Chapter 163

💘Chapter 163 

ကိုယ်ကအားချန်လေ

ယခုအချိန်တွင် ကျူးကောယွီက ချန်လီနှင့် အနီးစပ်ဆုံးလူဖြစ်သော်လည်း ကျူးကောယွီ၏ လက်က ချန်လီကို ထိလိုက်သည်နှင့် ချန်လီက သူ့ကို ချက်ချင်း တွန်းထုတ်လိုက်သည်။

ယခုအချိန်တွင် ချန်လီက ကသိကအောက်ဖြစ်နေကာ ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် ပြည့်နေသည်။ သူက ချန်ချင်းကြောင့် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ကမ္ဘာထဲတွင် ပိတ်မိနေခဲ့သည်။ သူ့ကို အကြောက်တရားက ဖိနှိပ်ထားခဲ့ကာ အကြမ်းဖက်မှုများ နာကျင်မှုများဖြင့် ပြည့်နေသော အမှတ်တရများက သူ့ထံ ဒီရေကဲ့သို့ လိမ့်တက်လာခဲ့ကာ သူ၏ ဆင်ခြင်တုံတရားကို တိုက်စားသွားလေသည်။

ချန်လီက သူ့ကို ချက်ချင်း နစ်မြှုပ်သွားစေနိုင်သော ယောက်ယက်ခပ်နေသည့် လှိုင်းလုံးများကြားတွင် သီးခြားဖြစ်နေသကဲ့သို့ ရပ်နေခဲ့သည်။ သူက အလယ်တွင် အကူအညီမဲ့နေခဲ့ကာ ကြောက်ရွံ့နေခဲ့သည်။ သူ၏ အကြည့်က ငေးငိုင်နေကာ သူ၏ အတွေးများက သူ ခက်ခက်ခဲခဲ ဖိနှိပ်ထားရသည့် နာကျင်မှုများဖြင့် ပြည့်နေခဲ့သည်။

ကျူးကောယွီက ချန်လီကို စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်းက ချန်လီ ဤသို့ ဖြစ်သည်ကို သူမြင်ရသည့် ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်သည်။ သူရောက်ရှိလာပြီးနောက် အတန်းထဲမှ ကျောင်းသားများက ချန်လီကို ကာကွယ်ပေးနေသည်ကို မြင်လိုက်ရစဉ်က သူက စိတ်သက်သာရာရမှုအချို့ ခံစားရသည်။ သို့သော်လည်း ယခုအချိန်တွင် ချန်လီကို ဤအခြေအနေတွင် မြင်လိုက်ရပြီး ကျူးကောယွီက စိတ်မသက်မသာဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ၎င်းက သူ့ကို ကျောင်းသားများ၏ စကားလုံးများမှ စစ်မှန်မှုကို သံသယဖြစ်စေခဲ့သည်။ အကယ်၍ အစောပိုင်းက ထိုအပြင်လူက ချန်လီကို အဓိက အန္တရာယ်ပေးခဲ့ခြင်းမဟုတ်လျှင် ချန်လီက ဤအခြေအနေသို့ အဘယ်ကြောင့် ကျရောက်သွားရသနည်း။

"ပရော်ဖက်ဆာ...ချန်လီ အဆင်ပြေရဲ့လား...ကျွန်တော်တို့ လူနာတင်ကား ခေါ်သင့်လား..."

ရှိနေသည့် လူတိုင်းက စိုးရိမ်နေကြပြီး ချန်လီ၏ လက်ရှိအခြေအနေအတွက် နှလုံးသားများ နာကျင်နေကြသည်။ ချန်လီ၏ စိတ်ခံစားချက်များက ၎င်း၏ အကန့်အသတ်ထိ ဆွဲဆန့်ခံထားရသော သားရေကြိုးကဲ့သို့ တင်းတင်းကြပ်ကြပ်ဖြင့် ဒဏ်ရာရနေကြောင်း သူတို့ မြင်နိုင်သည်။ အသေးငယ်ဆုံးသော လှုံ့ဆော်မှုကပင် ဤသားရေကြိုးကို လောင်ကျွမ်းစေပြီး ကျိုးပြတ်စေလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။ ထိုကျိုးပြတ်မှု၏ အကျိုးဆက်များကို သူတို့ စိတ်ပင်မကူးရဲကြပေ။

သူတို့က ချန်လီကို စိုးရိမ်နေခဲ့ကြသော်လည်း သူ၏ အတန်းဖော်များက ချန်လီ၏ အနီးသို့ မသွားရဲကြပေ။ သူတို့၏ ချဉ်းကပ်မှုက သားရေကြိုးကို ကျိုးပြတ်စေနိုင်မည့် အားကို အစပျိုးစေခဲ့ပြီး ချန်လီကို ပြိုလဲကျစေမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေခဲ့ကြသည်။

ကျူးကောယွီ၏ နဖူးက တွန့်သွားသည်။ သူက ဆုံးရှုံးမှုတစ်ခုခုကို ခံစားခဲ့ရသော်လည်း ကျောင်းသားများကဲ့သို့ပင် သူက ချန်လီကို မချဉ်းကပ်ရဲပေ။ ချန်လီက ယခုအချိန်တွင် အသေးငယ်ဆုံးသော လှုံ့ဆော်မှုကိုပင် ကိုင်တွယ်နိုင်မည်မဟုတ်ကြောင်း သူသိနေခဲ့သည်။

ကျူးကောယွီ၏ အကြည့်က အာရုံစူးစိုက်မှုများဖြင့် ပြည့်လာသည်။ သူက လှည့်၍ ရဲအရာရှိထံသို့ လမ်းလျှောက်သွားကာ အသံနှိမ့်၍ ပြောခဲ့သည်။

"အရာရှိကြီး...ခင်ဗျားလည်း မြင်တာပဲ...ကျုပ်ရဲ့ ကျောင်းသားက ဒီလူ့ဆီကနေ သိသိသာသာကို အန္တရာယ်ပေးမှုကို ခံစားခဲ့ရတယ်...ခင်ဗျားက ဘဝင်ကျလောက်တဲ့ အဖြေတစ်ခုကို ပေးနိုင်မယ်လို့ ကျုပ်မျှော်လင့်ပါတယ်..."

ရဲအရာရှိက အခြေအနေ၏ ပြင်းထန်မှုကို သိရှိကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ပရော်ဖက်ဆာကျူးကော...စိတ်ချလက်ချသာနေပါ...ကျွန်တော်တို့က ဒါကို လုပ်ရိုးလုပ်စဉ်တွေအတိုင်း ကိုင်တွယ်သွားမှာပါ..."

၎င်းကို ပြောပြီးနောက် ရဲအရာရှိက သက်‌သေခံပေးမည့် ကျောင်းသားများဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောခဲ့သည်။

"မင်းတို့ ဌာနကို လိုက်ပေးနိုင်မလား...ငါ မင်းတို့ရဲ့ သက်သေခံချက်ကို လိုတယ်..."

သဘာဝအလျောက်ပင် ကျောင်းသားများက ချက်ချင်း သဘောတူကြသည်။ သူတို့အားလုံးက သက်သေခံချက်များ ထွက်ဆိုရန် ရဲဌာနသို့ သွားရန် ဆန္ဒရှိကြသည်။ ချန်လီက ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဒဏ်ရာရခဲ့ပြီး သူတို့က ၎င်းနှင့်ပတ်သက်၍ ဘာမှမလုပ်နိုင်သည့်အတွက် စိတ်မသက်မသာဖြစ်နေကြလေသည်။

ချန်ချင်းကို ရဲအရာရှိက ခေါ်ဆောင်သွားသည်။ သူထွက်ခွာသွားသည်နှင့် သူက ဆဲရေးတိုင်းထွာသည့် စကားများကို တတွတ်တွတ်ရေရွတ်နေ၏။ ချန်ချင်းက ဤသို့ ဆက်ဆံခံရမှုမျိုးကို မည်သို့ ကြုံတွေ့ဖူးမည်နည်း။ သူက ယနေ့ သူကြုံတွေ့ရသမျှကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ပြန်၍ ပေးဆပ်ရမည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ရဲအရာရှိက ချန်ချင်း၏ မျက်နှာပေါ်မှ အန္တရာယ်ပေးမည့်ပုံပေါ်သည့် အမူအရာများကို ထပ်မံ၍ မြင်ခဲ့ပြီး ဤလူငယ်၏ ရည်ရွယ်ချက်များက အမှန်တကယ် အငြှိုးထားနေခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သူ့ဘာသာ တွေးမိခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ချန်ချင်းက ချန်လီကို အမှန်တကယ် အနိုင်ကျင့်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်ကြောင်း သူက ကောက်ချက်ချလိုက်လေသည်။

ကျောင်းသားမြောက်များစွာက ရဲအရာရှိနှင့်အတူ လိုက်ပါခဲ့သည်။ သူတို့က ချန်လီအတွက် တရားမျှတမှုကို ရှာဖွေလိုသည့် မျက်မြင်သက်သေများ ဖြစ်ကြသည်။

ရဲအရာရှိက ချန်ချင်းကို ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ပြီး ထိုကိစ္စက ဖုန်မှုန့်များအဖြစ် အနည်ကျသွားသည်။ သို့သော်လည်း ချန်လီ၏ လက်ရှိအခြေအနေက သူ့ကို ဂရုစိုက်သည့်လူများ၏ နှလုံးသားများကို ဓါးမြှောင်ဖြင့် ချိတ်ဆွဲထားသကဲ့သို့ ဖြစ်စေသည်။ သူတို့သည် ချန်လီက ၎င်းကို ခံနိုင်ရည်မရှိမည်ကို စိုးရိမ်နေကြသည်။ လူတိုင်းက ချန်လီကို အဝေးမှသာ စောင့်ကြည့်နိုင်ပြီး သူ့ကို ချဉ်းကပ်ရန် သို့မဟုတ် တစ်ခုခုလုပ်ရန် တုံ့ဆိုင်းနေကြကာ ကျူးကောယွီပင်လျှင် အင်အားမရှိသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

သစ်ပင်တစ်ပင်၏ အောက်တွင် ချန်လီက ရပ်နေခဲ့ပြီး သူ၏ မျက်နှာက ‌ဖယောင်းနှင့် ဖုံးအုပ်ထားသကဲ့သို့ ဖြူဖျော့နေကာ ခပ်ယဲ့ယဲ့ဖြင့် ဖြူဖတ်ဖြူလျော် ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူ၏ ကြီးမားသော မျက်လုံးများက အသက်မဲ့နေခဲ့သည်။ သူ့မျက်လုံးထဲရှိ နက်ရှိုင်းသော အကြောက်တရားက နောက်တစ်စက္ကန့်မှာပင် သူ့ကို နစ်မြှုပ်သွားစေနိုင်သကဲ့သို့ပင်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က ထိန်းချုပ်၍ မရနိုင်အောင် တုန်ယင်နေခဲ့ပြီး သူ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် ထိန်းချုပ်ထားသော အရိုးထိနက်ရှိုင်းသည့် နာကျင်မှုက ပြန်ပေါ်လာခဲ့ကာ အာရုံကြောတိုင်းကို တိုက်စားနေခဲ့သည်။

ကြာပွတ်များ၊ တံမြက်စည်းများ၊ စားပွဲခုံများ၊ ကုလားထိုင်များနှင့် ဓါးအချွန်များက ချန်လီ၏ မှတ်ဉာဏ်များထဲတွင် ပြည့်နေသည်။ သူ၏ အတိတ်မှ မြင်ကွင်းများကဲ့သို့ ထိုပစ္စည်းများဖြင့် သူ့ကို ရိုက်နှက်နေခဲ့ပြီး သွေးများနှင့် ရွှဲနစ်နေခဲ့ကာ ပြင်းစွာနာကျင်မှုကို ပြန်၍ ခံစားမိသည်။

သို့သော် သူက မငိုခဲ့ဘဲ မျက်ရည်တစ်စက်မျှ မကျခဲ့ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသာ မျက်ရည်ကျခဲ့လျှင် သို့မဟုတ် အသံတစ်သံထွက်လာလျှင် ပို၍ လူမဆန်သော ရိုက်နှက်မှုများဖြင့် နောက်တစ်ကြိမ် အကြမ်းဖက်မှုဖြင့် ကြုံရမည်ဖြစ်သည်။

သူကသာ မလှုပ်ရှားလျှင် သို့မဟုတ် မတုံ့ပြန်လျှင် သူတို့က စိတ်ဝင်စားမှုများ ပျောက်ဆုံးသွားပြီး ထွက်ခွာသွားကြမည်ဖြစ်သည်။ သူက အားလုံးကို တောင့်ခံခဲ့ပြီး အဆုံးတွင် အားလုံးကို ကျော်ဖြတ်သွားမည်သာဖြစ်သည်။

"အရူး...မင်း ဘာလို့ သွားမသေသေးတာလဲ..."

"အရူး...မင်း ဘာလို့ ငါ့အိမ်ထဲမှာ ရှိနေသေးတာလဲ...ထွက်သွားစမ်း..."

"ချန်ချင်း...ဒါက မင်းမိသားစုက အရူးမလား...တကယ် မိုက်မဲပုံပေါ်လိုက်တာ..."

"မင်းတို့ကောင်တွေ သူ့ကို ရိုက်ကြည့်လိုက်...သူက နာကျင်မှုကို မသိဘူး...ဘယ်လို ငိုရမယ်ကို မသိဘူး..."

"မလိမ်နဲ့...လူသားတစ်ယောက်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး နာကျင်မှုကို မသိဘဲနေမှာလဲ..."

"မယုံဘူးလား...စမ်းကြည့်လိုက်..."

"ဘုရားရေ...ငါ သူ့ကို ထိုင်ခုံနဲ့ ရိုက်ချတာတောင် မတုံ့ပြန်ဘူး...ကြည့်လိုက်...သူက သွေးထွက်နေတာတောင် တွန့်မသွားဘူး...သူက နာကျင်မှုကို တကယ် မသိဘူးပဲ..."

"ငါက ဒီမှာ မင်းလိုအရူးတစ်ယောက်ကို ထိုးကြိတ်ဖို့ မျိုးဆက်ရှစ်ဆက်လုံး ကျိန်ဆဲခံခဲ့ရတာဖြစ်မယ်..."

"ထပြီး နားထောင်စမ်း...မင်း ငါပြောတာကြားလား...မင်းကြောင့် ငါက မဒမ်ဆီကနေ ဒီနေ့ အပြစ်ပေးခံရတယ်...ငါ မင်းကို သေတဲ့ထိ ရိုက်ပစ်မယ်..."

မရေမတွက်နိုင်သော အသံများက ချန်လီ၏ စိတ်ထဲသို့ ထိုးဖောက်လာပြီး ယုတ်မာမှုများ၊ လှောင်ပြောင်မှုများဖြင့် ပြည့်နေပြီး ကျိန်ဆဲသည့်စကားများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားသည်။

ချန်လီက အကြမ်းဖက်ခံရသော မှတ်ဉာဏ်များဖြင့် ဖရိုဖရဲ ကမ္ဘာကြီးထဲတွင် ပိတ်မိနေခဲ့သည်။ အတိတ်မှ အကြောင်းအရာတိုင်းက ဆူးပါသော ကြာပွတ်များဖြင့် သူ့ကို သနားညှာတာမှုကင်းမဲ့စွာ တစ်ချက်ပြီးတစ်ချက် ရိုက်နှက်နေသည်။ ဝေ့ချန်၏ ဂရုစိုက်မှုကြောင့် အနာဖေးတက်ပြီးပြီဖြစ်သော ဒဏ်ရာများက ပြန်လည် ပေါက်ပြဲသွားခဲ့ပြီး ချန်လီက သွေးများရွှဲနစ်၍ ကျန်နေခဲ့သည်။

ချန်လီ ခံစားနေရသည့် ဝေဒနာကို မည်သူမျှ မသိလိုက်ပေ။ Q တက္ကသိုလ်၏ တွဲဖက်ဆေးရုံမှ လူနာတင်ယာဉ်က လျင်မြန်စွာရောက်ရှိလာပြီး ဆရာဝန်များ ထွက်လာကြသည်။ ချန်လီ၏ အခြေအနေကို မြင်ပြီးနောက် သူတို့၏ နဖူးများက တွန့်သွားသည်။ အခြားကျောင်းသားများကဲ့သို့ပင် သူတို့က သူ့ကို ချဉ်းကပ်ရန် တုံ့ဆိုင်းနေကြပြီး သူတို့က ဤအခြေအနေအတိုင်း ဆက်သွားခွင့်မပြုနိုင်ပေ။ ချန်လီ၏ အတွင်းရှိ တင်းမာနေသော ကြိုးက မည်သည့်အချိန်တွင် ကျိုးပြတ်နိုင်ကြောင်း သူတို့က မခန်းမှန်းနိုင်ကြပေ။

ကျူးကောယွီက ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် နောက်ပြန်ဆုတ်သွားသည်။ ဆရာဝန်တစ်ဦးက မျက်ခုံးပင့်ကာ ကျူးကောယွီထံသို့ တိုးတိုးတိတ်တိတ်‌ ပြောခဲ့သည်။

"ပရော်ဖက်ဆာကျူးကော...သူ့ကို စိတ်ငြိမ်ဆေး ထိုးပေးပါဦး...မဟုတ်ရင်..."

ဆရာဝန်က အကျိုးဆက်များအကြောင်း အသေးစိတ်ပြောပြရန်ပင် မလို‌တော့ပေ။ ဤသို့သော လူနာတစ်ဦးကို မည်သို့ လုပ်ဆောင်ရမည်ကို ခန့်မှန်း၍ မရပေ။ သူတို့က စိတ်ငြိမ်ဆေး၏ သက်ရောက်မှုကို သိရှိပြီး ၎င်းက ယာယီသာခံမည်ကို သိကြသည်။ ၎င်း၏ အာနိသင် ပျောက်သွားသည်နှင့် လူနာက မည်သည့်အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားမည်နည်း။

ကျူးကောယွီက တုံ့ပြန်ခါနီးတွင် အဝေးမှ ရုပ်ပုံတစ်ပုံကို မြင်လိုက်ရပြီး ကယ်တင်ခံလိုက်ရသည့်အတိုင်း သူ၏ မျက်လုံးများက ချက်ချင်းတောက်ပလာလေသည်။

"ဝေ့ချန်...ဒီမှာ..."

ဝေ့ချန်က အမှန်တကယ်ပင် ရောက်လာခဲ့သည်။ ကျူးကောယွီထံမှ သတင်းကိုလက်ခံရရှိသည်နှင့်သူက အရေးကြီးသောအစည်းအဝေးကို ချက်ချင်းစွန့်လွှတ်ကာ အမြန်ပြေးလာခဲ့သည်။ သူက မီးနီကိုပင် ဖြတ်မောင်းခဲ့ပြီး ပုံမှန် မိနစ်နှစ်ဆယ် ခရီးကို တစ်ဝက်လောက်ဖြင့် ဖြတ်‌မောင်းသွားသည်။

ဝေ့ချန်က အရေးပေါ်အခြေအနေတွင် ရှိနေသည်။ သူက သပ်သပ်ရပ်ရပ် ၀တ်ဆင်ထားသော်လည်း အေးစိမ့်စိမ့်ဖြစ်သည့် နွေဦးရာသီမှာပင် ချွေးများက စီးကျနေသည်။ သူ၏ အားနည်းနေသော မျက်နှာကြွက်သားများက တင်းမာသောအမူအရာကို ထိန်းသိမ်းထားသော်လည်း သူ့မျက်လုံးများတွင် အရေးတကြီးနှင့် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများက မြင်သာထင်သာသော ပုံစံ ဖြစ်နေသည်။

ချန်လီကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် သူက  ရပ်တန့်သွားသည်။ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အခြားအရာများက ပျောက်ကွယ်သွားသလိုပင်။ သူ့နှလုံးသားနှင့် မျက်လုံးများထဲတွင် ချန်လီတစ်ယောက်သာ ရှိတော့သည်။

"လီလီ..."

ဝေ့ချန်က ချန်လီ၏ နာမည်ကို ညင်သာစွာ ခေါ်လိုက်ပြီး သတိကြီးကြီးထားကာ ခြေလှမ်းကို ဖြည်းညင်းစွာ လှမ်းပြီး တဖြည်းဖြည်း သူ့အနားကို ရောက်လာလေသည်။

လူနာ၏ အခြေအနေက မည်သည့်လှုံ့ဆော်မှုကိုမျှ မခံနိုင်သောကြောင့် ဝေ့ချန်အား ပြန်ဆုတ်ခိုင်းရန် ဆရာဝန်က ရည်ရွယ်လိုက်သည်။ သို့သော် သူစကားမပြောမီ ကျူးကောယွီက သူ့ကို ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီး ပြောလေသည်။

"သူ့ကို စမ်းကြည့်ခိုင်းရအောင်...သူသာ မလုပ်နိုင်ရင် စိတ်ငြိမ်ဆေးကလည်း အလုပ်ဖြစ်မှာမဟုတ်ဘူး..."

ကျူး‌ကောယွီ၏ စကားကြောင့် ဆရာဝန်က လူနာနှင့် ထိုလူကြားတွင် သိမ်မွေ့သောဆက်ဆံရေးရှိကြောင်း ကောက်ချက်ချလိုက်သည်။ လူနာ၏ အနာကျင်ဆုံးအမှတ်တရများကို နှိုးဆွနိုင်လျှင် လူနာအား နာကျင်မှုအားလုံးကို မေ့ပျောက်စေပြီး သန်မာလာစေရန် ကူညီပေးနိုင်သူရှိရမည်ကို သူသိသည်။ ဤလူက လူနာအတွက် ထူးခြားသော စိတ်သက်သာစေသည့် ဆေးဖြစ်လျှင် ဆေးအစစ်ထက်ပင် ပို၍ထိရောက်စေသည်။ သူက လူနာအား ဆင်းရဲဒုက္ခမှ ဆွဲထုတ်နိုင်ကာ ချည်နှောင်ထားသည့် ခြေချင်းများကို ဖြုတ်ပစ်ရန် အကူအညီပေးနိုင်လောက်မည်ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤလူက လူနာအတွက် ထိုသို့သောလူ ဟုတ်မဟုတ်ကို ဆရာဝန်က မသေချာခဲ့ပေ။ သူက အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေသော်လည်း ယခုချိန်မှာတော့ ၎င်းက အလုံခြုံဆုံး ရွေးချယ်မှုပင်ဖြစ်သည်။

ဝေ့ချန်ကို လူတိုင်းနီးပါးက အာရုံစိုက်လာကြသည်။ သူက ချန်လီ၏ အနားကို တစ်လှမ်းပြီးတစ်လှမ်း လှမ်းရင်း အနူးညံ့ဆုံးအသံကိုအသုံးပြုပြီး ချန်လီ၏ နာမည်ကို အော်ခေါ်လိုက်သည်။

ချန်လီက မတုံ့ပြန်သော်လည်း ဆရာဝန်၏ အမြင်တွင် သူက ထိုလူ၏ ချဉ်းကပ်မှုကို မခုခံခဲ့ပေ။ သူ၏ အသိစိတ်က ကမောက်ကမဖြစ်နေပြီး  သူ့အာရုံကြောများက တင်းမာနေသော်လည်း  သူက ဤလူကို ဘေးကင်းသည်ဟု မသိစိတ်မှ ခွဲခြားလိုက်ခြင်းပင်။

၎င်းက အပြုသဘောဆောင်သည့် လက္ခဏာတစ်ခုဟု ဆရာဝန်က ယူဆလေသည်။

ချန်လီက ဝေချန်၏ချဉ်းကပ်မှုကို မငြင်းပယ်သောကြောင့် ရောက်ရှိနေသူအားလုံးက သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။ သို့သော် သူတို့၏ နှလုံးသားများက လေးလံနေဆဲဖြစ်သည်။ ဤသည်က အစပဲရှိသေးသည်။ နေ့တိုင်း မိုးရွာရွာ နေပူပူ ချန်လီကို အကြိုအပို့လုပ်ပေးခဲ့သည့် ဤလူက ချန်လီကို ထိုရှုပ်‌ထွေးနေသော အခြေအနေမှ ပြန်ခေါ်လာနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူတို့က မျှော်လင့်နေကြသည်။

လူများစွာက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် သူတို့၏ လက်ကိုဆုပ်ကိုင်ထားကာ ချွေးများစီးကျနေရင်း သူတို့၏ အကြည့်များက သစ်ပင်ကြီးအောက်မှ မထွက်ခွာလာခဲ့ပေ။ အံ့သြဖွယ် အကြောင်းအရာများ ပေါ်ပေါက်လာရန် သူတို့က အတူတကွ စောင့်မျှော်ခဲ့ကြသည်။

ဝေ့ချန်က ချန်လီ၏ ဘေးတွင် ရပ်လိုက်သည်။ သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်နှင့် သူ့နှလုံးသားက နာကျင်မှု လှိုင်းလုံးများ လိမ့်တက်လာသည်။ သူ့မျက်လုံးများမှ မျက်ရည်များက အထိန်းအကွပ်မရှိ စီးကျလာလေသည်။

လီလီ...သူ့ရဲ့ လီလီ...

"လီလီ...ကိုယ် ဒီမှာရှိတယ်...ကိုယ် တောင်းပန်ပါတယ်...ကိုယ်နောက်ကျသွားတယ်..."

ဝေ့ချန်၏အသံက အက်ရှနေခဲ့သည်။ သူ့အကြည့်များက နူးညံ့မှုအပြည့်ဖြင့် ဆို့နစ်စွာ ရှိုက်ငိုနေသည်။

ချန်လီက မတုံ့ပြန်ခဲ့ပေ။ သူက ထိုနေရာတွင် ရုပ်တုတစ်ခုလို မလှုပ်မယှက် ရပ်နေသော်လည်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က မထိန်းချုပ်နိုင်စွာ အဆက်မပြတ် တုန်ယင်နေသည်။

"လီလီ...ကိုယ်က အားချန်လေ..."

ဝေ့ချန်က ချန်လီ၏ အနားသို့ နောက်ထပ်ခြေတစ်လှမ်းတိုးကာ သူ့လက်ကို မြှောက်ပြီး ချန်လီ၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ညင်သာစွာ တင်လိုက်သည်။

"လီလီ...ကိုယ်က အားချန်လေ...ကိုယ် ဒီမှာ ရှိတယ်နော်..."

ဝေ့ချန်က အက်ရှနေသောအသံဖြင့် ထပ်တလဲလဲ ပြောနေခဲ့ပြီး စိတ်ခံစားချက်များဖြင့် တသိမ့်သိမ့်တုန်ယင်နေခြင်းကို မထိန်းနိုင်ခဲ့ပေ။

<< >>

💘