Chapter 157

💘Chapter 157 

မျက်နှာပျက်ခြင်း

ကျူးကောယွီက အရှေ့သို့ကုန်းလာပြီး ကျူးကောဖုန်းလက်ထဲမှ သတင်းစာကိုယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် ဂရုတစိုက်နှင့် ခေါင်းစီးတွင် ပါလာသည့် သတင်းကို တစ်လုံးချင်းဖတ်လိုက်သည်။

သတင်း၏ နောက်ဆုံးစကားလုံးကို ဖတ်ပြီးချိန်၌ ကျူးကောယွီ ဒေါသနှင့် ကူကယ်ရာမဲ့မှုများကို တစ်ပြိုင်တည်း ခံစားလိုက်ရသည်။

ကျူးကောယွီကို ကောင်းမွန်သည့်ပန်းချီဆရာတစ်ယောက်ဟုဆိုနိုင်သည်။ ဒီတစ်ခေါက် ထိုမသမာသည့်အဖွဲစည်း လိမ်လည်တုပခဲ့သည့်အထဲတွင် ကျူးကောယွီ၏ ပန်းချီများလည်း ပါဝင်နေ၏။ သူ့အတွက်တော့ ၎င်းက ပြဿနာအကြီးကြီးဖြစ်သည်။ ပန်းချီလောကကို စော်ကားလိုက်သလိုပင်။ သို့သော်လည်း ကျူးကောယွီ အင်အားမဲ့သလို ခံစားရသည်။ လူများစွာက ဤလူလိမ်အဖွဲ့အစည်း၏ သားကောင်များဖြစ်ခဲ့ကြကာ ပန်းချီလောကအတွင်း ပြဿနာများကို ဖြစ်စေခဲ့သည်။ 

ထိုသားကောင်များက အသိအမှတ်ပြု၊ဆန်းစစ်တတ်ခြင်းများ လစ်ဟာကြသည်။ ထို့ကြောင့်လည်း လူလိမ်များက ထိုလူများ၏ လက်ရှိပန်းချီလောကတွင် ရေပန်းစားနေသည့် ပန်းချီများအားရယူလိုစိတ်များကို အလွယ်တကူနှင့် ထောင်ချောက်ဆင်နိုင်ခဲ့သည်။  ၎င်းက သူတို့၏ ဂုဏ်သတင်းကို မြှင့်တင်ပေးသလို ခံစားရသော်လည်း တကယ့်အနုပညာအရှေ့တွင် သူတို့က အပြင်လူများသာဖြစ်သည်။ 

လူလိမ်များက သားကောင်များ၏ ထိုစိတ်များကို အသုံးချခဲ့ကြတာဖြစ်ပြီး ထပ်ခါထပ်ခါ အောင်မြင်လာခဲ့ကြသ်ည။ သို့သော်လည်း ၎င်းက ပန်းချီလောကအပြင် အခြားအသိုင်းအဝိုင်းစက်ဝန်းများတွင်လည်း ပုံမှန်ပင်ဖြစ်သည်။ ဝင်ရောက် စွက်ဖက်ချင်လျှင်တောင်မှ ကျူးကောယွီတွင် အင်အားမရှိချေ။ 

ကျူးကောယွီက ဒေါသတကြီးဖြင့် သတင်းစာအား ကော်ဖီစားပွဲပေါ်သို့ ပစ်တင်လိုက်သည်။ သူ့ဒေါသက ဖုံးကွယ်ထားရန် ခက်ခဲလှသည်။ 

ကျူးကောဖုန်းက ထလာပြီး ကျူးကောယွီ၏ပခုံးကို ပုတ်ပေးလိုက်သည်။ ယခုအချိန်တွင် ဖြစ်နေသည့် ကျူးကောယွီ၏ ဒေါသကို သူနားမလည်နိုင်သော်လည်း ကျူးကောယွီတွင်ရှိသည့် ပန်းချီနှင့်အနုပညာအပေါ် ပြင်းပြသည့်စိတ်များက ထိုကဲ့သို့ အဖြစ်အပျက်မျိုးကို မခံမရပ်နိုင်ဖြစ်စေသည်။ 

သို့သော် သူတို့ဘာလုပ်နိုင်မည်နည်း…။ မျက်ကန်းနေသည့် အတ္တနှင့်လောဘတို့က ခေတ်သစ်လူများ၏ စိတ်ထဲတွင် အဓိက နတ်ဆိုးနှစ်ကောင်ဖြစ်၏။ မည်သူများက ထိုနတ်ဆိုးနှစ်ကောင်ကို မောင်းထုတ်နိုင်ကြမည်လဲ…။

ယနေ့တွင် လူလိမ်အဖွဲ့အစည်းကို ဖမ်းမိသွားခဲ့သော်လည်း လူများက ထိုလုပ်ရပ်မှ အကျိုးအမြတ်ရကြောင်း ထင်မြင်နေသရွေ့ ထိုကဲ့သို့သော အဖွဲ့အစည်းမျိုးက နောက်တစ်ခါ ထပ်ပေါ်လာနိုင်သည်။ ပြဿနာက ရှိနေမည်ဖြစ်ပြီး ပြီးပြည့်စုံအောင် ဖြေရှင်းနိုင်လိမ့်မည်မဟုတ်ချေ။ 

ကျူးကောယွီက ထိုအကြောင်းကို သိသောကြောင့် ဒေါသထွက်နေခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း အစိုးရက ထိုကဲ့သို့သော လူများကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် အရေးယူလျှင်တောင်မှ အကျိုးအမြတ်ရနေသရွေ့ သူတို့ ပျောက်ကွယ်သွားမည်မဟုတ်သည်ကိုလည်း ကျူးကောယွီနားလည်သည်။ 

“အာ…” ကျူးကောယွီသက်ပြင်းသာချနိုင်တော့သည်။ 

ဝေ့ချန်လည်း ထိုသတင်းကို မြင်လိုက်၏။ တကယ်တမ်းတွင် ဖုန်းကြည့်နေချန်၌ တွေ့ခဲ့ခြင်းဖြစ်၏။ သူက သာမန်ကာလျှံကာမျှ ကြည့်ခဲ့ပြီးနောက် ဖုန်းကို တစ်ဖက်သို့ ပို့ထားလိုက်သည်။

ကျူးကောယွီ၏ ဒေါသနှင့်မတူဘဲ ဝေ့ချန်ကတော့ ထိုအဖွဲ့အစည်း၏ ခေါင်းဆောင်ပုံစံကို သတိထားမိလိုက်သည်။ တစ်ချက်ကြည့်ရုံနှင့်တင် ဝေ့ချန် ရင်းနှီးသလို ခံစားနေရ၏။ မကြာခင်တွင် ဝေ့ချန်က ထိုလူ့ကို မည်သည့်နေရာတွင် တွေ့ဖူးလဲ မှတ်မိသွားတော့သည်။ 

သူမြို့တော်သို့ ပြန်လာသည့် နွေဦးပွဲတော်အတွင်းတွင် ချန်လီက ‘လွတ်လပ်သောစိတ်ဝိညာဥ်’ ၌ ပန်းချီဆွဲခဲ့သေးသည်။ ထိုအချိန်က ချန်လီ၏ပန်းချီကားကို ဝယ်ယူရန်ကြိုးစားခဲ့သည့်လူက ထိုလူပင်ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်တည်းက ထိုလူနှင့်ပတ်သက်၍ တစ်ခုခုမူမမှန်သည်ကို သူ ခံစားခဲ့ရသည်။ ထိုလူ၏ အဓိကရည်ရွယ်ချက်က ပန်းချီကားမဟုတ်ဘဲ ချန်လီဖြစ်နေခဲ့သည်…။ ယခုတွင်တော့ ဘာကြောင့်မှန်း ဝေ့ချန် နားလည်သွားတော့သည်။ 

ထိုအချိန်က ချန်လီမှာ အသက်ငယ်သော်လည်း အထင်ကြီးစရာကောင်းသည့် အရည်အချင်းများရှိကြောင်း ထိုလူ‌ တွေးခဲ့မိခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။ သူက နိုင်ငံကျော်ပန်းချီကားများကို တုပရန် ချန်လီအား အဖွဲ့အစည်းအတွင်းသို့ စုဆောင်းချင်ခဲ့သည်။ ထိုခေါင်းဆောင်က ငယ်ရွယ်ပြီး အသိအမှတ်ပြုခံလိုသော ချန်လီကို သူတို့နှင့် ပူးပေါင်းရန် စည်းရုံးနိုင်လိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်ခဲ့ခြင်းဖြစ်မည်။ ပန်းချီကားက ရောင်းထွက်သွားသည်နှင့် ချန်လီက ငြိတွယ်သွားကာ အဖွဲ့အစည်းမှ ထွက်ခွာရန်က ပိုမိုခက်ခဲလာလိမ့်မည်ဟု တွေးထင်ခဲ့ပေမည်။

ဝေ့ချန်က ထိုကိစ္စကို စိတ်ထဲမှ ဖယ်ထားလိုက်သည်။ သူက ဤလူလိမ်အဖွဲ့အစည်းနှင့် ခေါင်းဆောင်ကို အလေးအနက်မထားလိုက်ပေ။ 

…

ဝေ့ချန်က ထိုအဖွဲ့အစည်းကို အလေးမထားဘဲနေသော်လည်း နစ်နာသူများကတော့ သူတို့ကို ဒေါသထွက်နေကြသည်။ သူတို့ထဲတွင် ပန်းချီကားအတုအပေါ်၌ သန်းပေါင်းများစွာ သုံးခဲ့သည့် ချန်ချင်းလည်း အပါအဝင်ဖြစ်၏။ သတင်းများထွက်မလာခင်တွင် ရဲများက ချန်မိသားစုသို့ ရောက်လာခဲ့ကြသည်။ သူတို့ အခြေအနေကို အသိပေးရန်ရောက်လာကာ ထိုအဖွဲ့အစည်းက ပိုက်ဆံများကို ဆွစ်ဇာလန်ဘဏ်သို့ လွှဲလိုက်ပြီဖြစ်‌သောကြောင့် တောင်းပန်စကားပြောလာခဲ့သည်။ ခိုးယူခံလိုက်ရသည့် ပိုက်ဆံများက ပြန်မရနိုင်တော့ပေ။ 

ရဲ၏ ပြောစကားများကို နားထောင်ရင်း ချန်ချင်း ငူငိုင်သွားတော့သည်။ 

“ဘာပြောလိုက်တယ်...သူတို့က လူလိမ်အုပ်စုတဲ့လား...ကျွန်တော် ဝယ်ခဲ့တဲ့ ပန်းချီကားကလည်း အတုတဲ့လား” ကြားနေရသည်များကို ချန်ချင်း မယုံနိုင်ဖြစ်နေသည်။ ထို့ကြောင့် မျက်လုံးများက သွေးချင်းနီရဲနေရင်း ထပ်မေးလိုက်၏။ ထိုအချိန်တွင် ရဲများက သူ့ကို အမှန်တိုင်းမပြောလျှင် အရှင်လတ်လတ် ဝါးမျိုမတက်ပင်ဖြစ်နေလေသည်။ 

ရဲက လည်ချောင်းရှင်းလိုက်ကာ ထိုဖြစ်ရပ်က ချန်မိသားစုအတွက် အရှက်ရစရာဖြစ်ကြောင်း သတိထားမိသွားသည်။ သို့သော်လည်း ဒီတစ်ခေါက်တွင် နစ်နာသူအများစုက ချန်မိသားစုကဲ့သို့ပင် နာမည်ကြီးမိသားစုများဖြစ်ကြသည်။ သူတို့က နာမည်ကြီးပန်းချီကားများ ပိုင်ဆိုင်ကြခြင်းကို ရူးသွပ်ကြပြီး သတိမထားမိခင်မှာပင် ထိုထောင်ချောက်ထဲသို့ ကိုယ်တိုင်ခုန်ဆင်းသွားခဲ့ကြသည်ပင်။ 

တကယ်တမ်းတွင် ရဲများက ထိုကဲ့သို့ရူးသွပ်ခြင်းမျိုးကို မနှစ်မြို့သော်လည်း သူတို့၏ ကျွမ်းကျင်သည့်အပြုအမူများနှင့် မြို့ထဲရှိ ချန်မိသားစု၏ အဆင့်အတန်းကြောင့် မျက်နှာပေါ်တွင် မပြသဘဲ နေလိုက်သည်။ ထိုအစား သူတို့က ကျွမ်းကျွမ်းကျင်ကျင်နှင့် ပြန်ဖြေလာသည်။

 “ဟုတ်ပါတယ်...သခင်လေးချန်...မင်းဝယ်ခဲ့တဲ့ ပန်းချီကားက တကယ်ကို အတုပါ...ကျုပ်တို့ စစ်ဆေးချက်အရတော့ တကယ့်ပန်းချီကားအစစ်က အတွင်းရေးမှူးဝူရဲ့ စာကြည့်ခန်းထဲမှာ ရှိနေပါတယ်” 

ရဲများဆီမှ ထိုစကားလုံးများက ဆုပ်ကိုင်ထားသည့် နောက်ဆုံးကောက်ရိုးမျှင်လေးပါ မီးတောက်ထဲ ပါသွားသလိုပင်။ ချန်ချင်း၏ စိတ်အခြေအနေတစ်ခုလုံးက ရူးသွပ်သွားတော့မလိုဖြစ်နေ၏။ 

“ဘာပြောလိုက်တယ်...တကယ့်ပန်းချီကားအစစ်က အတွင်းရေးမှူးဝူဆီမှာတဲ့လား... သံသယရှိနေခဲ့ရင်လည်း ဘာလို့ စောစောစီးစီး လူထုကို ထုတ်မပြခဲ့လဲ...ပြည်သူတွေ အရူးလုပ်ခံနေရတဲ့အချိန်မှာ ခင်ဗျားတို့ကတော့ ဒီဖမ်းဆီးမှုကနေ အကျိုးအမြတ်တွေယူခဲ့ကြတာမလား”

ချန်ချင်း၏ ပေါက်ကွဲထွက်လာမှုက ရဲအရာရှိများကို မျက်မှောင်ကြုတ်သွားစေသည်။ သူတို့ အိပ်မပျော်သည့် ညဘယ်လောက်များများကို သည်းခံခဲ့ရသလဲ၊ မငြင်းဆိုနိုင်သည့် သက်သေအထောက်အထားများရရှိရန်နှင့် ဖမ်းဆီးမှုများပြုလုပ်ရန် ဘယ်လောက်ကြိုးစားခဲ့ရသလဲ သူတို့ကိုယ်တိုင်ပင် မမှတ်မိကြချေ။ စစ်ဆေးရေးအတွင်း သူတို့၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်အချို့မှာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဒဏ်ရာရခဲ့ပြီး တစ်ယောက်ဆိုလျှင် အရေးပေါ်အခန်းထဲ၌ အသက်အတွက် တိုက်ပွဲဝင်နေရဆဲဖြစ်သည်။ 

သို့သော်လည်း သူတို့၏ အနစ်နာခံမှုများကို လျစ်လျူရှု၍ ချန်ချင်းက သူတို့ကို ရာဇဝတ်ကောင်များနှင့် ပေါင်းကြံသည်ဟု စွပ်စွဲနေလေသည်။ 

၎င်းက သူတို့၏အလုပ်ကို စော်ကားလိုက်သလိုပင်။ 

ရွှံ့ရုပ်ကလေးတောင်မှ မူလသဘာဝ၏ အကြွင်းအကျန်တို့ ကျန်ရှိနေတတ်သည်။ ထိုအုပ်စုအားဖမ်းရန် နှစ်နှစ်ကြာအောင် ကြိုးစားအားထုတ်ခဲ့ကြသည့် ရဲများကိုတော့ မပြောနှင့်တော့။ ချန်မိသားစုက မရှုပ်သင့်သည့် မိသားစုဖြစ်သော်လည်း ယခုလိုအခြေအနေအောက်တွင် သူတို့ ဤနေရာတွင် ဆက်မနေနိုင်ကြ‌တော့ချေ။ 

“ကျုပ်တို့ အသိပေးစရာရှိတာကို အသိပေးပြီးပါပြီ...သခင်လေးချန်...သွားခွင့်ပြုပါဦး” အရာရှိခေါင်းဆောင်က လက်ခါ၍ ပြောလိုက်ကာ ဒေါသတကြီးဖြင့် ထွက်သွားတော့သည်။ 

ရဲများက ချက်ချင်း ထွက်သွားကြကာ ချန်ချင်းအရှေ့တွင် တစ်ယောက်မှ မကျန်ခဲ့ကြချေ။ 

ရဲများထွက်သွားပြီးနောက် ချန်ချင်းကဆိုဖာပေါ်သို့ ထိုင်ချလိုက်ကာ စိတ်ညစ်ညူးစွာဖြင့် ဆံပင်များကို ဆွဲကိုင်လိုက်ရင်း ရဲများယူဆောင်လာသည့် အမှန်တရား၏နှိပ်စက်ခြင်းကိုခံနေရသည်။ သူလက်ခံရန် ခက်ခဲနေ၏။

“အားချင်း” ဝူဇီခန်းက သတင်းများကိုကြားပြီးနောက် ချက်ချင်း ရောက်လာခဲ့သည်။ ချန်ချင်းက ဆိုဖာပေါ်တွင် စိတ်ပျက်လက်ပျက်နှင့် ထိုင်နေသည်ကို တွေ့သောအခါ အပြစ်ရှိစိတ်များ ချက်ချင်း ထိုးတက်လာခဲ့၏။ သူက မျက်နှာတွင် ရှက်ရွံ့မှုများစွာဖြင့် ချန်ချင်း အနားသို့ တိုးသွားလိုက်သည်။ 

“အားချင်း...ငါအခြေအနေတွေကို ကြားပြီးပြီ”

“ကြားပြီးပြီလား” ချန်ချင်းက ဆံပင်များကို လွှတ်လိုက်ကာ ခနဲ့နေသည့်အပြုံးတစ်ခုက မျက်နှာပေါ်တွင် နေရာယူထားသည်။

 “အခုတော့ ငါက လူထုအမြင်မှာ ဟာသတစ်ခုဖြစ်သွားပြီကွ”

“အားချင်း...ငါတောင်းပန်ပါတယ်...ငါ လူတွေကို သေချာမစစ်ဆေးခဲ့မိဘူး” ဝူဇီခန်းက ခေါင်းငိုက်စိုက်ဖြစ်နေလျက် ပြောလာသည်။ ထိုဖြစ်ရပ်က တကယ်ကို သူ့အမှားကြောင့်ဖြစ်သည်။ သူသာ လူလိမ်ကို ပန်းချီကားပိုင်ရှင်အဖြစ် မမှားယွင်းခဲ့ပါက ချန်ချင်းလည်း နစ်နာသူတစ်ယောက်ဖြစ်လာလိမ့်မည်မဟုတ်သလို၊ ယခုလိုအခြေအနေလည်း ဖြစ်လာလိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။

“အားချင်း...အခြေအနေက အခုလိုဖြစ်လာမှတော့ ငါတာဝန်ယူပေးပါ့မယ်...အတွင်းရေးမှူးဝူက ငါတို့ပို့လိုက်တဲ့ ပန်းချီကား အစစ်လားအတုလားဆိုတာ မသိသေးဘူးလေ...ငါတို့ရဲ့ အချက်အလက်တွေ မပြန့်ဖို့ ရဲတွေကို ထိန်းထားနိုင်သရွေ့ အဆင်ပြေလိမ့်မယ်” ဝူဇီခန်းက ဒီကိုလာသည့် လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ဖြေရှင်းနည်းများကို စဥ်းစားခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ ချန်ချင်းနှင့် အခြားသူများ လှည့်စားခံခဲ့ရကြောင်း အတွင်းရေးမှူးဝူမသိသေးသရွေ့ ပန်းချီကားက အစစ်လားအတုလားလည်း သူသိတော့မည်မဟုတ်ချေ။ 

ထိုအကြောင်းပြောလာသည့်အခါ ချန်ချင်း ဒေါသတို့ ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည်။ ဝူဇီခန်းက သတိလွတ်နေသည့်အချိန်တွင် သူက ထရပ်၍ မျက်နှာကို ထိုးတော့သည်။ 

“ဝူဇီခန်း...ပန်းချီကားအစစ်က ဘယ်သူ့လက်ထဲမှာ ရှိနေတယ်ဆိုတာ သိရဲ့လား...မင်းငါ့ကို ဘယ်လောက်တောင် အရှုပ်တွေလုပ်လိုက်တယ်ဆိုတာရောသိရဲ့လား” ချန်ချင်းက ဝူဇီခန်းအား အော်လိုက်သည်။ 

အလှည့်စားခံရသည်သာဆိုလျှင် ချန်မိသားစုက ထိုအဖြစ်အပျက်ကို ဖုံးအုပ်ထားနိုင်သည်။ သတင်းထွက်သွားလျှင်တောင် ချန်ချင်း၏ ဂုဏ်သတင်းသာထိခိုက်ပြီး အလိမ်ခံရသည့်အတွက် နုံအသည်ဟုသာ အပြင်လူများက တွေးကြလိမ့်မည်။ 

သို့သော်လည်း အတွင်းရေးမှူးဝူ၏ မွေးနေ့ပွဲတွင် ချန်မိသားစုက ပန်းချီကားအတုကို လက်ဆောင်ပေးခဲ့လေသည်။ ပိုဆိုးသည်က ထိုပန်းချီကားမှာ အတွင်းရေးမှူးဝူ၏ အကြိုက်ဆုံး ပန်းချီကားဖြစ်နေသည်ပင်။ သူတို့က ပန်းချီကားကို ချန်မိသားစုနာမည်ဖြင့် ပေးအပ်ခဲ့၏။

ထိုအကြောင်းသာ ပျံ့နှံ့သွားလျှင် ချန်မိသားစု၏ ဂုဏ်သတင်းမည်သို့ ဖြစ်သွားမည်နည်း။ ချန်ချင်းတင်မကဘဲ ချန်မိသားစုပါ လှောင်ပြောင်ကဲ့ရဲ့ခံရလိမ့်မည်။  

ထို့ထက်ပိုဆိုးသွားသည်က သူတို့မှာ ပန်းချီကားအတုကိုသာ ပေးပို့ခဲ့သည်မက ပန်းချီကားအစစ်ကလည်း သူတို့ပေးခဲ့သည့် လူဆီတွင် ရှိနေခြင်းဖြစ်သည်။ ၎င်းက အတွင်းရေးမှူးဝူအား သူတို့က အတုကို ပေးခဲ့မှန်း သိသာနေပြီဖြစ်သည်။ 

ဝူဇီခန်း ကြောင်အမ်းသွား၏။ သူက ရုတ်တရက် ချန်ချင်း၏ လက်သီးချက်များကို ခံလိုက်ရသောကြောင့် စိတ်ရာကိုယ်ပါ နာကျင်လာတော့သည်။ 

ကျွမ်းကျင်အဆင့်ထိ မရှိသေးသော်လည်း ချန်ချင်းက အမြဲတမ်း လက်ဝှေ့ထိုးခြင်းကို လေ့ကျင့်ခဲ့သည်။ သို့သည့်တိုင် ဝူဇီခန်းက ချန်ချင်း၏ လက်သီးချက်များကြောင့် အံ့ဩသွားရလေသည်။ သူ့နှုတ်ခမ်းထဲတွင် သွေးအရသာကို ခံစားလိုက်ရပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံးလည်း ထုံထိုင်းသွား၏။ 

သို့သော်လည်း ယခုအချိန်တွင် သူထိုသို့ ခံစားနေရန်အချိန်မရှိချေ။ အကြောင်းမှာ ချန်ချင်း ယခုလေးတင် ပြောလိုက်သည့် စကားကို စိတ်ပူသွားသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ 

ပန်းချီကားအစစ်က အတွင်းရေးမှူးဝူဆီတွင် ရှိနေသည်တဲ့လား။

ချန်ချင်းဆီသို့ မလာခင်တွင် ဝူဇီခန်း၌ မျှော်လင့်ချက်ကောက်ရိုးမျှင်လေး ရှိခဲ့သော်လည်း ယခုတွင်တော့ မှေးမှိန်ပျောက်ကွယ်သွားရတော့သည်။ 

ထိုအဖြစ်အပျက်က ချန်မိသားစု၏ ဂုဏ်သိက္ခာများကို ပြိုကွဲသွားစေသည်။ အတွင်းရေးမှူးဝူက ထိုကိစ္စကို လူသိရှင်ကြားထုတ်မပြလျှင်တောင်မှ ချန်မိသားစုဝင်များမှ မျက်နှာကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ဖြတ်ရိုက်ခံရသကဲ့သို့ ခံစားရလိမ့်မည်ပင်။ သူတို့၏ ဂုဏ်ပုဒ်က ကျဆင်းသွားခဲ့ပြီ။

ထို့အပြင် ဤကိစ္စအား ချန်ရှီဟွိုက်၏ ယုံကြည်ခြင်းခံထားရသည့် ချန်ချင်းသည်လည်း မီးတောထဲ ရောက်နေပြီဖြစ်သည်။ အချိန်ကျလာသည့်အခါ ချန်ရှီဟွိုက်က သေချာပေါက် သူ့ကို တာဝန်ယူခိုင်းလိမ့်မည်။ 

ဝူဇီခန်းက ချန်ရှီဟွိုက်၏ သဘေားထားကို တချို့တဝက်နားလည်သည်။ သူက မကျေနပ်ချက် သေးသေးလေးကိုတောင်မှ လက်စားချေတတ်ပြီး မျက်လုံးထဲသို့ သဲတစ်ပွင့်အဝင်မခံသည့် လူစားမျိုးဖြစ်သည်။ ဒီတစ်ခေါက်တော့ ချန်ချင်းက ချန်မိသားစုကို ပြက်လုံးတစ်ခုသဖွယ် ဖြစ်စေလိုက်သည်။ ချန်ရှီဟွိုက်၏ မျက်လုံးထဲတွင် ချန်ချင်းက အစွန်းအထင်းတစ်ခုလို မြင်လာလိမ့်မည်။ ချန်ရှီဟွိုက်က ချန်ချင်းကို မြေးဟုစဥ်းစား၍ ထိခိုက်အောင်မလုပ်သော်လည်း ချန်ချင်းကို ဆက်၍ တန်ဖိုးထားထောက်ပံ့ပေးဖို့ကတော့ မေးခွန်းထုတ်စရာပင်။ 

ဝူဇီခန်းက အခြေအနေ၏ လေးနက်မှုကို ခံစားမိသွားသည်။ မျက်နှာက နာကျင်နေသော်လည်း ထိုကိစ္စကိုသာ တွေးနေလိုက်သည်။ ချန်ချင်းက ဝူမိသားစုနှင့် ချန်မိသားစုကြား အရေးကြီးသည့်အဆက်အသွယ်တစ်ခုဖြစ်သည်။ ချန်ချင်းကသာ ချန်မိသားစု၏ အရေးပေးမခံရတော့ပါက ဝူမိသားစုလည်း နောက်ထပ်အဆက်အသွယ်တစ်ခုကို ရှာလိမ့်မည်။ အကယ်၍ သူသာ ဤဆက်ဆံရေးအား ပြတ်တောက်ခွင့်ပေးလိုက်သည်ကို သူ့မိသားစုက သိသွားပါက သူ့အတွက်လည်း လွယ်ကူလိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။ 

“အားချင်း…စိတ်မပူပါနဲ့…မင်းအဖိုးမှာ မြေးဆိုလို့ မင်းပဲရှိတာ…မင်းကိုဘာမှလုပ်မှာမဟုတ်ဘူး”

 ဝူဇီခန်းက ချန်ချင်းကို စိတ်အေးအောင်ပြောရင်း သူ့ကိုယ်သူလည်း တည်ငြိမ်အောင်လုပ်လိုက်လေသည်။

💘