MM Story Teller

Chapter 213

Viewers 32k

Chapters 379

🌍Chapter 213

အေးစက်သော လေများက သစ်ရွက်များကြားမှ ဖြတ်၍ တိုးတိုက်လာခဲ့ပြီး နေလုံးမှာလည်း အနောက်အရပ်သို့တဖြည်းဖြည်း၀င်သွားခဲ့သည်။

ထန်မော့သည် မသတီစဖွယ်ပြုံးနေသော ကလေးမျက်နှာနှင့် ပိုင်ရို့ယောင်ကို အေးစက်စွာကြည့်လိုက်သည်။

လူ၈ယောက်က အုပ်စု၃စုကွဲနေခဲ့၏။ လေထုမှာ ရပ်တန့်နေလျက် လူတိုင်း မလှုပ်မယှက် ငြိမ်သက်နေကြသည်။

ပိုင်ရို့ယောင် ခေါင်းကိုစောင်းလျက် ထန်မော့အား သွားဖြီးလျက်ကြည့်လာခဲ့သည်။

ရုတ်ချည်း ထန်မော့သူ့ထံမှ အကြည့်လွှဲလျက် ရွမ်၀မ်ရှုထံ တရှိန်ထိုးပြေးသွားခဲ့သည်။

ဖူ၀မ်သော်သည်လည်း တချိန်တည်းတွင်ပြေးထွက်လာခဲ့သည်။

လူနှစ်ဦးက တစ်ဦးနှင့် တစ်ဦး အပိုစကားဆိုနေစရာမလိုဘဲ တစ်ဦးက လျန်ယွီကျန်းနှင့် ချီဟန်ကို တားထားခဲ့ပြီး တစ်ဦးမှာ ရွမ်၀မ်ရှုအား တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။ ပြောင်းလဲမှုက အလွန် လျပ်တပြက်ဆန်လွန်းနေခဲ့သည်။ ပိုင်ရို့ယောင်၏ သတိပေးချက်ကြောင့် ရွမ်၀မ်ရှုက သတိလက်လွတ်မနေရဲတော့။ သူ၏မျက်လုံးများကျဥ်းမြောင်းသွားလျက် ထန်မော့ခြေထောက်များ မြေပြင်ပေါ်မှ ကြွသွားသည်အား စက္ကန့်၀က်အတွင်း ချက်ချင်း သတိပြုမိခဲ့သည်။ သူသည်လျင်မြန်စွာတုန့်ပြန်လျက် သူ၏လက်ဖ၀ါး၂ဖက်ကို မြေပြင်ပေါ်ဖိချလိုက်လျှင် ပြင်းထန်သော မြေဆွဲအားကတဖန်ရောက်ရှိလာပြန်သည်။

ထီးကလေးဖြင့် ရွမ်၀မ်ရှုအား လှမ်း၍ထိုးလိုက်စဥ် ရွမ်၀မ်ရှု၏ လက်ထဲ၌ အဖြူရောင်ဒိုင်းကာတစ်ခုပေါ်လာခဲ့ပြီး ၄င်းကို ခုခံလာခဲ့သည်။

ထန်မော့၏ မျက်လုံးတို့ ကျဥ်းမြောင်းသွားလျက် ရွမ်၀မ်ရှုအား ဆက်တိုက် တိုက်ခိုက်ရန်တွန့်ဆုတ်မနေခဲ့ချေ။

ရွမ်၀မ်ရှုသည် ယခုလက်ရှိတွင် ၁၄နှစ်ဖြစ်ကာ ထန်မော့နှင့်စာလျှင် ကလေးလုံးလုံးဖြစ်လေသည်။

ဖူ၀မ်သော်က ကျန်၃ယောက်ကို တားထားစဥ် ရွမ်၀မ်ရှု၏ ညာခြေထောက်မှာလည်း အဆင်မပြေချေ။ သူတို့တဖြည်းဖြည်း အရေးနိမ့်လာချိန်တွင် အနက်ရောင်ဓါးတစ်လက်က ထန်မော့အား ရုတ်ချည်း တိုက်ခိုက်လာခဲ့လေသည်။ ထန်မော့မှာ မြေပြင်တွင်လှိမ့်လျက် ၄င်းကို ရှောင်ရှားလိုက်ရသည်။

ပိုင်ရို့ယောင်က နှုတ်ခမ်းကိုချွန်လျက် မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။

"ထန်ထန် မင်းကလေးတစ်ယောက်ကို အနိုင်ကျင့်လို့မရဘူးလေ"

ထန်မော့သူ့အားလျစ်လျူရှူလျက် ရွမ်၀မ်ရှုအား ဆက်လက်တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။

ပိုင်ရို့ယောင်မှ ရယ်လျက် တိုက်ပွဲထဲသို့ ၀င်ပါလာခဲ့သည်။

ထန်မော့ ရွမ်၀မ်ရှုကို ဖိနှိပ်နိုင်သည့်အခါ ပိုင်ရို့ယောင်မှာ ရွမ်၀မ်ရှုကို ကူညီပေးတတ်ပြီး ရွမ်၀မ်ရှု အသာစီးရလာသောအခါတွင် ထန်မော့ဘက်မှ ခုခံပေးလာပြန်သည်။ ဤလူက ကြောင်ချေးတုံးနှယ် စိတ်ရှုပ်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။

ထန်မော့နှင့်ရွမ်ဝမ်ရှုက ရည်ရွယ်ချက်တူညီစွာ ပိုင်ရို့ယောင်အား လျစ်လျူရှူလျက် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက်သာတိုက်ခိုက်နေခဲ့ကြသည်။ ထိုအခါတွင်လည်း ပိုင်ရို့ယောင်မှာ ထန်မော့၏ မီးခြစ်ဆံကြီးကို တားဆီးလိုက်ကာ ရယ်လျက် ဆိုလာပြန်သည်။

"ဒီမီး မင်းကိုစွဲသွားရင် သေမှာနော်"

ထန်မော့၏ မျက်လုံးတို့အေးစက်သွားလျက် ပိုင်ရို့ယောင်အား လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ရွမ်၀မ်ရှုသည်လည်း အတော်စိတ်ရှူပ်နေပြီဖြစ်သည်။

"ဒီလိုဆိုမှတော့ ခင်များအရင်သေလိုက်လေ"

ထို့နောက် ထန်မော့နှင့် ရွမ်၀မ်ရှုမှာ တိုင်ပင်မထားပါပဲ အတူပူးပေါင်းလျက် ပိုင်ရို့ယောင်အား တိုက်ခိုက်လိုက်ကြတော့သည်။

ပိုင်ရို့ယောင် အနည်းငယ်အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း သူ၏ အပြုံးမှာ ပို၍ ပီပြင်လာခဲ့သည်။ ၂ဦးသားတိုက်ခိုက်နေစဥ်မှာပင် ထန်မော့၏အမူအရာမှာ ဆိုးရွားလာခဲ့သည်။

ပိုင်ရို့ယောင်သည် လွန်ခဲ့သော ၄လကထက် အများကြီး ပိုသန်မာလာခဲ့လေသည်။ သူ၏ စွမ်းရည်မှာ ကြက်အစပ်သာသာဖြစ်သော်လည်း ခွန်အားကတော့ ကြောက်မက်ဖွယ်ပင်။ ထန်မော့နှင့် ရွမ်၀မ်ရှုတို့ ပူးပေါင်းတိုက်ခိုက်မှုအောက်တွင် ပိုင်ရို့ယောင်မှာ ဖိနှိပ်ခံရပုံပေါက်သော်လည်း လုံး၀ကြီး အရေးနိမ့်မည့်ပုံမရှိချေ။

ရွမ်၀မ်ရှု၏ လက်မှ အနက်ရောင်အလင်းတစ်ခုတောက်ပသွားလျှင် ပိုင်ရို့ယောင် အံ့အားသင့်လျက် သူ၏လှုပ်ရှားမှုများ အတန်ငယ်နှေးကွေးသွားခဲ့သည်။ ထန်မော့ ထိုအခွင့်အရေးကို သုံးလျက် ထီးကလေးနှင့် ထိုးစိုက်လိုက်လေသည်။ ထီးကလေးက ပိုင်ရို့ယောင်၏ နဖူးကိုထိုးဖောက်ခါနီးမှာပင် ထန်မော့၏ ကိုယ်မှာ လေထဲသို့ လျှင်မြန်စွာပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေသည်။

ရွမ်၀မ်ရှုတောင့်တင်းသွားခဲ့သည်။

ပိုင်ရို့ယောင်က စိတ်၀င်စားစရာတစ်ခုခုကိုတွေ့လိုက်ရသကဲ့သို့ ရွမ်၀မ်ရှုအား ရယ်လျက်ကြည့်လိုက်သည်။

ပိုင်ရို့ယောင်၏ ခေါင်းကိုထိုးဖောက်ခါနီးဆဲဆဲ ထီးကလေးမှာ စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း ရွမ်၀မ်ရှုရှေ့သို့ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ လုံး၀န်းသော ထီးကလေး၏ထိပ်ဖျားမှာ ရွမ်၀မ်ရှု၏နဖူးထံမှ ၃စက္ကန့်စာသာဝေးခဲ့သည်။

ရွမ်၀မ်ရှုမှာ၄င်းကိုရှောင်ရှားလိုသော်လည်း ထန်မော့ကပို၍ လျင်မြန်နေခဲ့သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် ထန်မော့၏ ကိုယ်မှာ ရွမ်၀မ်ရှု၏နောက်မှ ပေါ်လာခဲ့သည်။

ချွန်ထက်သော အရာတစ်ခုက အသားစိုင်ကို ထိုးဖောက်သွားသံနှင့်အတူ ထီးကလေးမှာ ရွမ်၀မ်ရှု၏ ခေါင်းနောက်မှ ထိုးဖောက်သွားခဲ့သည်။

ဆယ်ကျော်သက်ကောင်လေးသည် ဖြူဖျော့သွားလျက် လျန်ယွီကျန်းနှင့် ချီဟန်တို့မှာမူ တုန်လှုပ်သွားခဲ့ကြလေသည်။

အမျိုးသမီးဆရာ၀န်က သူ့အား ကယ်တင်ရန် အမြန်ပြေးထွက်လာခဲ့သည်။

ပိုင်ရို့ယောင်က ပြုံးလိုက်သည်။

"သူ့ကိုယ်ပေါ်က ကံကြမ္မာက လေးလံလွန်းနေတာကိုး..တစ်ချက်ကြည့်လိုက်တာနဲ့ ထန်ထန်က ငါ့အစား သူ့ကိုသတ်ချင်နေတယ်ဆိုတာ သိသားပဲ"

ထန်မော့အတွက်ဖြစ်စေ ရွမ်၀မ်ရှုအတွက်ဖြစ်စေ ပိုင်ရို့ယောင်ကို တိုက်ခိုက်ခြင်းက အဓိကရည်ရွယ်ချက်မဟုတ်ချေ။ သူတို့တစ်ဦး၏အသက်ကို တစ်ဦးလိုချင်ကြခြင်းဖြစ်သည်။ ရွမ်၀မ်ရှုမှာ ပိုင်ရို့ယောင်ကို တိုက်ခိုက်နေစဥ်အတွင်း သူ့ကို တချိန်လုံးသတိထားနေခဲ့သည်။ သို့သော် ထန်မော့တွင် အလျင်လူသားစွမ်းရည်ရှိလိမ့်မည်ဟု ထင်ထားခဲ့မည်မဟုတ်။

လီမြောင်မြောင်ရောက်ရှိလာချိန်တွင် ထန်မော့သည် ထီးကလေးကို တည်ငြိမ်စွာဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ သူမသည် ရွမ်၀မ်ရှု၏ခေါင်းပေါ်မှ သွေးများဒလဟောထွက်နေသော အပေါက်ကြီးကို လက်နှင့် ကပြာကယာဖိလိုက်လေသည်။ ရွမ်၀မ်ရှု၏ မျက်လုံးများ ပွင့်နေသော်လည်း အသက်ရှူမှာ ရပ်တန့်နှင့်ချေပြီ။

ထန်မော့ ထီးကလေးကိုကိုင်လျက် ဖူ၀မ်သော်အား ကူညီရန်အသွား ခြေ၂လှမ်းခန့်တွင် ဒင်္ဂါးပြားတစ်ခု၏ အသံကိုကြားလိုက်ရလေသည်။

ထန်မော့အေးခဲသွားလျက် နောက်သို့လှည့်လိုက်စဥ် ငွေရောင်ဓါးမြှောင်တစ်ချောင်းက ထန်မော့၏ ပါးပြင်ကို ရှပ်ပြေးသွားခဲ့သည်။

အမျိုးသမီးဆရာ၀န်ထံမှ ကူတွဲခံထားရသော ဆယ်ကျော်သက်လေးမှာ ထိုဓါးမြှောင်ကို ပစ်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

ရွမ်၀မ်ရှု ထန်မော့အား အေးစက်စွာစိုက်ကြည့်နေပြီး သူ၏နဖူးမှ သွေးထွက်နေသော အပေါက်ကြီးမှာ တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည်ကောင်းမွန်သွားခဲ့သည်။

ပိုင်ရို့ယောင် မျက်ခုံးအသာပင့်လိုက်မိပြီး၊ ထန်မော့က ထီးကလေးကိုဆုပ်ကိုင်ထားသော လက်ကိုတင်းကြပ်လိုက်မိသည်။

ရွမ်၀မ်ရှုသည် သူ၏အိတ်ကပ်ထဲမှ ၂၅ဆင့်တန် ရွှေဒင်္ဂါးကို နှိုက်ယူလိုက်သည်။ ထိုရွှေဒင်္ဂါးမှာ တစ်ချက်တောက်ပသွားပြီးနောက်ရွှေမှုန်လေးများအဖြစ် လေထုထဲတွင်ပြိုကွဲသွားခဲ့လေသည်။

ထန်မော့၏မျက်လုံးတို့ကျဥ်းမြောင်းသွားခဲ့သည်။ ရွမ်၀မ်ရှုမှာ ယခုလေးတင် အမှန်တကယ်သေသွားခြင်းဖြစ်ကာ အသက်ပြန်ရှင်လာခဲ့သည်။ ၄င်းမှာ ဘုရင့်ရွှေဒင်္ဂါးထက်ပင် ပိုသာကာ စွမ်းအားကြီးသော အကူပစ္စည်းပင်ဖြစ်လိမ့်မည်။

ရွမ်၀မ်ရှုက ဒေါသထွက်နေသော အမျိုးသမီးဆရာ၀န်နှင့်အတူ ရပ်နေခဲ့သည်။

တိုက်ပွဲကို ချက်ချင်းပြန်လည်မစတင်ခဲ့ချေ။

ထန်မော့နှင့် ရွမ်၀မ်ရှုတို့ တစ်ဦးနှင့် တစ်ဦး ၅မီတာအကွာတွင်ရပ်နေခဲ့ကြသည်။ ထန်မော့ဆယ်ကျော်သက်ကလေးကို ကြည့်လျက် အေးစက်စွာမေးလိုက်သည်။

"အဖွဲ့သား၄ယောက်ရယ် အရေးကြီးတဲ့ အကူပစ္စည်းတစ်ခုရယ်...အနက်ရောင်မျှော်စင်က မင်းကိုဘာကိုပြောလိုက်လို့ ငါ့ကိုဒီလောက်ထိ အသည်းအသန်လိုက်ဖမ်းနေရတာလဲ"

ရွမ်၀မ်ရှုမှာ ပြန်မဖြေသော်လည်း အမျိုးသမီးဆရာ၀န်ကမူဒေါသတကြီး၀င်ပြောလာခဲ့သည်။

"ဘာကိုသေရမှာလဲ...ထန်မျိုးရိုး ရှင်ကမှ ကျွန်မတို့ရရမယ့်ဆုကိုခိုးသွားတာ...ကျွန်မတို့ကဘာလို့ပြန်မယူရမှာလဲ"

ထိုအဖြေမှာထန်မော့မျှော်လင့်ထားသည်ထက် ကျော်လွန်နေခဲ့သည်။

"ဘာဆုလဲ"

မည်သူကမျှပြန်ဖြေမလာခဲ့ချေ။ ရွမ်၀မ်ရှုကသာဆိုလာခဲ့သည်။

"အဲဒီလူလေးယောက်ကို ငါတို့လွှတ်လိုက်တာမဟုတ်ဘူး...ချီဟန်နဲ့ လျန်ယွီကျန်းပြောနေတာကို ကြားသွားပြီး သူတို့ဘာသာမင်းကိုသတ်ဖို့ ထွက်သွားတာ...သူတို့ကိုယ်တိုင်အဲဒီပစ္စည်းကို ယူလာပြီး အလဲအလှယ်လုပ်ချင်ခဲ့တာ"

ထို့နောက် ခတ္တမျှရပ်တန့်သွားလျက်ဆက်ပြောလာခဲ့သည်။

"အဲဒီလေးယောက်က ငါတို့အဖွဲ့ထဲက လူပိုတွေသက်သက်ပဲ...အဲဒီအကြိမ်ကို ထည့်မတွက်ဘူး..ဒီတစ်ခါနဲ့ဆို ၃ကြိမ်ပဲ"

ထန်မော့မှာ သူတစ်ခုခုပြောချင်နေသည်ကို ခံစားမိသည်။

"အဲဒီတော့ "

ဖြူဖျော့နေသော မျက်နှာနှင့် ဆယ်ကျော်သက်လေးမှာ ထန်မော့အားမော့ကြည့်လျက် အသာဆိုလာသည်။

"ဘာမှမရှိတော့ဘူး...၃ကြိမ်မြောက်က ကျွန်တော့်ရဲ့အကန့်အသတ်ပဲ"

ရွမ်၀မ်ရှုမှာ ထန်မော့အား လေးနက်စွာစိုက်ကြည့်နေရာမှ နောက်သို့လှည့်ကာ ထွက်သွားတော့သည်။ ချီဟန်နှင့် လီမြောင်မြောင်မှာမူ မကျေနပ်ကြချေ။

"ခေါင်းဆောင် ကျွန်တော်တို့ အခုထိမသုံးရသေးတဲ့ ပစ္စည်းတွေရှိသေးတယ်လေ...ဦးလေးကျိနဲ့ အားကွေ့တို့လည်း ဂိမ်းထဲကထွက်မလာသေးဘူး...သူတို့ကိုစောင့်ပြီးမှ သူ့ကိုပြန်လာသတ်ရအောင်"

လျန်ယွီကျန်းမှာမူ ရွမ်၀မ်ရှူ၏စကားကိုကြားပြီးနောက် နှာခေါင်းရှုံ့လျက် နောက်မှ လိုက်သွားခဲ့သည်။

ချီဟန်နှင့်လီမြောင်မြောင်မှာ ဒေါသထွက်နေသော်လည်း သူတို့၏ ခေါင်းဆောင်နောက်မှ လိုက်သွားရုံသာတတ်နိုင်လေသည်။ ထန်မော့နှင့်ဖူ၀မ်သော်မှာမူ သတိတစ်ချက်မှ မလွတ်စေရပဲ အချိန်မရွေးပြန်စတင်လာနိုင်သည့် တိုက်ခိုက်မှုတိုင်းအတွက် အသင့်ပြင်ထားခဲ့သည်။ ထျန်းရွမ်မှ၄ယောက်မှာ အမှန်တကယ်တိုက်ခိုက်လိုစိတ်မရှိတော့ပုံဖြင့် အိမ်ယာ၀န်း၏

အ၀င်၀သို့ပင်ရောက်သွားခဲ့သည်။ သူတို့လုံး၀မထွက်သွားရသေးခင်မှာပင် ဖူ၀မ်သော်၏ မျက်လုံးတို့ကျဥ်းမြောင်းသွားလျက် ထိုအ၀င်၀သို့ပြေးထွက်သွားခဲ့လေသည်။

ထန်မော့မှာလည်း သူ၏နောက်မှ ချက်ချင်းလိုက်သွားခဲ့သည်။ ပို၍နီးသော ထျန်းရွှမ်မှ လူ၄ဦးမှာလည်း ဖူ၀မ်သော်ကဲ့သို့ပင် လမ်းတစ်ဖက်ခြမ်းသို့ ပြေးသွားခဲ့ကြသည်။

လူတိုင်းထိုနေရာသို့အရောက်တွင် လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသမီးတစ်ဦးက လူရွယ်တစ်ဦး၏နှလုံးသို့ဓါးဖြင့်ထိုးစိုက်လိုက်သည်အား တွေ့လိုက်ရလေသည်။

ထိုလူရွယ်သည် ယခုမှ မျှော်စင်တိုက်ခိုက်ခြင်းဂိမ်းထဲမှ ထွက်လာပုံပေါ်ကာ သူ၏တစ်ကိုယ်လုံးတွင် ဒဏ်ရာများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေခဲ့သည်။

လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသမီးက ထန်မော့တို့အုပ်စုကိုတွေ့သည်နှင့် သူမ၏မျက်လုံးထဲတွင် ထုံထိုင်းမှုတစ်ခုနှင့်အတူ ကြည့်လာခဲ့သည်။ သူမမှာ ကြောက်ရွံ့နေပုံတစက်ကလေးမှ မရှိပဲ ထိုအစား သူတို့အား သားကောင်များနှယ်ကြည့်နေခဲ့သည်။

လူရွယ်မှာပွဲချင်းပြီး သေဆုံးသွားခဲ့ပြီးနောက် အမျိုးသမီးကြီးက ၀ါကျင်ကျင် သွားများကို ဖြဲကာရယ်လျက် ပြာနှမ်းနေသော အသံဖြင့် ရေတွက်လာခဲ့သည်။

"၁ ၂ ၃ .....၀က်၈ကောင်...နားချိန်မိနစ်၈၀.."

စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း သူမသည် အားအနည်းဆုံးဟု ယူဆရသော ရွမ်၀မ်ရှုထံပြေး၀င်သွားခဲ့တော့သည်။

ရွမ်၀မ်ရှုလှောင်ရယ်သံပြုလျက် သူ၏လက်ဖ၀ါး၂ဖက်ကို မြေကြီးပေါ် ဖိချလိုက်သည်။

ဘန်း ..

လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသမီးကြီး၏ကိုယ်မှာ မြေပြင်ပေါ် ဘန်းခနဲကပ်သွားခဲ့သည်။ သူမ၏မျက်နှာပေါ်တွင်ကြောက်ရွံမှုများနှင့် မေးလာခဲ့သည်။

"နင်ဘယ်သူလဲ"

ရွမ်၀မ်ရှုပြန်မဖြေခဲ့ချေ။ထိုအစား လျန်ယွီကျန်း၏ ဓါးက ဖြတ်ခနဲလက်သွားလျက် ထိုအမျိုးသမီးကြီး၏ အသက်ကို ယူရန် အသင့်ဖြစ်နေခဲ့သည်။

လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသမီးကြီးမှာ လျန်ယွီကျန်း၏ မျက်နှာကို မြင်လျှင် အံ့အားသင့်သွားခဲ့လေသည်။

"လျန်ယွီကျန်း...နင်ကဒီကိုဘယ်လိုရောက်နေတာလဲ"

လျန်ယွီကျန်း၏ ဓါးက ထိုအမျိုးသမီးကြီးကို ထိုးစိုက်ခါနီးဆဲဆဲ...

လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသမီးကြီးသည် မြေဆွဲအားနှင့် ဖိနှိပ်ခံထားရသည့်တိုင် သူမ၏ကိုယ်မှ အနီရောင်အလင်း တဖြတ်ဖြတ်လက်လာခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူမ၏ကိုယ်မှာ အနီရောင်စာရွက်တစ်ရွက်အဖြစ် လေထဲသို့ ပျံတက်သွားခဲ့ပြီး လျန်ယွီကျန်း၏ ဓါးချက်ကို ရှောင်ရှားလိုက်သည်။

ပိုင်ရို့ယောင်က ၄င်းကိုမြင်သော် ထိုထူးဆန်းသော စာရွက်ကို အလျင်အမြန် ဖမ်းယူရန်ပြင်လိုက်သည်။

ပိုင်ရို့ယောင်ထို စက္ကူရွက်၏ အစွန်ကိုသာဖမ်းမိလိုက်စဥ် အဖြူရောင် အလင်းတစ်ချက်တောက်ပလာခဲ့သည်။ ထို့နောက် ပိုင်ရို့ယောင်မှာ လက်ဗလာသာကျန်ခဲ့ပြီး ထိုအမျိုးသမီးကြီးမှာတော့ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ပိုင်ရို့ယောင်၏ မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးမှာလည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ထန်မော့ ထိုအဖြစ်အပျက်ကို တုန်လှုပ်စွာ ကြည့်နေရင်း အကြောင်းအရာများစွာ သူ၏ ဦးနှောက်ထဲပေါ်လာခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူသည် ရွမ်၀မ်ရှု၏တွေးတောနေသောအမူအယာကို သတိထားမိလျက် ချက်ချင်းနားလည်သွားခဲ့သည်။

"မင်းဒါကဘာလဲဆိုတာ သိတယ်လား"

ရွမ်၀မ်ရှုက သူ့ကိုမော့ကြည့်လာသော်လည်း ဘာမျှမဆိုပဲ သူ၏အသင်းသားများနှင့်အတူ ထွက်သွားခဲ့လေသည်။

သူတို့ လျန်ယွီကျန်း၏ အေးစက်သောအသံကိုသာ ကြားလိုက်ကြရသည်။

"ငါတို့မှာ အဲဒီပစ္စည်းကို ရနိုင်စွမ်းမရှိတော့ လက်လျှော့လိုက်ပြီ... သတင်းအချက်အလက် မျှဝေတာက ထျန်းရွှမ်အဖွဲ့၀င်မဟုတ်ရင် မရဘူး...အသင်း၀င်ရင်တော့တစ်မျိုးပေါ့"

ထျန်းရွှမ်မှ၄ယောက်ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ထန်မော့နှင့် ဖူ၀မ်သော်က သေဆုံးသွားသော လူရွယ်၏ ကိုယ်အားစစ်ဆေးနေခဲ့ကြသည်။

ဤလူရွယ်မှာ ထိုလူလတ်ပိုင်းအမျိုးသမီးထံမှ အမှန်တကယ် အသတ်ခံလိုက်ရခြင်းဖြစ်သည်။

ထန်မော့တည်ငြိမ်စွာဆိုလိုက်သည်။

"အဲဒီမိန်းမကြီးက လေထဲကိုပျောက်သွားတာ...ကျွန်တော်တို့လာတာနည်းနည်းနောက်ကျသွားရင် ကိုယ်ပျောက်လူသားလိုပဲ ဘာမှ တွေ့လိုက်ရမှာမဟုတ်ဘူး"

ဖူ၀မ်သော်ကလည်းဆိုလာသည်။

"သူ့စွမ်းရည်က စက္ကူခန္ဓာကိုယ်မဟုတ်ရင်...အကူပစ္စည်းတစ်ခုခုဖြစ်မယ်"

ထန်မော့ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ထျန်းရွှမ်ကဘာတွေကို သိထားတာလဲ...သူတို့ကပေကျင်းမှာ ခြေကုပ်လည်းရှိတော့ သတင်းကွန်ရက်လည်းခိုင်တယ်...တစ်ခုခုကို သိထားတာပဲဖြစ်ရမယ်"

ထိုနောက် ထန်မော့သည် ဖူ၀မ်သော်အား မော့ကြည့်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော်ကသူတို့ အကူပစ္စည်းကို ခိုးသွားတယ်လို့ ပြောခဲ့သလိုပဲ"

ဖူ၀မ်သော်ပြန်ဖြေခါနီးတွင် သူ၏အမူအယာမှာ ပြောင်းလဲသွားလျက် ချက်ချင်းအေးစက်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ညာလက်ကိုဝေ့ယမ်းလျက် ဒုချွန်လက်နက်အဖြစ်ပြောင်းလဲလိုက်လေသည်။

ပိုင်ရို့ယောင်မှာ သူလည်း ထိုသေသွားသောကောင်လေးကို စူးစမ်းချင်ခဲ့သည်။သူက ဖူ၀မ်သော်၏ လုပ်ရပ်ကိုမြင်လျှင် ရိုးသားသော အမူအယာဖြင့် လက်များကိုမြှောက်လိုက်သည်။

"၀ိုး...မစ်စတာဖူ...စိတ်လျှော့ပါဗျာ...ကျွန်တော်က ထန်ထန်ရဲ့သူငယ်ချင်းပါ ဒီကလေးနဲ့လည်းသိတယ်ရယ်"

ထန်မော့ကအေးစက်စွာဆိုလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်သူ့ကိုမသိဘူး"

ဖူ၀မ်ရှန်းကလည်း အလျင်အမြန်ငြင်းလာခဲ့သည်။

"ကျွန်တော်လည်း ဒီအရူးကိုမသိဘူးနော်"

ပိုင်ရို့ယောင်က ပြုံးလိုက်သည်။

"ငါ့ကိုအရူးလို့ခေါ်တယ်ပေါ့...သူငယ်ချင်းလေး မင်းကဒီအစ်ကိုကြီးကို မသိဘူးလို့လည်းပြောခဲ့သေးတယ်လေ"

ဖူ၀မ်ရှန်းမှာ ကြက်သီးထဖွယ်ရယ်သံကြောင့် ဇက်ကလေးကို ပုလျက် ထန်မော့နောက်သို့ ၀င်ပုန်းလိုက်သည်။ သူ့တွင် ပိုင်ရို့ယောင်နှင့်ပတ်သက်ပြီး စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အရိပ်မည်းကြီးရှိနေခဲ့သည်။

ထန်မော့နှင့် ဖူ၀မ်သော်က ပိုင်ရို့ယောင်အား အရေးမလုပ်ပုံပေါ်သော်လည်း သတိအပြည့်ထားထားခြင်းပင်။ ထိုသူနီးကပ်လာသည်နှင့် တုန့်ပြန်ရန် တွန့်ဆုတ်နေလိမ့်မည်မဟုတ်။ ပိုင်ရို့ယောင်မှာ အကြာကြီး ရစ်သီရစ်သီလုပ်နေသည့်တိုင် ထိုလူ၂ဦးမှာ သူ့ကို အနားကပ်ခွင့်မပေးခဲ့ချေ။ ၅မိနစ်ကြာပြီးနောက် သူကတင်ပါးတွင်လက်ထောက်လျက် မကျေမနပ်ဆိုလာခဲ့သည်။

"ငါက ကိုယ်ပျောက်လူသားတွေအကြောင်းကို သိတယ်ဆိုရင်ရော..."

ထန်မော့သူ့အား ကြည့်မနေသော်လည်း ဖူ၀မ်ရှန်းမှာ တိုးတိုးလေးရေရွတ်မိလိုက်သည်။

"ခင်များစကားတစ်ခွန်းမှ မယုံပါဘူးနော်"

အကြားအာရုံအလွန်စူးရှသော ပိုင်ရို့ယောင်"..."

ကလေးမျက်နှာနှင့်လူမှာ အပြုံးတစ်ပွင့်ဖြင့် သာမာန်ကာလျှံကာဆိုလာခဲ့သည်။

"အချိန်အဆင့်ဇယားက လူတစ်ယောက်ကိုသတ်တိုင်း နားချိန် ၁၀မိနစ်ပေးတယ်...သူတို့ဆီမှာ အနက်ရောင်မျှော်စင်ဂိမ်းတွေက ဆက်တိုက်ပဲ ...အို ဟုတ်သား အချိန်အဆင့်ဇယားပေါ်က နံပါတ်၁ ကစားသမား...ထန်ထန် မင်းရောသူ့နာမည်ကို သိလား..."

ထန်မော့သည် ပိုင်ရို့ယောင် အချိန်အဆင့်ဇယားကို ထည့်ပြောလာကတည်းက သတိနှင့် စိုက်ကြည့်နေခြင်းဖြစ်သည်။

ပိုင်ရို့ယောင်က သူနှင့် ဖူ၀မ်ရှန်းကို ပြုံးပြလာခဲ့သည်။

"သူကမူဟွေ့ရွှယ်တဲ့"

🌍

Prev Next