MM Story Teller

Chapter 65

Viewers 49k

💘Chapter 65

ဝေ့ချန်အအေးမိနေတယ်

ဝူဇီခန်း စကားဆုံးခါရှိသေး တံခါးကပွင့်သွားသည်။သို့ပေမဲ့ ဝင်လာသူက ဝေ့ချန်မဟုတ်ပေ။ဝူဇီခန်းယခင်ကတစ်ခါမှမမြင်ဖူးသော အနည်းငယ် အသက်ကြီးသည့် မျက်မှန်နှင့်လူတစ်ယောက်ဖြစ်ကာ မျက်နှာထားကတည်သည်။

"တဆိတ်လောက် ချန်ချင်းဒီမှာရှိလား"

ထိုလူက ဝူဇီခန်းကိုမေးလာသည်။

"ခင်ဗျားကဘယ်သူလဲ"

လာသည့်သူက ဘာကြောင့်ဝေ့ချန်မဟုတ်ရသလဲဟု ဝူဇီခန်းတွေးနေမိသည်။

"ငါက Bတက္ကသိုလ်က ဆရာတစ်ယောက်ပါ...ချန်ချင်း ဒီဘားမှာအရက်မူးနေတယ်လို့ တစ်ယောက်ယောက်က ငါ့ကိုဖုန်းဆက်ပြောပြီး သူ့ကို လာခေါ်ပြီး ကျောင်းကိုပို့ခိုင်းလို့"

ထိုလူက သူ့နှာခေါင်းပေါ်ကမျက်မှန်ကိုတွန်းတင်ကာ ရှင်းပြ၏။

ဝူဇီခန်း ထိတ်လန့်သွားသည်။

"ဘယ်သူက အဲလိုပြောတာလဲ"

"ဝေ့ချန်"

ထိုလူက ပြန်ဖြေသည်။

"ဒါဆို ချန်ချင်း အခုဒီမှာရှိလား"

ဝူဇီခန်း စိတ်ထဲမှာအဖြေတစ်ခုရှိနေနှင့်ပြီဖြစ်ပေမဲ့ လက်တွေ့ကြားလိုက်ရသည့်အခါ အံ့ဩမိဆဲဖြစ်လေသည်။ဝေ့ချန်က သူဘယ်လောက်ပဲအလုပ်ရှုပ်နေပါစေ ဝူဇီခန်းက ချန်ချင်းကိုအကြောင်းပြပြီး ဖုန်းခေါ်လိုက်လျှင် ဝေ့ချန်က အကုန်လုံးကိုလွှတ်ချပြီး အပြေးရောက်လာတတ်သည်။သူ့ကိုယ်ပိုင်ကိစ္စများကအရေးကြီးကြီးမကြီးကြီး၊ချန်ချင်း၏အခြေအနေက အရေးပေါ်ဖြစ်နေနေမနေနေ ကိစ္စမရှိပေ။သို့ပေမဲ့ ဤတစ်ခေါက်မှာ ဝေ့ချန်ကမလာရုံသာမက ဘာမှမသက်ဆိုင်သည်လူတစ်ယောက်ကိုပါ ချန်ချင်းကိုလာခေါ်ခိုင်းခဲ့၏။

ဝူဇီခန်း ဒေါသများတလိပ်လိပ်တက်လာပြီး သူ့ဖုန်းကိုထုတ်ကာ ဝေ့ချန်ကိုဖုန်းခေါ်မည်ပြုလိုက်သည်။

"ဘန်း..."

ချန်ချင်းက သူ့လက်ထဲကဝိုင်ခွက်ကို ကြမ်းပြင်ပေါ်ပစ်ပေါက်လိုက်ရာ သီးသန့်ခန်းထဲမှာ အသံအကျယ်ကြီးတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။အနီရောင်အရည်များနှင့် ကွဲကြေသွားသောဖန်စများက ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ပြန့်ကျဲနေသည်။ချန်ချင်း၏မျက်နှာက ဖြူဖျော့နေပြီး ဘေးမှာချထားသောလက်နှစ်ဘက်က တဆတ်ဆတ်တုန်နေသည်။သူ၏မျက်လုံးများက အနည်းငယ်နီစွေးနေ၏။

ဝူဇီခန်းက လက်ထဲမှာ ဖုန်းကို ကိုင်ထားရင်း ချန်ချင်းကို မယုံကြည်နိုင်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။သို့ပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာ သူ ဝေ့ချန်ကို ဖုန်းမခေါ်ဖြစ်ခဲ့ပေ။

"ချန်ချင်း မင်းမူးနေတာမဟုတ်ဘူးပေါ့"

ချန်ချင်းကိုလာကြိုသည့်သူက သူ့ပုံစံကိုကြည့်ပြီး သူတကယ်မူးမနေမှန်းပြောနိုင်လေသည်။ဒါပေမဲ့ ဝေ့ချန်ကဘာလို့ သူ့ကိုဖုန်းဆက်ပြီး ချန်ချင်းကို ကျောင်းပြန်ပို့ခိုင်းတာလဲ...

ချန်ချင်းက သူ့ဆရာကိုကြည့်ပြီး သူ့ရင်ဘက်ထဲက ဒေါသက ပိုပြင်းထန်လာသည်။သူက စားပွဲကိုအားဖြင့်ဆောင်ကန်ပစ်လိုက်၏။စားပွဲပေါ်ရှိ အဖျော်ယာမကာ မျိုးစုံက ဒယိမ်းဒယိုင်ဖြစ်ကုန်ပြီး တချို့က ကြမ်းပြင်ပေါ်ပြုတ်ကျကာ ဆူညံသံများထွက်လာသည်။

"အားချင်း မင်း..."

ဝူဇီခန်း ချန်ချင်းကို နှစ်သိမ့်စကားအနည်းငယ်ပြောချင်ပေမဲ့ ချန်ချင်း၏အကြည့်များဆုံလိုက်ရသည့်အခါ သူဘာပြောရမှန်းမသိတော့ပေ။

ချန်ချင်းကိုယ်တိုင်လည်း သူ ဘာကြောင့် ဤမျှ ဒေါသထွက်နေမှန်း မသိပေ။အကျိုးသင့်အကြောင်းသင့်တွေးကြည့်လျှင် သူ ဒေါသထွက်စရာမလိုမှန်း သူသိသည်။သို့ပေမဲ့ သူ့ရင်ထဲမှာ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ဒေါသထွက်နေပြီး ပေါက်ကွဲတော့မည်အခြေအနေကိုရောက်နေသည်။

အတန်ကြာမှာ ချန်ချင်း သူ့ရင်ထဲကဒေါသကိုဖိနှိပ်နိုင်သွားပြီး ဆရာဆီကိုလျှောက်သွားလိုက်သည်။

"ပြန်မယ်လို့ပြောတာမလား"

မျက်မှန်နောက်ကမျက်လုံးများက မှေးကျဥ်းသွားပြီး Bတက္ကသိုလ်ကဆရာကပြောလိုက်၏။

"မင်းက အရွယ်ရောက်ပြီးသားလူတစ်ယောက်ဖြစ်နေပြီဆိုပေမဲ့ ဒီလိုနေရာတွေကို အတတ်နိုင်ဆုံးရှောင်ဖို့ငါမျှော်လင့်တယ်"

ထိုသို့ပြောလိုက်စဥ်မှာ သူ့မျက်နှာထက်တွင် အောက်ထပ်က မြူးကြွသောမီးရောင်စုံများနှင့်ဝိုင်များဆီဦးတည်နေသော အထင်အမြင်သေးသည့်အမူအရာတစ်ခုပေါ်၍နေသည်။

"ပါးစပ်ပိတ်ထား"

ချန်ချင်းက နဂိုကတည်းကမှ စိတ်အခြေအနေမကောင်းနေသည်ဖြစ်ရာ ဤလူက သူ့နားမှာ ဆက်တိုက် ဗလွတ်ဗလွတ်ပြောနေသည့်အခါ ဒေါသကပြန်ကြွလာသည်။သူက ဆရာဖြစ်သူကို တိုက်ရိုက်ပဲ ဒေါသထွက်ပေါက်ရှာလိုက်သည်။

"သည်းမခံနိုင်ရင် ကျုပ်အဖေကိုကြိုက်သလိုပြောလို့ရတယ်...ကျုပ်ရှေ့မှာတော့လာပြီး ပွစိပွစိမလုပ်နဲ့"

ဤဆရာက သူ့အဖေဆီမှ အကျိုးအမြတ်များလက်ခံရရှိထားသဖြင့် သူ့ကို ကြီးကြပ်နေခြင်းဖြစ်သည်ကို သူမသိပေ။

ဆူညံနေသောဘားဆီမှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် အပြင်ဘက်ရှိ မိုးခြိမ်းသံများနှင့်ရောနေသောမိုးသံက နားထဲဝင်လာသည်။ချန်ချင်းက ထီးဆောင်းချင်စိတ်ရှိမနေဘဲ မိုးရေကန့်လန့်ကာထဲကိုဝင်သွားလိုက်သည်။ယနေ့ သူ့ကိုယ်သူပင် သူ နားမလည်ဖြစ်နေသည်။

ဆရာဖြစ်သူက ခေါင်းတခါခါလုပ်ပြီး ဘားအပြင်ဘက် မိုးမပက်သည့်နေရာမှာ ရပ်ကာ ချန်ချင်းကိုစောင့်နေသည်။

ချန်ချင်းတစ်ယောက် ရုတ်ချည်း မိုးရေများနှင့်ရွှဲရွှဲစိုသွားပြီး ရေခဲတမျှအေးစက်နေသောမိုးစက်များက သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ရိုက်ခတ်လာသည်။နောက်ဆုံးမှာ ဒေါသ၏သိမ်းပိုက်ခြင်းခံထားရသော သူ့စိတ်ကပြန်လည်၍ နိုးကြားလာသည်။သူ့ဒေါသ၏အောက်ခြေမှာမြုပ်နှံထားခြင်းခံရသော ဆုံးရှုံးသည့်ခံစားချက်ကလည်း ပို၍ပင် ရှင်လင်းပြတ်သားလာခဲ့လေသည်။

ဘား၏သီးသန်းခန်းထဲမှာ ဝူဇီခန်း တစ်ခုခုမှားနေသလ်ိုခံစားလိုက်ရသည်။

ဝေ့ချန်က ထူးထူးဆန်းဆန်းပြုမူနေသလို ချန်ချင်းကလည်းထူးဆန်းနေ၏။

ဝေ့ချန် ရှန်ဟိုင်းကနေပေကျင်းကို ပြန်လာပြီးကတည်းက အရာအားလုံးက မှားယွင်းနေခဲ့သည်။သို့ပေမဲ့ ဘာမှားနေလဲဆိုသည်ကိုကား အတိအကျသူမသိပါချေ။

ဝူဇီခန်း အချိန်အတော်ကြာ မိန်းမောနေပြီးနောက် နောက်ဆုံးမှာဝေ့ချန်၏ဖုန်းနံပါတ်ကိုနှိပ်ကာ ဖုန်းခေါ်လိုက်၏။

ဤတစ်ခေါက်မှာ ဝေ့ချန်က ချက်ချင်းကိုင်လာပေမဲ့ သူ့အသံက အေးစက်နေဆဲဖြစ်ကာစိမ်းကားမှုများဖြင့်ပြည့်နေသည်။

"အားချန် ဘာလို့ချန်ချင်းကိုလာမခေါ်တာလဲ...မင်းဘယ်လိုများသူ့ကို သူစိမ်းတစ်ယောက်နဲ့ထားခဲ့နိုင်တာလဲ...သူတစ်ခုခုဖြစ်သွားမှာမစိုးရိမ်ဘူးလား"

ဖုန်းချိတ်ဆက်သွားသည်နှင့် ဝူဇီခန်းက ဝေ့ချန်ကို စပြီး အပြစ်တင်လိုက်သည်။

ဖုန်း၏တစ်ဖက်ခြမ်းမှာ အတန်ကြာတိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ ဝေ့ချန်၏အသံ ထွက်လာသည်။

"သူက ငါ့ဦးလေးရဲ့အတန်းဖော်"

သူက သူကိုယ်တိုင်ဘာကြောင့်မလာခဲ့သလဲဆိုသည်ကိုရှင်းမပြပဲ ချန်ချင်းကိုလာကြိုသည့်သူက သူစိမ်းတစ်ယောက်မဟုတ်သဖြင့် အန္တရာယ်မရှိကြောင်းသာပြောလိုက်သည်။

"အဲဒီလူက ဘယ်သူလဲဆိုတာ ငါဂရုမစိုက်ဘူး....ငါမေးနေတာက မင်းဘာကြောင့် သူ့ကို ကိုယ်တိုင်လာမခေါ်တာလဲ"

ဝူဇီခန်းက ဤအခိုက်အတန့်မှာ အနည်းငယ် ခေါင်းမာနေပုံရလေသည်။

ဝေ့ချန်က မဆိုင်းမတွဖြေလိုက်သည်။

"သူက ငါ့တာဝန်မဟုတ်ဘူး"

"သူက မင်းတာဝန်မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ဘာအဓိပ္ပါယ်လဲအားချန်...မင်းစကားပြောတဲ့ပုံကို ငါမကြိုက်ဘူးနော်"

တစ်ခုခုမှားနေသည်ခံစားချက်က ဝူဇီခန်း၏စိတ်ထဲမှာ ပိုပို၍သေချာလာသည်။

"အားချန် အခုနောက်ပိုင်းမင်းဘာဖြစ်နေတာလဲ...မင်းနဲ့ပေါင်းရတာ ပိုပိုပြီးခက်ခဲလာတယ်...ဒီလိုမျိုးကို ငါတကယ်ပင်ပန်းနေပြီ"

"အဲတော့..."

ဝေ့ချန်၏အသံက ရေခဲတမျှအေးစက်နေဆဲဖြစ်၏။

"ဘာကိစ္စမှမရှိတော့ရင် ငါဖုန်းချလိုက်တော့မယ်"

"ဝေ့ချန် အခုနောက်ပိုင်း မင်းတစ်ခုခုဖြစ်နေတာလား"

ဝူဇီခန်း စိတ်တိုနေပေမဲ့ ဤတစ်ခေါက်မှာ တုံ့ပြန်မှုအနေဖြင့် တဒူဒူအသံကိုပဲကြားလိုက်ရလေသည်။ဝေ့ချန်က တကယ်ကြီးဖုန်းချပစ်လိုက်သည်။

"တစ်ခုခုတော့မှားနေတယ်"

ဝူဇီခန်းက သူ့ဖုန်းကိုဆိုဖာပေါ်ပစ်ချပြီး ဒေါသပုန်ထနေ၏။

သူ့ခေါ်တိုင်း နာခံစွာထူးလေ့ရှိသော အိမ်မွေးတိရိစ္ဆာတစ်ကောင်က တစ်နေ့မှာ စကားနားမထောင်တော့သလိုမျိုးပင်။သူဒေါသထွက်ရုံတင်မကဘဲ ရင်ခံသွားသလိုပါခံစားရသည်။

"ဟက်"

ဝေ့ချန်က ဖုန်းကိုစားပွဲပေါ်တင်ပြီး တစ်ချက်ရယ်လိုက်သည်။အတိတ်ဘဝက သူ၏ရူးနှမ်းမှုကိုပဲ လှောင်ရယ်နေသလား၊ဝူဇီခန်းနှင့် ချန်ချင်းကိုပဲလှောင်ရယ်နေသလားကား မသိရပေ။

ဝေ့ချန် သူ့အတိတ်ဘဝတုန်းက ချန်ချင်းအတွက်နှင့် ညပေါင်းမည်မျှ သူချန်လီကိုစွန့်ပစ်ထားခဲ့သည်ကို မမှတ်မိတော့ပေ။ယခု ပြန်တွေးကြည့်သည့်အခါ ထိုစဥ်တုန်းက သူ မည်မျှ မယုံနိုင်လောက်အောင် ရူးခဲ့၍ ထိုနှစ်ယောက်ကို သူ့အားရုပ်သေးတစ်ရုပ်လို ကစားခွင့်ပြုမိခဲ့သည်ကို သတိပြုမိလာသည်။

ညက မှောင်သထက်မှောင်လာပေမဲ့ ဝေ့ချန်၏အိပ်ချင်စိတ်များ လုံးလုံးလျားလျား ပျောက်ဆုံးနေခဲ့သည်။သူ့မျက်လုံးများကိုမှိတ်လိုက်တိုင်း အတိတ်ဘဝမြင်ကွင်းများက သူ့စိတ်ထဲမှာ ဖျက်ခနဲပေါ်ပေါ်လာပြီး သူ့ကို သွေးစိမ်းရှင်ရှင်ကျစေသည်။

ချန်လီနှင့်အတူတူအိပ်ကတည်းက အတိတ်ဘဝအကြောင်းအိပ်မက်ဆိုးများကို သူမမက်တော့ပေ။သို့ပေမဲ့ယနေ့မှာ သူနိုးနေချိန်မှာ အနှီအိပ်မက်ဆိုးက ထွက်လာပြီး သူကိုနှိပ်စက်လာပြန်သည်။

အနည်းငယ်အေးစက်နေသောလက်တစ်ဖက်က ဝေ့ချန်၏နဖူးကိုလာရောက်ထိတွေ့လာသည်။ဝေ့ချန် သူ့အတိတ်ဘဝက နာကျင်စရာ မှတ်ဉာဏ်များထဲမှ မော့ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ချန်လီကနိုးနေပြီဖြစ်ကာ သူ့ရှေ့မှာရပ်ပြီး ငေးကြောင်ကြောင်စိုက်ကြည့်နေသည်ကိုသတိပြုမိလိုက်၏။

"ကိုယ်ကြောင့်နိုးသွားတာလား"

ဝေ့ချန်က တိုးဖွဖွမေးလိုက်ပြီး သူ့အသံက အက်ရှနေသည်။

ချန်လီက ခေါင်းခါပြီး ဝေ့ချန်ကိုမျက်လုံးများဖြင့် ဘာကြောင့်မအိပ်သည်လဲဟု အသံတိတ်မေးလာသည်။

"ဖုန်းဝင်လာလို့လေ...အခုတော့ သွားအိပ်ကြစို့"

ဝေ့ချန်က ထိုသို့ပြောပြီး သူ့နဖူးပေါ်ကလက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်၏။သူ့လက်ထဲက လက်က အေးစက်နေသဖြင့် ဝေ့ချန်၏အကြည့်များ ချက်ချင်းစူးရှသွားသည်။

"စောင်ကိုကန်ချပြန်ပြီလား"

ချန်လီက ခေါင်းငုံ့သွားပြီး တုံ့ပြန်မလာပေ။

ဝေ့ချန်က ချန်လီ၏လက်ကို သူ့လက်ဖြင့် နွေးအောင် လုပ်ပေးလိုက်ပြီး ချန်လီကို အခန်းဆီ ပြန်ခေါ်လာသည်။

"အိပ်တော့...စောင်ကိုကန်မချတော့နဲ့"

နွေရာသီဖြစ်သော်လည်း အဲကွန်းကတစ်ညလုံးဖွင့်ထားသည်။စောင်ပါးတစ်ထည်လောက်သာမခြုံလျှင် အအေးမိမှာမလွဲမသွေပင်။

ချန်လီက လိမ်လိမ်မာမာဖြင့် အိပ်ရာပေါ်မှာလှဲပြီး သူ့ကိုယ်သူစောင်ခြုံလိုက်သည်။ထိုနောက် သူက ဝေ့ချန်ကိုကြည့်လာပြီး ဝေ့ချန်ပါ အတူအိပ်မည်အားစောင့်နေလေသည်။

ဝေ့ချန်က အဲကွန်းရီမုကိုယူပြီး အပူချိန်ကို အနည်းငယ် မြှင့်ပြီးမှ ဝင်လှဲလိုက်၏။

ဝေ့ချန် လှဲလိုက်သည်နှင့် ချန်လီက သူ၏ရင်ခွင်ထဲကို လှိမ့်ဝင်လာသည်။ပြီးသည်နှင့် သူ့လက်နှင့်ခြေထောက်များကို တန်းပြီး ဝေ့ချန်၏ကိုယ်ပေါ်မှာနေရာယူလိုက်၏။ထို့နောက် မျက်လုံးမှိတ်ပြီး အိပ်ပျော်သွားလေသည်။

ချန်လီကို ဖက်ထားရင်း ဝေ့ချန်၏အမူအရာက နူးညံ့လာပြီး မသိလိုက်ပါဘဲ အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။

ည၏ဒုတိယပိုင်းမှာ မိုးကတဖြည်းဖြည်းစဲလာပြီး မိုးခြိမ်းသံများလျှပ်စီးများလည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ကောင်းကင်ကြီး လင်းချင်းလာချိန်မှာ မိုးတိတ်သွားပြီဖြစ်၏။

တစ်ညလုံးမိုးသည်းထားသဖြင့် လောကကြီးတစ်ခုလုံး စိုပြေလန်းဆန်းနေ၏။ပန်းခြံထဲမှသစ်ရွက်များကပိုထူလာကာ အရွက်ဖျားများမှာ မိုးစက်များသီနေပြီး မနက်ခင်းနေရောင်အောက်မှာ ရွှေရောင်လဲ့နေသည်။

နေ့သစ်တစ်နေ့ စတင်လာလေပြီ၊သို့ပေမဲ့ ဝေ့ချန်တစ်ယောက် အအေးမိနေပေပြီ။

ပုံမှန်ဆို ဝေ့ချန်က ချန်လီထက် စောနိုးနေလေ့ရှိပေမဲ့ ယနေ့မှာ အအေးမိနေခြင်းကြောင့် ချန်လီနိုးလာချိန်မှာ ဝေ့ချန်က အိပ်ရာထဲမှာ အိပ်ပျော်လျက် လှဲလျောင်းနေဆဲဖြစ်၏။

ချန်လီက သူနိုးလာချိန်မှာ ဝေ့ချန်ကိုသွားမနှောက်ယှက်ခဲ့ဘဲ ရေချိုးခန်းထဲဝင် မျက်နှာသစ်ပြီး အဝတ်အစားလဲလိုက်သည်။သူ သူ့ကိုယ်သူအဆင်သင့်ပြင်ဆင်၍ပြီးသွားချိန်မှာပင် ဝေ့ချန်က ကုတင်ပေါ်မှာ လှဲဲလျောင်းနေဆဲဖြစ်သည်။

ချန်လီက ကုတင်ဘေးကိုလျှောက်သွားပြီး အသံမထွက်ဘဲ သည်အတိုင်း တိတ်တိတ်လေး ဝေ့ချန်ကိုကြည့်နေ၏။

မကြာခင်မှာ ဝေ့ချန်နိုးလာသည်။သို့ပေမဲ့ သူ့ခေါင်းကအတော်လေး အုံခဲနေသလိုခံစားရသည်။နှာခေါင်းထဲမှာ ဝါဂွမ်းနှင့်ဆို့ထားသလိုမျိူး အသက်ရှူရခက်နေပြီး တစ်ကိုယ်လုံး နုံးချိ ကိုက်ခဲနေသည်။

"မောနင်း"

ဝေ့ချန်က အိပ်ရာပေါ်မှာထထိုင်လိုက်ပြီး သူစကားစစပြောချင်း အက်ကွဲနေသောအသံက နှာသံပါနေသည်။

ချန်လီက ဝေ့ချန်နားကိုကပ်သွားပြီး သူ့အခြေအနေကို စစ်ဆေးချင်ခဲ့သည်။တစ်ခုခုမှားနေသလို သူခံစားရသည်။

"လီလီ ကိုယ့်အနားကပ်မလာနဲ့"

ဝေ့ချန်က နောက်သို့အနည်းငယ်မှီလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ကိုယ်အအေးမိနေတယ်...မင်းကိုကူးသွားမှာစိုးလို့"

ချန်လီက ဝေ့ချန်၏စကားများကိုလျစ်လျူရှုက အနားကပ်လာပြီး သူ့နဖူးကိုသုံး၍ ဝေ့ချန်၏နဖူးပေါ်ကအပူချိန်ကို တိုင်းလိုက်လေသည်။

ချန်လီ သူနှင်ပိုပိုနီးကပ်လာလေလေ ဝေ့ချန်၏ရှုပ်ထွေးနေပြီးသားစိတ်အခြေအနေက ပို၍ပင် ရှုပ်ထွေးလာလေလေဖြစ်၏။သူလက်လှမ်းမီနိုင်သောအနေအထားအတွင်းမှာ ရှိနေသော ချန်လီ၏နှုတ်ခမ်းများကို စိုက်ကြည့်ပြီး ဝေ့ချန် တံတွေးမျိုချလိုက်မိသည်။

ချန်လီ၏က ဝေ့ချန်၏ပုံမှန်မဟုတ်သောအပြုအမူကို သတိမထားမိပေ။ နဖူးပေါ်ကအပူချိန်က အလွန်ကြီးမမြင့်ဟု သူခံစားရသဖြင့် စိတ်အေးသွားပြီး နောက်ပြန်ဆုတ်လိုက်၏။

ထိုမှသာ ဝေ့ချန် အသိစိတ်ပြန်ဝင်လာပြီး အတော်လေးအကူအညီမဲ့သလိုခံစားလိုက်ရလေသည်။

"အသေးစားအအေးမိရုံပါ...မဖျားပါဘူး"

ထိုသို့ပြောပြီး သူက အိပ်ရာထဲက ထလိုက်သည်။အသေးစားအအေးမိရုံလေးနှင့် ပုံပုံကျရအောင်ထိ သူက အားမနည်းပါချေ။

ချန်လီက တကယ်ကို ဝေ့ချန်အား စိုးရိမ်နေ၏။တစ်မနက်ခင်လုံး ချန်လီက ဝေ့ချန်နောက်ကနေ အရိပ်လိုမျိုးလိုက်နေသည်။ဝေ့ချန်သွားတိုက်ချင်လျှင် သူကသွားတိုက်ဆေးညစ်ပေး၊ရေခပ်ပေး၏။ဝေ့ချန်မျက်နှာသစ်လျှင်သူက မျက်နှာသုတ်ပဝါအခြောက်တစ်ထည်ကမ်းပေးသည်။သူက ဝေ့ချန် သူ့ကို ဂရုစိုက်သည့်အတိုင်း ဝေ့ချန်ကိုအသေးစိတ်ဂရုစိုက်ပေးနေ၏။

အိမ်မှာဆေးများရှိသဖြင့် ဝေ့ချန် ပေါင်မုန့်တစ်ချပ်နှစ်ချပ်စားပြီး ဗိုက်ဖြည့်ပြီးနောက် အအေးမိပျောက်ဆေးတစ်ခွက်စာစပ်ပြီး သောက်လိုက်သည်။သူ အအေးမိသွားခြင်းဖြစ်မှာသေချာသလောက်ရှိ၏။မနေ့က ဂျင်းပြုတ်ရည်ကလည်းမကုန်သေးသဖြင့် ဝေ့ချန်န် အိုးထဲမှာ ပြန်နွှေးလိုက်သည်။

ထိုအချိန်အတောအတွင်းမှာ ချန်လီက ဂျင်းပြုတ်ရည်ကိုသူနွှေးပါမည်ဟုမရမကဇွဲကောင်းနေသော်လည်း ဝေ့ချန်က ခွင့်မပြုခဲ့ပေ။ချန်လီက ယခင်တုန်းက တစ်ခါမှ ထမင်းဟင်းမချက်ဖူးပေ။ချန်လီ သူ့ကိုယ်သူ ခိုက်မိအောင်လုပ်မိမှာကို ဝေ့ချန်စိုးရိမ်နေရသည်။

အအေးမိပျောက်ဆေးသောက်ပြီး ဂျင်းပြုတ်ရည်သောက်ပြီးနောက် ဝေ့ချန်အနည်းငယ် အိပ်ချင်လာသလိုခံစားလိုက်ရသည်။ချန်လီ၏စိတ်ပူနေသောအကြည့်အောက်မှာ သူ အိပ်ရာပေါ်မှာပြန်လှဲပြီး ပြန်အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။

ဝေ့ချန်ပြန်နိုးလာချိန်မှာ နေ့လယ်ရောက်နေပြီဖြစ်သည်။ချန်လီက ကုတင်ဘေးမှာထိုင်ပြီး စာအုပ်တစ်အုပ်ဖတ်နေ၏။သူ့ကြည့်ရသည်မှာ ဝေ့ချန်အိပ်နေစဥ်အတွင်း တစ်လှမ်းမှ မခွာခဲ့ပုံရလေသည်။

ဝေ့ချန်၏နှလုံးသားထဲမှာ နွေးထွေးသောခံစားချက်တစ်ခု ဖြစ်တည်လာပြီး သူ့အမူအရာက ပျော့ပြောင်းလာခဲ့၏။

ချန်လီက ဝေ့ချန်နိုးလာသည်ကိုသတိပြုမိပြီး စာအုပ်ကိုချလိုက်သည်။ထို့နောက် သူ့နဖူးကို ဝေ့ချန်နဖူးနှင့် နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ပြီး ကပ်လိုက်လေသည်။သူတို့၏အပူချိန်များအတူတူဖြစ်သည်ကို သူခံစားလိုက်ရသည်။

"ကိုယ် နေကောင်းသွားပါပြီ စိတ်ပူစရာမလိုတော့ဘူးနော်"

ဝေ့ချန်က အိပ်ရာမှထလိုက်ပြီး သူ့အခြေအနေက မနက်ခင်းကနှင့်ယှဥ်လျှင် တကယ်ကို တိုးတက်လာသည်။နှာခေါင်းကပိတ်မနေတော့သလို ခေါင်းလည်းမကိုက်တော့ပေ။အမြင်အာရုံကလည်းကြည်ရှင်းနေသည်။ယင်းက တကယ်ကို အအေးမိရာမှ ပြန်ကောင်းလာသည့်အခြေအနေဖြစ်လေသည်။

<< >>

💘

Prev Next