမည်များနှင့်မြေပုံဒါဇင်တချို့ရှိလေသည်။

ဤကဲ့သို့တောင်ပေါ်တွင်ပုန်းကွယ်နေသော ရွာအများမှာ တစ်ရွာသားချင်းအပြန်အလှန်လက်ထပ်လေ့ရှိကြသည်။ ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင် လီကျားရွာနှင့် ယွမ်ကျားရွာမှာခမည်းခမက်ဆွေမျိုးတော်စပ်သောဆက်နွယ်မှ၍မျိုးရှိလေသည်။

နာရီ၀က်ခန့်ကုန်လွန်ပြီးနောက် ရှီကျားမှာ မြေပုံ ၄၀ကျော်၏ကျောက်တိုင်များကိုဖတ်ကြည့်ပြီးဖြစ်သည်။ ယဲ့ကျင်းကျီမှာလည်း ကျန်မြေပုံများကိုကြည့်ပြီးဖြစ်ကာ ရှီကျားထံပြန်လျှောက်လာခဲ့သည်။

၂ဦးသားမှာ သိလာသမျှကိုဖလှယ်လိုက်ကြပြီး အကျဥ်းချုပ်ကောက်ချက်ချလိုက်ကြသည်။

"လီမျိုးရိုးထဲကသေသွားတဲ့သူ ၅၆ယောက်ရယ် ယွမ်မျိုးရိုးနာမည်နဲ့ ၁၉ယောက်ရယ် အခြားမျိုးရိုးနာမည်နဲ့ မြေပုံ၆ခုရယ် ပြီးတော့ နာမည်မရှိတဲ့မြေပုံ၈ခုရှိတယ်"

ယဲ့ကျင်းကျီကဆိုသည်။

"သေသူတွေအကုန်လုံးဟာ ပြန်လည်၀င်စားနိုင်ဖို့အတွက် သူတို့ရဲ့အုတ်ဂူမှာ နာမည်ရှိသင့်တယ်..သေဆုံးပြီးတဲ့အခါ ၀ိညာဥ်တွေဟာ သူတို့ရဲ့အမည်ရေးထွင်းထားတဲ့ အုတ်ဂူကို တံဆိပ်ပြားအဖြစ်ဆောင်ပြီး တမလွန်လောကကို၀င်ရတယ်..အဲဒီတံဆိပ်ပြားမရှိရင်၀ိညာဥ်တွေဟာပြန်လည်၀င်စားလို့မရဘူး..လင်းရှောင်ရဲ့ နှလုံး၀ါးမြိုတဲ့အတိဒုက္ခကိုကျော်ဖြတ်နိုင်မှသာ ပြန်လည်၀င်စားနိုင်တော့တယ်.."

ဆရာယဲ့မှာ အမည်မရှိသော သင်္ချိုင်းမြေပုံ၏ရှေ့တွင် ရပ်လျက် သူ၏အကြည့်တို့မှာလေးနက်နေခဲ့သည်။

"ဒီမြေပုံတွေထဲမှာ ၀ိညာဥ်ရော ယင်စွမ်းအင်တွေရောရှိမနေဘူး..ဒါဆိုအခြေအနေ၂မျိုးပဲရှိတယ်"

ရှီကျားကမေးလိုက်သည်။

"ဘာတွေများလဲ"

ယဲ့ကျင်းကျီမှာ ခတ္တမျှတိတ်ဆိတ်နေပြီးမှဆိုလာခဲ့သည်။

"ပထမတစ်မျိုးက သူတို့ကပြန်လည်၀င်စားခြင်းထဲလုံး၀၀င်ပြီးသွားပြီ..ဒုတိယတစ်မျိုးက သူတို့က မကောင်းဆိုး၀ါး၀ိညာဥ်ဆီကနေအသတ်ခံလိုက်ရတာ..သူတို့ရဲ့၀ိညာဥ်တွေက မကောင်းဆိုး၀ါးဆီကနေ၀ါးမြိုခံလိုက်ရတာ..ဒီတော့သူတို့၀ိညာဥ်တွေကပြိုကွဲသွားပြီ"

၄င်းကိုကြားသော်ရှီကျားမှာ အေးခဲသွားခဲ့လေသည်။ သူသညိအမည်မဲ့ သင်္ချိုင်းမြေပုံလေး၈ပုံအား တဖြည်းဖြည်းချင်းလှည့်ကြည့်လိုက်မိသည်။

ရွာထဲမှလူများမှာ တစ်ယောက်မှမကျန်သည်အထိသတ်ခံလိုက်ရပြီးချေပြီ။ ဤသည်မှာ သာမာန်သေခြင်းမျိုးမဟုတ်ပဲ လူမဆန်စွာ အစုလိုက်အပြုံလိုက်အသတ်ခံလိုက်ရခြင်းဖြစ်သည်။ အသတ်ခံလိုက်ရသူများမှာ ပြင်းစွာသောအငြိုးအတေးများရှိနေသင့်သည်။ မကောင်းဆိုး၀ါးများဖြစ်လာနိုင်ချေမြင့်မားကာ ပြန်လည်၀င်စားသွားရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။ ဤရွာသားများမှာ မကောင်းဆိုး၀ါးများဖြစ်မလာခဲ့လျှင် ပြန်လည်၀င်စားခြင်းစက်၀န်းထဲသို့ ၀င်ကောင်း၀င်နိုင်ခဲ့လိမ့်မည်။ ထိုအမည်မရှိသော သင်္ချိုင်းမြေပုံများနှင့် ရွာသားများမှာလည်း ဤမျှအလျင်အမြန်ပြန်လည်၀င်စားသွားရန်မှာမဖြစ်နိုင်ချေ။

လင်းရှောင်၏ နှလုံး၀ါးမြိုခြင်းအတိဒုက္ခမှာ ၇နှစ်မှတစ်ကြိမ်သာဖြစ်သည်။

ဤအိမ်များထဲမှဖုန်များ၏အထူကိုခန့်မှန်းကြည့်ရသော် ရွာသားများမှာ လွန်ခဲ့သော ၁နှစ်လောက်ကမှအသတ်ခံလိုက်ရခြင်းဖြစ်သည်။ ၇နှစ်မျှမရှိနိုင်သေးချေ။

ရှီကျား၏စိတ်တွင်းမှရှုပ်ထွေးမှုမှာ ပိုပို၍ကြီးမားလာခဲ့လေသည်။

ယွမ်ကျားရွာကရွာသား၂၃ယောက်က ဘာလို့၂လအတွင်းသေသွားရတာလဲ ...

လီကျားရွာကလူတွေအကုန်သေသွားတာကြာပြီကို ယွမ်ကျားရွာကလူတွေက ဘာလို့သူတို့ကိုဒီလိုလွှတ်လိုက်ရတာလဲ ..

လက်ရှိတွင်လီကျားရွာတွင် လူတစ်ယောက်မှမကျန်ရစ်တော့ချေ။ ထိုလျှို့၀ှက်ဆန်းကြယ်မှုများအတွက် အဖြေကို ယွမ်ကျားရွာမှလူများသာပြောပြနိုင်လိမ့်မည်။ အချိန်ဖြုန်းမနေတော့ပဲ ရှီကျားနှင့်ယဲ့ကျင်းကျီမှာ ယွမ်ကျားရွာသို့ပြန်သွားရန်ပြင်လိုက်ကြလေသည်။ သို့သော် ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းမျှသာလှမ်းရသေးချိန်တွင် ယဲ့ကျင်းကျီမှာ ရုတ်ချည်းရပ်တန့်သွားလျက် ထိုအမည်မရှိသော မြေပုံများကိုလှည့်ကြည့်လိုက်လေသည်။

ရှီကျားအံ့အားသင့်လျက်ခေါ်လိုက်မိသည်။

"ဆရာယဲ့..."

👻

Prev Next