MM Story Teller

Chapter 190

Viewers 32k

Chapters 379

🌍Chapter 190

"ငါ့နာမည်ကို ဘယ်လိုသိတာလဲ"

ချီဟန်နှင့် အမျိုးသမီးဆရာ၀န်မှာ ထန်မော့ကိုလှည့်ကြည့်လာကြသည်။

ချီဟန်၏မျက်နှာပေါ်တွင် အရိပ်အယောင်တချို့ဖြတ်ပြေးသွားပြီးနောက် သူကခေါင်းကိုပြန်လှည့်လျက်

"နင်သူ့သောက်နာမည်ကို ပြောလိုက်တာလား"

အမျိုးသမီးဆရာ၀န်မှာ မကျေမနပ်နှင့်

"အခြေအနေကရှုပ်ထွေးနေလို့ ငါသတိမထားလိုက်မိတာ"

"သောက်ပဲ"

ဖူ၀မ်သော်၏ ကြိုးမှာ ချီဟန်၏လက်မောင်းတွင်ချည်ထားပြီး သူတို့၂ဦးက ထိုကြိုးကိုဖြည်ရန် ကြိုးစားနေခဲ့သည်။ ချီဟန်မှာ အမျိုးသမီးဆရာ၀န်ကိုငေါက်လိုက်ပြီးနောက် လေထုမှ အနည်းငယ်ပေါ့ပါးသွားသယောင်ပင်။ ချီဟန်ကဆိုလာခဲ့သည်။

"ငါတို့ပြန်သွားပြီးရင် လျန်ယွီကျန်းက မင်းကိုသေချာပေါက်လာသတ်မှာ..."

ထို့နောက် ရုတ်ချည်းဆိုသလို အမျိုးသမီးဆရာ၀န်နှင့် အတူ ထန်မော့ကို တိုက်ခိုက်ရန်ပြေး၀င်လာခဲ့လေသည်။

သို့သော် ထန်မော့က ဘယ်တုန်းကမှ သတိလက်လွတ်မနေခဲ့ချေ။

သူသည် ချီဟန်၏ သတ္တုချောင်းရှည်ထံမှ အဝေးသို့ အမြန်ရှောင်လိုက်ပြီး ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ရန်ပြင်လိုက်စဥ်မှာပင် သူ၏ခေါင်းမှ နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။ ထန်မော့ မပီမသညီးညူလိုက်မိသည်။

မနီးမဝေးတွင်တော့ အမျိုးသမီးဆရာ၀န်က ခေါင်းမှ သွေးများစီးကျလျက် သူ့အား ရယ်ပြနေခဲ့သည်။ ထန်မော့၏ခေါင်းတွင် ဒဏ်ရာဒဏ်ချက်တစ်ခုမျှမရှိသော်လည်း ခေါင်းမှလှီးဖြတ်ခံရသော နာကျင်မှုမှာ နှလုံးအား အပ်ကလေးများနှင့်ထိုးနေသည့်နှယ် ခံရခက်လှသည်။

ဖူ၀မ်သော်ချက်ချင်းဆိုသလို အမျိုးသမီးဆရာ၀န်နောက်ကို ပြေးလိုက်တော့သည်။ ဆရာ၀န်မမှာလည်း သူ့ကိုယ်သူ ဆက်တိုက် ထိခိုက်အောင် လုပ်ရင်း ထွက်ပြေးနေခဲ့လေသည်။ သူမ၏ပြန်လည်ကုသမှုနှုန်းမှာကောင်းမွန်လွန်း၍ မည်သည့်နေရာမှ ဒဏ်ရာပင်ဖြစ်စေ ၅စက္ကန့်မျှနှင့် ပြန်ကောင်းနိုင်သည်ပင်။

ချီဟန်က ထန်မော့ထံ ဆက်တိုက်ဆိုသလို ဦးတည်တိုက်ခိုက်နေခဲ့လေသည်။ ထန်မော့မှာ ပြန်တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်လိုက်တိုင်း ရုတ်တရက်ရောက်လာသော နာကျင်မှုများက သူ့အားနှောင့်နှေးစေပြီး ခုခံရုံသာတတ်နိုင်ခဲ့သည်။

ဖူ၀မ်သော်သည် သူ၏ညာလက်ကို သတ္တုဒုချွန်အဖြစ်ပြောင်းလ်ုက်ပြီး နံရံကိုထိုးစိုက်လိုက်သည်။ အမျိုးသမီးဆရာ၀န်မှာ နောက်ဆုံးတော့ ချောင်ပိတ်မိလာချေပြီ။

အခြေအနေမဟန်တော့သည်ကို ခံစားမိသည်နှင့် သူမ၏မျက်လုံးများမှ အဖြူရောင်တစ်ချက်လက်သွားကာ သူမ၏ပုခုံးကို ဓါးဖြင့် ထပ်မံထိုးစိုက်လိုက်သည်။ ဖူ၀မ်သော်၏ လှုပ်ရှားမှုတို့အနည်းငယ်နှေးကျသွားသော်လည်း ဒုချွန်က ထိုအမျိုးသမီးဆရာ၀န်၏ ၀မ်းဗိုက်ကို ထိုးလိုက်မိဆဲပင်။ သူမမှာ သွေးများအန်ကျလာခဲ့သည်။

အမျိုးသမီးဆရာ၀န်မှာ သူမခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ ဆယ်ခုထက်မနည်းသော ဒဏ်ရာများကို ပြုလုပ်လိုက်ပြီး အဆုံးတွင် သူမ၏ညာလက်ကိုပါ ဖြတ်ချလိုက်လေသည်။ သို့တိုင်အောင်ဖူ၀မ်သော်က အနည်းငယ်မျှပင် တွန့်မသွားခဲ့ချေ။

အမျိုးသမီးဆရာ၀န်မှာ ထိတ်လန့်စွာဖြင့် အော်လိုက်ုည်။

"ရှင်ကလူရော ဟုတ်ရဲလား"

ဖူ၀မ်သော်၏ အဖြေမှာ သူမ၏ရင်ဘတ်အား ဒုချွန်ဖြင့် ဆောင့်ထိုးလိုက်ခြင်းပင်။ အမျိုးသမီးဆရာ၀န်မှာ ဘေးကိုရွေ့လျက် ၄င်းကိုရှောင်လိုက်သော်လည်း ထိုစဥ်မှာပင် သူမ၏ဘယ်ဘက်မှ အနက်ရောင်ဓါးမြှောင်တစ်ချောင်းပေါ်လာခဲ့လေသည်။ ထိုထက်မြသော အနက်ရောင်ဓါးမြှောင်မှာ လျှပ်စီးတစ်ခုနှယ် အမျိုးသမီးဆရာ၀န်၏ ရင်ဘတ်ကို စိုက်၀င်သွားခဲ့လေသည်။

သူ၏ရှေ့မှ လူအားကြည့်ရင်း အမျိုးသမီးဆရာ၀န်၏ မျက်လုံးများမှာ ပြူးကျယ်နေခဲ့လေသည်။ သူမ၏ပါးစပ်မှသွေးများအန်ကျလာသော်လည်း ဖူ၀မ်သော်ကတော့ နှလုံးကို ထိုးဖောက်ခံရသော နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသူပင်။ ထိုပြင်းပြသောနာကျင်မှုမှာ သူ့အားအသံတစ်သံမှမထွက်ပဲ နှုတ်ခမ်းကို လျှာနှင့်အသာသပ်မိသွားစေသည်။ ရှုပ်ထွေးသော ခံစားချက်အမျိုးမျိုးက အမျိုးသမီးဆရာ၀န်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။ ထို့နောက်သူမသည် ခုန်ထလိုက်ပြီး တစ်ဖက်ခြမ်းမှ တံခါးကိုဆောင့်ကန်၍ဖွင့်လိုက်သည်။

"ချီဟန် သောက်ပဲ ငါကိုလာကယ်ဟ ငါသေတော့မယ်လို့"

အမျိုးသမီးဆရာ၀န်၏ စွမ်းရည်မှာ ဖူ၀မ်သော်အပေါ် ပစ်မှတ်ထားလိုက်ပြီဖြစ်၍ ထန်မော့ဘက်မှ အခြေအနေမှာ ဆိုးရွားမနေတော့။ ဖူ၀မ်သော်သည် ထျန်းရွှမ်မှ ရွမ်၀မ်ရှုနှင့် ချီဟန်၏စွမ်းရည်ကိုသိသည်ဟု တချိန်ကဆိုခဲ့ဖူးသည်။ ရွမ်၀မ်ရှု၏စွမ်းရည်မှာ မြေဆွဲအားကိုထိန်းချုပ်ခြင်းဖြစ်ပြီး ချီဟန်၏စွမ်းရည်မှာတော့ အမြင်ကို ရှုပ်ထွေးစေခြင်းမျိုးဖြစ်သည်။ တိုက်ခိုက်လိုက်စဥ်တိုင်း လူ၂ဦးအဖြစ်မြင်ရမည်ပင်။ တစ်ယောက်မှာ ချီဟန်အစစ်ဖြစ်ပြီး ကျန်တစ်ယောက်မှာ အတုပင်။

အမျိုးသမီးဆရာ၀န်၏ အကူအညီတောင်းသံမှာ ဒေါသတို့ဖြင့်ပြည့်နှက်လျက်။ သို့တိုင်အောင် သူမ၏အသံမှာ အချိန်မရွေးပျောက်ကွယ်သွားတော့မည့်နှယ် တုန်ယင်နေခဲ့သည်။

ချီဟန်မှာ ၄င်းကိုကြားလျှင် အရင်ဆုံး ကျိန်ဆဲလိုက်မိသည်။ ထို့နောက် သူကတဖက်ခြမ်းသို့ နောက်ပင်လှည့်မကြည့်ပဲ ပြေးထွက်သွားတော့သည်။ ထန်မော့ ထိုအခွင့်အရေးကိုယူလျက် ထီးကို ပိတ်ကာ ချီဟန်၏နောက်ကျောကို လှမ်းထိုးလိုက်သည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ချီဟန်၂ဦးရှိနေခဲ့သည်။ ထန်မော့မှာ ချီဟန်အတုလက်ထဲမှ သတ္တုချောင်းကို ရှောင်ရှားလျက် ထီးကလေးမှာ ချီဟန်အစစ်အားလှမ်း၍ထိုးလိုက်လေသည်။

တချိန်တည်းမှာပင် ချီဟန်၏ ဘယ်လက်မှာ လှုပ်ရှားသွားခဲ့လေသည်။ သူသည် အနက်ရောင် မှတ်စုစာရွက်တစ်ရွက်ကို ကိုင်လျက် ရုတ်ချည်း ထန်မော့၏ နှဖူးထံ လှမ်း၍ကပ်လိုက်လေသည်။ ထန်မော့၄င်းကို လျင်မြန်စွာ တုန့်ပြန်လျက်ရှောင်ရှားလိုက်သည်။ ထိုစာရွက်မှာ သူ၏နဖူးထံမှ ၁၀စင်တီမီတာအဝေးတွင် ရှိနေခဲ့သော်လည်း ၄င်းတွင်မျက်လုံးများပါရှိသည့်အလား ရုတ်ချည်းအလိုအလျောက်ပြေး၀င်လာပြီး သူ၏နဖူးတွင် ကပ်ညိသွားတော့သည်။

ထိုနောက် ချီဟန်၏ အော်ဟစ်သံကိုကြားလိုက်ရသည်။

"အမေ အမေ အနက်ရောင်မျှော်စင်က ငါ့အဖေ"

ထို့နောက် ချီဟန်မှာ နံရံကိုတစ်ချက်လှမ်းကန်၍ တဖက်ခြမ်းမှ အိမ်ထံသို့ခုန်ကူးသွားခဲ့သည်။ သူသည်အမျိုးသမီးဆရာ၀န်ကို ဆွဲလျက် ၀ရံတာမှခုန်ချရန်ပြင်လိုက်သည်။ သို့သော် သူတို့ထိုတံခါးမှ မဖြတ်ရသေးခင်မှာပင် ကော်ရစ်တာမှအသံတစ်ခုကိုကြားလိုက်ရလေသည်။

["တင်းတောင်~ ကစားသမား ချီဟန်နဲ့ လီမြောင်မြောင် တို့ဟာ အရံမစ်ရှင်ဖြစ်တဲ့ '၂ယောက်ထက်ပိုတဲ့ ကစားသမားတွေက ၀မ်ဇီရှင်းရဲ့ အိမ်ထဲ၀င်ရောက်ခြင်း'ကိုပြီးမြောက်ပြီးတော့ အစစ်အမှန်ဂိမ်းတစ်ခုဖြစ်တဲ့ 'တရား၀င်ကစားသမား ၀မ်ဇီရှင်း၏မသေဆုံးမီတစ်ရက်အလို' ကိုအသက်သွင်းလိုက်ပါပြီ။

ဂိမ်းတည်နေရာ: ၀မ်ဇီရှင်းရဲ့အိမ်၊

ဂိမ်းအချိန်: တစ်ရက်၊

သဲလွန်စ: ဂိမ်းတည်နေရာမှ ထွက်ခွာခြင်းက ကစားသမားများကို ဂိမ်းထဲမှ ထွက်ခွာရန်ကြိုးစားခြင်းလို့သတ်မှတ်မှာဖြစ်ပြီး အပြစ်ဒဏ်လည်း ကြီးမှာပါ။ ကျေးဇူးပြုပြီး တက်တက်ကြွကြွပူးပေါင်းပါ၀င်ပြီး ဂိမ်းကိုဖြေရှင်းကြပါနော်"]

ချီဟန်မှာ ၀ရံတာတွင်သာ ရပ်နေရသေးကာ သူ၏ခြေတစ်ဖက်မှ လေထဲတွင် တောင်းတင်းစွာ ရပ်နေခဲ့သည်။ အမျိုးသမီးဆရာ၀န်မှာလည်း ဒေါသကြောင့်လား ဒဏ်ရာကြောင့်လားမဆိုနိုင် သွေးတစ်ပွက်ကို အန်ထုတ်လာခဲ့သည်။

ချီဟန် အမျိုးသမီးဆရာ၀န်၏ကော်လာစကို တင်းတင်းဆုပ်ထားပြီး သူ၏အမူအယာမှာ အလွန်ဆိုးရွားနေခဲ့သည်။ အဆုံး၌ သူ၏နှုတ်ခမ်းမှ ကျိန်ဆဲမှုပေါင်းစုံထွက်လာလျက်အမျိုးသမီးဆရာ၀န်ကို ဂုတ်မှဆွဲ၍ အိမ်ထဲသို့ ပြန်၀င်သွားခဲ့လေသည်။သူမော့ကြည့်လိုက်လျှင် တစ်ဖက်ခြမ်းမှ ထန်မော့နှင့်ဖူ၀မ်သော်တို့မှာ သူတို့အား မမှိတ်မသုန်ကြည့်နေသည်ကိုတွေ့လိုက်ရလေသည်။ သူသည်ထန်မော့၏ဖြူဖျော့နေသော မျက်နှာကိုမြင်လျှင် သူ၏နဖူးမှ အနက်ရောင် မှတ်စုစာရွက်ကြောင့်ကြောက်လန့်နေသည်ဟု ထင်လျက်

"အိုး ဟိုး ထန်မျိုးရိုး ငါမင်းကိုမသတ်တော့ဘူးနော်၊ ဒီနေရာက သောက်ရမ်းကျဥ်းလွန်းတယ်၊ အဲဒီစာရွက်ကဘယ်အချိန်အသက်၀င်လာပြီး ဘာဖြစ်လာမလဲဆိုတာတော့ စောင့်ကြည့်နေပေါ့။"

အစစ်အမှန်ဂိမ်း၏ အမည်ကိုကြားသည်နှင့် ဖူ၀မ်သော် ထန်မော့အားလှည့်ကြည့်လိုက်မိလေသည်။

ထန်မော့၏ မျက်နှာတွင် သွေးရောင်ကင်းမဲ့လျက် အမူအယာဟူ၍ ဗလာနတ္တိပင်။ သူတို့၏ တစ်ဖက်ခြမ်းမှ တံခါးမှာ အမျိုးသမီးဆရာ၀န်နှင့် ချီဟန်ထံမှ ဖျက်ချိုးခြင်းခံလိုက်ရသည်။ ယခုလောလောဆယ်တွင် သူတို့ ၄ဦးမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး စိုက်ကြည့်နေခဲ့ကြလေသည်။

၁၀မီတာမျှသာဝေးသော်လည်း ၄င်းမှာ သေးရေးရှင်ရေးအတွက် အကွာအဝေးတစ်ခုနှယ်။ အကယ်၍ ထန်မော့သာ ထိုအမျိုးသမီးဆရာ၀န်နှင့် ချီဟန်က တံခါးနောက်တွင် ပုန်းနေသည်ကို သတိမထားမိခဲ့လျှင် ထိုအိမ်ထဲကို၀င်ဖြစ်သွားသည်မှာ မိမိတို့ဖြစ်လောက်သည်။ သို့သော် ထိုသို့မဖြစ်ခဲ့ချေ၊ အနက်ရောင်မျှော်စင်မှ ဂိမ်း၏အမည်မှာ'တရား၀င်ကစားသမား ၀မ်ဇီရှင်းမသေခင်တစ်ရက်အလို'ဟုကြေညာခဲ့သည်။

ထန်မော့တည်ငြိမ်စွာဆိုလိုက်သည်။

"သွားကြစို့"

ဖူ၀မ်သော် သူ့အားအတော်ကြာစိုက်ကြည့်နေပြီးနောက်ဆိုလာခဲ့သည်။

"အိုကေ"

ကော်ရစ်တာမှ ဖြတ်လျှောက်သွားရန်မှာ အန္တရာယ်များလှသည်။

ကျန်ကစားသမားများက ထိုပွင့်သွားသော အစစ်အမှန်ဂိမ်းထဲသို့မ၀င်နိုင်သလို ထိုဂိမ်းကို ဖွင့်လိုက်သော ချီဟန်နှင့် အမျိုးသမီးဆရာ၀န်တို့မှာလည်း ဂိမ်းထဲမှ မထွက်နိုင်ချေ။ သို့တိုင်အောင် သူတို့သည် ထန်မော့နှင့် ဖူ၀မ်သော်တို့ကိုတိုက်ခိုက်ရန်အတွက် အကူပစ္စည်းများကို အသုံးပြုနိုင်သေးသည်။ ထန်မော့လည်း သူ၏ရှေ့မှ ၀ရံတာဆီသို့လျှောက်သွားလျက် လက်ဖြင့်ထိန်းကာ တိုက်ရိုက်သာ ခုန်ချလိုက်တော့သည်။

လူ၂ဦးမှာပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေသည်။ သူတို့ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ကော်ရစ်တာတွင် ချီဟန်နှင့်အမျိုးသမီးဆရာ၀န်၏ ဆဲဆိုသံများ မွှန်ထူသွားခဲ့သည်။

"နင်သောက်မှားပဲ၊ ငါ့နောက်ကို ကပ်မလိုက်ပါနဲ့လို့ ငါမပြောခဲ့ဘူးလား။ အခုတော့ သောက်ကျိုးနဲ ဂိမ်းကို ဖွင့်လိုက်မိပြီ"

"နင်ကငါ့ကို အပြစ်တင်တယ်ပေါ့၊ နင်ပြောတော့ အချိန်အကန့်အသတ်က ၇ရက်ပဲ ကျန်တော့တယ်ဆို၊ ခေါင်းဆောင်ကလည်းနိုးမလာသေးဘူး၊ လျန်ယွီကျန်းကလည်း လှုပ်တောင်မလှုပ်နိုင်ဘူး၊ ဒီအကြိမ်ငါတို့လှုပ်ရှားသင့်တယ်လို့ မပြောခဲ့ဘူးလား"

“သောက်ပဲ၊ နင်သောက်ပေါက်ကရတွေ ပြောခဲ့လို့ ဆဲတာဟ"

"သေစမ်း"

ရုတ်ချည်းသူတို့၏အသံများရပ်တန့်သွားလျက် တံခါးကို ပြိုင်တူလှည့်ကြည့်လိုက်မိကြသည်။

အမျိုးသမီးဆရာ၀န်က ထိုတံခါးကို ချိုးဖွင့်ခဲ့ပြီးဖြစ်၍ ထိုနေရာတွင် တံခါးရှိမနေသင့်ချေ။ သို့တိုင်အောင် တံခါးအသစ်တစ်ချပ်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ထို့နောက်သော့ဖွင့်သံထွက်လာခဲ့ပြီး တံခါးနောက်တွင် မည်သူမျှမရှိချေ။

ချီဟန်နှင့်အမျိုးသမီးဆရာ၀န်တို့၏ ကျိန်ဆဲသံများ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ထိုတံခါး၀ကို အေးစက်စွာ ကြည့်နေခဲ့ကြသည်။ ထိုနေရာလွတ်တွင် ခြေထောက်တစ်ဖက် ရုတ်တရက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ဤအခန်း၏ တံခါးတွင် မှော်ဂါထာတစ်ခုရွတ်ထားသည့်နှယ်။ တစ်ယောက်ယောက်မှ ထိုတံခါးမှ အိမ်ထဲသို့၀င်လာခဲ့ပြီး ထိုလူက တံခါးကိုဖြတ်ကျော်လာပြီးမှ လေထဲမှ တဖြည်းဖြည်း ပေါ်လာခဲ့သည်။

၄င်းမှာ ခေါင်းခပ်ပြားပြားနှင့်လူရွယ်တစ်ဦးပင်။ သူမျက်နှာတွင် ဒဏ်ရာကြီးတစ်ခုနှင့် သွေးများပေကျံနေခဲ့သည်။ သူသည် အိမ်ထဲသို့ ထောက်နဲ့ထော့နဲ့ဖြင့်၀င်လာပြီး အိပ်ယာဆီအပြေးသွားလိုက်လေသည်။ သူသည်ကား ဧည့်ခန်းတွင်ရပ်နေသော ချီဟန်နှင့်အမျိုးသမီးဆရာ၀န်တို့ကို မြင်ပုံမပေါ်ပင်။ သူသည်အိပ်ခန်းဆီတုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် လျင််မြန်စွာပြေးသွားခဲ့သည်။

"ဖုန်း ငါ့ဖုန်း...ငါအစ်ကိုကျစ်နဲ့ အားထန်ကိုပြောရမယ်၊ ဟုတ်တယ်ပြောရမယ်၊ အနက်ရောင်မျှော်စင်ဂိမ်းအကြောင်းကို ပြောရမယ်၊ ပြောရမယ်"

ထို့နောက် ဘန်းခနဲအသံနှင့်အတူ တံခါးမှာဆောင့်ပိတ်သွားခဲ့သည်။

"တင်းတောင်~ အစစ်အမှန်ဂိမ်း'တရား၀င်ကစားသမား ၀မ်ဇီရှင်း မသေခင်တစ်ရက်အလို' တရား၀င်စတင်ပါပြီ"

*****

အောက်ထပ် ဥယျာဥ်တွင်...

ထန်မော့နှင့် ဖူ၀မ်သော်သည် ခြောက်ထပ်မြောက်မှဆင်းလာခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် အိမ်ယာ၀န်းတစ်ခုလုံးကို နှံ့စပ်အောင်ရှာဖွေပြီးမှ ပုန်းနေသော ဖူ၀မ်ရှန်းကိုရှာတွေ့ခဲ့ကြသည်။ ထိုကလေးမှာ အလွန်ကောင်းမွန်စွာပုန်းနေခဲ့ပြီး ထန်မော့၏ အမြင်အာရုံနှင့်ပင်မမြင်နိုင်ခဲ့ချေ။

ဖူ၀မ်သော်၏ သန်မာလှသော ထောက်လှမ်းရေးစွမ်းရည်ကသာ မြက်တောထဲတွင် ပုန်းနေသော ကလေးကိုရှာတွေ့စေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ဖူ၀မ်ရှန်းလည်း လူ၂ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး ထန်မော့နှင့်သူ့အစ်ကိုဖြစ်သူတို့ ဒဏ်ရာရထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။ သူကအိတ်ထဲမှ ဓါတ်ဆားရည်များကို လျင်မြန်စွာ ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ဖူ၀မ်သော်သည်ထိုဓါတ်ဆားရည်အား သူ၏ကိုယ်အပေါ် လောင်းချလိုက်ပြီး ထန်မော့ကိုလည်း ကမ်းပေးလိုက်သည်။

ထန်မော့လည်း ထိုဓါတ်ဆားရည်ကို တည်ငြိမ်စွာကြည့်လိုက်လေသည်။

ဖူ၀မ်သော်က သူ့အားပြန်လည်စိုက်ကြည့်လာခဲ့သည်။

ဒဏ်ရာများကို ကုသပြီးနောက် ၃ယောက်သားမှာ ကားထဲသို့၀င်သာ အိမ်ယာ၀န်းထဲမှ ပြန်လည်မောင်းထွက်လာခဲ့ကြသည်။ ထို့နောက် လုံခြုံသော နေရာတစ်ခုတွင် ကားကိုရပ်လိုက်ပြီး မည်သူမှလိုက်မလာသည်ကို သေချာတော့မှ တံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်။

ဤသည်မှာ အ၀တ်များသိုလှောင်သော ဂိုထောင်တစ်ခုပင်။ ထန်မော့နှင့်ဖူ၀မ်သော်မှာ ထိုတိုက်ပွဲတွင် ဒဏ်ရာသိပ်မရခဲ့သော်လည်း အ၀တ်များမှာတော့ စုတ်ပြဲသွားခဲ့သည်။

ဖူ၀မ်သော်သည် အဖြူရောင် အားကစား၀တ်စုံတစ်ထည်အား ထန်မော့ကို ကောင်းပေးလိုက်သည်။

၂ဦးသားမှာ မီးရောင်မှိန်ဖျော့ဖျော့လင်းနေသော ဂိုထောင်ထဲ၌ အ၀တ်အစားများလဲလှယ်ပြီးနောက် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်တို့ကို စတင်ဆွေးနွေးလိုက်ကြသည်။ အရေးအကြီးဆုံးမှာ ထန်မော့၏ နဖူးတွင်ကပ်ညိနေသော အနက်ရောင်မှတ်စုစာရွက်ပင်။

ဖူ၀မ်သော်လည်း ဓါတ်မီးကိုဖွင့်လိုက်ပြီး ထန်မော့၏ နဖူးမှ မှတ်စုစာရွက်ကို ဂရုတစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

" အရှည်၃စင်တီမီတာလောက်ရှိတယ်၊ အကျယ်က ၁စင်တီမီတာ။ ဘာစာမှမပါဘူး။ ပုံမှန်မှတ်စုစာရွက်နဲ့အတူတူပဲ။ ဒါပေမယ့် ဖြဲလို့မရဘူး"

ဖူ၀မ်ရှန်းကမေးလိုက်သည်။

"အဲဒီလူတွေသေပြီလား"

ဖူ၀မ်သော် ခေါင်းကိုခါလိုက်သည်။

"ဟင့်အင်း တစ်ယောက်ကတော့ ဒဏ်ရာဆိုးဆိုးရွားရွားရသွားပေမယ့် ၂ယောက်လုံး အစစ်အမှန်ဂိမ်းထဲ၀င်သွားတယ်"

"အဲဒီအဆောက်အဦးထဲမှာ အစစ်အမှန်ဂိမ်းရှိတာလား"

ဖူ၀မ်ရှန်း အံအားသင့်သွားခဲ့သည်။

🌍

Prev Next