Chapter 174

💘Chapter 174 

အိုး...ကမ္ဘာအသစ်ကြီး

ချန်လီက ပိတ်သွားသည့် ဓာတ်လှေကားကို စိုက်ကြည့်နေမိ၏။ ဝေ့ချန်က လျှောက်လာပြီး ချန်လီ၏ ဆံပင်များကို ဖွ၍ပြောလာသည်။ “ဝင်ကြရအောင်”

ချန်လီက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဝေ့ချန်၏ ဆန့်ထုတ်လာသည့် လက်ကိုကိုင်လိုက်သည်။ ဝေ့ချန်က အခန်းသော့ဖြင့် တံခါးဖွင့်လိုက်ကာ အတူဝင်လိုက်ကြသည်။ 

ဝေ့ချန်က ချန်လီ ဒီနေ့ယူလာသည့် ပန်းချီပစ္စည်းများကို သိမ်းလိုက်သည်။ ချန်လီက ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်ရင်း ဟွမ်ကျန်းကျန်း သူ့ကိုပေးခဲ့သည့် လက်ဆောင်အိတ်ကိုကြည့်ကာ ငူငူငိုင်ငိုင်ဖြစ်နေ၏။

လွန်ခဲ့သည့် လေလံပွဲတွင် သူက ‘အလင်းရောင်’အား နိုင်ငံတကာပန်းချီပြတိုက်အား လှူဒါန်းလိုက်ကြောင်း သိသွားကြသည့်အခါ အားလုံးက ဩဘာဝိုင်းပေးခဲ့ကြသည်။ သူက အလိုရှိပြီး တန်ဖိုးထားခံရသည်ဟု ချန်လီ ထိုအချိန်တုန်းက ခံစားခဲ့ရ၏။

ဒီနေ့တွင် သူ၏’အလင်းရောင်’ ကြောင့် သူမ၏ အိပ်မက်ကို ဖမ်းဆုပ်ခဲ့ကြောင်း ဟွမ်ကျန်းကျန်း ပြောလာသည်ကို ကြားရသောအခါ သူ့ရင်ဘတ်တွင် နွေးထွေးသည့် ခံစားချက်လေး ခံစားလိုက်ရသည်။ ဤကဲ့သို့ပင် သေးငယ်နေပါစေဦး...သူက တစ်ယောက်ယောက်၏ အလိုရှိခြင်းကို ခံနေရလေသည်။ 

ချန်လီက ညာဘက်လက်ကို မြှောက်၍ကြည့်ကာ အတွေးများနေမိသည်။ သူ့အတွက်တော့ ဤလက်က သာမန်ဆန်သည့်အနုပညာကိုသာ ဖန်တီးနိုင်သည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း ထိုလက်က ဖန်တီးလိုက်သည့် ပန်းချီကားများက လူများစွာအပေါ်သို့ သူတောင် စိတ်မကူးနိုင်သည့် သိသာသော သက်ရောက်မှုတစ်ခု ရှိစေခဲ့သည်။   

သူက ကလေးအရွယ်က ဝေ့ချန်ပြောခဲ့သည့် “ကြီးလာတဲ့အခါကျရင် သေချာပေါက် ပန်းချီဆရာဖြစ်လာလိမ့်မယ်” ဆိုသည့်စကားကြောင့် သူပန်းချီဆက်ဆွဲနေခြင်းဖြစ်၏။ 

ယခုတွင်တော့ သူက ပန်းချီဆရာအဖြစ် အခြားသူများ၏ ရည်ညွှန်းခြင်းကိုပါခံနေရသည်။ သို့ရာတွင် သူ့၌ ပန်းချီဆွဲခြင်းကို လက်လျှော့ချင်စိတ်များမရှိချေ။ ဘာကြောင့်လဲ...အဲ့အပေါ်မှာရှိတဲ့ သူ့အချစ်တွေကြောင့်ပဲလား...ဒါမှမဟုတ် တခြားအကြောင်းအရင်းများရှိနေလား...။

ကော်ဖီစားပွဲပေါ်တွင် ရှိနေသည့် လက်ဆောင်အိတ်ကိုကြည့်ရင်း ချန်လီနှလုံးသားက အဖြေကို စတင်ရှာဖွေလာတော့သည်။ 

ဖြစ်နိုင်တာက သူဆက်ပြီး ခေါင်းမာနေချင်တာပင်။

သူ၏စိတ်အားထက်သန်မှုများကြောင့်၊ ကလေးအရွယ်က ဝေ့ချန်၏စကားများကြောင့်တင်မဟုတ်ဘဲ ထိုက်တန်သည်ဟု ခံစားရသည့်အတွက်ကြောင့်ရောပင်။ 

ဝေ့ချန်က ချန်လီ၏ပစ္စည်းများကို သိမ်းပြီး ပြန်ထွက်လာသည့်အခါ ချန်လီက ကိုယ့်လက်ကိုယ် ကြည့်ရင်း အတွေးများနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ချန်လီကို နှောင့်ယှက်မည့်အစား ဝေ့ချန်က နံရံကိုမှီရင်း ချန်လီ၏ မျက်လုံးထဲမှ ပြောင်းလဲမှုများကို တိတ်တဆိတ် ရှာဖွေကြည့်နေလိုက်သည်။ 

တဖြည်းဖြည်းနှင့် ဝေ့ချန်၏ အကြည့်များတွင် အပြုံးများဖြင့် ပြည့်လာတော့သည်။ လီလီက သူ၏ ထိုက်တန်မှုကို ရှာတွေ့သွားခဲ့၏။ လီလီက အမြစ်မဲ့နေသည့် သစ်ခြောက်တစ်ခုမဟုတ်‌တော့ပေ။ သူက အမြစ်တွယ်စပြုနေသည့် ပျိုးပင်ပေါက်‌လေးဖြစ်လာခဲ့သည်။ ထိခိုက်လွယ်နေသေးသော်လည်း အချိန်ပေးလျှင် လီလီက သေချာပေါက် အမြစ်များ များပြားယှက်ဖြာစွာဖြင့် မိုးဒဏ်လေဒဏ်ကို ကြံ့ကြံ့ခိုင်နိုင်သည့် မိုးလောက်မြင့်သောသစ်ပင်တစ်ပင် ဖြစ်လာလိမ့်မည်။ 

ယခုအချိန်တွင် ဝေ့ချန် ဂုဏ်ယူမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သူ၏လီလီက တစ်စတစ်စ ပို၍ ကောင်းလာနေပြီဖြစ်သည်။ 

ချန်လီလည်း ကိစ္စများကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားခဲ့၏။ ဝေ့ချန်၏ တည်ရှိမှုကို ခံစားမိသောကြောင့်ဖြစ်နိုင်သည်။ သူ့ကိုလှည့်ကြည်လာကာ မနေနိုင်ဘဲ မျက်ခုံးနှင့် မျက်လုံးများ ကွေးညွတ်သွားသည်အထိ ပြုံးပြလာ၏။

ဝေ့ချန်က ချန်လီကို လက်မထောင်ပြလိုက်ကာ ညင်သာစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “လီလီကတော်လိုက်တာ”

“အားချန်” ချန်လီက ဝေ့ချန်၏ အမည်ကို ခေါ်လိုက်၏။ ဝေ့ချန်ကို ဘာပြောချင်လဲ သေချာမသိပေ။ သူက ဝေ့ချန်၏ နာမည်အား ခေါ်ချင်နေသည်ကိုသာသိသည်။ 

“အင်း” ဝေ့ချန်း ဖြေလိုက်ကာ ချန်လီ၏အနားသို့ ကပ်လာ၏။

“အားချန်” ချန်လီက ထပ်ခေါ်လိုက်ကာ သူ၏ မျက်ဝန်းဝိုင်းများက အထဲတွင် အလင်းရောင်ရှိနေသကဲ့သို့ တောက်ပနေသည်။ ဝေ့ချန်ကို ကြည့်လိုက်ချိန်တိုင်း ရှည်လျားပြီးထူထဲသည့် မျက်တောင်များက လေးနက်ပြီး ချစ်ခြင်းမေတ္တာဖြင့် ပြည့်နေသည့် အကြည့်များကို ဖော်ပြနေတတ်၏။

ဝေ့ချန်က မတုံ့ပြန်လိုက်ပေ။ သူက ချန်လီဆီသို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ရောက်လာပြီး ဆိုဖာပေါ်သို့ ချန်လီကို ဖိချလိုက်ကာ စိုစွတ်သည့် အနမ်းတစ်ခုကို ပေးလိုက်သည်။ ပြီးသွားသည့်အခါ ဝေ့ချန်က ချန်လီနှင့် နဖူးချင်း ထိထားလိုက်ပြီး အက်ရှနေသည့် အသံဖြင့် ပြောလာလေသည်။ “လီလီ...ကိုယ်ဒီမှာရှိတယ်...အမြဲရှိနေမှာ” 

“အားချန်” ချန်လီက နာမည်ခေါ်ရခြင်းကို စွဲလမ်းနေသည့်ပုံပင်။ ခေါ်လိုက်တိုင်း အပြုံးလေးက တောက်ပလာသည်။ 

ဝေ့ချန်က ခေါင်းငုံ့လိုက်ပြီး ချန်လီ၏ နှုတ်ခမ်းများကို နောက်တစ်ခါ ပိတ်ပင်လိုက်ကာ လက်များကတော့ ချန်လီ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်ခြင်းမရှိဘဲ စူးစမ်းနေမိသည်။

အခြေအနေများ ပြင်းထန်လာသည့်အခါ ဝေ့ချန်က ရုတ်တရက် ဘရိတ်ကိုနင်းလိုက်ပြီး ညင်သာစွာဖြင့် ချန်လီ၏ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်၍ ပြောလာသည်။ “လီလီ...ကိုယ်အရင် ရေချိုးလိုက်ဦးမယ်” ထို့နောက် ကြောက်လန့်နေသည့် ဝံပုလွေကဲ့သို့ ရေချိုးခန်းကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ ပြေးဝင်သွားတော့သည်။ 

ချန်လီက ဝေ့ချန်၏ ထွက်ခွာသွားသည့် ပုံရိပ်ကိုကြည့်ရင်း ကြောင်အမ်းသွား၏။ ယခုလေးတင် ဝေ့ချန်က ဘောင်းဘီကိုဖြတ်၍ ဝမ်းဗိုက်အောက်မှ တစ်ခုခုက ဖောင်းကြွနေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ အဲ့ဒါဘာကြီးလဲ...။ ချန်လီ နားမလည်နိုင်ဖြစ်မိသည်။ 

ဒီတစ်ခေါက်တွင်တော့ ဝေ့ချန်က ရေအကြာကြီးချိုးလိုက်ရ၏။ ချန်လီက ဧည့်ခန်းရှိ ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်ရင်း ပျင်းလာသောကြောင့် လက်ဆောင်အိတ်ထဲမှ စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ထုတ်လိုက်သည်။ 

“၁” ဟူသည့် ဂဏန်းနှင့် မျက်နှာဖုံးတွင် ယောက်ျားနှစ်ယောက်က ခန္ဓာကိုယ်ချင်းလုံးထွေးနေပြီး လျှာများလည်း ယှက်သွယ်နေကာ ပြင်းပြင်းပြပြ နမ်းရှိုက်နေကြသည်။ 

ချန်လီက များများစားစားမတွေးလိုက်ချေ။ သူနှင့် ဝေ့ချန်လည်း ထိုကဲ့သို့ နမ်းကြသည်ပင်။ မထူးဆန်းချေ။ သို့သော်လည်း စာအုပ်ထဲတွင် ဘာပါလဲ သူသိချင်လာ၏။

လွန်ခဲ့သည့်နှစ်နှစ်တွင် တရုတ်နိုင်ငံက အကြောင်းအရာဖော်ပြမှုကန့်သတ်ချက်အား အကောင်အထည်ဖော်ခဲ့သည်။ ဤစာအုပ်က အသက်၁၈နှစ်နှင့် အထက်များအတွက် ကန့်သတ်ထားသည့် စာအုပ်ဖြစ်၏။ ပထမဆုံးပုံမှာတင် ဘရိတ်မဖမ်းဘဲ မရပ်မနားမောင်းနှင်နေသည့် ကုန်တင်ကားကြီးကို တွေ့ရမည်ဖြစ်သည်။ 

သိချင်စိတ်များဖြင့် ချန်လီက စာမျက်နှာများကို လှန်ကြည့်လိုက်သည်။ အဓိကဇာတ်ဆောင်နှစ်ယောက်က တိုးတက်လာကြပြီး ပုံမှန်မဟုတ်သည်မျိုး သူမခံစားရချေ။ သို့သော် ဆက်လှန်လိုက်သည့်အခါ မျက်ခုံးများ တွန့်ချိုးသွားတော့သည်။ ထို ဇာတ်ကောင်နှစ်ယောက်က တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အဝတ်အစားများ ချွတ်နေကြလေသည်။ 

စာအုပ်ကိုဖတ်နေရင်း ချန်လီက ဇာတ်လမ်းအတွင်းသို့ သူနှင့်ချန်လီအဖြစ် ထည့်တွေးလိုက်၏။ ဇာတ်ကောင်နှစ်ယောက်က အိပ်ရာပေါ်တွင် ပြင်းပြစွာဖြင့် လှဲနေကြသည်ကို မြင်သောအခါ သူနှင့် ဝေ့ချန်တို့ ထိုသို့ မလုပ်ဖူးသည်ကို သတိရသွားသည်။ သူတို့မလုပ်ရသေးတဲ့အရာတွေ ရှိသေးတာလား...

သိချင်စိတ်များကို ဆက်သယ်သွားရင်း ချန်လီက စာမျက်နှာများကို ထပ်လှန်လိုက်ရာ ကမ္ဘာအသစ်ကြီးက သူ့အရှေ့တွင် ပွင့်ဟလာသလိုပင်။ လူနှစ်ယောက် ထိတွေ့ဆက်ဆံသည့်အချိန်များတွင် ထိုမျှလောက်အထိသွားနိုင်သည်ပင်။ သူနဲ့ ဝေ့ချန်တို့က အစလေးပဲရှိသေးတာလို့ ဆိုလိုတာလား...။

ချန်လီက ကားမောင်းသည့် အခန်းတစ်ခုလုံးဖတ်ပြီးသွားသည့်အခါ ဝေ့ချန် ရေချိုးရာမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ ချန်လီက စာအုပ်ကို စိတ်ဝင်တစား ဖတ်နေသည်ကိုကြည့်ရင်း သူ့ကို မနှောင့်ယှက်ရန် ဝေ့ချန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။

သို့သော်လည်း ဝေ့ချန်ပေါ်လာသည့်အချိန်တွင် ချန်လီက ရှာတွေ့ထားသည့်ကမ္ဘာကြီးကို မျှဝေချင်သောကြောင့် သူ့ကို ချက်ချင်း ခေါ်လိုက်သည်။ 

ဝေ့ချန်က သူ၏ ညီအစ်ကို လက်ချောင်းငါးချောင်းအား အကူအညီတောင်းခဲ့ရသောကြောင့် လည်ချောင်း ခြောက်နေလေသည်။ သူက ရေတစ်ခွက်ထည့်လိုက်ကာ ချန်လီဘေးတွင် ထိုင်လိုက်ပြီး ဘာကြောင့် အခေါ်ခံရလဲ သိချင်နေမိ၏။

“အားချန်...ဒီမှာကြည့်...ကျွန်တော်တို့ ဒီလိုလုပ်လို့မရဘူးလား” ချန်လီက ပုံတစ်ခုကို‌ ထောက်ပြလိုက်ကာ သိချင်စိတ်များ၊ စိတ်အားထက်သန်မှုများဖြင့် တောက်ပနေသည့် မျက်ဝန်းများဖြင့် မေးလာသည်။ 

ဝေ့ချန်၏ အကြည့်များက စာအုပ်ပေါ်သို့ ရောက်သွားသည့်အခါ ရေသီးသွားပြီး ချက်ချင်း ထွေးထုတ်လိုက်မိသည်။ ပုံက ကားသော့သွင်းနေသည့်ပုံဖြစ်ပြီး အရောင်အသွေးစုံလင်က ဆင်ဆာဖြတ်ထားခြင်းမျိုးလည်း မရှိချေ။ အသေးစိတ် တစ်ခုချင်းစီတိုင်းကိုလည်း သေချာ ရေးဆွဲထားသေးသည်။ (u know 🌚)

ဒီနေ့ခေတ်ရဲ့ ကောလိပ်ကျောင်းသားတွေ ဘာတွေတွေးနေကြတာလဲ...။ ဒီလို အံ့ဩစရာကောင်းအောင် ညစ်ညမ်းတာမျိုး ဘယ်လိုတောင် ဖန်တီးနိုင်ကြတာလဲ...။

ဝေ့ချန်က ရေသီးသွားသောကြောင့် ချောင်းအနည်းငယ်ဆိုးသွားကာ ပုံမှန်ပြန်ဖြစ်ရန် ရုန်းကန်လိုက်ရသည်။ “အားချန်...ဘာဖြစ်လို့လဲ...ကျွန်တော်တို့ ဒီလို လုပ်လို့မရဘူးလား” ချန်လီက အသံတွင် စိတ်ပျက်အားငယ်ခြင်း များစွာဖြင့် မေးလာပြန်သည်။ 

ဝေ့ချန်က အသက်ရှူမှန်အောင်လုပ်ရင်း ချန်လီအတွက် ထိုအကြောင်းကို အရင်ပြောပြ၍ ပြင်ဆင်ပေးခြင်းက ကောင်းလိမ့်မည်ဟု တွေးလိုက်သည်။ သူက အတွေးများကို စုစည်းလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။ “လီလီ...သူတို့ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ သိလား”

ချန်လီက ခေါင်းညိတ်လိုက်ကာ ရှက်ရွံ့မှု မရှိဘဲ ဖြေလာလေသည်။ “လိင်ဆက်ဆံနေကြတာ” ရုပ်ပုံက ထိုသို့ ဖော်ပြထားသော်လည်း ‘လိင်ဆက်ဆံသည်’ကို ချန်လီ အတိအကျမသိချေ။ 

ချန်လီ၏ ဘွင်းဘွင်းရှင်းရှင်း အဖြေကြောင့် ဝေ့ချန် တံတွေးပါ ထပ်သီးမတတ်ပင်။ သူက ချန်လီ၏ ဆံပင်များကို ဖွ၍ ပြောလိုက်၏။ 

“လိင်ဆက်ဆံတယ်ဆိုတာ ချစ်သူနှစ်ယောက်ကြားမှာ ပုံမှန်ဖြစ်တဲ့အရာပဲ...ကိုယ်က မင်းကိုချစ်လို့ မင်းအပေါ်မှာ အလိုဆန္ဒရှိတယ်...ဒါက ပုံမှန်ပဲ...ဒါပေမယ့် လီလီ...မှတ်ထားရမယ်...ဒီလိုအရာမျိုးက လီလီ တကယ်ချစ်တဲ့သူနဲ့ပဲ လုပ်သင့်တယ်” 

ချန်လီက နားလည်ကြောင်း‌ ခေါင်းညိတ်ပြ၍ မေးလာ၏။ “အားချန် အခုလေးတင် ဖြစ်သွားတာက ဆန္ဒရှိလာတာလား”

ရှည်ရှည်ဝေးဝေး ရှင်းပြနေစရာမလိုဘဲ ဝေ့ချန်က ချန်လီဘာကို ပြောနေသလဲ သိလိုက်သည်။ စောစောက သူတို့နမ်းပြီးနောက် ဝေ့ချန်တကယ်ကို အလိုဆန္ဒများ တိုးလာခဲ့သည်။ သူ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပဲ ဖြေလိုက်၏။ “ဟုတ်တယ်”

“ဒါဆို ဘာလို့ ကျွန်တော်နဲ့ မလုပ်တာလဲ...ပုံမှန်ဖြစ်တဲ့ အရာပဲဆို” ချန်လီက သူရှုပ်ထွေးနေသည်ကို ဖော်ပြလာသည်။ သူ့အတွက်တော့ သူတို့နှစ်ယောက်က ချစ်သူများဖြစ်ပြီး ထိုအရာက ချစ်သူများကြားတွင် ပုံမှန်ဖြစ်ပါလျက် အားချန်က ဘာကြောင့်မလုပ်သည်လဲ တွေးမရချေ။ 

ဝေ့ချန် အားစေကပ်သွား၏။ သူက ချန်လီ၏ နဖူးကို ညင်သားစွာ တောက်၍ ရှင်းပြလိုက်သည်။

 “လီလီ...အဲ့ဒါက ပုံမှန်ပဲဆိုပေမယ့် မဖြစ်မနေလုပ်ရတာမျိုးတော့မဟုတ်ဘူးလေ...ကိုယ်ကမင်းကိုချစ်လို့...မင်းအတွက် ကိုယ့်ရဲ့ အလိုဆန္ဒတွေကို ဖိနှိပ်ထားနိုင်တယ်...ဒါပေမယ့် လီလီက အခု အရမ်းထိခိုက်လွယ်‌နေသေးတယ်...အဲ့ဒါအတွက် အဆင်သင့်မဖြစ်သေးဘူး” 

ချန်လီက အဓိပ္ပာယ်ကို ရေးရေးလေး ဖမ်းဆုပ်မိသွားပုံရကာ လေးလေးနက်နက် ကြည့်လာခဲ့သည်။ “ဒါပေမယ့် ကျွန်တော် အခု ပူနေသလိုခံစားနေရတယ်”

သူ၏မျက်ဝန်းများက ဝေ့ချန်ကို ကြည့်နေချိန်တွင် မျက်ရည်ဝိုင်းလာ၏။ ညီအစ်ကိုလက်ငါးချောင်း၏ အကူအညီဖြင့် ဖိနှိပ်ခဲ့သည့် အပူများက ချန်လီ၏အမူအရာကြောင့် ပြန်လည်ထကြွလာခဲ့သည်။ 

“အားချန်...ကျွန်တော်ပူတယ်...ပြီးတော့ ဒီနေရာကလည်း ဖောင်းနေသလိုပဲ” ချန်လီက ဆက်ပြောလာ၏။ သူ၏ စကားလုံးများမှာ ပွင့်လင်းပြီးဖြူစင်သည်။ သူက စနောက်နေခြင်းနှင့် ရှက်ရွံ့နေခြင်းမျိုးမဟုတ်ပေ။ ဒီအတိုင်း သူ၏ ခံစားချက်အစစ်အမှန်များကို ဖော်ပြနေခြင်းသာဖြစ်သည်။ 

သို့သော်လည်း ၎င်းက ပြင်းထန်သည့်ထိုးနှက်ချက်များပင်ဖြစ်၏။ ဝေ့ချန်၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ပူလောင်လာကာ အကြည့်များက ပြင်းထန်လာခဲ့သည်။ 

ချန်လီက ဝေ့ချန်၏ ပြောင်းလဲမှုများကို သတိထားမိသောကြောင့် ဖွဖွလေးထိ၍ ပြောလိုက်သည်။ “ဒီမှာကြည့်...အားချန်လည်း ဖောင်းနေပြီ...အားချန်...လုပ်ရအောင်”

“အားချန်...လုပ်ရအောင်”

“အားချန်...လုပ်ရအောင်”

ထိုစကားလုံးများက ဝေ့ချန်၏ စိတ်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေတော့သည်။ ဝေ့ချန် သူ့ကိုယ်သူ မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ပေ။ သူက ချန်လီကို ပွေ့ချီလိုက်ပြီး အိပ်ခန်းထဲသို့ ခေါ်သွားတော့သည်။ 

ဝေ့ချန်၏ “အကြောင်းပြချက်” ဆိုသည့် ချုပ်တည်းထားသည့်ကြိုးမျှင်လေးက ပြတ်တောက်သွားကာ ချန်လီက အိပ်ရာပေါ်သို့ ညင်သာစွာတင်လိုက်သည်။ 

“အားချန်...ကျွန်တော်တို့ အဝတ်တွေချွတ်ပစ်ဖို့လိုလား” ချန်လီက မျက်လုံးတွင် စိတ်အားထက်သန်မှုများ တောက်ပနေရင်းမေးလိုက်၏။ သူက အဝတ်အစားများကို ချွတ်လိုက်ကာ မကြာခင်တွင် ကုတင်ပေါ်၌ အဝတ်ဗလာဖြင့် လှဲနေလိုက်သည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က တကယ်ကို တုံ့ပြန်နေကြောင်းဖော်ပြနေ၏။

ပူလောင်နေသည့် ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဝေ့ချန် မထိန်းနိုင်တော့ချေ။ သူက တတ်နိုင်သမျှ မြန်မြန် ချွတ်လိုက်ကာ ချန်လီကို အိပ်ရာပေါ်တွင် ဖိရင်း ပြင်းပြသည့်လှုပ်ရှားမှုကို စတင်လိုက်သည်။

ဤသို့နှင့် ရှည်လျားပြီး အရိုင်းဆန်သည့်ညက စတင်ခဲ့လေသည်။ 

ညက မျက်စိတစ်မှိတ်လေးအတွင်းမှာတင် ကျော်လွန်သွားကာ အရုဏ်တက်သို့ ရောက်လာခဲ့သည်။ 

ချန်လီက ဝေ့ချန်ကို ဖက်၍ အိပ်ပျော်နေဆဲဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခင်နှင့် မတူတော့သည်က ခန္ဓာကိုယ်နှစ်ခုက စောင်အောက်တွင် အရေပြးချင်းထိတွေ့နေကာ သူတို့၏အနွေးဓာတ်များက သက်တောင့်သက်သာရှိသည့် ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနေသည်။ 

ချန်လီ၏ အိပ်ပျော်နေသည့် အနေအထားကြောင့် စောင်က အနည်းငယ် လျှောကျနေ၏။ ချန်လီ၏ ဖြူဖွေးနေသည့် အသားအရေပေါ်တွင် ဖျော့တော့နေသည့် အနီရောင်အမှတ်များကိုတွေ့နိုင်သည်။ ထိုအမှတ်များက အရမ်းနက်ရှိုင်းမနေဘဲ ဝေ့ချန် ချုပ်တည်းထားမှုများ၏ ရလဒ်သာဖြစ်သည်။ 

ဝေ့ချန် နိုးလာပြီး ချန်လီ၏ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက်အိပ်ပျော်နေသည့် မျက်နှာ‌လေးကို မြင်သောအခါ သူ့မျက်လုံးထဲတွင် ကျေနပ်မှုနှင့် ညင်သာနေသည့် အပြုံးများ ဖြစ်လာ‌တော့သည်။

💘

ပထမဆုံး ပြိုင်ကားလေး ဖြတ်သွားခဲ့ပါပြီ