Chapter 119

💮Chapter 119

ရှစ်ယဲ့၏ဖြူဖျော့နေသော မျက်နှာကိုကြည့်ပြီး ဝမ်ချီ ထိတ်လန့်နေမိသည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ကျောက်ရုပ်တစ်ရုပ်ကဲ့သို့ မလှုပ်မယှက်ငြိမ်နေပြီး ကူကယ်ရာမဲ့နေသော လက်ကလေးများမှာလည်း လေထဲတွင်တစ်ဝက်တစ်ပျက်မြှောက်ထားကာ သူ့မျက်နှာတစ်ခုလုံးမှာ မီးမြှိုက်ခံထားရသလို ပူကြပ်နေ၏။ 

ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူ့မျက်နှာသူ မမြင်ရသော်လည်း မျက်နှာတစ်ပြင်လုံးမှာ တစ်စက်စက်ကျနေသော သွေးစက်များကဲ့သို့ ချင်းချင်းနီနေမည်မှာ အသေအချာပင်။

ဂူတစ်ခုလုံးက ထူးထူးခြားခြားတိတ်ဆိတ်နေပြီး တမြေ့မြေ့လောင်ကျွမ်းနေသည့်ထင်းများ၏ တဖျောက်ဖျောက်မြည်သံကိုသာကြားနေရသည်။ 

ဗုံကဲ့သို့ခုန်နေသော သူ့နှလုံးခုန်သံကို ဝမ်ချီ ကြားနေရဆဲပင်။

ဒုတ်...ဒုတ်...

သူ့ရင်ဘတ်ထဲမှယုန်ပေါက်က အချိန်မရွေးခုန်ထွက်သွားနိုင်သည့်နှယ်ပင်။

ရှစ်ယဲ့၏ဒဏ်ရာကို တွေးလိုက်မိသောအခါ ရှစ်ယဲ့အနားယူနိုင်ရန် တွန်းဖယ်ပစ်ရမည်ကို သူသိသော်လည်း ခန္ဓာကိုယ်က သူ့အလိုလိုတုံ့ပြန်ကာ အသာတကြည် ပါးစပ်ဟပေးလိုက်သောအခါ ရှစ်ယဲ့၏လျှာက သူ့ခံတွင်းထဲသို့ဝင်လာသည်။

မည်မျှကြာသွားမှန်း မသိသောအချိန်တွင် ဝမ်ချီ၏လက်တို့က တဖြည်းဖြည်းနှင့် ရှစ်ယဲ့ပခုံးပေါ်သို့ ရောက်သွားကာ မသိစိတ်ကအလိုလို ဖိညှစ်ထားမိသည်။ ထိုအခါ ရှစ်ယဲ့က သူ့ထံမှ ရုတ်တရက်ဖယ်ခွာသွားသည်။

ဝမ်ချီ ချက်ချင်းလက်ငင်း ပင့်သက်ရှိုက်လိုက်မိသည်။

ထိုစဥ် ထထိုင်နေသောရှစ်ယဲ့ကို သူ့မျက်လုံးထောင့်မှမြင်လိုက်ရသည်။ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ဝတ်ရုံကလျှောကျနေပြီး ဝမ်ချီ၏ဝတ်ရုံကိုသာ ခြုံထားသည်။ ထို့နောက် လက်လှမ်းကာ ဝမ်ချီ၏နှုတ်ခမ်းကို သုတ်ပေးသည်။

"ကျေးဇူးပဲ..."

ဝမ်ချီအံ့ဩသွားပြီး ရှစ်ယဲ့က သူ့နှုတ်ခမ်းပေါ်တွင်တင်ကျန်နေသည့် သွားရည်များကို သုတ်ပေးနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း နောက်မှ သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။

ထို့နောက် ရုတ်တရက်ဆိုသလို မျက်နှာတစ်ခုလုံးပူကြပ်လာရုံသာမက တစ်ကိုယ်လုံးပါ ပူရှိန်းရှိန်းဖြစ်လာသည်။ 

"ဘာ...ဘာလုပ်တာလဲ…"

ဝမ်ချီက အထစ်ထစ်အငေါ့ငေါ့နှင့် စကားလမ်းကြောင်းလွှဲလိုက်ပြီး ဝတ်ရုံကိုကောက်ယူကာ ရှစ်ယဲ့ကိုခြုံပေးရန် ပြင်လိုက်သည်။

"ဝတ်ထားလိုက်...အအေးမမိစေနဲ့…"

သို့သော် သူ ရှစ်ယဲ့အနားတိုးကပ်သွားသည်နှင့် ရှစ်ယဲ့က သူ့အားပွေ့ဖက်လာသည်။

ထို့နောက် စကားတစ်ခွန်းမျှမပြောဘဲ သူတို့နှစ်ယောက်လုံးကို ဝတ်ရုံဖြင့်လွှမ်းလိုက်သည်။

ကံကောင်းသည်က ဝတ်ရုံမှာ လူနှစ်ယောက်စာအတွက် လုံလုံလောက်လောက် ကြီးနေသည်။ သို့သော်လည်း အနည်းငယ်အနေရကြပ်ပြီး နှစ်ယောက်လုံးလုံရန်အတွက် ဝမ်ချီက ရှစ်ယဲ့အနားသို့ အတတ်နိုင်ဆုံးတိုးကပ်ပြီး နေနေရသည်။

ရှစ်ယဲ့က ဂူနံရံကိုမှီထားပြီး ဝမ်ချီ၏ခါးကိုပွေ့ဖက်ထားသည်။ မီးရောင်အောက်တွင်ဖြစ်၍ ရှစ်ယဲ့၏မျက်နှာက အနည်းငယ်လင်းနေသော်လည်း အလွန်အမင်းဖြူဖျော့နေသေးသည်။ ထို့နောက် တီးတိုးရေရွတ်ကာ ပြောလာသည်။ 

"ဒီညတော့ ဒီမှာပဲနေလိုက်ရအောင်...အရုဏ်တက်အချိန်မှပြန်သွားကြမယ်…"

ဝမ်ချီခေါင်းမော့ပြီး ရှစ်ယဲ့ကိုကြည့်လိုက်သည်။

"နေကောင်းသွားပြီလား..."

ရှစ်ယဲ့က ခေါင်းညိတ်သည်။

"အများကြီး ကောင်းသွားပြီ..."

ဝမ်ချီလည်း အခွင့်အရေးရခိုက် အမြန်မေးလိုက်သည်။

"အပန်းဖြေစံအိမ်ကိုလာတာ မဟုတ်ဘူးမလား...ဘာလို့ဝါးရုံတောအုပ်နား ရောက်နေတာလဲ... အဲဒီဒဏ်ရာတွေကရော ဘာတွေလဲ...အရှင့်သားမှာ အနာကျက်နိုင်တဲ့အစွမ်းရှိတယ်ဆို... ဒါဖြင့် ဘာလို့ အချိန်အကြာကြီး သတိလစ်နေတာလဲ…"

ဝမ်ချီက မေးခွန်းများစွာကို တစ်ဆက်တည်းမေးချလိုက်သည်။

သူ အမှန်တကယ် စိုးရိမ်မိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ယခင်ကမူ ရှစ်ယဲ့နှင့်ပတ်သတ်၍ သူ မေးလည်းမမေးသလို လိုသည်ထက်ပို၍ သိသွားမည်ကိုလည်း ကြောက်မိသည်။ သူမေးလိုက်လျှင် ရှစ်ယဲ့က သူ့ကိစ္စများကိုဝင်ရောက်စွက်ဖက်သည်ဟု ထင်မှတ်သွားမည်ကိုလည်း စိုးရိမ်မိသည်။ ယခုမူ သူ မမေးဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။ ရှစ်ယဲ့ မဖြေချင်လျှင်ပင် သဘောမကျလျှင်ပင် သူမေးကိုမေးမှဖြစ်မည်။

ရှစ်ယဲ့က သူ့မေးခွန်းတွေကို ပြန်မဖြေရင်တောင်မှပေါ့...

ရှစ်ယဲ့က သူ့မေးခွန်းများအား ပြန်ဖြေမည်မဟုတ်သည်ကို ဝမ်ချီစိတ်ထဲတွင် သိနှင့်နေသော်လည်း မျှော်လင့်ချက်တစ်စွန်းတစ်စလေး ကျန်ရှိနေသေး၍ ရှစ်ယဲ့ကို စိတ်အားထက်သန်စွာ ကြည့်လိုက်မိသည်။

ရှစ်ယဲ့ မျက်လွှာချလိုက်သောအခါ ဝမ်ချီ၏ တလက်လက်တောက်ပနေသော မျက်ဝန်းလေးများနှင့် အကြည့်ချင်းဆုံသွား၍ သူ မနေနိုင်ဘဲ ရယ်လိုက်မိသည်။ သို့သော် ရယ်ရန်ပင် အားက မရှိနေချေ။ ပြုံးနေလျှင်ပင် ရှစ်ယဲ့၏ပုံစံက အားနည်းလွန်းသည့်ပုံပေါ်သည်။ ထို့နောက် သူ့လက်ညှိုးနှင့်လက်ခလယ်ကို ဝမ်ချီ၏မျက်ခွံပေါ် လာတင်သည်။

သို့သော် ဝမ်ချီက မျက်လုံးများမမှိတ်သွားသည့်အပြင် မျက်တောင်မခတ်ဘဲ သူ့ကိုငေးစိုက်ကြည့်နေဆဲပင်။ 

ရှစ်ယဲ့ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"မင်းက မေးခွန်းတွေအများကြီးမေးနေတော့ ကိုယ်ကဘယ်တစ်ခုကို အရင်ဖြေရမှာလဲ..."

အငြင်းခံရမည်ဟုထင်မှတ်လျက် စိတ်ထဲတွင်ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားခဲ့သောဝမ်ချီမှာ ရှစ်ယဲ့၏စကားကြောင့် အတော်လေးအံ့အားသင့်သွားကာ မျှော်လင့်ချက်ရောင်ခြည်လေးက သူ့ရင်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ်ရစ်တွယ်လာပြန်သည်။ ထို့ကြောင့် သူ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ မေးလိုက်သည်။ 

" ကျွန်တော် မေးလိုက်တဲ့မေးခွန်းတွေကို အစဥ်လိုက်တစ်ခုချင်း ပြန်ဖြေပေးရင်ရပြီ..."

ထိုစကားကို ရဲရဲကြီးပြောချလိုက်ပြီးနောက် စိတ်မလုံသလိုဖြစ်ကာ ရှစ်ယဲ့ကို သတိတကြီးပြန်ကြည့်မိသည်။ 

ရှစ်ယဲ့က ဂူနံရံကို ဖြည်းဖြည်းချင်းခေါင်းမှီကာ မျက်လုံးမှိတ်လျက် တစ်ခဏမျှစဥ်းစားရင်း ပြောလာသည်။

"အပန်းဖြေစံအိမ်ကို ကိုယ်မလာခဲ့ဘူးဆိုတာကတော့ အမှန်ပဲ... တခြားတစ်နေရာကို သွားခဲ့တာ...ဒဏ်ရာတွေကတော့..."

ရှစ်ယဲ့က တစ်ခဏမျှတန့်သွားပြီးတော့ ဆက်ပြောလာပြန်သည်။

"တစ်ခုခုကိုလိုက်ဖမ်းရင်း အလစ်တိုက်ခံလိုက်ရလို့..."

"အလစ်တိုက်ခံရတာလား...အရှင့်သား တစ်ယောက်တည်းပဲလား..."

ဝမ်ချီ ဇဝေဇဝါဖြစ်သွားသည်။

"အင်း..."

"ဘာလို့တခြားသူတွေကို မခေါ်သွားတာလဲ... ဒါမှမဟုတ်  ကျောကျစ်တို့ လျိုတတဲတို့ကို သွားခိုင်းလို့လည်းရနေတာပဲ..."

ရှစ်ယဲ့က မျက်လုံးမှိတ်ထားသည့်တိုင် ဝမ်ချီ၏နူးညံ့သောဆံသားလေးများကို ပွတ်သပ်ပေးနေသည်။ ထိုသို့ပွတ်သပ်ပေးနေမှ စကားပြောရန် အားရှိလာနိုင်တော့မည့်ဟန်ပင်။

"ကိုယ့်အတွက် အရမ်းအရေးကြီးတဲ့ကိစ္စမလို့... တခြားလူတွေကို အသိပေးဖို့ မသင့်တော်ဘူး..."

ဝမ်ချီ တစ်ခဏမျှ တွေဝေတုံ့ဆိုင်းသွားသော်လည်း ထပ်မေးလိုက်သည်။

"ဘာကိစ္စမို့လို့လဲ..."

"လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်ပေါင်းရာချီကတည်းက ဟွားမိသားစုမှာ မျိုးရိုးစဥ်ဆက် လက်ဆင့်ကမ်းလာခဲ့တဲ့ ဝိညာဥ်ကျောက်တုံးက သူခိုးတွေလက်ထဲပါသွားပြီး အစအနမရှိပျောက်သွားခဲ့တယ်... သိပ်မကြာသေးခင်ကမှ ဝိညာဥ်ကျောက်တုံးရှိနေတဲ့နေရာကို ကိုယ်သိခဲ့ရတာ..."

ရှစ်ယဲ့၏စကားကြောင့် ဝမ်ချီ အချိန်အတန်ကြာအောင် ကြက်သေသေသွားပြီး အတွေးအချို့က သူ့စိတ်ထဲတွင် ဝေဝါးစွာပေါ်လာသည်။

" ဝိညာဥ်ကျောက်တုံးက ရောင်စုံလေးလား...ဒီလောက်သေးသေးလေးပဲရှိတာ ဟုတ်တယ််မလား…"

ထိုသို့ပြောလျက် ဝမ်ချီက ဝမ်လျန်ကောက်ယူခဲ့သည့် ကျောက်တုံး၏အရွယ်အစားကို လက်ညှိုးနှင့်လက်မသုံးကာ သရုပ်ဖော်ပြလိုက်သည်။

ရှစ်ယဲ့လည်း မျက်လုံးဖွင့်ပြီး ဝမ်ချီ၏လက်အမူအရာကိုကြည့်လိုက်ရာ ထိုတစ်ဒင်္ဂအတွင်းတွင် သူ့မျက်လုံးတို့ စူးရှသွားသည်။

"ဝိညာဥ်ကျောက်တုံးကို မြင်ဖူးတာလား..."

ဝမ်လျန် ကောက်ယူလာခဲ့သည့် ကျောက်တုံးမှာ ရှစ်ယဲ့ပြောနေသည့် ဝိညာဥ်ကျောက်တုံးဟုတ်မဟုတ် ဝမ်ချီ အသေအချာမသိချေ။ ထိုကျောက်တုံးကို ဝမ်လျန်ကောက်ယူလာခဲ့သည်ဟူသည့်အချက်ကို ချန်လှပ်ပြီး သူနှင့်စစ်သူကြီးလင်းတို့ ကျင်းကျိုးသို့သွားရောက်ခဲ့စဥ်က စစ်သူကြီးလင်းက ရောင်စုံကျောက်တုံးတစ်ခုအား လည်ပင်းတွင်ဆွဲထားသည်ကို သူတွေ့ခဲ့ကြောင်း ၊ စစ်သူကြီးလင်းကလည်း ထိုကျောက်တုံးကို မက်မွန်ပွင့်ပွဲတော်တွင် တွေ့ခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်းကိုသာ ပြောပြလိုက်သည်။

ရှစ်ယဲ့က ဂရုတစိုက်မေးလာသောကြောင့် ဝမ်ချီလည်း တစ်ခုချင်းစီ ပြန်ဖြေပေးလိုက်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ရှစ်ယဲ့ ငြိမ်ကျကာနှုတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။

မျက်လုံးများကို တစ်ဖန်ပြန်မှိတ်လိုက်သောရှစ်ယဲ့ကြောင့် ဝမ်ချီလည်း ထပ်ပြီးအနှောင့်အယှက်မပေးချင်၍ ရှစ်ယဲ့၏ရင်ခွင်ထဲတွင်မှီကာ တမြေ့မြေ့လောင်ကျွမ်းနေသော ထင်းမီးပုံကို တွေဝေစွာငေးကြည့်နေမိသည်။ 

တစ်ခဏမျှကြာပြီးနောက် ရှစ်ယဲ့၏အသံကို ဝမ်ချီထပ်ကြားလိုက်ရသည်။

"အဲဒီ ဝိညာဥ်ကျောက်တုံးကို ရအောင်ယူမှဖြစ်မယ်..."

ဝမ်ချီ မေးလိုက်သည်။

"အဲ့လောက်တောင် အရေးကြီးတာလား..."

ရှစ်ယဲ့ကလည်း အနည်းငယ်မသေချာမရေရာဖြစ်နေပုံပင်။

"ဝိညာဥ်ကျောက်တုံးကို ကိုယ့်မျက်စိနဲ့တော့ တပ်အပ်မမြင်ဖူးဘူး... ဒါပေမဲ့ ဟွားရင်းပြောတာတော့ကြားဖူးတယ်..သူပြောတာတော့ အဲဒီဝိညာဥ်ကျောက်တုံးက အရမ်းထူးခြားဆန်းကြယ်ပြီး အခြေအနေတစ်ခုအောက်က လူတစ်ယောက်ရဲ့ ဘယ်လိုဆန္ဒကိုမဆို ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်တယ်တဲ့..."

ဟွားရင်းလား...

ဟွားရင်းဟူသောနာမည်ကို ကြားဖူးသလိုဖြစ်နေသောကြောင့် ဝမ်ချီစဥ်းစားကြည့်လိုက်ရာ ဟွားရင်းဆိုသူမှာ ရှစ်ယဲ့၏မိခင်ဖြစ်သူဘက်မှ ဦးလေးဖြစ်သလို မိဖုရားဟွား၏အမြွှာအစ်ကိုလည်း ဖြစ်၏။ 

သို့သော် ထူးဆန်းသည်မှာ ဟွားကျစ်ချန်နှင့်တော်ဝင်မင်းသမီးကြီးတို့ နှစ်ယောက်လုံးက ရှစ်ယဲ့နှင့်ဟွားရင်းတို့မှာ အလွန်ရင်းနှီးသည်ဟု ဆိုကြသော်လည်း သူအရှေ့နန်းတော်တွင် နေလာသည့်တစ်လျှောက်လုံး ရှစ်ယဲ့ဘေးတွင် နေ့တိုင်းနီးပါးအခစားဝင်ပြီး လူများစွာနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ရသည့်တိုင် ဟွားရင်းဆိုသူကို တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှမဆုံခဲ့ဖူးပေ။

ထိုသည်က ကိစ္စမရှိပေ။ 

ဝမ်ချီက ရှုပ်ထွေးနေသောအတွေးများကို ခါထုတ်လိုက်ပြီး ရှစ်ယဲ့၏မျက်လုံးကို တည့်တည့်စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အလွန်အမင်းတည်ကြည်သောအမူအရာဖြင့်  လေးလေးနက်နက်ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒီဦးလေးဟွားရင်းပြောတဲ့အတိုင်း ဝိညာဥ်ကျောက်တုံးမှာ အကျိုးသက်ရောက်မှုရှိတယ်ဆိုရင်... အဲဒီကျောက်တုံးနဲ့ ဘာများလုပ်မလို့လဲ…"

ရှစ်ယဲ့က မျက်လွှာချပြီး ဝမ်ချီကိုပြန်ကြည့်သည်။ သူ့မျက်နှာက တည်ကြည်နေပြီး ပျော်ရွှင်မှုအရိပ်အယောင်ကိုမမြင်ရသလို ဝမ်းနည်းမှုအရိပ်အယောင်လည်း မရှိချေ။ ထို့နောက် တည်ငြိမ်စွာပြန်မေးလာသည်။

"ဧကရာဇ်ကိုကယ်ဖို့အတွက် အဲဒီကျောက်တုံးကိုသုံးမယ်ဆိုရင်...မင်းကိုယ့်ကို ယုံမှာလား…"

ရှစ်ယဲ့ ထိုသို့ပြောလိမ့်မည်ဟု ဝမ်ချီ မထင်မိသောကြောင့်  တစ်ခဏမျှကြက်သေသေသွားသည်။

ရှစ်ယဲ့က စကားဆက်မပြောတော့ဘဲ သူ့အဖြေကို တိတ်တဆိတ်စောင့်နေသည်။ အသေအချာဖုံးကွယ်ထားသည့်တိုင် မျက်ဝန်းအတွင်းမှလျှံကျလာသော အရိပ်အယောင်အချို့က သူ့ခံစားချက်ကိုသစ္စာဖောက်နေသည့်နှယ်။

ဝမ်ချီ၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည့်သူ့လက်တို့မှာ  အနည်းငယ်တုန်ယင်လာပြီး သူပြောခဲ့မိသည့်စကားကို အတန်ငယ်နောင်တရနေမိသည်။

ယခုဆိုလျှင် သူက ရာဇပလ္လင်ကို ငမ်းငမ်းတက်လိုချင်သောကြောင့် ​ဧကရာဇ်ကိုအဆိပ်ခတ်ပြီး အပြင်းအထန်နာမကျန်းဖြစ်စေခဲ့သည်ဟု လူတိုင်းက ထင်နေကြသည်။ 

လူတိုင်းက ထိုသို့ပြောနေကြသဖြင့် ဝမ်ချီလည်း ထိုသို့တွေးထင်သွားသည်မှာမဆန်းပေ။ ရှစ်ယဲ့ သူ့ကိုယ်သူအပြစ်တင်နေမိသည်။ ဤအချိန်တွင် သူ ဝမ်ချီကို ထိုသို့မမေးလိုက်သင့်ဘဲ တိတ်တိတ်လေးနေခဲ့သင့်သည်။ 

အကုန် ငါ့အမှားပဲ...

သူ့စိတ်ကိုသူလှည့်စားလိုက်သော်လည်း ဆိုးရွားလွန်းလှသည့် ခံစားချက်များက ပေါက်ကွဲထွက်လာသော မီးတောင်ကဲ့သို့ သူမည်မျှပင် ကြိုးစားထိန်းချုပ်ပါသော်လည်း  ထိန်းချုပ်၍မရချေ။ 

နောက်ဆုံးတွင် သူ့ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တုန်ယင်လာသည်။

"ပြန်ဖြေပေးဖို့မလိုပါဘူး...မင်းရဲ့အဖြေကိုကိုယ်သိတယ်..."

ရှစ်ယဲ့က ဝမ်ချီ၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားရာမှ ရုတ်တရက်လွှတ်လိုက်သည်။ စိတ်မသက်မသာဖြစ်နေသော သူ့ပုံစံမှာ တစ်စုံတစ်ခုမှ ထွက်ပြေးနေသကဲ့သို့ပင်။

သူ့ စကားမဆုံးမီ သူ့တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်ခဲသွားသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဝမ်ချီက သူ့ကိုဖက်လိုက်သောကြောင့်ပင်။

ရှစ်ယဲ့ထွက်သွားမည်ကို စိုးရိမ်လွန်းသောကြောင့် ဝမ်ချီကတင်းကျပ်စွာဖက်ထားမိသည်။ သူက ရေဘဝဲအဖြစ်အသွင်ပြောင်းသွားပြီး ရှစ်ယဲ့၏တစ်ကိုယ်လုံး ရစ်ပတ်ယှက်နွယ်ထားလိုက်ချင်သည်။ ဝမ်ချီ ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး သူ၏ဗာဒံစေ့သဏ္ဍာန်မျက်လုံးများက ဝိုင်းစက်ပြူးကျယ်နေကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက်မေးလာသည်။

"ဘယ်သွားမလို့လဲ..."

ဝမ်ချီ၏မျက်ဝန်းများကိုငေးကြည့်ရင်း ရှစ်ယဲ့ ရုတ်တရက်စိတ်ငြိမ်သွား၍ ရေရွတ်လိုက်သည်။

"စိတ်ငြိမ်သွားအောင် အပြင်ထွက်မလို့..."

ဝမ်ချီ ဆွံ့အသွားသည်။

"အရှင့်သား ကျွန်တော်တို့က ဂူထဲမှာလေ...အရှေ့နန်းတော်ထဲမှာမဟုတ်ဘူးနော်...ဘယ်နေရာသွားပြီး စိတ်ငြိမ်အောင်လုပ်မှာလဲ... ဂူအပြင်ထွက်ပြီး အေးစက်နေတဲ့နှင်းတွေလေတွေထဲမှာ စိတ်ငြိမ်အောင် သွားလုပ်မလို့လား..."

ရှစ်ယဲ့: "........"

ရှစ်ယဲ့၏ စိတ်ကသိကအောက်ဖြစ်သွားသော မျက်နှာအမူအရာကြောင့် ဝမ်ချီ အဓိကပြဿနာကို နားလည်သဘောပေါက်သွားသည်။ 

သူက ရှစ်ယဲ့ကို ပိုပြီးတင်းနေအောင်ဖက်ထားပြီး အစောက မေးခွန်းကို ပြန်ဖြေပေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် အရှင့်သားကိုယုံတယ်..."

သူ့စကားအဆုံး ရှစ်ယဲ့က သိသိသာသာ အံ့ဩမှင်သက်သွားရသည်။

ဝမ်ချီလည်း ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"အရှင့်သားပြောတာကိုယုံတယ်လို့... ဝိညာဥ်ကျောက်တုံးကိုလိုက်ရှာနေတာ ဧကရာဇ်အတွက်ဆိုတာကို ကျွန်တော် ယုံတယ်..."

ရှစ်ယဲ့က သူ့အား တစ်ခဏမျှစိုက်ကြည့်ပြီး မီးရောင်အော​က်တွင် ရုတ်တရက်ပြုံးလိုက်သည်။ သူ့အပြုံးက အလွန်ပျော်သွားသော်လည်း တစ်စုံတစ်ခုကိုချုပ်တည်းထားသကဲ့သို့ပင်။ ရှစ်ယဲ့၏ အကြည့်များက ဝမ်ချီ၏မျက်နှာလေးပေါ်တွင်သာရှိနေပြီး မီးတောက်များ၏အရိပ်က နက်ဆွေးနေသာသူ့မျက်ဝန်းထဲတွင် ရောင်ပြန်ဟပ်နေသည်။ ထို့နောက် စကားတစ်ခွန်းပြောလာသည်။

"နန်းတော်ထဲက အဲဒီအရူးတွေက ဧကရာဇ်ကို အဆိပ်ခတ်လိုက်တဲ့လူက ကိုယ်လို့ထင်နေကြတာ..."

ဝမ်ချီ ခေါင်းကုပ်နေမိသည်။

"အရှင့်သား သူ့ကိုတကယ်အဆိပ်ခပ်ခဲ့တာလား..."

ရှစ်ယဲ့က သူ့အမေးကို ခနဲ့တဲ့တဲ့ရယ်သည်။

"အဲဒီလို အောက်တန်းကျတဲ့လုပ်ရပ်မျိုးတွေကို ကိုယ်ဘယ်တော့မှမလုပ်ဘူး..."

ဝမ်ချီက ရှစ်ယဲ့၏ပခုံးကို ခပ်ဖွဖွပုတ်လိုက်သည်။

"အင်း... ကျွန်တော်ယုံတယ်..."

သူ့ယုံကြည်မှုနှင့်အားပေးမှုတို့က ရှစ်ယဲ့အတွက်အသုံးမဝင်သော်ငြားလည်း ပြောဖြစ်အောင်တော့ပြောလိုက်သည်။ 

ရှစ်ယဲ့က သူ့ကိုစိုက်ကြည့်လာသည်။

"မင်းက ကိုယ့်ကိုအဲ့လောက်တောင် ယုံတာလား..."

ဝမ်ချီလည်း လိမ်ညာနေစရာအကြောင်း မရှိသောကြောင့် အမှန်အတိုင်းပြောလိုက်သည်။

"အရှင့်သားက ကျွန်တော့်ကို ဘယ်တော့မှမလိမ်ခဲ့ဖူးဘူးလေ..."

ယခင်က သူ့ကိုအဆိပ်တိုက်ခဲ့သည့် အချိန်တုန်းကပင်လျှင် ထိုအရာကအဆိပ်ဟု မလိမ်ညာစတမ်းပြောခဲ့သေးသည်။ အနှီအိမ်ရှေ့စံမင်းသားက လူတိုင်းနှင့်ဆက်ဆံပြောဆိုသည့်နေရာတွင် ပွင့်လင်းပြီး တည့်တိုးဆန်လွန်းသည်။

ဟုန်ရှစ်ရှန့်ကိုလူ့ဂွစာလို့ထင်ခဲ့မိတာ...ရှစ်ယဲ့က ပိုဆိုးသေး...

စိတ်ကျေနပ်လောက်သောအဖြေကိုကြားလိုက်ရသောကြောင့် ရှစ်ယဲ့က ဝမ်ချီကို နောက်တစ်ဖန် ပွေ့ဖက်လိုက်ပြန်သည်။

ညနက်လာသောအခါ ဝမ်ချီလည်း ဆက်မထိန်းထားနိုင်တော့ဘဲ ရှစ်ယဲ့၏ရင်ခွင်ထဲတွင်သာ အိပ်မောကျသွားခဲ့သည်။

ဝမ်ချီ မျက်လုံးပြန်ဖွင့်လိုက်သောအခါ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က ခုတင်ပေါ်တွင်လဲလျောင်းနေပြီး ခုတင်ဘေးတွင်လည်း ယောထောင်ကစောင့်ကြပ်ပေးနေသည်။

ဝမ်ချီနှိုးလာသည်ကိုမြင်သည်နှင့် ယောထောင်က ဝမ်းသာအားရအနားသို့ရောက်လာသည်။

"သခင်လေး..."

ဝမ်ချီ စကားပြောလိုက်သောအခါ သူ့အသံကအက်ကွဲနေ၏။

"ရှစ်ယဲ့ ဘယ်မှာလဲ..."

ယောထောင်ကပြန်ဖြေသည်။

"အရှင့်သားက သခင်လေးကို ဒီကိုပို့ခဲ့ပြီး ပြန်ထွက်သွားပါတယ်... သခင်လေးက နေမကောင်းသေးဘူးဆိုတော့  ကောင်းကောင်းအနားယူလိုက်ပါနော်…"

ဝမ်ချီ အမှန်တကယ်နေမကောင်းဖြစ်နေသည်။ သူ့ခေါင်းက ချာချာလည်အောင်မူးဝေနေသည့်အပြင် လည်ပင်းတစ်ခုလုံးကလည်း ခြောက်သွေ့ကာနာကျင်ကိုက်ခဲနေသည်။ ဤသို့နေမကောင်းဖြစ်ခဲ့သော ယခင်အချိန်ကို သူ ကောင်းကောင်းမှတ်မိသည်။ 

💮💮💮