Volume 1 (သေမျိုးနယ်မြေ ၁၃၁)
Chapter 131 (အားလုံးအဆင်ပြေတယ်)
"ဒေါ်လေး…" လင်ချီးယဲ့သည် ဖုန်းခေါ်သံကို မြင်လိုက်ရတော့ တစ်ကိုယ်လုံး အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားသည်။
နောက်အခိုက်အတန့်တွင် ပြင်းထန်သော ခြေထောက်ကန်ချက်က သူ့ရှေ့သို့ ကျရောက်လာသည်။
လင်ချီးယဲ့သည် လျှပ်စီးကြောင်းကဲ့သို့ ဝပ်တွားကာ ထိုးနှက်ခြင်းကို ရှောင်လွှဲပြီး တဖန် သူသည် ကင်းမြီးကောက်တစ်၏ ခြေကျင်းဝတ်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကန်သွင်းလိုက်သည်...
ကင်းမြီးကောက်တစ်သည် တောင်ကဲ့သို့ တည်ငြိမ်သော ခန္ဓာကိုယ်ကို အနည်းငယ်လှုပ်ခါရုံသာရှိခဲ့သည်။
"အရမ်းသန်မာတာပဲ။" လင်ချီးယဲ့သည် တိတ်တဆိတ် ကြိမ်းမောင်းကာ လက်ထဲတွင်ရှိသော ကြယ်ဓားသည် မောင်းချဓားကို ရုတ်တရက် ပိတ်ဆို့လိုက်သော်လည်း ဓားကိုယ်ထည်မှ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အင်အားသည် သူ့ကို တိုက်ရိုက် လွင့်ထွက်သွားစေသည်။
နှင်းထဲမှာ သူ့အနေအထားကို ထိန်းထားပေမယ့် ဖုန်းသည် သူ့လက်ထဲက လှုပ်ခါပြီး သူ့ဘေးက နှင်းတွေထဲ ကျသွားသည်။
"အိုး~ ချစ်စရာနတ်သူငယ်လေး~~ အိုး~ ချစ်စရာနတ်သူငယ်လေး~~ "
ကင်းမြီးကောက်တစ်သည် နှင်းထဲက လက်ကိုင်ဖုန်းကို ငုံ့ကြည့်ကာ လှောင်ပြောင်သည်။
"မိသားစုဖုန်းလား။ အဲဒါမိန်းမလား ဒါမှမဟုတ် ကလေးလား။"
လင်ချီးယဲ့သည် ဖြည်းဖြည်းချင်း မတ်တတ်ထရပ်ကာ ပါးစပ်ကို သုတ်လိုက်ပြီး အနက်ရောင်မျက်လုံးများမှ အေးစက်စက် သတ်ဖြတ်ခြင်းရည်ရွယ်ချက် ထွက်ပေါ်လာသည်။
ကင်းမြီးကောက်တစ်သည် လင်ချီးယဲ့၏ မျက်လုံးများကို မကြောက်ဘဲ ပခုံးတွန့်ကာ ဆက်ပြောသည်။
"မှန်တယ်… ဒီနေ့က နှစ်သစ်ကူး အကြိုနေ့ဆိုတော့ အပြင်မှာ မင်းဘယ်လိုနေလဲလို့ မေးချင်တယ် ထင်တယ်။ မင်း နှစ်သစ်ကူးညစာ ပြင်ဆင်ပြီးပြီလား။ ပြီးမှ မင်း အားလုံးအဆင်ပြေတယ်ဆိုတာ ငါသူတို့ကို ပြောပြလိုက်မယ်…
ဟီးဟီး…"
ကင်းမြီးကောက်တစ်၏ စကားမဆုံးခင် လင်ချီးယဲ့၏အသွင်အပြင်သည် နှင်းတွေကြားဖြတ်၍ သူ့လက်ထဲက ဓားအရိပ်များသည် လိပ်ပြာကဲ့သို့ ပွင့်ဖူးနေပြီး သူ့လည်ပင်းဆီ အပြာနုရောင်ဓားသွားက တည့်တည့်မတ်မတ်သွားခဲ့သည်။
ကင်းမြီးကောက်တစ်းသည် လင်ချီးယဲ့၏ တန်ပြန်ဓားများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု တားဆီးပြီး တိုးလျသောဟိန်းသံဖြင့် နိုင်လိုမင်းထက်သွေးများ ထွက်ကျလာကာ သူ့ခွန်အားက အဆများစွာ တိုးလာပြန်ပြီး လင်ချီးယဲ့ကို လေထဲတွင် ယိမ်းယိုင်သွားစေသည်။
လင်ချီးယဲ့သည် ခန္ဓာကိုယ်ကို လေထဲတွင် လိုက်လျောညီထွေဖြစ်အောင် ချိန်ညှိကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လေးလံစွာ ဆင်းသက်ပြီး သူ့အသွင်အပြင် တည်ငြိမ်စေရန် နှင်းထဲကို ဓားတစ်ချောင်းထိုးလိုက်သည်။
တကယ်တော့ လင်ချီးယဲ့၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ရွေ့လျားအမြင်အာရုံအောက်မှာ လူနှစ်ယောက်ကြားက အမြန်နှုန်းကွာဟချက်ကို ပြုပြင်လို့မရနိုင်ပေမယ့် အင်အားကွာဟမှုက လင်ချီးယဲ့ကို အမြဲတမ်းဖိအားပေးနိုင်သည်။
ဒီအတိုင်းဆက်သွားနေမယ်ဆိုရင် ကင်းမြီးကောက်တစ်ကို အနိုင်ယူနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ တခြားနည်းလမ်းရှိရမည်…
လင်ချီးယဲ့သည် ကင်းမြီးကောက်တစ်ကိုကြည့်ကာ လျှပ်စီးကဲ့သို့ တွေးနေသည်။
"ဘယ်လိုချစ်စရာကောင်းတဲ့ မိသားစုလေးလဲ..." ကင်းမြီးကောက်တစ်သည် မောင်းချဓားကို ကိုင်ထားပြီး လင်ချီးယဲ့ဆီသို့ တည်ငြိမ်စွာ လျှောက်သွားသည်။ "ငါခန့်မှန်းရသလောက် မင်းဘာလုပ်နေလဲ သူတို့မသိလောက်ဘူး။ မင်းနဲ့ နီးနေပေမယ့် အဝေးကြီးမှာ ရှိနေမှန်း သူတို့မသိဘူး…
သူတို့က နှစ်သစ်ကူးရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုထဲ နစ်မြုပ်နေပြီး မင်းက သူတို့နဲ့အနီးလေးမှာ သေလောက်အောင် တိုက်ခိုက်နေရတယ်ဆိုတာ သူတိုသိရင် ဘယ်လိုထင်ကြမလဲ။
အိုး ဟုတ်သား…
မင်းကိုသတ်ပြီးရင် သူတို့ရဲ့လသာဆောင်မှာ မင်းခေါင်းကို ချိတ်ဆွဲထားလိုက်မယ်။ နှစ်သစ်ကူးခေါင်းလောင်းမြည်လာတဲ့အခါ သူတို့ အဲဒါကိုမြင်ရင် ထိတ်လန်သွားလိမ့်မယ် ဟုတ်တယ်မလား။"
ကင်းမြီးကောက်တစ်၏ အပြုံးက ပိုဆိုးလာသည်။
လင်ချီးယဲ့သည် ဓားလက်ကိုင်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ သူ့ရင်ဘတ်ထဲက သွေးအလိပ်လိုက်ကို ဖိနှိပ်ပြီး နှင်းထဲမှ ထရပ်လိုက်သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်က အမှောင်ထုကျရောက်သွားသည်…
အရူးကင်းမြီးကောက်အဖွဲ့နှင့် အချိန်အတော်ကြာ တိုက်ပွဲဝင်ပြီးနောက် အမှောင်နတ်ဘုရားအပျက်အစီး၏ကြာချိန်သည် ကန့်သတ်ချက်သို့ ချဉ်းကပ်လာကာ သူ၏စိတ်စွမ်းအားသည်လည်း ကန့်သတ်ချက်သို့ ချဉ်းကပ်လာခဲ့သည်။ တိုက်ပွဲကို အချိန်တိုအတွင်း မဖြေရှင်းနိုင်လျှင် သူသေမှာသေချာသည်။
"တောင်နဲ့ပင်လယ်ရဲ့တစ်ဖက်ခြမ်းမှာ အပြာရောင်နတ်သူငယ်အုပ်စုရှိတယ်~~~"
နှင်းထဲမှာ ကြည်နူးစရာကောင်းသော သီချင်းသံက ပဲ့တင်ထပ်နေဆဲဖြစ်သည်။ ဒါက ဒုတိယအကြိမ် သီချင်းဖြစ်ပြီး ဖုန်းတစ်ဖက်က ဒေါ်လေးသည် ဖုန်းချရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိပေ။
လင်ချီးယဲ့က အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ကာ သူ့မျက်လုံးထဲတွင် အမှောင်ထုက တဖန်ပြန်ပေါ်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်မှ အမှောင်ထုနတ်ဘုရားအပျက်အစီးလည်း တည်ငြိမ်လာသည်။
ဇွပ်…
နှင်းထဲတွင် စိုက်နေသော ကြယ်ဓားကို ရုတ်တရက် သူဆွဲထုတ်လိုက်ကာ ဓားနှစ်လက်ကို မြေပြင်သို့ ညွှန်ပြရင်း ကင်းမြီးကောက်တစ်ဆီသို့ လျှပ်စီးကြောင်းလို ချဉ်းကပ်လာသည်။
"ဒူးလေးရဲ့အဆုံးသတ်ပဲ။" ကင်းမြီးကောက်တစ်သည် သရော်ရင်း တိုက်ပွဲဝင်သည့် အနေအထားကို ပြန်ယူလိုက်သည်။
လင်ချီးယဲ့၏အသွင်အပြင်သည် ကင်းမြီးကောက်တစ်ဆီ လျင်မြန်စွာ နီးကပ်လာပုံရပြီး လူနှစ်ဦး၏ ခန္ဓာကိုယ်များ အတူတူ တိုက်မိတော့မည့်အချိန်တွင် လင်ချီးယဲ့သည် ရုတ်တရက်နင်းလိုက်ပြီး နှင်းထုထဲသို့ လေးနက်စွာ လျှောက်လာသည်။
ဘမ်း…
အမှောင်ထုနတ်ဘုရားအပျက်အစီး၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုအောက်တွင် နှင်းထုထဲမှာ ဗုံးတစ်လုံးမြုပ်ထားသကဲ့သို့ သူတို့၏ခြေရင်းအောက်ရှိ နှင်းများသည် ရုတ်တရက်ပေါက်ကွဲသွားပြီး အဖြူရောင်နှင်းလုံးကြီးတစ်ခု တိုက်ရိုက်ပေါက်ကွဲသွားသည်။
လွင့်ပျံနေသော နှင်းပွင့်များသည် ကင်းမြီးကောက်တစ်၏မျက်လုံးများကို ချက်ချင်းပင် ဆွဲဆောင်သွားသည်။ သူသည် အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ နှစ်ပေါင်းများစွာ တိုက်ခိုက်ရေး အတွေ့အကြုံများဖြင့် သူ့ခန္ဓာကိုယ်က လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။
ချွင်…
မောင်းချဓားကို မဆိုင်းမတွပင် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး လင်ချီးယဲ့၏ဓားကို ဘေးမှ အောင်မြင်စွာ တားဆီးနိုင်ခဲ့သည်။ လင်ချီးယဲ့၏ရုပ်သွင်ကို ပေါ်လွင်လာသည်ကိုမြင်တော့ ကင်းမြီးကောက်တစ်သည် သူ့နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ "မင်းဒီလိုကစားမယ်ဆိုတာ ငါသိတယ်။"
သို့သော် နောက်တော့ သူ မရယ်နိုင်တော့ဘူး။
လွင့်ပျံနေသော နှင်းပွင့်များထဲတွင် လင်ချီးယဲ့သည် ကင်းမြီးကောက်တစ်၏ မောင်းချဓားကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ခုတ်ဖြတ်လိုက်ပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်မှာ... ဗလာဖြစ်နေသည်။
ဒုတိယဓားရော။
ဒီအတွေးသည် ကင်းမြီးကောက်တစ်၏စိတ်ထဲမှာ လင်းလက်သွားပြီး သူ့နှလုံးသားထဲမှာ ပြင်းထန်သော အကျပ်အတည်းတစ်ခု တိုးဝင်လာခဲ့သည်။ သူ လှုပ်ရှားတော့မည့်အချိန်တွင် လင်ချီးယဲ့၏မျက်လုံးများသည် တောက်ပသော ရွှေရောင်အလင်းတန်းများဖြင့် တဖန်ပွင့်သွားသည်။
ကောင်းကင်တမန်တော်၏ စွမ်းအားသည် လေဟာနယ်ကို ဖြတ်ကျော်ပြီး ကင်းမြီးကောက်တစ်၏ စိတ်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် စိမ့်ဝင်သွားပြီး သူ၏ဝိညာဉ်ကို လှုံ့ဆော်ပေးကာ သူ၏လှုပ်ရှားမှုများကို တစ်စက္ကန့်မျှ ရပ်တန့်သွားစေသည်။
သူ့စိတ်စွမ်းအားကို ကျော်လွန်သွားသော လင်ချီးယဲ့သည် ညည်းညူရင်း သူ့မျက်နှာသည် ရွှေစက္ကူကဲ့သို့ ဖျော့တော့ကာ သူ့ကျောဘက်ဖြင့် လဲကျသွားသည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ့ဘယ်လက်က ညင်သာစွာ လှုပ်ရှားသွားသည်...
ကျောက်ခုန်းချိန်၏ကြယ်ဓားသည် လွင့်ပျံနေသောနှင်းပွင့်များကိုဖြတ်ကာ ကင်းမြီးကောက်တစ်၏လည်ပင်းနောက်ဘက်သို့ တိတ်တဆိတ်နစ်မြုပ်သွားပြီး ဦးခေါင်းကို အသာအယာဖြတ်လိုက်သည်...
စမ်းရေကဲ့သို့ သွေးထွက်သည်။
လင်ချီးယဲ့သည် ယိမ်းယိုင်ပြီး နှင်းထဲမှာလဲကျသွားသည်။ ကျောက်ခုန်းချိန်၏ဓားက သူ့ဘေးတွင် လဲကျသွားသည်။ ဓားသည် သူ့မျက်နှာနှင့် အနည်းငယ် မြင့်တက်နေသော သူ့နှုတ်ခမ်းထောင့်ကို ထင်ရှားစွာ ထင်ဟပ်နေသည်။
"နိုင်ပြီ…" လင်ချီးယဲ့သည် နှင်းထဲတွင် လဲကျကာ သေဆုံးနေသော ကင်းမြီးကောက်တစ်ကိုကြည့်ရင်း လေးလံစွာ မောဟိုက်နေသည်။
သူ့မှာ စိတ်စွမ်းအား တစ်စက်မှ မကျန်တော့ဘူး။
ကင်းမြီးကောက်တစ်ကို သတ်ပစ်ရန် အခြေအနေက အလွန်အမင်း ပြင်းပြင်းထန်ထန် အန္တရာယ်ကြီးလွန်းလှသည်။ လင်ချီးယဲ့သည် မှားယွင်းစွာ တွက်ချက်ပြီး ခြေလှမ်းမှားပါက ထာဝရသေခြင်းနှင့် သူအဆုံးသတ်လိမ့်မည်။
ကံကောင်းထောက်မစွာ သူအနိုင်ရခဲ့သည်။
"အိုး~ ချစ်စရာနတ်သူငယ်လေး~~ အိုး~ ချစ်စရာနတ်သူငယ်လေး~~ "
ရှည်လျားသောဖုန်းသံက မြည်လာပြန်သည်။ လင်ချီးယဲ့သည် မနည်းမတ်တတ်ထရပ်ကာ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထောက်ရန် ဓားကိုယ်ထည်ကို ကိုင်ရင်း နှင်းထဲတွင် ယိမ်းယိုင်နေပြီး လက်ကိုင်ဖုန်းကို မြေပြင်ပေါ်က ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။
ထို့နောက် သူသည် လက်ဆန့်ပြီး ကင်းမြီးကောက်တစ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကိုထိကာ ငွေတံဆိပ်ပြားကို ချွတ်ပြီး အိတ်ကပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။
"ဟယ်လို ဒေါ်လေး။"
"ဒီကလေးကတော့။ နင့်ကို ဒီလောက်ဖုန်းခေါ်နေတာကြာပြီ ပြန်မကိုင်ဘူး။ နင်ဘာလုပ်နေတာလဲ။ အပြင်မှာ အချိန်အကြာကြီးနေပြီး နင့်ဒေါ်လေးကို မလိုချင်တော့ဘူးလား။"
ကျယ်လောင်သော လေသံဖြင့် ဖုန်းတစ်ဖက်မှ ရင်းနှီးသော အသံများ ဆက်တိုက်ထွက်ပေါ်လာပြီး လေသံက စိုးရိမ်မှုအပြည့်ရှိသည်။
လင်ချီးယဲ့၏နှုတ်ခမ်းထောင့်များ အနည်းငယ် မြင့်တက်သွားငည်။ သူသည် သွေးစွန်းနေသောဓားကို ဆွဲယူပြီး အလောင်းများကို ယိမ်းယိုင်စွာ ဖြတ်သွားသည်။ နှင်းထဲတွင် သူ့ခြေလှမ်းတိုင်းက နီမြန်းသော ခြေရာတစ်ခုရှိသည်။
"ဒေါ်လေး ကျွန်တော် အခုလေးတင် ကျွန်တော့်ရဲဘော်ရဲဘက်တွေနဲ့ စကားပြောတာကြောင့် ဖုန်းခေါ်တာကို မမြင်လိုက်တာ။" သူက တိုးတိုးပြောသည်။
"ဒီကလေးကတော့… ဒီလောက်အသက်ကြီးနေပြီ နှစ်သစ်ကူးမှာ အိမ်ကို အရင်ဖုန်းခေါ်လို့မရဘူးလား။"
"ကျွန်တော် အစက ဒီညဖုန်းခေါ်ဖို့ စဉ်းစားထားတာ…"
"အစက အစကနဲ့… ဟန့်…" ဒေါ်လေးသည် ခေတ္တရပ်လိုက်ပြီး သူမအသံက တဖြည်းဖြည်း ပျော့လာသည်။ "စစ်တပ်ထဲမှာ ဘယ်လိုနေလဲ။ အဆင်ပြေရဲ့လား။"
လင်ချီးယဲ့သည် သူ့မျက်နှာပေါ်ရှိ သွေးများကို သုတ်လိုက်ပြီး စင်္ကြံထောင့်ဆီသို့ လျှောက်သွားကာ အဆောက်အအုံငယ်လေးကို ပြတင်းပေါက်မှ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ဒီကနေပြီးတော့ လသာဆောင်မှာ သူ့ဒေါ်လေးကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်းမြင်ရသည်။
ဖုန်းကိုကိုင်ရင်း သူ့လက်က အနည်းငယ်တုန်နေပြီး ခဏအကြာတွင် တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်။
"အဆင်ပြေတယ်၊ ကျွန်တော် အားလုံးအဆင်ပြေတယ်။"
"မကြာခင် နှစ်သစ်ကူးတော့မယ်။ နင့်ရဲ့စစ်တပ်မှာ နှစ်သစ်ကူးညစာရှိလား။"
"ရှိတယ်၊ ကျွန်တော်တို့ခေါင်းဆောင်က ပြင်ထားပေးပြီးပြီ၊ ကျွန်တော်ပြန်သွားတဲ့အခါ စားလို့ရပြီ။"
"ပြန်သွားမှာလား။ နင်အပြင်မှာလား။"
"... မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်တော်ဆိုလိုတာက ကျွန်တော်တို့ ကန်တင်းကိုပြန်သွားတဲ့အခါ စားလို့ရတယ်။"
"အိုး…" ဒေါ်လေး၏အသံသည် ခဏရပ်သွားပြီး ဆက်ပြောသည်။ "ဒါဆို နင်များများစားနော်…"
လင်ချီးယဲ့သည် ဒေါ်လေး၏ စိတ်အခြေအနေ မူမမှန်သည်ကို သတိပြုမိပုံရပြီး ထို့ကြောင့် သူက စကားစမြည်ပြောရန် အစပြုခဲ့သည်။
"ဒေါ်လေး ကျွန်တော် ဒီနှစ် အိမ်မှာမရှိတော့ ဒေါ်လေးတို့ရဲ့နှစ်သစ်ကူးညစာက ပိုကြီးနေမှာပေါ့။"
"သေချာတာပေါ့။ စိတ်မပူပါနဲ့ ဒီအိုးထဲမှာ ငါ ငါးဟင်းချက်နေတယ်၊ အရသာရှိတယ်။ ပြီးတော့ ခဏနေ ဝက်သားရတော့မယ်… နင် အိမ်မှာမရှိတော့ ငါတို့ စားလို့မကုန်လောက်ဘူး။"
"အားကျင့်က ဖွံ့ဖြိုးလာပြီ။ သူ့ကို များများခိုင်းစားရမယ်။"
"အင်း၊ စကားမစပ် နင့်ညီနဲ့ စကားပြောချင်သလား။"
"အင်း။"
လသာဆောင်တွင် ဒေါ်လေးသည် မျက်ရည်များကို တိတ်တဆိတ် သုတ်လိုက်ပြီး အိမ်ထဲသို့ လှည့်ထွက်ကာ ယန်ကျင့်အား လက်ကိုင်ဖုန်းကို ပေးလိုက်သည်။
"ဟေ့ အစ်ကို"
"အားကျင့် ငါအိမ်မှာမရှိတုန်း မင်းကိုးရိုးကားရားတော့ မလုပ်ဘူးမလား။"
"သေချာတာပေါ့ အစ်ကို ဘာလို့ ဒီမေးခွန်းကို မေးတာလဲ။"
"…ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ ငါဒီအတိုင်းမေးကြည့်ရုံပါ။"
"အစ်ကို အဲဒီမှာ ဘယ်လိုနေလဲ။"
"အဆင်ပြေပါတယ်။ စိတ်မပူပါနဲ့။"
"အစ်ကို ပင်ပန်းလွန်းရင် ပြန်လာခဲ့လည်း ကိစ္စမရှိပါဘူး။ ကောင်းကင်ပြုတ်ကျလာတဲ့အခါ အဲဒါကိုပင့်တင်ဖို့ အရပ်ရှည်တဲ့သူ အမြဲရှိတယ်။"
လင်ချီးယဲ့သည် တခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားကာ အသံပြုလိုက်သည်။
ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်သည် ဒီအတိုင်း ဖုန်းကိုင်ထားကြသည်။ အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ တစ်ယောက်မှ စကားမပြောဘူး...
"ဟေ့ ဒီကလေးကတော့ နင်နဲ့ နင့်အစ်ကိုနဲ့ ဒီလောက်အကြာကြီး ခွဲနေရတာတောင် သူနဲ့ မရင်းမနှီးလုပ်နေတုန်းလား။" နှစ်ယောက်သား တိတ်ဆိတ်နေတာကိုမြင်တော့ ဒေါ်လေးသည် ဖုန်းကို တိုက်ရိုက်ယူလိုက်သည်။
"ရှောင်ချီး ငါမပြောတော့ဘူးနော်။ ငါ့ငါးဟင်းအိုးက ရနေပြီ၊ ငါအရင်အိုးချလိုက်ဦးမယ်။"
"ကောင်းပြီ ဒေါ်လေး။"
"အင်း…"
"ဒေါ်လေး"
"ဟမ်"
လင်ချီးယဲ့သည် စင်္ကြံထောင့်တွင် ရပ်နေပြီး အချိန်အတော်ကြာ အလုပ်ရှုပ်နေသော ရုပ်သွင်ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးကာ ပါးစပ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။
"ပျော်ရွှင်စရာနှစ်သစ်ဖြစ်ပါစေ။"
"ကောင်းပြီ ပျော်ရွှင်စရာနှစ်သစ်ဖြစ်ပါစေ။"
TK Team (Chapter 131)
