Chapter 25

👾Chapter 25

ကျွန်တော့်ကိုကြိုက်လားဟင်

နှစ်စက္ကန့်မျှအကြာတွင် ဟယ့်ယွင်ထင်သည် လင်းဟန်က ခုနကမှ နိုးလာပြီး အေးနေမည်စိုးသောကြောင့် အခန်းထဲမှ အပူပေးစက်ကို ဖွင့်ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ ဂျာကင်ကို ချွတ်၍ ချိတ်၌ ချိတ်ကာ ‌ရှပ်အင်္ကျီကို အပေါ်မှ ကြယ်သီးတစ်လုံးဖြုတ်၍ ဆိုဖာပေါ်ထိုင်လိုက်သည်။ 

ဟယ့်ယွင်ထင်က လင်းဟန်နှင့် လွန်ခဲ့သည့် နာရီအနည်းငယ်ကမှ ကိစ္စများဖြစ်သွားခဲ့သော်လည်း ယခု၌ လင်းဟန်နှင့် မည်သို့စကားပြောရမည်မသိဖြစ်သေးပုံရသည်။

"ကိုယ် မင်းကို mark မလုပ်လိုက်ဘူး..."

ဟယ့်ယွင်ထင်၏အသံက ခုနကလောက်တော့ ဗလုံးဗထွေးဖြစ်မနေတော့ပေ။

"စိတ်မပူပါနဲ့...ကြောက်လည်း မကြောက်နဲ့တော့..."

ခဏအကြာမှ ဟယ့်ယွင်ထင်က ထပ်မေးလိုက်သည်။

"အဆင်ပြေရဲ့လား..."

လင်းဟန် ဟယ့်ယွင်ထင်ကို လှမ်းကြည့်ရင်း ပြုံးလိုက်မိသည်။ တကယ် အခြေအနေမကောင်းဖြစ်နေသူက ဟယ့်ယွင်ထင်ဖြစ်သော်လည်း သူ့ နည်းနည်းလေး‌ပြန်ကောင်းသည်နှင့် လင်းဟန်နားသို့လာ၍ မကြောက်ရန် နှစ်သိမ့်ပေးနေလေသည်။

"ကျွန်တော် အဆင်ပြေပါတယ်...ခုနက ကောင်းကောင်းအိပ်ပျော်သွားတယ်..."

လင်းဟန်ကပြောလိုက်သည်။

"ဗိုလ်ချုပ်ရော...ဘယ်လိုနေသေးလဲဟင်..."

လင်းဟန်တကယ်‌မေးချင်သည်က အခု rut အချိန်မှာ နေသာထိုင်သာရှိရဲ့လား ဟုပင်။ ယခင်တစ်ခေါက်တုန်းက ဟယ့်ယွင်ထင်သည် မက်ခါထဲ၌ သုံးရက်တိုင်တိုင် တစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေခဲ့သည်ဟု လုအန်းဟယ်ပြောခဲ့သောကြောင့် ယခုတွင်ရော ဤမျှ အချိန်တိုတိုအတွင်း ကောင်းပါ့မည်လား ဟု လင်းဟန် စိုးရိမ်နေမိသည်။

အိုမီဂါတစ်ယောက်၏ ဖယ်ရိုမုန်းက rut အချိန်ရောက်နေသော အယ်လ်ဖာကို သက်သာစေမှန်း လင်းဟန်သိသော်လည်း ယခုကဲ့သို့ နဖူးတွေ့ ဒူးတွေ့ ကြုံတွေ့ရသည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ်ဖြစ်သောကြောင့် ဖယ်ရိုမုန်းမည်မျှ ထုတ်ရမည်လဲ သို့မဟုတ် ထိုဖယ်ရိုမုန်းများက မည်မျှကြာကြာခံမည်လဲ စသည်တို့ကို သူ ဘာမှမသိချေ။

ဖယ်ရိုမုန်းများက ထပ်တူကျလေ၊ အယ်လ်ဖာနှင့် အိုမီဂါကြားမှ တုံ့ပြန်ချက်က ပိုကောင်းလေဟု သူ ကြားဖူးသော်လည်း ထိုအကြောင်းများကို သေချာသိဖို့က တိကျသောဒေတာအချက်အလက်များ လိုအပ်သည်။ လင်းဟန်၌ ထိုအချက်များ ဘာမှမရှိ၍ ဟယ့်ယွင်ထင်ကို မေး၍လည်း မကောင်းချေ။

"တော်တော်ကောင်းသွားပြီ..."

ဟယ့်ယွင်ထင်က လင်းဟန်ဘက်သို့ လှည့်၍ ပြောလိုက်သည်။ နဖူးပေါ်၌ မသေမသပ်ဝဲကျနေသော ဆံပင်များကြောင့် ဟယ့်ယွင်ထင်၏ မျက်လုံးများက နူးညံ့နေကြကာ ပုံမှန် အေးစက်၍ကြောက်စရာကောင်းသော ဗိုလ်ချုပ်နှင့် မတူ ဖြစ်နေသည်။

"တကယ်တော့ မစ္စတာလင်း လာပေးဖို့မလိုပါဘူး...ကိုယ်တစ်ယောက်တည်းလည်း အဆင်ပြေပါတယ်..."

ဟယ့်ယွင်ထင်က ထိုသို့ပြောလိုက်သော်လည်း မျက်လုံးများကတော့ ဆန့်ကျင်ဘက်ကို ပြောနေကြသယောင်ယောင်။

"နောက် တစ်ရက် နှစ်ရက်လောက်ဆို ကောင်းသွားမှာပါ..."

ဟယ့်ယွင်ထင်သည် အစတည်းက စကားပြောမတတ်၍ ပြောရလျှင်လည်း သူခံစားနေရသည်များကို ဖုံးကွယ်တတ်သူဖြစ်ရာ ထိုစကားများကို စိတ်ထဲမှ မပါပဲ အားယူပြောနေရမှန်း လင်းဟန်ရိပ်မိသွားသည်။ ထို့ကြောင့် ပြုံးကာ ပြောလိုက်မိသည်။

"ဒုဗိုလ်မှူးလုက ကျွန်တော့်ကို အတင်းမလာခိုင်းပါဘူး...ကျွန်တော့်ဘာသာ သဘောတူပြီး လာခဲ့တာပါ..."

"အိုး...ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

ဟယ့်ယွင်ထင်က အလျင်အမြန် ကျေးဇူးတင်စကားပြောလိုက်သည်။ 

ဟယ့်ယွင်ထင်က ခဏစဉ်းစားပြီးမှ ထပ်ပြောလိုက်သည်။

"ကိုယ့်တို့ရဲ့ ဖယ်ရိုမုန်းတွေ ထပ်တူကျတဲ့ရာခိုင်နှုန်းက တော်တော်များတယ်ထင်တယ်..."

ထိုစကားကြား‌သောအခါ လင်းဟန်၏ မျက်ခုံးများ တစ်ချက်တွန့်သွား၍ ကြောင်သွားမိသည်။ ထို ဖယ်ရိုမုန်း ထပ်တူကျသည့်အကြောင်းကို လင်းဟန် ခုနကပင် တွေးမိသော်လည်း အလွန်ရင်းနှီးမကျွမ်းဝင်သေးသော အယ်လ်ဖာနှင့် အိုမီဂါနှစ်ယောက်ကြား၌ ထိုကဲ့သို့အကြောင်းမျိုးကို ထုတ်‌မပြောတတ်ကြပေ။ ဖယ်ရိုမုန်းထပ်တူညီမှုကို တိုင်းတာကြသော အယ်လ်ဖာနှင့် အိုမီဂါအတွဲများကလည်း များသောအားဖြင့် လက်ထပ်ပြီးသော ချစ်သူများ၊ သို့မဟုတ် mark ပေးပြီးသော စုံတွဲများသာ ဖြစ်တတ်ကြသည်။

သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးက အရမ်းစိမ်းနေကြသည်မဟုတ်သော်လည်း ထိုကဲ့သို့သော အဆင့်သို့လည်း မရောက်သေးသောကြောင့် ဟယ့်ယွင်ထင်က ထိုကဲ့သို့ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း မ‌ပြောလိုက်သင့်ပေ။

လင်းဟန်သည် သူ့ကိုယ်သူ စကားအပြောအဆိုမတတ် ဟု ထင်ထားခဲ့ရာမှ ယခု ဟယ့်ယွင်ထင်နှင့် ယှဉ်လိုက်သည့်အခါတွင်တော့ သူက ပုံမှန်နီးပါးဖြစ်နေလေသည်။

"ဟုတ်မယ်နော်..."

လင်းဟန်က ပြောလိုက်သည်။

ဟယ့်ယွင်ထင် ဘာပြန်ပြောရမှန်းမသိတော့သောကြောင့် ဘာမှပြန်မဖြေတော့ပဲ စားပွဲပေါ်မှ ညစာကိုသာ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

လင်းဟန်က ခေါင်းငြှိမ့်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်ဖို့ ယူလာပေးတာလား..."

"ဟုတ်တယ်..."

ညစာက မနေ့ကနှင့် အနည်းငယ်ကွဲနေသည်။

လင်းဟန်က ညစာဗန်းကိုကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒီနေ့ ဗိုလ်ချုပ်ရဲ့ထမင်းပွဲမှာ ကရယ်မယ်သကြားမပါဘူးလား..."

ထိုမေးခွန်းကိုကြားသောအခါ ဟယ့်ယွင်ထင် ရုတ်တရက် တောင့်သွားသည်ကို လင်းဟန် သတိထားလိုက်မိသော်လည်း စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် ဘာမှမဖြစ်သလို မှင်သေသေနှင့် ဆက်ထိုင်နေသည်။ သူ လင်းဟန်အတွက် ထမင်းပွဲကို ပြောင်းထားသည်ကို ဝန်ခံသလို "အင်း.." ဟုသာ အသံပြုလိုက်သည်။

"အဲဒါက အရမ်းချိုတယ်လေ..."

"ဪ..."

လင်းဟန် စိတ်အခြေအနေကောင်းနေ၍လားမသိသော်လည်း ယခုအချိန်၌ အေးစက်သော ဗိုလ်ချုပ်အား မျက်လုံးထဲ၌ ချစ်စရာကောင်းသည်ဟု မြင်နေမိသည်။

"ဒါဆို ဗိုလ်ချုပ်က ကရယ်မယ်သကြားကို အရမ်းချိုတယ်လို့ ထင်တယ်ပေါ့..."

မနေ့ညက ကရယ်မယ်သကြားကို စားလိုက်ခြင်းက လင်းဟန်အတွက် သူ၏ ဖယ်ရိုမုန်းအနံ့ကို ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် အရသာခံမိခြင်းဖြစ်သည်။

"မဟုတ်...အဲဒီလို မဟုတ်ပါဘူး..."

ဤတစ်ခေါက်တွင်တော့ ဟယ့်ယွင်ထင်က အလျင်အမြန်ပင် ငြင်းလိုက်သည်။ သို့သော် သူ့စကားပြောပုံက အမှားတစ်ခုခုပြောလိုက်မိမှန်းသိ၍ ပြင်ချင်သော်လည်း ဘယ်က ဘယ်လိုစပြောရမှန်းမသိသကဲ့သို့ ထစ်အ ထစ်အ ဖြစ်နေလေသည်။

လင်းဟန် မျက်လုံးကို ပင့်၍ ဟယ့်ယွင်ထင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ဟယ့်ယွင်ထင်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်းများက ခါတိုင်းကဲ့သို့ပင် တင်းတင်းစေ့၍ မျက်နှာက အေးစက်သကဲ့သို့ဖြစ်နေသော်လည်း လင်းဟန်အတွက်တော့ တစ်မျိုးထူးခြားနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

"မစ္စတာလင်းကလည်း..."

ဟယ့်ယွင်ထင်က ခဏရပ်ပြီးမှ ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"ချိုတယ်လေ..."

"..."

လင်းဟန် မထိန်းနိုင်ဘဲ မျက်နှာ နီမြန်းသွားလေတော့သည်။ ဟယ့်ယွင်ထင် ထိုစကားပြောလာအောင် သူကိုယ်တိုင်ကပဲ စတင် ရေလာမြောင်းပေး လုပ်ပေးခဲ့သလိုဖြစ်သွား၏။ လင်းဟန် သူ့ကိုယ်သူ အနိုင်ကျင့်သူတစ်ယောက်အဖြစ် မြင်သွားမိသည်။

ဟယ့်ယွင်ထင်သည် လင်းဟန်ကြောင့်နှင့် ထိုအဖြေကို ထုတ်ပြောခဲ့ရခြင်းဖြစ်‌သည်။

လင်းဟန် ထိုသို့တွေးလိုက်မိသောအခါ အခြားသောအတွေးများလည်း ဝင်လာလေသည်။ သူ လွန်ခဲ့သောနှစ်များ၌ လူများထက် မက်ခါများနှင့်သာ အချိန်ကုန်ခဲ့သော်လည်း ထိုအကြောင်းများကို မသိသည်တော့မဟုတ်ပေ။

ဟယ့်ယွင်ထင်နှင့် ပထမဆုံးတွေ့ခဲ့ရသည်အချိန်တုန်းက သူ့အတွက် စိတ်မသက်မသာဖြစ်ခဲ့ရသော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင်တော့ ထိုဗိုလ်ချုပ်သည် လင်းဟန်ထင်ထားသလို မဟုတ်မှန်း တဖြည်းဖြည်း သိလာရသည်။

ဟယ့်ယွင်ထင်သည် အမြဲတမ်း အေးစက်သောပုံစံရှိနေသော်လည်း အခြားလူများထက် ပို၍ စာနာနားလည်စိတ်ရှိသည်။ စကားများများမပြောသော်လည်း သူ၏ဂရုစိုက်မှု အလေးထားမှုများကို အပြုအမူများဖြင့် ပြလေ့ရှိသည်။

လင်းဟန်သည် ညနေက ဟယ့်ယွင်ထင်၏ ပွေ့ဖက်မှုကို ပြန်စဉ်းစားမိကာ ဖက်ရင်းဖြင့် ဟယ့်ယွင်ထင်၏ တီးတိုးပြောနေသံကိုလည်း ကြားယောင်လာမိသည်။

ဟယ့်ယွင်ထင်သည် နာလိမ့်မည် ဟု ပြောခဲ့သည်။

ထိုအကြောင်းကို စဉ်းစားမိသောအခါ လင်းဟန် မနေနိုင်ဘဲ သူ့ဘေး၌ထိုင်နေသော ဟယ့်ယွင်ထင်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်မိသည်။ 

လင်းဟန် တွေးနေသည်များကို ဟယ့်ယွင်ထင် မသိနိုင်သည့်အပြင် သူ့အတွေးများကိုလည်း လင်းဟန်ထံမှ ဖုံးကွယ်၍ မရနိုင်သည်ကိုလည်း မသိချေ။ ဟယ့်ယွင်ထင်၏ ပုံစံက အေးစက်နေသော်လည်း အတွင်းစိတ်ကတော့ ထိုသို့မဟုတ်သည်ကို လင်းဟန် သိထားသည်။

လင်းဟန် သူ၏ လက်အိတ်စွပ်ထားသော လက်များကို ကြည့်လိုက်မိသည်။

ညနေက ဟယ့်ယွင်ထင်၏ကျောပေါ်သို့ လက်တင်လိုက်စဉ်က လင်းဟန်သည် သူ၏ စိတ်ဖတ်နိုင်စွမ်းပင် ပျောက်သွားပြီလားဟု ထင်ခဲ့မိသည်။

လင်းဟန်သည် ယခုကဲ့သို့ တွေးနေမည့်အစား ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းမေးလိုက်သည်ကပင် ပိုကောင်းဦးမည်ဟု စဉ်းစားလိုက်သည်။

"ဗိုလ်ချုပ်..."

လင်းဟန်သည် ညစာကို လှည့်၍ပင်မကြည့်တော့ပဲ လက်အိတ်ကို ဆွဲချွတ်ကာ ဟယ့်ယွင်ထင်ကို ပြုံးပြ၍ လက်ကို အနည်းငယ် ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်ကို ကြိုက်လားဟင်..."

လင်းဟန်၏ လေသံက ဒီနေ့ ရာသီဥတုဘယ်လိုလဲ ဟု မေးသကဲ့သို့ သာမာန် စကားပြောသလိုပင် အေးအေးဆေးဆေးနှင့် ပုံမှန်သာဖြစ်သည်။

ဟယ့်ယွင်ထင် ထိုစကားကြားသောအခါ မျက်ခုံးတစ်ချက်တွန့်သွားသော်လည်း လင်းဟန်က ဒီနေ့ မိုးရွာလား ဟုမေးလိုက်သည်ကို ကြားလိုက်ရသကဲ့သို့ အေးအေးဆေးဆေးပင် ဖြစ်နေသည်။ သို့သော်လည်း စိတ်ထဲတွင်တော့ အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးသွားသည်။

မစ္စတာလင်းသည် အလွန်အသန့်အပြန့်ကြိုက်သော်လည်း အဘယ်ကြောင့် သူ့ရှေ့၌ ရုတ်တရက် လက်အိတ်ကို ချွတ်လိုက်ရပါသနည်း။

မစ္စတာလင်းသည် ယခု၌လည်း သူ့အား ပြုံးပြနေသည်။

မစ္စတာလင်းသည် ခုနကပင် သူ၏အိပ်ရာပေါ်၌ အိပ်နေရာမှ နိုးလာခြင်းဖြစ်သည်။

မစ္စတာလင်းသည် သူ့အား အချိန်အတော်ကြာကြာလည်း ဖက်ထားပေးသည်။

မစ္စတာလင်းသည်...အလွန် သဘောကောင်းသူဖြစ်သည်။

ယခု၌ မစ္စတာလင်းက သူ့အား "ကျွန်တော့်ကို ကြိုက်နေတာလား..." ဟု မေးလိုက်သည်။

ထိုအတွေးများသည် ဟယ့်ယွင်ထင်၏ ခေါင်းထဲတွင်သာ ရှိနေ၍ လင်းဟန်ကတော့ မသိနိုင်ချေ။

အခုအချိန်မှာ ဟယ့်ယွင်ထင်ဘာတွေများ တွေးနေပါလိမ့်။

ဟယ့်ယွင်ထင်၏မျက်နှာက အဘယ်ကြောင့် နားမလည်ပဲ ရှုပ်ထွေးနေသည့်ပုံ ပေါက်နေရပါသနည်း။

ဟယ့်ယွင်ထင်သည် လင်းဟန်အား ဘယ်အချိန်တုန်းက ကုတင်ပေါ်သို့ ရွှေ့ပေးခဲ့သနည်း။

ဟယ့်ယွင်ထင်၏ rut အချိန်ရောက်နေစဉ်တွင် လင်းဟန်က သူ့အား ဖက်လိုက်သော်လည်း ဟယ့်ယွင်ထင်သည် မတွန်းထုတ်ခဲ့ပေ။

ဟယ့်ယွင်ထင်သည်...တစ်မျိုးတော့တစ်မျိုးပါပေ။

ဟယ့်ယွင်ထင်၏ ဦးနှောက်သည် အမြန်နှုန်းဖြင့် အလုပ်လုပ်နေ၍ အပေါ်မှ စဉ်းစားထားသည့် အချက်များထဲမှ လင်းဟန်ကို သူကြိုက်နေကြောင်း ပေါ်လွင်စေနိုင်မည့်အချက်များကို လိုက်ရှာနေမိသည်။ ဟယ့်ယွင်ထင်၏မျက်လုံးများ၌ အလွန်တွေ့ရခဲသော စိတ်ရှုပ်ထွေးမှုများ ပေါ်နေသည်။ သူ့ဘဝ၌ တိုက်ခိုက်စွမ်းရည်များ၊ ပြင်းထန်သည့်လေ့ကျင့်မှုများ၊ ပါးနပ်သောဗျူဟာများသာ ပြည့်နေခဲ့၍ နှလုံးသား၏တစ်နေရာကတော့ အမြဲလစ်ဟာနေခဲ့ရသည်။ 

ဟယ့်ယွင်ထင် သူ၏ ဘဝတစ်လျှောက်လုံး အရာရာကို သတိထား၍ နေခဲ့ရသောကြောင့် သူ့ဘဝထဲသို့ လူတစ်ယောက်ကို မည်သို့ ထည့်ရမည်ကိုပင် မသိဖြစ်နေသည်။ ထိုလူသားကို ရန်အမျိုးမျိုးမှကာကွယ်ပေး၍ သူ၏ အရေးပါသောနေရာ၌ထားရမည်ကို ခက်ခဲနေမိသည်။

 ဟယ့်ယွင်သည် ထိုရှုပ်ထွေးသော ခံစားချက်များကို သူကိုယ်တိုင်ပင် နားမလည်နိုင်ဖြစ်လာကာ လင်းဟန်၏မေးခွန်းကို အဖြေပေးရမည့်အစား လေ့ကျင့်ရေးကွင်းထဲသွား၍ လေ့ကျင့်ရေးသာ ဆင်းနေလိုက်ချင်မိတော့သည်။

သို့သော် မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ လင်းဟန်သည် ဟယ့်ယွင်ထင်အတွက် ထူးခြား၍ အရေးပါသောလူဖြစ်သည်ကတော့ သေချာသည်။

လင်းဟန်ကို စတွေ့သည့်အချိန်တည်းက သူ့အတွက် ထူးခြားနေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

***

လင်းဟန် ဟယ့်ယွင်ထင်၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို သေချာကြည့်နေမိသည်။

လင်းဟန်၏စကားကိုကြားလိုက်သည့်အခါ ဟယ့်ယွင်ထင်၏ မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည့်ပုံနှင့် မျက်လုံးများ အရောင်ပြောင်းသွားကာ စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာသည့်အခါ မျက်နှာပေါ်၌ နားမလည်မှုများ တဖြည်းဖြည်းပေါ်လာပုံတို့ကို  တစ်ခုချင်း သေချာကြည့်နေလေသည်။

တကယ်တော့ လင်းဟန်သည်လည်း သူ့ကိုယ်သူ ဘာကြောင့် ထိုမေးခွန်းကိုမေးလိုက်မိမှန်း သေချာမသိချေ။

ထိုမေးခွန်းကို ရုတ်တရက်မေးလိုက်ခြင်းမှာ သူ ဟယ့်ယွင်ထင်အား အနည်းငယ်စချင်၍ ဟယ့်ယွင်ထင်၏စိတ်ကိုလည်း အနည်းငယ် စမ်းသပ်ချင်၍ ဖြစ်သည်။

မက်ခါကိုသာ အထူးပြုပြုပြင်သော အင်ဂျင်နီယာလေးတစ်ယောက်က သူ၏ စိတ်ဖတ်နိုင်စွမ်းကို အားကိုး၍ အင်ပါယာ၏ နာမည်အကြီးဆုံးဗိုလ်ချုပ်ကို "အနိုင်ကျင့်" နေသည်ဆိုသည်ကို အခြားလူများကြားလျှင် မည်သူက ယုံမည်နည်း။

သို့သော် ဟယ့်ယွင်ထင်က အဖြေကို ချက်ချင်းမပေးလာနိုင်သောအခါ လင်းဟန်၏နှလုံးသားသည် အဆုံးမရှိသော ချောက်ကြီးထဲသို့ ကျသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ 

လင်းဟန် သူ၏ခံစားချက်ပြောင်းလဲသွားသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။  အရင်က ဤကိစ္စကို ခေါင်းထဲ သိပ်မထားခဲ့သော်လည်း ယခုတွင်တော့ ဟယ့်ယွင်ထင်၏ခံစားချက်ကို သေချာသိချင်လာမိသည်။

ဟယ့်ယွင်ထင်၏စိတ်က လင်းဟန်အား ပို၍ စိတ်ရှုပ်ထွေးလာစေကာ ခုနက ပွေ့ဖက်မှုကလည်း လင်းဟန်ကို အတွေးများစေသည်။ လင်းဟန်သည် ဘယ်တုန်းကမှ တခြားလူတစ်ယောက်၏အတွေးကို သိချင်ရုံသက်သက်ဖြင့် စိတ်ဖတ်နိုင်စွမ်းကို မသုံးခဲ့ဖူးပေ။ ခုန မေးလိုက်သော မေးခွန်းမျိုးကိုလည်း ဘယ်တုန်းကမှ မမေးခဲ့ဖူးပေ။ ယခုမှသာ ဟယ့်ယွင်ထင်၏အဖြေကို သိချင်လွန်း၍ ထိုသို့ လုပ်လိုက်မိခြင်းဖြစ်သည်။

သူ အရှေ့သို့တိုး၍ ညနေစာကို လှမ်းယူသည့်ပုံဖြင့် ဟယ့်ယွင်ထင်နားသို့ကပ်ကာ သူ၏ လက်ဖြင့် ဟယ့်ယွင်ထင်၏ လက်ကို မတော်တဆထိမိသွားသကဲ့သို့ဖြစ်အောင်  မသိမသာ ပွတ်တိုက်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်မှာပင် ဟယ့်ယွင်ထင်ကလည်း ပါးစပ်ကို ဟလိုက်သည်။

လင်းဟန်သည် ဟယ့်ယွင်ထင်၏မျက်လုံးများထဲ၌ သူ၏ ပုံရိပ်ကို ထင်ရှားပြတ်သားစွာ ပြန်မြင်လိုက်ရသည်။ 

ထိုပုံရိပ်ကြောင့် လင်းဟန်သူ တစ်ချက်တွန့်သွားမိကာ သူ၏ မဟုတ်မဟပ်အတွေးများကိုဖျောက်၍ မလုပ်သင့်ပါဘူး ဟု စဉ်းစားနေမိသည့်အချိန်မှာပဲ..

"ကိုယ်မသိဘူး..."

【ကိုယ်မသိဘူး...】

【ဒါပေမယ့် မစ္စတာလင်း...မင်းရဲ့ ဖယ်ရိုမုန်းနံ့က အရမ်းချိုပြီး မွှေးတယ်...】

ဟယ့်ယွင်ထင်၏အပြင်မှအသံနှင့် စိတ်ထဲမှအသံက လင်းဟန်၏နားထဲသို့ တစ်ချိန်တည်း ဝင်လာကြတာ ရောထွေးသွားကြသည်။

လင်းဟန်သည် လန့်သွား၍ လက်ကို အနောက်သို့ ဆတ်ခနဲ ရုတ်လိုက်သည်။

"ကိုယ်မသိဘူး..."

ဟယ့်ယွင်ထင်ကတော့ ရိုးသားစွာပင် သူ၏ အတွေးအတိုင်း အပြင်၌ ထပ်ပြောလိုက်သည်။

ထိုအခိုက်တွင် လင်းဟန် သူ့ကိုယ်သူ ရွံရှာသွားမိ၍ အပြစ်ရှိသူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ ဟယ့်ယွင်ထင်၏မျက်လုံးထဲမှ သူ့ကိုယ်သူကြည့်နေရာမှ အကြည့်ကို အောက်ချလိုက်သည်။ 

ဖယ်ရိုမုန်းကိစ္စများကို ဖယ်ကြည့်လိုက်လျှင် ဟယ့်ယွင်ထင်၏ စကားများအရရော စိတ်ထဲမှ အ‌တွေးများအရကပါ ဟယ့်ယွင်ထင်၌ လင်းဟန်၏အမေးအတွက် တိကျသည့်အဖြေမရှိသေးသည်မှာ ထင်ရှားနေသည်။

လင်းဟန် သူ့ကိုယ်သူ အရှုံးသမားတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ လင်းဟန်က ဘာလဲ?

ဟယ့်ယွင်ထင်အတွက် ပျော်စရာကစားစရာတစ်ခုပဲလား။

သို့သော် ဟယ့်ယွင်ထင်ကလည်း အစတည်းက လင်းဟန်ကို ကြိုက်သည်ဟု ထုတ်မပြောခဲ့ပေ။ လင်းဟန်ကသာ အရင်မေးလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

"ဪ..."

လင်းဟန်က ဟယ့်ယွင်ထင်ကိုကြည့်၍ ပြုံးပြကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်က ဒီတိုင်းသိချင်လို့ပါ...ဗိုလ်ချုပ်...အရမ်းစိတ်ထဲထားမနေပါနဲ့..."

သူ ဟယ့်ယွင်ထင်ယူလာပေးသော ညစာကို လှမ်းယူ၍ ထလိုက်သည်။

"ဒါဆို ကျွန်တော့်အခန်းကို‌ပြန်တော့မယ်...ဗိုလ်ချုပ် အလုပ်နဲ့ ပတ်သက်လို့ တစ်ခုခုခိုင်းစရာရှိရင် ကျွန်တော့်ကို ဒုဗိုလ်မှူးလုကတစ်ဆင့် လှမ်းပြောလို့ရပါတယ်...ကျွန်တော် အဆင်သင့်ဖြစ်အောင်လုပ်ထားပြီး ပြန်ဆက်သွယ်လိုက်ပါမယ်..."

လင်းဟန်၏ခံစားချက်များက ရော‌ထွေးနေကာ အနည်းငယ် အလိုမကျဖြစ်နေသည်။ 

သူ၏ စိတ်ကို သေချာဆန်းစစ်လိုက်လျှင် စိတ်ပင်တိုနေသည်ကို သတိထားမိမည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုစိတ်တိုနေခြင်းမှာ ဟယ့်ယွင်ထင်ကိုမဟုတ်ဘဲ သူ့ကိုယ်သူ စိတ်တိုနေခြင်းဖြစ်သည်။ စိတ်ကို မထိန်းနိုင်ခဲ့သောကြောင့် စိတ်တိုနေခြင်းဖြစ်သည်။

"အိုး..."

ဟယ့်ယွင်ထင်ကတော့ လင်းဟန်၏ စိတ်ထဲမှ တိုက်ပွဲကို သတိမထားမိပဲ သူကိုယ်သူ ရိုးသားသောအဖြေပေးလိုက်နိုင်ခဲ့သည်ဟူ၍ ကျေနပ်နေကာ ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။

"အိုခေ..."

လင်းဟန် လှည့်ထွက်၍ အပြင်သို့ ထွက်မည်အလုပ်တွင် ဟယ့်ယွင်ထင်က ထပ်ခေါ်လိုက်သည်။

"မစ္စတာလင်း..."

"?..."

"ကိုယ် မင်းကို တိုက်ရိုက်ဆက်သွယ်လို့မရဘူးလား..."

လင်းဟန်သည် ဟယ့်ယွင်ထင်တွေးနေသည်များကို မသိဘဲ နားမလည်ဖြစ်သွားရသည်။

"?..."

"ကိုယ်ပြောချင်တာက...အလုပ်ကိစ္စတွေဆိုရင် လုအန်းဟယ်ကနေတစ်ဆင့်သွားစရာမလိုဘူးလေ...မင်းကိုပဲ တိုက်ရိုက်ဆက်သွယ်လို့မရဘူးလား..."

ဟယ့်ယွင်ထင်က လင်းဟန် အဘယ်ကြောင့် လုအန်းဟယ်မှတစ်ဆင့်ဆက်သွယ်ခိုင်းသည်ကို သူနားမလည်ဖြစ်နေကြောင်းကို လင်းဟန် သိစေရန် မပြောစဖူး စကားရှည်ကြီးပြော၍ ရှင်းပြလိုက်သည်။

လင်းဟန်: "ဟင်..."

လင်းဟန် အခုထိ နားမလည်ဖြစ်နေသေးသည်ကို မြင်သောအခါ သူထပ်ပြောလိုက်သည်။

"ဒီနေ့ ကိုယ် မင်းကို တကယ်ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

လင်းဟန် တစ်ခုခုပြောရန် ပါးစပ်ကိုဟလိုက်ပြီးမှ မပြောတော့ဘဲ စိတ်လျှော့လိုက်သည်။

"ရပါတယ်..."

ဟယ့်ယွင်ထင် ထပ်မေးလိုက်သည်။

"ဒါဆို ကိုယ် မင်းကို တိုက်ရိုက်ဆက်သွယ်လို့ရတယ်ပေါ့..."

ဟယ့်ယွင်ထင်သည် ညနေက သူတို့၏ ပွေ့ဖက်မှုအပြီးတွင် သူတို့ကြားက ဆက်ဆံရေးက အနည်းငယ် ပို၍ ရင်းနှီးလာပြီ ဟု ထင်ခဲ့မိသည်။

လင်းဟန် ဘာမှပြန်မပြောပဲ ထိုနေရာ၌သာ တောင့်တောင့်လေး ရပ်နေမိသည်။

ဟယ့်ယွင်ထင်၏ အဖြေကို ကြားပြီး လင်းဟန်၏ နှလုံးသားထဲ၌ တောက်လောင်နေသော မီးတောက်လေးသည် တဖြည်းဖြည်း လောင်စာကုန်လာကာ နောက်ဆုံးတွင်တော့ လုံးဝ ငြိမ်းသွားလေပြီ။

"...ဗိုလ်ချုပ်ကြိုက်သလိုလုပ်ပါ..."

လင်းဟန် ထိုသို့ပြော၍ အခန်းသို့ ပြန်လာလိုက်တော့သည်။

👾