MM Story Teller

Chapter 216

Viewers 49k

💘Chapter 216

အိမ်ကို ဧည့်သည်များရောက်လာ

ဤအခိုက်အတန့်မှာ အချိန်ကရပ်တန့်နေပုံရသည်။ဝေ့ချန်နှင့်ချန်လီက အပေါက်ဝမှာအချင်းချင်းတင်းနေအောင်ဖက်ထားကြသည်။ဝေ့ချန်က ချန်လီကို သူ့အသွေးအသားများထဲသို့ ပေါင်းစပ်ချင်နေသည့်အတိုင်း ချန်လီ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို သိမ်းကျုံးဖက်တွယ်၍ထားသည်။ဤနည်းဖြင့်သာလျှင် တစ်ညလုံးလမ်းပျောက်နေခဲ့သော သူ့နှလုံးသားကိုနှစ်သိမ့်ပေးနိုင်လိမ့်မည်။

ဝေ့ဟွားနှင့်ကွတ်ကီးက လူပြန်ရောက်နေပြီဖြစ်ကြောင်းအတည်ပြုပြီးနောက် ဘာစကားမှမပြောဘဲ တိတ်တိတ်လေး ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီး ဝေ့ချန်နှင့်ချန်လီကိုနှစ်ယောက်တည်းအချိန်ပေးလိုက်သည်။

ရာစုနှစ်တစ်ခုလောက်ကုန်သွားချိန်မှ ဝေ့ချန်၏ဆိို့နစ်နာကျင်နေသောနှလုံးသားက နောက်ဆုံးမှာ သက်သာရာရသွားခဲ့သည်။သူက ချန်လီကို သူ့ကိုဘာကြောင့်ဖုန်းမခေါ်ခဲ့သလဲဟုမေးခွန်းမထုတ်ခဲ့သလို မနေ့ကချန်လီဘာကြောင့်အိမ်ပြန်မလာသလဲဟုလည်းမမေးခဲ့ပေ။ထိုသည်က အရေးမပါတော့၊လူက ပြန်ရောက်နေပြီဖြစ်သည်။ထိုအရာများကိုနောက်ကြောင်းပြန်လိုက်ခြင်းက အဓိပ်ပါယျမရှိပေ။ယခုသူလုပ်ချင်နေသည်က ချန်လီကို ပြင်းပြင်းထန်ထန်အပိုင်သိမ်းပြီး ချန်လီ၏တည်ရှိမှုကိုတိုက်ရိုက်အကျဆုံးနည်းလမ်းဖြင့်ခံစားရန်ဖြစ်သည်။

ဝေ့ချန်က ချန်လီကို အိမ်ထဲသို့တွန်းထည့်ပြီး တံခါးကိုဆောင့်ပိတ်လိုက်သည်။တံခါးသော့ခတ်ရန်ပင်အချိန်မရှိဘဲသူက ချန်လီကိုတံခါးမှာဖိကပ်ထားလိုက်သည်။ထို့နောက် ချန်လီ၏ နှုတ်ခမ်းများကို သူ့နှုတ်ခမ်းများနှင့်ပိတ်ဆို့ကာ သူ့လျှာကို ချန်လီ၏နှုတ်ခမ်းလွှာများကြားသို့အလောတကြီးထိုးသွင်းလိုက်ပြီး မရိုးဖြောင့်စွာဖြင့် ဝင်ရောက်မွှေနောက်လိုက်သည်။သူ့လက်များကလည်း အားလပ်မနေပါဘဲ ချန်လီ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ရမ်းရမ်းကားကား စမ်းတဝါးဝါး ပွတ်သပ်နေခဲ့သည်။အဝတ်အစားက သူ့လက်လှုပ်ရှားမှုများကို ပိတ်ဆို့ထားချိန်မှာဝေ့ချန်က ချန်လီ၏နွေရာသီအင်္ကျီပါးလေးကို တိုက်ရိုက်အားသုံး၍ဆွဲဖြဲလိုက်သည်။

ချန်လီက ဝေ့ချန်ဆီကစိုးရိမ်မှုနှင့်နက်ရှိုင်းသောကြောက်ရွံ့မှုကိုခဲစားရသဖြင့် ဝေ့ချန်ကိုမငြင်းဆန်ခဲ့ပေ။သူကစိတ်အားထက်သန်စွာပင်တုံ့ပြန်နေသေးပြီး ဝေ့ချန် သူ့ကို အချစ်ဝဲဂယက်ထဲသိုဆွဲခေါ်သွားပြီး ရုန်းမထွက်နိုင်အောင်လုပ်နေသည်ကိုခွင့်ပြုထားလေသည်။

တစ်နာရီအကြာတွင် ရူးသွပ်မှုက အဆုံးသတ်သွားပြီး ရှုပ်ပွနေသောအဝတ်များက ဝင်ပေါက်ကနေ နှစ်ဦးသား၏အိပ်ခန်းတလျှောက် ပြန့်ကျဲနေသည်။ကုတင်ပေါ်က အိပ်ရာခင်းများက လူနှစ်ယောက်၏ ပြင်းထန်သောလှုပ်ရှားမှုများကြောင့် တွန့်ကြေရှုပ်ပွနေကြသည်။အနက်ရောင် အိပ်ရာခင်းများက အဖြူကွက်များ ဟိုတစ်ကွက်သည်တစ်ကွက်စွန်းထင်နေပြီး ယခုလေးတင်က သူတို့၏ ချစ်စိတ်ပြင်းပြမှုကို သက်သေခံနေသည်။

အိပ်ရာပေါ်မှာ ဘယ်သူမှမရှိတော့ပေ။ရေချိုးခန်ထဲမှ ရေကျသံထွက်၍နေသည်။ဝေ့ချန်ကချန်လီကိုသန့်ရှင်းရေးလုပ်ပေးနေသည်။သွေးပူနေတုန်းအခြေအနေမှာ သူကွန်ဒုံးမဝတ်ခဲ့မိသည့်အပြင် အတော်လေးနက်နက်ရှိုင်းရှိုင်းလည်းဝင်ခဲ့မိသည်။ရလဒ်အနေအဖြင့် ယခုသန့်ရှင်းရေးလုပ်ရချိန်မှာ အတော်လေးဒုက္ခများစေသည်။

"အားချန်"

ချန်လီက ဝေ့ချန်၏လည်ပင်းကိုသိုင်းဖက်ပြီး ဝေ့ချန်ကိုနာနာခံခံနှင့်သန့်ရှင်းရေးလုပ်ခွင့်ပြုထားသည်။သူ၏ မျက်လုံးဝိုင်းကြီးများက တလက်လက်တောက်ပနေ၏။ချန်လီ၏အပေါ်နှုတ်ခမ်းအလယ်တည့်တည့်မှာ တြိဂံပုံထောင့်ချိုးလေးရှိသည်။ချန်လီက နှုတ်ခမ်းစူမနေလျှင်ပင် ထိုထောင့်ချိုးလေးကြောင့် သူ့နှုတ်ခမ်းများကအနည်းငယ်နှုတ်ခမ်းစူနေသည့်ပုံပေါက်လေသည်။ထို့အပြင် ချစ်စိတ်ပြင်းပြသောအခိုက်အတန့်အပြီးမှာ ချန်လီ၏မျက်နှာက ပန်းရောင်သန်းပြီးနူးညံ့နေသည်။ခုနတုန်းဆီက စိတ်ဆန္ဒများထဲမှ အပြည်အဝသတိမဝင်လာသေးသဖြင့် သူ့ပုံစံက အတော်လေးဆွဲဆောင်မှုရှိနေသည်။

"အင်း"

ဝေ့ချန်၏အသံက အနည်းငယ်အက်ရှနေဆဲဖြစ်သည်။ချန်လီကို ရေချိုးကန်ထဲမှာ ဖိချပြီးနောက်တစ်ချီမစလိုက်မိစေရန်သူအတော်လေးထိန်းထားရသည်။

"အားချန် ငါတောင်းပန်ပါတယ်"

ချန်လီက ထပ်ပြီးတောင်းပန်လိုက်ပြီး အပြစ်ရှိစိတ်နှင့်ရှင်းပြလေသည်။

"ငါ့ဖုန်းက အားကုန်သွားလို့ စတူဒီယိုထဲမှာထားခဲ့လိုက်တာ...အဲဒါကြောင့် မင်းကိုဖုန်းမခေါ်ခဲ့တာပါ...ငါ့စက်ဘီးကို တစ်ယောက်ယောက်ကငှားသွားတယ်...ငါ ပြန်ယူဖို့သွားရှာတော့ သူတို့အိပ်ဆောင်ရှေ့မှာမတော်တဆအိပ်ပျော်သွားတယ်...ငါနိုးလာတော့ အဆောင်ပိတ်ချိန်ရောက်နေပြီ...ထွက်လို့မရတော့ဘူး...ဒါကြောင့်သူတို့အိပ်ဆောင်မှာအိပ်လိုက်ရတယ်"

သူအိမ်ပြန်မလာသည့်ညမှာဘာဖြစ်ခဲ့လဲသူမသိပေမဲ့ ဝေ့ချန်၏နှလုံးသားထဲကစိုးရိမ်ပူပန်မှုနှင့် အကြောက်တရားကို ခံစားရနိုင်၏။

သူပြန်မလာသည့်ညက ဝေ့ချန်အလွန်ကို နာကျင်ခံစားခဲ့ရမှာပင်။

ဤသည်ကိုတွေးပြီး ချန်လီကဝေ့ချန်ကိုလှမ်းဖက်လိုက်ကာ ထပ်ခါထပ်ခါ တိုးဖွဖွပြောနေခဲ့သည်။

"တောင်းပန်ပါတယ် အားချန်...တောင်းပန်ပါတယ်... တောင်းပန်ပါတယ်... "

ဝေ့ချန်က စောင်းငဲ့ကာ ချန်လီ၏နှုတ်ခမ်းများကိုနမ်းရှိုက်လိုက်သည်။သူချန်လီ၏နှုတ်ဖျားမှ တောင်းပန်စကားကိုမကြားချင်ပေ။သူ့အမြင်မှာ ချန်လီကဘယ်တုန်းကမှမမှားခဲ့ပေ၊ယနေ့လိုပဲဖြစ်သည်။ယင်းက သူ၏ကိုယ်ပိုင်မတတ်နိုင်မှုသာဖြစ်သည်။သူသာ ပိုသန်မာလာအောင်လုပ်ပြီး ချန်လီကို ဘယ်သောအခါမှတောင်းပန်စကားထပ်ပြောရန် အခွင့်အရေးပေးမှာမဟုတ်ပေ။

"လီလီ"

အနမ်းကိုအဆုံးသတ်ပြီးနောက် ဝေ့ချန်ကချန်လီကိုရင်ခွင်ထဲဆွဲကပ်လိုက်သည်။သူတို့၏ဗလာကျင်းနေသောအရေပြားများက အချင်းချင်းထိကပ်နေကြပြီး ကျေနပ်အားရသည့်ခံစားချက်တစ်ခု နှလုံးသားဆီမှဖြစ်တည်လာသည်။

"ကိုယ့်ကို တောင်းပန်စကားမပြောပါနဲ့...ဘယ်သောအခါမှပဲ"

"ကောင်းပြီ"

အကြောင်းအရင်းကိုမသိပေမဲ့ ချန်လီက နာခံစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ဆဲဖြစ်သည်။

"တော်တယ်"

ဝေ့ချန်က ချန်လီ၏ဆံပင်းများကို ပွတ်ကာညင်သာစွာပြောလိုက်သည်။ထို့နောက် ရေပန်းကိုပိတ်ပြီး ရေသုတ်ပဝါတစ်ထည်ယူကာ ချန်လီ၏ကိုယ်ပေါ်မှရေများကိုသုတ်ပေးလိုက်သည်။

ထို့နောက်မှာ ဝေ့ချန်က အိပ်ရာခင်းများသွားလဲပြီး ပေနေသောအိပ်ရာခင်းများကို အဝတ်လျှော်စက်ထဲထိုးထည့်လိုက်သည်။သူအိပ်ခန်းကိုပြန်ရောက်ချိန်မှာ ချန်လီက ကုတင်ပေါ်မှာ အိပ်ရာခင်းအသစ်များကို ခင်းပြီး၍ အိပ်ရာပေါ်မှာလှဲ၍ပင်ဝေ့ချန်ကိုစောင့်နေပြီဖြစ်သည်။

"အားချန်လာအိပ်"

ချန်လီက သူ့ဘေးကခေါင်းအုံးကိုပုတ်ပြလိုက်ပြီး တိုက်ရိုက်ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။ဝေ့ချန်မနေ့ကအိပ်ရသေးမှန်းသူသိသည်။ယခုက နားရမည့်အချိန်ရောက်ပြီဖြစ်သည်။

"ကောင်းပြီ"

ဝေ့ချန်က အိပ်ရာပေါ်မှာဝင်လှဲပြီးချန်လီကိုဖက်လိုက်သည်။သူ ချက်ချင်းဆိုသလိုပဲ အိပ်ငိုက်လာသည်။

ချန်လီလည်း မနေ့ကကောင်းကောင်းမအိပ်ခဲ့ပေ။ထို့အပြင်ခုနတုန်းကလည်း ပြင်းထန်သောလေ့ကျင့်ခန်းတချို့လုပ်ထားသေးသည်။ဝေ့ချန်၏ ရင်းနှီးနေသော စိတ်အေးစေသည့်အသက်ရှူသံကိုခံစားရင်း သူမကြာမီနှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက်အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။

နေ့လည်တစ်နာရီလောက်အထိသူတို့အိပ်ခဲ့ကြသည်။နိုးလာချိန်မှာ သူတို့၏ဗိုက်များကဆန္ဒပြနေကြပြီဖြစ်သည်။ဝေ့ချန်က အိပ်ချင်နေဆဲဖြစ်သော ချန်လီ၏နဖူးကိုနမ်းလိုက်ပြီး နူးညံ့စွာ ပြောလိုက်သည်။

"နည်းနည်းလောက်ဆက်အိပ်ချင်သေးလား...ကိုယ်သွားချက်ပြုတ်လိုက်ဦးမယ်"

ချန်လီက အိပ်ချင်မူးတူးခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် ကိုယ်ကိုကွေးကာ စောင်ကိုရင်ခွင်ထဲဆွဲသွင်းပြီးဆက်အိပ်လေသည်။

ဝေ့ချန်က ချန်လီကို ချစ်မဝစွာကြည့်နေပြီးနောက် ရေချိုးခန်းထဲဝင်မျက်နှာသစ်လိုက်သည်။ထို့နောက် မီးဖိုချောင်ကို သွားပြီး ချက်ပြုတ်လိုက်သည်။

ချန်လီ အစားအသောက်နံ့ကြောင့်နိုးလာသည်။အနံ့က သူ့နှာခေါင်းမှတစ်ဆင့် ခန္ဓာကိုယ်ထဲကိုထိုးဖောက်ဝင်လာပြီး မကြာမီပဲ သူ၏အိပ်နေသောအရသာခံဖုများနိုးထလာသည်။မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ပေမဲ့ သူ့မျက်လုံးများထဲမှာ အိပ်ချင်နေသည့်အရိပ်ယောင်များရှိနေဆဲဖြစ်သည်။သူ ထရပ်ပြီးဖိနပ်စီးကာရေချိုးခန်းထဲဝင်မျက်နှာသစ်လိုက်သည်။ထို့နောက် ထမင်းစားခန်းကိုသွားကာ ထမင်းစားပွဲမှာလိမ်လိမ်မာမာထိုင်ပြီး အစားအသောက်ရောက်လာမည်ကို စောင့်နေခဲ့သည်။

ဝေ့ချန်ဟင်းပွဲများအားလုံးကိုချပြီးသောအခါ ချန်လီ၏မျက်လုံးများက စားပွဲပေါ်ကအစားအသောက်ဆီကမခွာနိုင်တော့ဘဲ အာသာငမ်းငမ်းဖြစ်နေ၏။သို့သော်လည်း ချန်လီကတိတ်တိတ်လေးခိုးမစားပါချေ။သူ အတူတူစားရန် ဝေ့ချန်ကိုစောင့်ချင်သည်။

ဝေ့ချန်က ထမင်းနှစ်ပန်းကန်ယူလာပြီး ချန်လီ၏ဘေးမှာထိုင်လိုက်သည်။ဝေ့ချန်ထိုင်လိုက်သည်ကိုမြင်ပြီးနောက် ချန်လီ မစောင့်နိုင်တော့ဘဲ တူကိုကောက်ကိုင်ပြီး စားတော့သည်။

တစ်နေကုန်ဗိုက်ဆာနေပြီးနောက် ချန်လီနှင့်ဝေ့ချန်တို့၏ စားချင်စိတ်များတိုးလာသည်ကသဘာဝပဲဖြစ်လေသည်။ဝေ့ချန်က ပုံမှန်လူနှစ်ယောက်စာအထက်အနည်းငယ်ပိုချက်ခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးမှာ သူတို့အကုန်လုံးကိုဗိုက်ထဲသွပ်ခဲ့ကြသည်။

စားသောက်ပြီးနောက် ချန်လီက ဆိုဖာပေါ်မှာပစ်ထိုင်လိုက်ပြီး ဗိုက်ခေါက်လေးကပေါ်နေသည်။လက်ထဲမှာTVရီမုကိုကိုင်ပြီး ကလေးချန်နယ်ကိုနှိပ်လိုက်သည်။ဤအချိန်မှာ ကာတွန်းများမလာသော်ငြား ချန်လီက ကြော်ငြာများကိုပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ဝေ့ချန်က ပန်းကန်ဆေးပြီးနောက် ထွက်လာပြီး ချန်လီ၏ဘေးမှာထိုင်လိုက်သည်။ဝေ့ချန်ထိုင်ချလိုက်သည်နှင့်ချန်လီက အရိုးမပါသည့်အတိုင်း ဆိုဖာပေါ်မှာ ပစ်ထိုင်နေရာမှ ဝေ့ချန်ပေါ်မှာပြောင်းလှဲဲလိုက်သည်။

ဝေ့ချန်ကလည်း ချန်လီကိုသူလုပ်ချင်ရာလုပ်ခွင့်ပေးထားသည်။သူက ချန်လီ၏လက်ကိုလှမ်းကိုင်ကာ ချန်လီနှင့်အတူတူTVကြည့်နေသည်။TVက ကြော်ငြာများလာချင်လာ၊မလာလျှင် နောက်ပိုင်းမှာပြမည့်ဟာများ၏နမူနာများကိုပြနေခြင်းဖြစ်သည်။ဘာမည်မည်ရရမှမပါပေမဲ့ ချန်လီနှင့်အတူကြည့်နေရခြင်းကြောင့် ဝေ့ချန်ကလည်း စိတ်ဝင်တစားကြည့်နေခဲ့လေသည်။

တစ်နေ့ခင်းလုံး ဤအတိုင်းကုန်သွားခဲ့သည်။နှစ်ယောက်သား ဆိုဖာပေါ်က ကမ္ဘာငယ်လေးထဲမှာအသိုက်ဖွဲ့ပြီး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် မှီကာ ရံဖန်ရံခါ ဘဝအကြောင်း၊အလုပ်အကြောင်း၊စာအကြောင်း ကိစ္စအသေးအဖွဲလေးများကိုပြောကြသည်။သူတို့ဘေးမှာရှိနေသည့်လူကြောင့် သူတို့ငြီးငွေ့ခြင်းမရှိကြပါချေ။

ညနေမှာ အိမ်ကိုဧည့်သည်အနည်းငယ်ရောက်လာကြသည်။သူတို့အကုန်လုံးကချန်လီကိုစိတ်ပူနေလေသည်။ကိုယ်ပိုင်မျက်စိဖြင့် ချန်လီအဆင်ပြေသည်ကို မမြင်ရမချင်းသူတို့စိတ်အေးမှာမဟုတ်ပေ။

ဘီစကစ်လေးက ချန်လီနှင့်ဝေ့ချန်တို့၏အိမ်ကိုရောက်သည်နှင့် ချန်လီဆီကိုပြေးလာပြီး ချန်လီ၏လက်ကိုဆွဲ၍ နှုတ်ခမ်းလေးစူကာ မွခနဲနမ်းလိုက်လေသည်။ထို့နောက် ထိုအပေါ်မှာ တဖူးဖူးမှုတ်ကာ တိုးတိုးလေးဆို၏။

"ဘီစကစ်လေးအုံဖွလုပ်လိုက်ပြီ...မကောင်းတဲ့ကံတွေပျောက်ပျောက်"

ချန်လီက ဘီစကစ်လေး၏လုပ်ရပ်ကြောင့် သဘောတကျရယ်မိသွားပြီး သူ့ကိုစတူဒီယိုထဲခေါ်သွားလိုက်သည်။

ဘီစကစ်လေးက စတူဒီယိုထဲဝင်လာပြီး နံရံပေါ်မှာချိတ်ထားသည့် ပန်းချီကားများစွာကိုမြင်သည်နှင့် ချက်ချင်းဆိုသလိုပဲ ပါးစပ်ကိုအုပ်ကာ တအံ့တဩဆို၏။

"ပန်းချီကားလှလှတွေအများကြီပဲ...ဦးဦးချန်လီကတော်လိုက်တာ"

ဘီစကစ်လေးက ကမ္ဘာသစ်တစ်ခုကိုရောက်လာသည့်အတိုင်းပင်။သူက ဟိုပန်းချီကားကိုကြည့်လိုက်သည်ပန်းချီကားကိုကြည့်လိုက်လုပ်နေသည်။ဘီစကစ်လေးက ပန်းချီကားများစွာ၏အဓိပ္ပါယ်ကိုနားမလည်သော်လည်း အလှတရားကို အလိုလိုခံစားရနိုင်လေသည်။သူချန်လီကို စိတ်ထဲမှာ ပိုပိုပြီး လေးစားလာခဲ့သည်။

ချန်လီက ဘီစကစ်လေးကြောင့် သူ့ပန်းချီကားများပျက်စီးသွားမည်ကို မကြောက်ပါချေ။သူက စားပွဲပေါ်က စုတ်တံကိုကောက်ကိုင်ပြီး စတင်ဆွဲတော့သည်။ဘီစကစ်လေး ပန်းချီကားများကိုကြည့်ပြီး၍ ချန်လီဆီပြန်ရောက်ချိန်မှာ ချန်လီက ဇာတ်ကောင်ငယ်လေးတစ်ခုဆွဲပြီးခါနီးနေပြီဖြစ်သည်။

ချန်လီက ကာတွန်းရုပ်ရှင်ဇာတ်လမ်းတွဲထဲမှ ဘီစကစ်လေးအကြိုက်ဆုံးဇာတ်ကောင်ကိုဆွဲနေခြင်းဖြစ်သည်။သူက ၎င်းကိုရောင်စုံခဲတံများဖြင့်ဆွဲထားသည်။ပုံက အသက်ဝင်ပြီး သူTVပေါ်မြင်ခဲ့သည်နှင့်တစ်ထေရာထဲဖြစ်သည်။ချန်လီ၏ပန်းချီကပင် အနည်းငယ်ပို၍ အသက်ဝင်ပြီး ပို၍ပင်ချစ်စရာကောင်းသွားလေသည်။

ဘီစကစ်လေးက ချန်လီ၏ပန်းချီဆွဲနေသောလက်များကို တလက်လက်တောက်ပနေသောမျက်လုံးများဖြင့်ကြည့်နေသည်။ချန်လီ၏လက်များက သူ့ဖေဖေ၏လက်များလိုပဲ လှပသည်ဟုသူခံစားရသည်။သူ့ဖေဖေက ကွန်ပြူတာကီးဘုတ်ပေါ်မှာ စာရိုက်လေတိုင်း လက်ချောင်းများကပျံ့နေသည့်အတိုင်းပင်။ဦးဦးချန်လီ ပန်းချီဆွဲချိန်မှာ သူ့လက်ထဲမှာ ခဲတံကိုကိုင်ထားသည်။ဦးဦးချန်လီ၏လက်များမှာ မှော်အစွမ်းရှိနေသလိုပင် သူခံစားရလေသည်။ထို့ကြောင့် ဦးဦးချန်လီဆွဲသမျှပန်းချီကားတိုင်းကလှခြင်းဖြစ်သည်။

ချန်လီက နောက်ဆုံးအနုစိတ်မွမ်းမံမှုလုပ်ပြီးသွားပြီးနောက် သူဆွဲထားသည့်ပန်းချီကိုဘီစကစ်ဘေးကိုကမ်းပေးလိုက်သည်။

ဘီစကစ်လေးက ချန်လီကို ပါးစပ်အဟောင်းသားလေးနှင့်ကြည့်နေသည်။

"ဦးဦးချန်လီ ဒါကသားအတွက်လား"

ချန်လီက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ဘီစကစ်လေးက ပါးစပ်အပြည့် သွားဖြူဖြူလေးများပေါ်အောင် ပြုံးလိုက်ပေမဲ့ ရှေ့သွားများကမနေ့ကမှလဲထားသဖြင့် သူ့အပြုံးကလေယိုပေါက်လေးပါနေလေသည်။

သို့ပေမဲ့ဘီစကစ်လေးဂရုမစိုက်ပါချေ။

"ကျေးဇူးပါ ဦးဦးချန်လီ...ဘီစကစ်လေးအရမ်းကြိုက်တယ်"

ထို့နောက်မှာ သူတို့နှစ်ဦး စတူဒီယိုထဲက လက်ချင်းတွဲ၍ထွက်လာခဲ့သည်။ဘီစကစ်လေးကချန်လီသူ့ကိုပေးသောပန်းချီကို ရတနာတစ်ပါးလိုဆက်ဆံနေပြီး သူနှင့်ရင်းနှီးသူများကိုကြွားနေသည်။

"ဘိုးဘိုး ဘိုးဘိုး ဒီမှာကြည့်...ဦးဦးချန်လီက သားကိုပုံတစ်ပုံပေးတယ်"

ဘီစကစ်လေးက ရှန့်ကျားချီ၏ဘေးကိုပြေးသွားကာ ပုံကိုရှန့်ကျားချီဆီကမ်းပေးလိုက်သည်။ထို့နောက် ရှန့်ကျားချီကြည့်ပြီးသွားသောအခါ ပြန်ယူသွားလေသည်။

ရှန့်ကျားချီက ဘီစကစ်လေး၏ခေါင်းကိုပွတ်ကာဆိုသည်။

"ဒါဆို ဘီစကစ်လေး ဒီပုံကိုကောင်းကောင်းကာကွယ်ရမယ်နော်"

ဘီစကစ်လေးက အခိုင်အမာခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဘီစကစ်လေးကောင်းကောင်းကာကွယ်ပါ့မယ်...ဘိုးဘိုး သားတို့ဧည့်ခန်းထဲကပန်းချီကားကိုကာကွယ်သလိုမျိုးလေ"

ရှန့်ကျားချီက ခေါင်းညိတ်ကာဘီစကစ်လေး၏စကားများကိုထောက်ခံလိုက်သည်။

ထိုအချိန်မှာ ဝေ့ချန်ပြန်ရောက်လာသည်။ညစာအတွက်ဧည့်သည်များရှိနေသောကြောင့် ရေခဲသေတ္တာထဲကပါဝင်ပစ္စည်းများကမလောက်ပေ။စောစောက ဝေ့ချန် ဝေ့ဟွားကိုခေါ်ကြီး ရပ်ကွက်နားကစူပါမားကတ်ကိုသွားပြီး ဟင်းချက်စရာသွားဝယ်ခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း ထွက်သွားတုန်းက လူနှစ်ယောက် ဟင်းချက်စရာသွားဝယ်ခြင်းဖြစ်သော်လည်းအပြန်မှာလူလေးယောက်ဖြစ်လာသည်။

ရှန့်ကျားချီက ဝေ့ချန်နောက်ကပါလာသည့်ကျန်းယဲ့ကိုမြင်ပြီးအနည်းငယ်အံ့အားသင့်သွားသည်။

"ရှောင်ယဲ့ ဘယ်လိုဖြစ်လို့ရောက်လာတာလဲ"

ဟုတ်ပေသည်၊ဝေ့ချန်နှင့်အတူပြန်လာသောလူနှစ်ယောက်က ကျန်းယဲ့နှင့်လန်ရှီးဖျင်ပဲဖြစ်လေတော့သည်။

<< >>

💘

Prev Next