Chapter 161

💘Chapter 161 

အံ့ဩသွားသောပရိသတ်

“အားချန်…အဆင်ပြေရဲ့လား"

ချန်လီ၏အသံက စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် ပြည့်နေပြီး  ဝေ့ချန်ကို အနာတရဖြစ်စေမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေသည်။

 ချန်လီ၏ စကားလုံးများကို ကြားပြီးနောက် ဝေ့ချန်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် နာကျင်သော အမူအရာတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ ချန်လီက ၎င်းကို သတိပြုမိပြီး သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးက တောင့်တင်းသွားလေသည်။

"အားချန်...ဘယ်နားက နာလို့လဲ..."

သူက ပျာယာခတ်နေခဲ့သည်။

ချက်ချင်းပင် ဝေ့ချန်၏ မျက်လုံးထဲမှ နာကျင်သော အကြည့်က ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ရုတ်တရတ် ရွေ့လျားမှုနှင့်အတူ သူက နောက်ပြန်လှည့်ကာ ချန်လီကို သူ့အောက်တွင် ဖိချလိုက်သည်။ သူက ခေါင်းငုံ့ကာ ချန်လီ၏ နှုတ်ခမ်းများကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖိပြီး ပြင်းပြင်းထန်ထန် နမ်းရှိုက်လိုက်သည်။

အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ အချိန်များက မှုန်ဝါးသွားသလိုပင်။ ဝေ့ချန်က နောက်ဆုံးတွင် ခေါင်းကို မော့လိုက်ပြီး သူ့မျက်လုံးများက ပျော်ရွှင်သော အပြုံးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ အစောပိုင်း နာကျင်မှုက ချန်လီအား ကျီစယ်ရန် ဝေ့ချန်၏ အပျော်သဘောဆောင်သော အရိပ်အယောင်များသာဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလေသည်။

"ကိုယ်နေကောင်းပါတယ်...လုံးဝအဆင်ပြေတယ်..."

ဝေ့ချန်က ချန်လီ၏ စိုးရိမ်သော အကြည့်အောက်မှာပင် လှည့်ပတ်ပြီး ခုန်ပြလိုက်သည်။

ဝေ့ချန်၏ နောက်ပြောင်မှုကို စိတ်မရှိခဲ့ဘဲ ထိုမှသာ ချန်လီက စိတ်သက်သာရာရသွားခဲ့သည်။ သူက ထရပ်ပြီးလဲကျသွားသည့် စက်ဘီးကို ပြန်ထူ၍ စီးတော့ပေမည်။ ယခု လဲကျသည်က ချန်လီကို ကြောက်ရွံ့မသွားစေခဲ့ပေ။

ချန်လီက လဲကျသွားပြီးနောက် စက်ဘီးစီးလေ့ကျင့်ရန် တွန့်ဆုတ်နေမည်ဟု ဝေချန်က ထင်မိခဲ့သည်။ သူ့နောက်က လိုက်လာရင်း ဝေ့ချန်၏ အကြည့်များက သူ့အကြည့်တိုင်းကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။ ချန်လီက ဟန်ချက်ပျက်သွားသည့်အချိန်တိုင်း ဝေ့ချန်က စက်ဘီးကို တည်ငြိမ်စေရန် ချက်ခြင်းချဉ်းကပ်ကာ ချန်လီ လဲကျသွားခြင်းမှ ကာကွယ်နိုင်ခဲ့သည်။

လမ်းဘေးမှ အလင်းရောင်က အဝါရောင်ဖျော့ဖျော့ လင်းထိန်နေသည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ညက ပို၍ နက်ရှိုင်းလာခဲ့သော်လည်း ချန်လီက ယခုဆိုလျှင် စက်ဘီးကို တည်ငြိမ်ပြီး ယုံကြည်မှုရှိရှိ စီးနိုင်နေပြီဖြစ်သည်။ စက်ဘီး၏ လက်ကိုင်က မတုန်လှုပ်ခဲ့ဘဲ ချန်လီက အလျင်မလိုခဲ့ပေ။

သူစီးလာသည့် အကွာအဝေးမှ ပြန်လာသည့် ချန်လီက ဝေချန်၏ ဘေးတွင် စက်ဘီးကို တိတိကျကျရပ်လိုက်သည်။ သူက တောက်ပသောမျက်လုံးများဖြင့် ဝေ့ချန်ကိုကြည့်ကာ ပြောလေသည်။

"အားချန်...အခုစီးတတ်သွားပြီ..."

ဝေ့ချန်က ခေါင်းငုံ့ပြီး ချန်လီ၏ ချောမွေ့သည့် နဖူးကို နမ်းလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"လီလီက အံ့သြစရာပဲ..."

ဝေ့ချန်၏ ချီးမွမ်းမှုကြောင့် ချန်လီ၏ မျက်လုံးများက အပြုံးများနှင့် ပျော်ရွှင်မှုကြောင့် ကွေးညွတ်သွားသည်။

ဝေ့ချန်က စက်ဘီးကို ကိုင်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"လီလီ...ကိုယ့် နောက်မှာထိုင်...ကိုယ် မင်းကို စီးခွင့်ပေးမယ်..."

ချန်လီက နာခံစွာဖြင့် နောက်ဘက်တွင် ထိုင်လိုက်သည်။

ဝေ့ချန်၏ ညွှန်ကြားချက်ကို မလိုအပ်ဘဲ သူက ဝေ့ချန်၏ခါးကိုအလိုအလျောက် သိုင်းဖက်ထားသည်။ သူ့နောက်မှ ချန်လီ နှင့်အတူ ဝေ့ချန်က အရှိန်ပြင်းပြင်းဖြင့် ညဘက်တွင် အေးအေးလူလူ စီးသွားခဲ့သည်။ ညခင်းလေနုအေးက သူတို့၏ မျက်နှာကို ဖြတ်၍ တိုက်ခတ်လာကာ အနည်းငယ်အေးမြသော်လည်း သူတို့၏ ရင်းနှီးနေ သောနှလုံးသားများက နွေးထွေးနှစ်သိမ့်မှုကို ခံစားရသည်။

*

ယခင်ညကမှ လေ့ကျင့်ခဲ့သော်လည်း ချန်လီက စက်ဘီးစီးနည်းကို သင်ယူခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ သို့သော် ဒုတိယနေ့တွင် ဝေ့ချန်က ချန်လီကို ကျောင်းသို့ ပို့ဆောင်ပေးဆဲဖြစ်သည်။ ချန်လီက ယခုမှ စက်ဘီးကို စ၍ လေ့ကျင့်သူဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်က လမ်းပေါ်တွင် လူမရှိသောကြောင့် ယခင်နေ့ညက ချောချောမွေ့မွေ့ စီးနိုင်ခဲ့သည်။

ချန်လီ၏ လက်ရှိအခြေအနေအရ သူစိမ်းများနှင့် တွေ့သောအခါ ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်သွားပေလိမ့်မည်။ ဝေ့ချန်က ယခု လမ်းပေါ်တွင် ချန်လီကို စီးခွင့်ပြုပါက ရလဒ်ကို ခန့်မှန်း၍မရနိုင်ဘဲ ထိုရလဒ်ကို ကြောက်နေခဲ့သည်။

ချန်လီက ဝေ့ချန်၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကို နားလည်ခဲ့ပြီး သူ့ဘာသာ ကျောင်းသွားရန် အလျင်မလိုခဲ့‌ပေ။ အမှန်တကယ်တမ်း သူက ဝေ့ချန်ကို ကျောင်းသို့ လိုက်ပါရန် မျှော်လင့်နေဆဲဖြစ်သည်။

သူ ယခု လုပ်ရန် လိုအပ်သည်က သူ၏ အတွင်းစိတ်မှ ရုန်းထွက်ပြီး အတွင်းမှ အသံကို တွန်းလှန်ရန်ဖြစ်ကြောင်း ချန်လီက အနည်းငယ် သိပေသည်။

ဝေ့ချန်က ချန်လီကို Q အနုပညာကျောင်းရှိ စာသင်ခန်း၌ ထားခဲ့ပြီးနောက် သူက ထွက်သွားခဲ့သည်။ ချန်လီ၏ အခြေအနေက ကောင်းမွန်လာပေပြီ။ ယခင်က ဝေချန်က ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်၌ ရပ်ပြီး ချန်လီကို စိုးရိမ်တကြီးနှင့် တိတ်တဆိတ်ကြည့်ခဲ့သည်။ ယခုမူ ချန်လီက အဖွဲ့နှင့်လိုက်လျောညီထွေဖြစ်နေသည်ကို သူသတိပြုမိသည်။ အခြားသူများက ချန်လီကို တက်ကြွစွာ(အတင်း) မချဉ်းကပ်သရွေ့ သူက ကြောက်ရွံ့နေမည် မဟုတ်ပေ။

ဒီရှာဖွေတွေ့ရှိမှုက ဝေ့ချန်ကို အလွန်ပျော်ရွှင်စေသည့်အတွက် သူက တဖြည်းဖြည်း စိတ်အေးလက်အေး ဖြစ်သွားသည်။

ထို့အပြင် ဝေ့ချန်က ဤအတန်းရှိ ကျောင်းသားတိုင်းက ချန်လီအပေါ် အလွန်ဖော်ရွေကြောင်း သတိပြုမိသည်။ ချန်လီအား စိတ်အားထက်သန်စွာ မနှောင့်ယှက်ရန် သဘောတူညီမှုရရှိခဲ့ပုံရသည်။ ချန်လီ အတန်းထဲ၌ ရှိနေစဉ်၌ သူတို့ ဆွေးနွေးနေစဉ်အတွင်း အသံများကို နှိမ့်ချကာ သူ့ကို မထိတ်လန့်စေရန် ကြိုးစားခဲ့ကြသည်။

မူလက ကျူးကောယွီက ချန်လီကို စာရင်းစစ်အဖြစ် ဤအတန်းတွင် နေရာပေးရန် ကြိုးပမ်းခဲ့ပုံရသည်။

ချန်လီက စာသင်ခန်းထဲသို့ ဝင်သွားလိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် သူ့ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်လိုက်သည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ၏ စားပွဲပေါ်တွင် စာရွက်တစ်ရွက်နှင့်အတူ အနီရောင်တောက်တောက် ပန်းသီးတစ်လုံးကို ထားခဲ့သည်။ စာရွက်တွင် ချစ်စရာ chibi ဗားရှင်း ဇာတ်ကောင်က ကျီစယ်ဟန်ဖြင့် ပြုံးပြကာ ၎င်း၏ သွားများကို ချစ်စရာကောင်းသော ပုံစံဖြင့် ပြသထားသည်။

ဇာတ်ကောင်၏ အပေါ်တွင် စကားပြောပူဖောင်းတစ်ခုပေါ်လာပြီး တူညီသောချစ်စဖွယ် လက်ရေးဖြင့် ရေးထားသည်။

"ချန်လီ...အလုပ်ကောင်းကောင်းဆက်လုပ်နော်..."

ချန်လီက ခေတ္တမျှ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အာရုံမစိုက်တော့ဘဲ ယနေ့ ပ‌ရော်ဖက်ရှင်နယ်အတန်းအတွက် လိုအပ်သော ပြဋ္ဌာန်းစာအုပ်များကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ အခန်းတွင်းရှိ အတန်းဖော်များက သူ့တုံ့ပြန်မှုကို သတိမပြုမိပေ။ သို့သော် ယခင်စာသင်နှစ်ကတည်းက လုပ်ရိုးလုပ်စဉ်တစ်ခု ဖြစ်လာသောကြောင့် ၎င်းတို့က မထူးဆန်းတော့ဘဲ နေ့ရက်တိုင်းတွင် မတူညီသောကျောင်းသားတစ်ဦးက ချန်လီ၏ ထိုင်ခုံပေါ်တွင် အားပေးစကားများနှင့် လက်ဆောင်ပစ္စည်းများကို ချန်ထားတတ်ကြသည်။ ဤလက်ဆောင်များတွင် အဆာပြေမုန့်များနှင့် အရုပ်များပါဝင်သော်လည်း ချန်လီက ၎င်းတို့အား အသိအမှတ်မပြုခဲ့ပေ။

သို့ဖြစ်ငြားသော်လည်း သူတို့က ဘယ်သောအခါကမှ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုကို မခံစားရပေ။ ချန်လီ၏ အခြေအနေကို နားလည်ကြသည်။ သူ၏ အထီးကျန်ဆန်မှုမှ ရုန်းထွက်နိုင်ရန် မျှော်လင့်ကြပြီး သူ့ကိုကူညီရန် သူတို့ တတ်နိုင်သမျှ လုပ်ခဲ့ကြသည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ချန်လီက ၎င်းတို့၏ လက်ဆောင်များနှင့် အားပေးမှုကို ထပ်မံ လက်မခံခဲ့ပေ။ သို့တိုင် ဤပြောင်းလဲမှုက တဖြည်းဖြည်း အကျိုးသက်ရောက်လာမည်ဟု ယုံကြည်ကြသည်။ တစ်နေ့နေ့တွင် ချန်လီက ၎င်းတို့ကဲ့သို့ အမူအရာဖြင့် လှုပ်ရှားလာမည်ဟု ယုံကြည်ကြသည်။ ချန်လီက သူတို့ကို လက်ခံရန် မလိုအပ်ဘဲ အထီးကျန်မနေရန်သာ မျှော်လင့်ထားကြသည်။

အတန်းစတင်ချိန်ကို အချက်ပြသော ခေါင်းလောင်းသံမြည်လာသောအခါ ပရော်ဖက်ရှင်နယ်သင်တန်းအတွက် ပါမောက္ခကြီး ဝင်လာလေသည်။ ချန်လီ၏ အာရုံစူးစိုက်မှုက ဟောပြောပွဲအတွက် ဆရာအသုံးပြုနေသော ပါဝါပွိုင့်များသို့  ပြောင်းသွားသည်။ သူက ဂရုတစိုက်ရှိပြီး လေးနက်လှသည်။ သူ့မျက်လုံးများက စိတ်အားထက်သန်ပြီး အဖိုးတန်သည့် အလင်းတန်းတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်နေပုံရသည်။ တစ်ကမ္ဘာလုံးတွင် သူနှင့် ပါဝါပွိုင့်သာရှိနေသကဲ့သို့ပင်။ သူက အခြားသူများထက် သင်ယူခွင့်ရခြင်းကို ပို၍ တန်ဖိုးထားလေသည်။

ချန်လီက မှတ်သားခဲ့သည်။ သူ၏မှတ်စုများက ပုံနှိပ်စာသားများကဲ့သို့ အဖြတ်အတောက်တိုင်းကို စေ့စေ့စပ်စပ် အသေးစိတ်ဖော်ပြထားသည်။ ဖွဲ့စည်းမှုနှင့် အကြောင်းအရာက အလွန်အမိုက်စားဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့ကို မြင်သူတိုင်းက မသိစိတ်တွင် အထင်ကြီးသွားကြမည်ဖြစ်သည်။

အတန်းက အမြန်ပြီးသွားခဲ့ပြီး မနက်ပိုင်းတွင် ဤ အဓိကအတန်းတစ်ခုသာ ရှိသည်။ ဆရာက အတန်းပြီးဆုံးကြောင်း ကြေငြာသောအခါ ချန်လီက ခေါင်းငုံ့၍ သူ့ပစ္စည်းများကို စုစည်းခဲ့ပြီး ပန်းချီဆွဲရန် ကျူးကောယွီ၏ စတူဒီယိုသို့ တိတ်တဆိတ်သွားကာ နေ့လည်စာသင်ချိန်အထိ ထိုနေရာတွင် နေမည်ဖြစ်သည်။

ဤတစ်ကြိမ်လည်း ခြွင်းချက်မရှိခဲ့ပေ။ သူ့ပစ္စည်းများကို သိမ်းပြီးသည်နှင့် ချန်လီက ခေါင်းငုံ့ကာ စာသင်ခန်းထဲမှ ထွက်သွားလေသည်။

*

ယနေ့က အားပေးမှုပေးရာတွင် မိန်းကလေးတစ်ယောက်၏ အလှည့်ဖြစ်သည်။ သူမနာမည်က ဟွမ်ကျန်းကျန်း ဖြစ်ပြီး သူမတွင် အမြဲပြုံးနေသည့် မျက်နှာဝိုင်းဝိုင်းလေး ရှိသည်။ ချန်လီကို အားပေးရန် သူမ ဘယ်နှစ်ကြိမ် ကြိုးစားခဲ့ကြောင်းကိုပင် သူမက မေ့သွားပြီး အချိန်တိုင်း တုံ့ပြန်မှု မရှိပေ။ အခြား အတန်းသားများကဲ့သို့ပင်  သူမက စိတ်မပျက်ပေ။ အမှန်တော့ သူမက စိတ်လှုပ်ရှားနေမိသည်။

ချန်လီ ထွက်သွားသည်ကို မြင်ပြီးနောက် ဟွမ်ကျန်းကျန်းက သူ့ထိုင်ခုံသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ ချန်လီက သူမအား ဤတစ်ကြိမ်တွင် အကြောင်းပြန်နိုင်မည်ဟု မျှော်လင့်ထားဆဲဖြစ်သည်။

ဟွမ်ကျန်းကျန်းက ယခုတစ်ကြိမ်တွင် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာပြင်ဆင်ထားသော်လည်း စာရွက်ပေါ်ရှိ နောက်ထပ်စကားလုံးနှစ်လုံးကို သူမမြင်လိုက်သောအခါတွင် သူမ မထိန်းနိုင်ဘဲ အော်ဟစ်နေခဲ့သည်။

"အား...."

သူမ၏ ရုတ်တရက် အော်သံကြောင့် အတန်းဖော်များ၏ အာရုံကို ဖမ်းစားခဲ့ပြီး အချို့က သူမထံ မည်သည်တို့ ဖြစ်ခဲ့သည်ကို စိတ်ရှုပ်သွားကြသည်။

"ဟွမ်ကျန်းကျန်း...မင်းရူးသွားပြီလား..."

သူမနှင့် နီးစပ်သော သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်က ချက်ချင်းမေးလိုက်ပြီး ဟွမ်ကျန်းကျန်း၏ ရုတ်တရက် အော်သံကြောင့် သူမ လန့်သွားသည်။

"မဟုတ်ဘူး...မဟုတ်ဘူး..."

ဟွမ်ကျန်းကျန်းက သူ့လက်ကို အမြန်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး အနည်းငယ် စကားထစ်သွားသည်။

"ဒီမှာစကားလုံး‌တွေ...ငါတို့အတန်းဖော် ချန်လီ...သူ...သူ ငါ့ကို စာပြန်တယ်..."

ဟွမ်‌ကျန်းကျန်းက ပြောပြီးသည်နှင့် အတန်းထဲတွင် ကျန်သည့် ကျောင်းသား တစ်ဒါဇင်လောက်က ဝိုင်းအုံလာသည်။ မျက်လုံးများအားလုံးက အနီရောင်ပန်းသီးအောက်ရှိ စာရွက်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေကြသည်။

ဟွမ်ကျန်းကျန်း ရေးဆွဲခဲ့သော chibi ဇာတ်ကောင်အပြင်

သူမရေးသားသည့် စာတွင် ပုံနှိပ်စာလုံးနှင့်တူသော စကားလုံးနှစ်လုံးပါရှိသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

ဤစကားလုံးနှစ်လုံးက ထိုအချိန်တွင် ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ လွှမ်းခြုံထားသလို ထင်ထင်ရှားရှား တောက်ပနေပုံရသည်။ နောက်ဆုံး သိလိုက်ရသောအခါတွင် အားလုံးက ရယ်မောလိုက်ကြသည်။

ချန်လီက သူတို့ကို စတင်တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။ ချန်လီက သူ၏ အထီးကျန်ကမ္ဘာထဲမှ ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းကို လှမ်းပြီးသွားပြီဟု ဆိုလိုသည်လား။

"ဟွမ်ကျန်းကျန်း...မင်းက အံ့သြစရာပဲ..."

ဟွမ်ကျန်းကျန်းကို ကြိမ်းမောင်းခဲ့သော ကျောင်းသားက ဝမ်းသာအားရဖြင့် ချက်ချင်းပင် သူ၏ ဆံပင်ကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

ဟွမ်ကျန်းကျန်းက ရယ်မောလိုက်သော်လည်း သူမ၏ ရယ်သံတွင် မျက်ရည်များရှိနေသည်။

ချန်လီကို စောင့်ရှောက်ပေးသည့် အခြား အတန်းဖော်များနှင့်မတူဘဲ ဟွမ်ကျန်းကျန်းက သူ၏ ပထမဆုံးပန်းချီကားကို မြင်ကတည်းက ချန်လီ၏အနုပညာကို စွဲလမ်းနေခဲ့သည်။ ထို့နောက် အိပ်မက်ဖိုင်နယ် ပန်းချီပြပွဲတွင် သူမက 'အလင်းရောင်' ပန်းချီကားကို မြင်သောအခါ ထိုပန်းချီလက်ရာကြောင့် သူမက စိတ်ပျက်သွားသည်။

ဟွမ်ကျန်းကျန်းက Q တက္ကသိုလ်၏ ပန်းချီအနုပညာအတန်းတွင် အမှတ်များမြင့်မားစွာဖြင့် ဝင်ရောက်ခဲ့သော်လည်း သူမက ဤနယ်ပယ်တွင် အဓိက မသင်ကြားချင်ခဲ့ပေ။ အနုပညာကျောင်းတွင် အန်နီမေးရှင်းထုတ်လုပ်ရေးကို အဓိကအဖြစ် လျှောက်ထားခဲ့သည်။ သို့သော် သူမ၏ မိဘများက ဤမေဂျာကို သိမ်ဖျင်းသည်ဟု မှတ်ယူကြပြီး ကောလိပ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲများအတွင်း သူမ၏မေဂျာကို လျှို့ဝှက်၍ ပြောင်းလဲကာ ဤအတန်းထဲသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။

သို့သော် ကာတွန်းများအပေါ် သူမ၏ အချစ်က မယိမ်းယိုင်ခဲ့ပေ။ လက်ရှိမေဂျာမှာပင် အန်နီမေးရှင်းများကို ဆက်လက်ဖန်တီးခဲ့ပြီး သူမ၏ လက်ရာအချို့ကို မဂ္ဂဇင်းများမှာပင် တင်ခဲ့သည်။

သူမ၏ မိဘများက ၎င်းကို သိရှိခဲ့ပြီး သူမကို ပြစ်တင်ရှုတ်ချရန် စုဝေးပွဲတစ်ခုကျင်းပကာ သူမ၏ ပုံဆွဲကိရိယာအားလုံးကို သိမ်းယူသွားခဲ့သည်။

သူမက သူမကိုယ်သူမ ပျောက်ဆုံးသွားပြီး သူ့ကိုယ်သူ သံသယဝင်လာသည်။ သူမ အကြီးအကျယ် စိတ်ပျက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

တိုက်ဆိုင်စွာပင် ထိုအချိန်၌ အိပ်မက်ဖလားဖိုင်နယ်ပွဲ ပြပွဲကြီး စတင်ခဲ့သည်။ သူမက 'အလင်းရောင်' ကိုမြင်ပြီးသူမ၏မျှော်လင့်ချက်ကို မြင်ခဲ့သည်။ ထိုနေ့ပြီးနောက်တွင် အားနည်းခဲ့သောသူမက သူမ၏ အသက်မွေးဝမ်းကြောင်းရုပ်ပြများအတွက် တိုက်ပွဲဝင်ကာ သူမ၏မိဘများရှေ့တွင် အခိုင်အမာစတင်ခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏ ဇွဲလုံ့လကြောင့် သူမ၏ မိဘများက သူမကို ယုံကြည့်ကာ မေဂျာပြောင်းခွင့်ပြုရန် သဘောတူခဲ့ကြသည်။

သို့သော် ချန်လီက သူမ၏ အတန်းထဲတွင်ရှိနေဆဲဖြစ်သောကြောင့် ဟွမ်ကျန်းကျန်းက မေဂျာပြောင်းရန် အလျင်စလိုမလုပ်ခဲ့ပေ။ အခြားကျောင်းသားများကဲ့သို့ပင် သူမက  ချန်လီက ကမ္ဘာကြီး၏ အတက်အကျများကို အလွယ်တကူလက်ခံနိုင်စေရန်အတွက် ချန်လီ၏ အခွံထဲမှ ရုန်းထွက်နိုင်ရန် ကူညီပံ့ပိုးပေးချင်သည်။

ထို့ကြောင့် ယခု ချန်လီမှ ရိုက်နှိပ်ထားသော စကားလုံးနှစ်လုံးကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ဟွမ်ကျန်းကျန်းက ဝမ်းသာမျက်ရည်ကျမိသည်။

သူမ၏ အခန်းဖော်က ဟွမ်ကျန်းကျန်း၏ ခံစားချက်ကို နားလည်သည်။ သူမက လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်၍ ဟွမ်ကျန်းကျန်းကို ပွေ့ဖက်ကာ ငိုရန်နေရာပေး၍ ကျောကို ပွတ်သပ်ပေးသည်။

"ကျန်းကျန်း...ချန်လီက ပိုကောင်းလာမယ်လို့ ငါတို့ယုံကြည်ပါတယ်..."

သူမ၏ အခန်းဖော်က ပြောခဲ့သည်။ ဟွမ်ကျန်းကျန်း၏ စိတ်ခံစားချက်များအပေါ် လွှမ်းမိုးသွားနိုင်သည့် သူမ၏ အသံက တဆတ်ဆတ်တုန်ယင်နေလေသည်။

"ဟုတ်တယ်...ချန်လီ က ပိုကောင်းလာလိမ့်မယ်..."

ဟွမ်ကျန်းကျန်းက သေချာသောလေသံဖြင့် အတည်ပြုခဲ့သည်။ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းပေါ်ရှိ အပြုံးက ထိန်းချုပ်၍မရသော မျက်ရည်များကဲ့သို့ပင်။

<< >>

(သူစိမ်းတွေက သွေးသားတော်စပ်တဲ့ ဆွေမျိုးတွေထက်ပိုကောင်းနေသေး )

💘