Chapter 154

💮Chapter 154

ဝမ်ချီ ကြားခဲ့ရသည့်အတင်းအဖျင်းများတွင် အဓိက အကြောင်းအရာမှာ မင်းသား(၄)နှင့် ကိုယ်လုပ်တော်ရုန်တို့ ဟွားအိမ်တော်နှင့် ပူးပေါင်းပြီး အမတ်အချို့ကို ရာထူးမှ ထုတ်ပယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ယခုအချိန်အထိ သူတို့ ပြသာနာရှာမလာခြင်းကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ရှစ်ယဲ့ဘက်မှ ချုပ်ကိုင်ထားခြင်း ဖြစ်ပေမည်။

ဝမ်ချီက ထိုကိစ္စများကို စိတ်မဝင်စားဘဲ ဝမ်မိသားစုနှင့် ဝမ်လျန်၏ လက်ရှိအခြေအနေကိုလည်း စိတ်မဝင်စားပေ။

သူက ထိုကောင်ငယ်လေး၏ အခြေအနေကိုသာ သိချင်နေသည်။

ဤကိစ္စ၏အစမှ အဆုံးအထိတိုင် မျက်နှာထုတ်မပြသေးသော ဟွားရင်းဆိုသော လူကိုလည်း သိချင်နေ၏။

နေ့ရက်များ ကုန်ဆုံးပြီးနောက် ဝမ်ချီ့ဝမ်းဗိုက်က တဖြည်းဖြည်း စူထွက်လာပြီး လေးလမပြည့်မီတွင်ပင် ကိုယ်ဝန်က ထင်ရှားလာလေသည်။

ကိုယ်ဝန်နှင့် လှုပ်ရှားရမလွယ်ကူသော်လည်း ကံကောင်းစွာဖြင့် အအန်သက်သာသွားပြီး ခြေလက်နာကျဉ်၍ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကိုသာ ခံစားရတော့သည်။

တစ်နေရာတည်းတွင် အချိန်အတန်ကြာ မလှုပ်မယှက် နေမိပါက သူ့ခါးများကိုက်လာပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင် နာကျင်လွန်း၍ ညအိပ်မပျော်ချေ။

‌ယောဖန်းနှင့် အစေခံများက ဝမ်ချီ့ခါးကို နှိပ်ပေးချင်သော်လည်း ဝမ်ချီကမူ ယောကျာ်းလေးနှင့် မိန်းကလေး နီးနီးကပ်ကပ် မနေသင့်ဟု ထင်သည်။ ကိုယ်ဝန်လွယ်ထားသော အမျိုးသားဖြစ်စေကာမူ ယောကျာ်းလေးနှင့် မိန်းကလေးကြား အကွာအဝေး စောင့်ထိန်းသင့်သည် ဖြစ်၍ သူက ‌ယောဖန်းနှင့် အစေခံများ၏ ကြင်နာမှုကို ငြင်းဆိုလိုက်သည်။

ထိုကဲ့သို့ ငြင်းဆိုမိခြင်း၏ အကျိုးရလဒ် အနေဖြင့် သူ့မှာ နာကျင်လွန်း၍ အိပ်မရပေ။

ဤရက်ပိုင်းများတွင် ရှစ်ယဲ့က အလွန်အလုပ်ရှုပ်နေသည်။ ဝမ်ချီ အိပ်မောကျခါနီးမှသာ ရောက်လာပြီး ဝမ်ချီ့ကို ဖက်၍ အိပ်လေ့ရှိသည်။ ဝမ်ချီ့ နိုးထလာသော အချိန်တွင် ခေါင်းအုံးက အေးစက်နေပြီဖြစ်သည်။

ထိုညတွင် ဝမ်ချီက အိပ်ရာတစ်ဖက်တွင် လှဲနေပြီး မျက်စိမှိတ်၍ အတွေးထဲနစ်မြုပ်နေသည်။

ရုတ်တရက် လက်တစ်ဖက်က သူ့ခါးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ညင်သာစွာ နှိပ်နယ်ပေးသည်။

ထိုနှိပ်နယ်ပေးသောလက်က အလွန်ကျွမ်းကျင်နေပြီး မကြာခဏ နှိပ်ဖူးသည့်ပုံ ပေါ်သည်။ အချိန်ကြာမြင့်စွာ အနှိပ်ခံရပြီးသည့်နောက် ဝမ်ချီက သူ့ခါးတစ်ဝိုက်က နာကျင်မှု သက်သာသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူက ညည်းတွားပြီး ရောက်လာသော ထိုလူကို မျက်စိဖွင့်၍ လှည့်ကြည့်ချင်သော်လည်း အနည်းငယ်မျှ မလှုပ်ရှားချင်ပေ။ ခေတ္တမျှတွေဝေပြီးနောက် သူ လက်လျှော့လိုက်ပြီး ခပ်တိုးတိုး ခေါ်လိုက်သည်။

“ရှစ်ယဲ့ ပြန်ရောက်လာပြီလား…”

ရှစ်ယဲ့က ဝမ်ချီ့ကို အနောက်မှနေ၍ ညင်သာစွာသိုင်းဖက်လိုက်သည်။ ဝမ်ချီ့ဝမ်းဗိုက်ပေါ်သို့ လက်မတင်ရဲသောကြောင့် ဝမ်ချီ့ပခုံးကိုသာ ဖက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဝမ်ချီ့ပါးကို ငုံ့နမ်းကာ ပြောသည်။

“အင်း… ကိုယ် ပြန်ရောက်ပြီ…”

ညောင်းညာကိုက်ခဲနေသောခါးကို အနှိပ်ပေးခံရပြီးနောက် ဝမ်ချီက သက်သောင့်သက်သာဖြစ်သွားပြီး အနည်းငယ် အိပ်ချင်လာသည်။ သူက မျက်လုံးမှိတ်ပြီး ပြောသည်။

“ဒီနေ့ ပြန်ရောက်လာတာ စောတယ်…”

ရှစ်ယဲ့က ဝမ်ချီ့ကိုယ်ပေါ်သို့ စောင်ခြုံပေးလိုက်ပြီး ရင်ခွင်ထဲထည့်၍ အိပ်စေသည်။ သူက ဝမ်ချီ့ခေါင်းအုံးဘေးတွင်ရှိသော စာအုပ်နှင့်တူသည့် ပစ္စည်းတစ်ခုကို ရုတ်တရက် စမ်းမိသွားသည်။

ဝမ်ချီက ဘာမှလုပ်စရာ မရှိသောကြောင့် အားတိုင်း မီးလင်းဖိုရှေ့ထိုင်ပြီး စာဖတ်လေ့ရှိသည်။ ရှစ်ယဲ့က ဝမ်ချီပျင်းရိနေမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ရှောင်ရွှမ်ကျီကို အမိန့်ပေး၍ ပုံပြင်စာအုပ်များကို ပို့ပေးစေသည်။

ဝမ်ချီက ထိုစာအုပ်ထဲမှ တစ်အုပ်ကို အိပ်ရာပေါ်သို့ ယူလာ၏။

အိပ်ခန်းတွင်းရှိ အလင်းရောင်က အပြင်ထက် မှောင်သောကြောင့် အချိန်ကြာကြာ စာအုပ်ဖတ်မည်ဆိုပါက မျက်လုံးအောင့်ပြီး သက်သောင့်သက်သာဖြစ်မည် မဟုတ်ပေ။ ၎င်းက အမြင်အာရုံကို ထိခိုက်စေနိုင်သည်။

ရှစ်ယဲ့က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ဝမ်ချီ့ခေါင်းအုံးဘေးက စာအုပ်ထံသို့ လက်လှမ်းလိုက်သည်။

သူက တစ်ချက်ကြည့်ပြီး အိပ်ရာဘေး ပြန်ထားရန် စိတ်ကူးထားသော်လည်း သူ့လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသော စာအုပ်မှာ ပုံပြင်စာအုပ် ဟုတ်မနေပေ။ သေချာကြည့်လိုက်သော အချိန်တွင် ၎င်းက စာအုပ်ပါး တစ်အုပ် ဖြစ်ပြီး မီးခိုးရောင်အဖုံးထူဖြင့် ဖုံးထားကာ စာအုပ်ခေါင်းစဉ်လည်း မပါပေ။

ရှစ်ယဲ့က ကြောင်အသွားသည်။ သူ့အိပ်ခန်းထဲတွင် ဤကဲ့သို့ စာအုပ်မျိုးကို ယခင်က မတွေ့ဖူးပေ။ ရှောင်ရွှမ်ကျီ စုပြီး လာပို့ပေးထားသော စာအုပ်လား၊ ဝမ်ချီ တခြားနေရာက ယူလာသော စာအုပ်လားကို သူ သေချာ မသိပေ။

ဝမ်ချီ့ကို ကြည့်လိုက်သော အချိန်တွင် ဝမ်ချီက သူ့လက်မောင်းထဲတွင် အိပ်ပျော်နေလေသည်။

ရက်ပေါင်းများစွာ ကောင်းကောင်းအိပ်မပျော်ထားခြင်းကြောင့် ဖြစ်မည်။ သူ့မျက်ကွင်းအောက်တွင် အနည်းငယ် ညိုမည်းနေသည်။ တစ်ချက်ကြည့်ရုံနှင့် မမြင်ရသော်လည်း သေချာအနီးကပ်ကြည့်ပါက ထိုမျက်ကွင်းညိုနေသည်ကို သိနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ဝမ်ချီက နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေပုံမရဘဲ အိပ်မက်ဆိုး မက်နေသကဲ့သို့ သူ့ မျက်ခုံးများ တင်းကြုတ်နေကာ မျက်တောင်များ တုန်ယင်နေသည်။

ရှစ်ယဲ့က သူ့ကို ပို၍တင်းကြပ်စွာ ဖက်လိုက်သည်။

ဝမ်ချီ့က သူ့ခွန်အားကို ခံစားမိသွားပုံရပြီး သူ့ရင်ခွင်ထဲ တိုးဝှေ့လာကာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်အိပ်ပျော်သွားသည်။

ရှစ်ယဲ့က ဝမ်ချီ အိပ်ပျော်သွားသည်ကို စောင့်လိုက်ပြီး လက်တစ်ဖက်ဖြင့် စာအုပ်ကိုဖွင့်ကာ ကျရာစာမျက်နှာတစ်ခုကို လှန်လိုက်သည်။

အိပ်ခန်းထဲ ဖယောင်းတိုင်မီးအလင်းရောင် အနည်းငယ်သာ ရှိ၏။

ရှစ်ယဲ့၏ မျက်လုံးများက စာအုပ်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး စာလုံးများကို တစ်လုံးချင်းတစ်လုံး ဖြည်းဖြည်း ဖတ်လိုက်သည်။ ဖတ်ရင်းနှင့် သူ့မျက်ခုံးများ ပို၍ ကြုတ်လာသည်။

ဆယ်မျက်နှာနီးပါး သေသေချာချာ ဖတ်ပြီးနောက် သူက စာအုပ်ကိုပိတ်၍ အိပ်ရာဘေး ပြန်ထားလိုက်သည်။

ရှစ်ယဲ့က ဝမ်ချီကိုဖက်လိုက်ပြီး ဝမ်ချီ့ဘေးတိုက်မျက်နှာကို လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် ငေးကြည့်နေသည်။

ဤရက်များတွင် ဝမ်ချီ့၏ စိတ်ခံစားချက်များ မကောင်းသည်ကို သူသတိထားမိသည်။ ဝမ်ချီက အိပ်မက်ဆိုးများမက်ကာ အိပ်မပျော်ဖြစ်နေပြီး အမြဲ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည်။ အိမ်ထဲတွင်သာ အချိန်ကြာမြင့်စွာ နေနေရသော ဝမ်ချီကို ရှစ်ယဲ့က အချိန်ရတိုင်းလာ၍ အဖော်လုပ်ပေးလေ့ ရှိသည်။ 

ရှစ်ယဲ့က စာအုပ်ကို ဖတ်ပြီးမှသာ ဝမ်ချီ့က ကိုယ်ဝန်ကို စိတ်ပူနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း နားလည်သွားတော့သည်။

ထိုစာအုပ်ထဲတွင် အမျိုးသားကိုယ်ဝန်ဆောင်ခြင်းနှင့် မွေးဖွားခြင်း လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခုလုံးကို ပုံများ၊ စာများနှင့်တကွ ပြည့်ပြည့်စုံစုံ ဖော်ပြထားသည်။ ၎င်းစာအုပ်ထဲတွင် အထူးသဖြင့် ကလေးမွေးဖွားသည့် စာမျက်နှာတွင် ဝမ်ချီက မှတ်စုများ ရေးဆွဲထားသည်။ စာရွက်ထောင့်က တွန့်ကြေနေသောကြောင့် ဝမ်ချီက ထိုစာမျက်နှာကို မကြာခဏ လှန်ကြည့်ပုံရသည်။

ရှစ်ယဲ့က ပထမဆုံးအကြိမ် ဖခင်ဖြစ်ခြင်းဖြစ်၍ ကိုယ်ဝန်ဆောင်ခြင်းနှင့် မွေးဖွားခြင်းအကြောင်း တစ်ခုမှ မသိပေ။ တစ်နေ့တွင် ဖခင်တစ်ယောက် ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟုလည်း မတွေးထားခဲ့ပေ။

အခြားကိစ္စများနှင့် ပတ်သက်ပြီး သူ ဝမ်ချီကို ကာကွယ်ပေးနိုင်သော်လည်း ထိုကိစ္စတွင်မူ သူ ဘာလုပ်ရမည်မသိပေ။ ထိုခံစားချက်ကြီးက သူ့ကို အသက်ရှူကျပ်စေသည်။

သူက ခေါင်းငုံ့လိုက်ပြီး ဝမ်ချီ့လည်ပင်းနားမျက်နှာအပ်ကာ သက်ပြင်းတိုးတိုး ချလိုက်သည်။

ဝမ်ချီ အိပ်ပျော်နေပြီဟု သူ ထင်ထားသော်လည်း ဝမ်ချီက ပခုံးများကို တွန့်လာသည်။

ရှစ်ယဲ့က ဝမ်ချီ့၏ နားသန်သီးကို နမ်းလိုက်ပြီး မေးသည်။

“ကိုယ့်ကြောင့် နိုးသွားတာလား…”

ဝမ်ချီက ခေါင်းလှည့်ကြည့်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ရှစ်ယဲ့ရင်ခွင်ထဲ အဖက်ခံထားရသောကြောင့် လှည့်မရ၍ ရှစ်ယဲ့ကို မျက်ဝန်းထောင့်ကသာ လှမ်းကြည့်နိုင်သည်။ သူ့အသံက အက်ကွဲကွဲဖြစ်နေပြီး ကောင်းကောင်းနိုးသေးပုံ မရချေ။

“ မအိပ်သေးဘူးလား…”

ရှစ်ယဲ့က ပြောသည်။

“အင်း… အိပ်တော့လေ…”

ဝမ်ချီက အလွန်အိပ်ချင်နေပြီး မျက်လုံးများပင် မဖွင့်နိုင်ပေ။ သူက လက်လှမ်းပြီး ရှစ်ယဲ့မျက်နှာကို ထိလိုက်သည်။ 

ရှစ်ယဲ့က မလှုပ်ဘဲ ဝမ်ချီ၏လက်ကို သူ့မျက်နှာပေါ် ရွေ့လျားခွင့်ပေးလိုက်သည်။

ရှစ်ယဲ့၏ခေါင်းကို ထိမှသာ ဝမ်ချီ့လက်က ရွေ့လျားမှုရပ်သွားပြီး ကလေးလေးကို ချော့မြူသကဲ့သို့ ခေါင်းကို ပုတ်ပေးသည်။

“လိမ္မာတဲ့ကောင်လေး အိပ်တော့လေ…”

ရှစ်ယဲ့က မထိန်းနိုင်ဘဲ ရယ်လိုက်မိသည်။ သူက ဝမ်ချီ့လက်ကို ပါးစပ်ရှေ့သို့ ဆွဲယူလိုက်ပြီး ကိုက်လိုက်သည်။ သူက ညင်သာစွာသာ ကိုက်လိုက်သော်လည်း ဝမ်ချီ၏ စူးစူးရှရှအော်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။

သူက ဝမ်ချီ ဟန်ဆောင်နေသည်ကို သိသော်လည်း ဝမ်ချီ့လက်ကို လျင်မြန်စွာပြန်ထုတ်လိုက်ပြီး ကိုက်လိုက်သည့် နေရာကို ပွတ်၍ ပြောသည်။

“ကိုက်လိုက်တာ နာသွားလား…”

ဝမ်ချီက ငါးနှင့် ဆော့ကစားနေသော ကြောင်လေးကဲ့သို့ ပျော်ရွှင်စွာ ရယ်မောပြီး ပြောသည်။

“မနာပါဘူး…”

ရှစ်ယဲ့က စိတ်ဆိုးဟန်ဆောင်လိုက်ပြီး လက်ကို ပြန်ဆွဲကာ ထပ်ကိုက်လိုက်သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ဝမ်ချီက ကြီးကြီးမားမား မတုံ့ပြန်ပေ။ ရှစ်ယဲ့ကိုက်သည်က လုံးဝ မနာ၍ နေမည်။ ဝမ်ချီက အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစား၍ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ပြီး ပြောသည်။ 

“ ဘာလို့ မအိပ်ပျော်တာလဲ… စိတ်ထဲ တစ်ခုခု ခံစားနေရလို့လား…”

ရှစ်ယဲ့က ပြောသည်။

“အင်း…”

ဝမ်ချီက အနည်းငယ်တွေးလိုက်ပြီး ရှစ်ယဲ့၏ လက်ကို သူ့ပခုံးပေါ်မှတစ်ဆင့် ယူလိုက်ပြီး ဝမ်းဗိုက်နှင့် ထိပေးလိုက်သည်။

သူ့ဝမ်းဗိုက်က စူထွက်နေပြီး ကိုင်ကြည့်ပါက သိသာနေသည်။

ရှစ်ယဲ့က ကျိုးကြေလွယ်သောပစ္စည်းတစ်ခုကို ထိလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ ဝမ်ချီ့ဗိုက်ကို အားနှင့် ကိုင်မိမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် သူ့လှုပ်ရှားမှုများက သတိတကြီး ဖြစ်နေသည်။ သူက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် လက်ငါးချောင်းကိုဖြန့်လိုက်ပြီး ဝမ်ချီ့ဝမ်းဗိုက်ကို ညင်သာစွာ ထိတွေ့လိုက်သည်။

ဝမ်ချီက ရှစ်ယဲ့လက်ပေါ်သို့ သူ့လက်ကို တင်လိုက်သည်။ 

ထိုကဲ့သို့ သူက ခဏတာ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်စွာ အုပ်မိုးထားစဉ်တွင် ရှစ်ယဲ့က ထူးဆန်းသော လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုကို သူ့လက်မှတစ်ဆင့် ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။ 

ထိုခံစားချက်က အလွန်ထူးဆန်း၏။ မူလက သူက ဝမ်ချီလှုပ်ရှားနေခြင်းဟု ထင်ထားသော်လည်း ဝမ်ချီက သူ့ရင်ခွင်ထဲတွင် ငြိမ်သက်စွာ လှဲနေသည်ကို သတိထားမိသွားသည်။

ဝမ်ချီ လှုပ်ရှားနေတာ မဟုတ်ဘူး… ဒါဆိုရင်…

အထဲက ကလေးလေး လှုပ်နေတာပေါ့…

ထိုအတွေးက ရှစ်ယဲ့၏စိတ်ထဲ အလင်းတန်းတစ်ခုကဲ့သို့ လျှပ်တစ်ပြက် ရောက်ရှိလာသည်။ အချိန်အတန်ကြာ ကြောင်အနေပြီးနောက် အံ့အားသင့် ပျော်ရွှင်မှုများက ဒီရေလှိုင်းသဖွယ် ရစ်ပတ်သွားသည်။

သူက ထိုနေ့ရက်ကို အချိန်ကြာမြင့်စွာ မျှော်လင့်တကြီး စောင့်ဆိုင်းခဲ့ရပြီး ကလေးလေး၏ လှုပ်ရှားမှုကို ယခုမှ ပထမဆုံးအကြိမ် ခံစားရခြင်းဖြစ်သည်။ သူ့နှလုံးသားထဲတွင် ကြည်နူးမှုများနှင့် ပြည့်လျှံနေသည်။

သူ အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားနေသောကြောင့် လက်များပါတုန်လာသည်။

သူ စိတ်တည်ငြိမ်သွားသော အချိန်တွင် ဗိုက်ထဲက လှုပ်ရှားမှုက ငြိမ်သွားပြီး မည်သည့်မျှ ထပ်မခံစားရတော့ပေ။

သို့သော်လည်း ထိုအချိန်ခဏလေးက ရှစ်ယဲ့ တစ်ဘဝလုံး အမှတ်ရနေစေရန် လုံလောက်ပေ၏။

ဝမ်ချီက ရှစ်ယဲ့၏ တုန်ယင်နေသောလက်ကိုဖိလိုက်ပြီး သူ့ဘက်ကိုလှည့်လာကာ ပြုံးပြသည်။

" ခံစားလို့ရလား..."

ရှစ်ယဲ့က ဝမ်ချီ့လက်ကို ပြန်ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။

" ဘယ်ချိန်တည်းက ဒီလိုစလှုပ်နေတာလဲ..."

" တော်တော်လေးကြာပြီ... ကျွန်ဝောာ် စောစောတော့ ပြောပြချင်ပေမယ့် သတိမေ့သွားတာနဲ့ ပြောမယ်ဆိုပြီးမှ မပြောဖြစ်တော့တာ..."

ဝမ်ချီက ထိုသို့ပြောသော်လည်း ရှစ်ယဲ့က ဤရက်ပိုင်းအတွင်း အလုပ်များနေခဲ့ပြီး ဝမ်ချီ အိပ်ပျော်သည့် ညအချိန်များတွင်မှ ပြန်ရောက်လာခဲ့သောကြောင့် ဝမ်ချီ သူ့ကို မပြောပြနိုင်ကြောင်းကို သဘောပေါက်လေသည်။

သူက ဝမ်ချီ့ကို တင်းကြပ်စွာပွေ့ဖက်ပြီး သူ့ဆံနွယ်လေးကို နမ်းလိုက်သည်။

" ကိုယ် တောင်းပန်ပါတယ်..."

ဝမ်ချီက ကလေးလေးလှုပ်ရှားနေသောကြောင့် ပျော်ရွှင်ဝမ်းမြောက်မှုထဲတွင် နစ်မြုပ်နေဆဲဖြစ်၍ ရှစ်ယဲ့ ထိုသို့ပြောလာချိန်တွင် ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားသည်။

" ရုတ်တရက်ကြီး ဘာလို့တောင်းပန်နေတာလဲ..."

" ကလေးတစ်ယောက်ကိုမွေးဖို့ အချိန်ဘယ်လောက်ကြာမယ်ဆိုတာ ကိုယ်မသိဘူး... ကိုယ်အရင်က ပြောခဲ့မိတာတွေက မင်း ဒီလောက် ဒုက္ခခံရမယ်မှန်းမသိလို့ပါ..."

ဝမ်ချီက အချိန်အတန်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်သွားပြီးမှ သူ့ဘက်ကို ရုတ်ချည်းလှည့်လာသည်။

ရှစ်ယဲ့က သူ့လှုပ်ရှားမှုကြောင့် စိုးထိတ်သွားပြီး သူ့ကိုကာကွယ်ပေးရန် လက်အမြန်လှမ်းလိုက်သည်။ 

ဝမ်ချီက သူ့လက်နှစ်ဖက်လုံးကို ရှစ်ယဲ့၏လည်ပင်းတွင် ချိတ်တွယ်လိုက်ပြီး နှဖူးကို ရှစ်ယဲ့၏ မေးစေ့ဖြင့်ထိကာ ခပ်အုပ်အုပ်အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

" ဒါ ခင်ဗျားတစ်ယောက်တည်းရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်မဟုတ်ပါဘူး... ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်ကလည်း ကလေးလေးတစ်ယောက် လိုချင်ခဲ့တာပါ..."

ဝမ်ချီစကားပြောနေစဉ် လေပူများက ရှစ်ယဲ့၏လည်ပင်းကို လာရောက်ထိတွေ့နေသည်။ ရှစ်ယဲ့က အနည်းငယ်ယားကျိကျိဖြစ်သွား၍ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ သူ့စိတ်ထဲတွင် ပူနွေးသောရေစီးကြောင်းလေးတစ်ခု ဖြတ်သန်းစီးဆင်းသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသောကြောင့် နှုတ်ခမ်းကိုတွန့်ကွေးပြီး ပြုံးလိုက်မိသည်။

ရှစ်ယဲ့က ဝမ်ချီ့အပြောကို "အင်း" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

ဝမ်ချီက ထပ်ပြောလိုက်သည်။

" နောက်ဆို ဒါမျိုးတွေ မပြောပါနဲ့တော့... ကျွန်တော် မကြားချင်ဘူး..."

" ဟုတ်ပါပြီ… ကိုယ် နောက်ဆိုရင် မပြောတော့ပါဘူး… "

ရှစ်ယဲ့က ဝမ်ချီ့ဆံစလေးကို မေးစေ့ဖြင့်ပွတ်လိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ယောက်က ထိုအနေအထားဖြင့် ခဏတာပွေ့ဖက်နေကြပြီးနောက် ဝမ်ချီ့ထံမှ အသက်ရှုသံမှန်မှန် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ရှစ်ယဲ့ ခေါင်းငုံ့ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ဝမ်ချီ အိပ်မောကျသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူက ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်မောကျနေပြီး ပါးစပ်အနည်းငယ်ဟကာ နှုတ်ခမ်းများကို တင်းတင်းစေ့ထားသည်။

ရှစ်ယဲ့က ရယ်မောကာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ခေါင်းငုံ့၍ ဝမ်ချီ့နှုတ်ခမ်းလေးကို နမ်းလိုက်သည်။ ဖျတ်ခနဲနမ်းပြီး နောက်ပြန်ဆုတ်လိုက်သော်လည်း သူ့စိတ်ထဲတွင် ထိုအနမ်းဖြင့် မတင်းတိမ်ဟု ခံစားလိုက်မိသည်။

သူက အသားချင်းထိတွေ့ရသည်ကို နှစ်သက်သောလူ မဟုတ်သော်လည်း ထူးဆန်းသည်မှာ ဝမ်ချီ့ကို တွေ့မြင်ချိန်တိုင်း သူနားတွင်သာထားပြီး မခွဲမခွာနေစေချင်လိုသည်။

-----

ဝမ်ချီက မျက်လုံးမဖွင့်မီတွင် အလိုလိုသိစိတ်ဖြင့် လက်ဆန့်ပြီး အိပ်ရာတစ်ဖက်ကို စမ်းလိုက်သည်။

ကံအားမလျော်စွာဖြင့် စောင်နှင့် ခေါင်းအုံးမှလွဲပြီး အခြားသောအရာများကို မစမ်းမိလိုက်ပေ။

ရှစ်ယဲ့က သူ အိပ်ရာမနိုးမီ ထွက်သွားကြောင်း သိလိုက်ရသည့်အခါ သူ ခဏရပ်တန့်သွားသည်။ သူ အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားမိသော်လည်း ထိုသို့ဖြစ်နေရခြင်းမျိုးနှင့် အသားကျနေပြီဖြစ်သည်။ သူ ခဏအနားယူနေလိုက်ပြီးမှ  မျက်လုံးဖွင့်ကာ ခေါ်လိုက်သည်။

" ယောဖန်း..."

အခန်းအပြင်ဘက်တွင် စောင့်နေသောယောဖန်းက သူ့အသံကိုကြားသည်နှင့် ကတိုက်ကရိုက်ပြေးဝင်လာသည်။ 

" သခင်လေး အိပ်ရာနိုးပြီလား..."

ဝမ်ချီ အိပ်ရာပေါ်တွင် ထထိုင်နိုင်အောင် ယောဖန်းက ထူပေးသည်။ သူက အိပ်မှုန်စုံမွှားဖြစ်နေသော မျက်လုံးများကိုပွတ်ပြီး ခြောက်ကပ်အက်ရှသောအသံဖြင့် ပြောလာသည်။

" ငါ့ကို ရေတစ်ခွက်လောက် ခပ်ပေးပါလား..."

ယောဖန်းက ရေနွေးတစ်ခွက် အမြန်ခပ်ပေးပြီး လက်နှစ်ဖက်ဖြင့်ကိုင်ကာ ဝမ်ချီ့ကို ပေးလိုက်သည်။ 

ဝမ်ချီက ‌ခေါင်းမော့ကာ ရေတစ်ခွက်လုံးကို တစ်ကျိုက်တည်း သောက်ပစ်လိုက်သည့်အခါမှ သူ့လည်ချောင်းက နေထိုင်ကောင်းသွားသည်။

" ရှစ်ယဲ့ ဘယ်မှာလဲ... သူ ဘယ်အချိန်တည်းက ထွက်သွားတာလဲ..."

ဝမ်ချီက ယောဖန်းထံသို့ ရေခွက်ကို ပြန်ကမ်းပေးကာ မေးလိုက်သည်။

ရှစ်ယဲ့က မနက်စောစော ထွက်သွားကြောင်း ကြားလိုက်ရချိန်တွင် သူ ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ဘာမှဆက်မပြောတော့ပေ။ 

မမျှော်လင့်ထားသည်မှာ မနက်စာစားပြီးချိန်တွင် မိန်းမစိုးကျိုးက ရုတ်တရက်ရောက်လာပြီး အိမ်ရှေ့စံက ဝမ်ချီကို နန်းတွင်းသို့ ခေါ်ဆောင်လာရန်် အမိန့်ပေးကြောင်း လာပြောသော်လည်း နန်းတွင်းတွင် ဘာလုပ်ရမည်ဆိုသည့်အကြောင်းကိုမူ ထည့်မပြောသွားပေ။

ဝမ်ချီက အနည်းငယ် မှင်သက်အံ့ဩသွားသော်လည်း  ပို၍ သားသားနားနားဖြစ်သော အဝတ်အချို့ သူ့ကိုကူလဲပေးရန် ယောဖန်းနှင့် အစေခံအချို့ကို ပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် ယောဖန်း၏ အဖော်ပြုပေးမှုနှင့်အတူ ရထားလုံးပေါ်တက်ပြီး နန်းတွင်းကို ထွက်သွားတော့သည်။

ရထားလုံးက ဖြည်းဖြည်းသာ သွားလာနေ၍ သွားလာရသည်မှာ ခလုတ်ကန်သင်းမရှိသော်လည်း ခရီးရှည်ဖြစ်သောကြောင့် လမ်းတွင် အချိန်အတော်အတန် ကုန်လွန်သွားသည်။

သူတို့ ‌နန်းတော်ဂိတ်တံခါးဝရောက်ချိန်၌ မွန်းတည့်ချိန်သို့ ရောက်လုနီးပြီဖြစ်သည်။

ရထားလုံးက ဂိတ်ဝတွင်သာ မရပ်သွားဘဲ နန်းတွင်းထဲသို့ တည့်တည့်ဝင်သွားသည်။ နန်းတွင်းကိုစောင့်ကြပ်သော စစ်သည်များက မိန်းမစိုးကျိုးကိုမြင်သည်နင့် ချက်ချင်း လမ်းရှင်းပေးကြသည်။

နာရီဝက်နီးပါး ကြာပြီးသည့်နောက်တွင် ရထားလုံးမောင်းသမား၏ အော်သံနှင့်အတူ ရထားလုံးက တဖြည်းဖြည်း အရှိန်လျော့သွားသည်။

မကြာမီအချိန်တွင် ရထားလုံးက လုံးဝရပ်သွားပေသည်။

ဝမ်ချီက ရထားလုံးထဲတွင် ခဏစောင့်နေစဉ် အပြင်ဘက်မှ မိန်းမစိုးကျိုး၏ အသံနှင့်အတူ ခြေသံအချို့ကို ကြားလိုက်ရသည်။

" ဝမ်သခင်လေး ကျွန်တော်တို့ရောက်ပါပြီ... ဒီအစေခံက သခင်လေး ဆင်းရလွယ်အောင် ကူညီပေးပါ့မယ်..."

ပြောပြီးသည်နှင့် မိန်းမစိုးကျိုးက ရထားလုံးထဲ ဝင်လာသည်။ 

ဝမ်ချီက ကိုယ်ဝန်ဆောင်ထားရသည်ဖြစ်၍ လှုပ်ရှားရခက်ခဲနေသောကြောင့် မိန်းမစိုးကျိုးနှင့် ယောဖန်းက သူ့ကို တစ်ဖက်တစ်ချက်စီမှ ကူတွဲပေးထားရသည်။

ရထားလုံးပေါ်မှ ဆင်းပြီးသောအခါ ဥယျာဉ်တစ်ခု၏ ဝင်ပေါက်ကိုရောက်နေကြောင်း ဝမ်ချီ သတိထားမိလိုက်သည်။ မိန်းမစိုးအချို့နှင့် နန်းတွင်းသူအချို့ကလည်း ဝင်ပေါက်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေပြီး သူနှင့်အတူတူ ဝင်လာကြသည်။

လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်စာအချိန်ခန့် လမ်းလျှောက်ပြီးသောအခါ ရေကန်တစ်ခုနားသို့ ရောက်လာ၏။ ကန်ထဲမှရေက အလွန်ကြည်လင်လှပြီး မြူးထူးနေသောငါးလေးများက ရေထဲတွင် ကူးခတ်နေကြသည်။ ‌အနည်းငယ်မော့ကြည့်လိုက်လျှင် မနီးမဝေးတွင်ရှိသော တံတားငယ်တစ်ခုကိုမြင်ရပြီး မြက်ခင်းပြင်ကို တိုက်ခတ်နေသော လေပြည်လေညင်းများကြောင့် ရင်သပ်ရှု့မောဖွယ်ကောင်းသည့် ရှုခင်းတစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်လာစေသည်။

ယခုအခါတွင် နွေဦးရောက်လာပြီဖြစ်၍ မြက်ပင်များကလည်း စိမ်းလန်းစိုပြည်နေသည်။

ရေကန်၏တစ်ဖက်တွင်မူ စင်္ကြန်ရှည်ကြီးတစ်ခုနှင့် ဆက်နေသည့် နားနေဆောင်တစ်ခုရှိပြီး ထိုအဆောင်ထဲတွင် လူအတော်များများကို တွေ့နေရသည်။

ဝမ်ချီ အနီးကပ်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူနှင့် မရင်းနှီးသည့် မျက်နှာများဖြစ်သည့် အသက်နှစ်ဆယ်ဝန်းကျင်အရွယ် အမျိုးသား၊ အမျိုးသမီးများကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သို့သော် ထိုလူများက သူ့ကို သိနေပုံရပြီး သူ ချဉ်းကပ်လာသည်ကိုမြင်သည်နှင့် အားလုံးက တောက်ပစွာပြုံးလိုက်ကြသည်။ သူတို့က ခုံပေါ်မှ အမြန်ထရပ်ပြီး ဝမ်ချီ့ကို မျက်နှာချင်းဆိုင်လိုက်သည်။

" ဝမ်သခင်လေး ရောက်လာပြီလား..."

" ခရီးရှည်ကြီး လာခဲ့ရတာ ပင်ပန်းနေရောပေါ့… ‌ဒီမှာလာထိုင်ပြီး အနားယူပါ‌ဦး..."

" ဒါက ကျန်းသခင်လေးယူလာတဲ့ အရည်အသွေးမြင့် ပင်လုံးကြိုင်လက်ဖက်ရည်ပါ... အခုမှ ကျိုထား‌တာဆိုတော့ မြည်းကြည့်ပါဦးလား ဝမ်သခင်လေး..."

ထိုလူများက အလွန့်အလွန် စိတ်အားထက်သန်နေ၍ ဝမ်ချီ စကားတစ်ခွန်းမှ ဝင်ပြောမရပေ။

စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသောဝမ်ချီကို ထိုလူများက ခုံတွင် ထိုင်စေလိုက်ပြီး သူ ဘာမှ မတုံ့ပြန်နိုင်မီတွင် သူတို့က သူ့လက်ထဲ လက်ဖက်ရည်ပူပူတစ်ခွက် လာထိုးထည့်ပေးသွားကြသည်။ 

သူက အနည်းငယ်ပင်ပန်းနေသည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်သော်လည်း ထိုလူများက အားပါးတရ စကားပြောနေကြဆဲဖြစ်သည်။ သူ ခဏတာ မှင်သက်နေမိပြီးနောက် သူ့လက်ဖက်ရည်ခွက်ကိုကိုင်ကာ တိတ်တိဆိတ်သောက်လိုက်သည်။

ထိုလူများ စကားပြောပြီးသောအခါ သူ့ဘေးနားမှ မိန်းမစိုးကျိုးက စကားပြောရန် အခွင့်အရေးရသွားသည်။ ထိုလူများ စကားမပြောမီတွင် မိန်းမစိုးကျိုးက ချောင်းနှစ်ချက်ဟန့်ပြီး ရှေ့တိုးလာကာ ပြောလိုက်သည်။

" ဝမ်သခင်လေး..."

လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်ထားသောဝမ်ချီက မိန်းမစိုးကျိုးကို ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်သည်။

💮💮💮