MM Story Teller

Chapter 159

Viewers 32k

🌍Chapter 159

ဖူ၀မ်သော် ထန်မော့ကို တစ်ချက်မျှကြည့်လိုက်သော်လည်း ဘာမျှမဆိုချေ။ မကြာခင်မှာပင် သူတို့၂ဦး နန်ကျင်းအဖွဲ့မှ လူကြီးနှင့်လိုက်သွားကြတော့သည်။

နွေဦးရာသီ၏ အစဖြစ်၍ ရာသီဥတုမှာ နွေးထွေးလာခဲ့သည်။ နွေထွေးသော နွေဦးလေပြည်တို့မှာ နန်ကျင်းလမ်းတစ်ဖက်စီရှိ သဖန်းပင်များကို တိုးဝှေ့တိုက်ခတ်နေခဲ့ကြသည်။

ထန်မော့မှာ စိုးရိမ်တကြီးအမူအယာနှင့် လူလတ်ပိုင်းတစ်ဦးကိုမြင်သော် လမ်းတစ်ဖက်သို့ကူးလိုက်လေသည်။ ထိုသူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ သွေးများဖြင့်ဖုံးလွှမ်းလျက် ထန်မော့တို့ ၃ဦးကိုမြင်သည်နှင့် လှည့်ကာပြေးတော့သည်။

လူထွားကြီးက ၄င်းကိုလှမ်းအော်လိုက်သော်လည်း ထန်မော့တို့နှင့်အတူအေးဆေး လျှောက်လာဆဲပင်။

နွေးထွေးသော လေပြည်နှင့်အတူ သဖန်းပင်များ လှုပ်ခါနေကြသည်။ နန်ကျင်းမှာ ကြီးမားလွန်း၍ တာ၀န်ယူထားသူကလည်း သတ်ဖြတ်ခြင်းကို အပြည့်အ၀မဖိနှိပ်နိုင်ချေ။ နန်ကျင်း၏ အပေါ်ယံငြိမ်းချမ်းမှုနောက်ကွယ်တွင် တချို့အရာများရှိနေဦးမည်ဖြစ်သော်လည်း ရှားပါးသည်ဟုဆိုနိုင်လေသည်။

ထန်မော့ကောင်းကင်ကိုမော့ကြည့်လိုက်စဥ် ခပ်နိမ့်နိမ့်အမျိုးတစ်ယောက်၏ လေသံကိုကြားလိုက်ရလေသည်။

"မရောက်ခင်ခဏစောင့်လိုက်ဦး အဲဒီကိုရောက်မှ မင်းရဲ့ဥကိုကြည့်ရအောင်"

ထန်မော့ ဖူ၀မ်သော်အား အံ့အားသင့်စွာ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ဖူ၀မ်သော်မှာ သူ့အား နက်ရှိုင်းစွာကြည့်နေခဲ့သည်။ သူ၏လေသံမှာ အလွန်တိုးညှင်းလွန်း၍ ရှေ့မှလျှောက်နေသော လူမှာ၄င်းကိုမကြားချေ။

ထန်မော့ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ"

ထိုကြက်သိုက်မှာ ပစ္စည်းများကို အမှန်တကယ်ဆပွားပေးနိုင်သည်လား သူတို့အတည်ပြုလိုသည်။

လူ၃ယောက်မှာ နန်ကျင်းအဖွဲ့၏ ဦးတည်ရာဆီသို့ လျင်မြန်စွာရွေ့လျားနေခဲ့ကြသည်။

ထိုစဥ် ကျဥ်းမြောင်းပြီး ခမ်းနားသော ကော်ရစ်တာ တစ်ခုတွင်...

ထိုကော်ရစ်တာမှာ ကြယ်စုံသော ညကောင်းကင်တစ်ခုနှယ် ကျောက်မြက်တို့ဖြင့်ထွင်းထုထားခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုကျောက်မြက်ရတနာများအတူစုပေါင်းလျက် ရတနာမြစ်တစ်ခုအဖြစ် စီးဆင်းနေခဲ့ကြသည်။ ထိုကော်ရစ်တာတွင် လျှပ်စီးလက်သံနှင့်အတူ ညစ်ညစ်ပတ်ပတ် ဆဲဆိုသံများက ရံဖန်ရံခါထွက်လာခဲ့သည်။ ထို့နောက် လူ၃ယောက်မှာ ကော်ရစ်တာမှ လျင်မြန်စွာပြေးထွက်လာပြီး အစောင့်များ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို လွတ်မြောက်လာခဲ့လေသည်။ ထို့နောက် ထိုလူ၃ဦးမှာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ မောပန်းစွာ လဲကျသွားခဲ့သည်။

ထိုအထဲမှ ၂ယောက်မှာ ဆံပင်ရွှေရောင်နှင့် နိုင်ငံခြားသားများဖြစ်ကာ ကျန်တစ်ယောက်မှာ အနက်ရောင်မျက်၀န်းများနှင့် လူလတ်ပိုင်းတစ်ဦးဖြစ်သည်။ ထိုနိုင်ငံခြားသား၂ဦးနားနေကြစဥ် တစ်ဦးမှာ လက်ကိုမြှောက်လျက် အင်္ဂလိပ်လိုဆိုလာခဲ့သည်။

"ငါ့လက်တွေနာနေပြီ ဒီလိုမျိုး ဆက်သွားလို့တော့မစတော့ဘူး ဒေးဗစ် ..ဒီကနေထွက်ဖို့ နည်းတွေ့ပြီလား"

ဒေးဗစ်ဆိုသူက ပြန်ဖြေလာခဲ့သည်။

"ငါနားမလည်နိုင်ဘူး ငါတို့ဒီရောက်နေတာ ၂နာရီတောင်ရှိပြီကို အခုထိ ဒီသောက်ကော်ရစ်တာကနေမထွက်နိုင်သေးဘူး ..နောက်ထပ် အဲဒီအစောင့်တွေနဲ့ ထပ်တိုးလို့ကတော့ မင်းနဲ့ငါနဲ့ သေဖို့ပဲရှိတယ်"

ထို့နောက် ထိုနိုင်ငံခြားသား၂ဦးမှာ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။

တဖက်တွင်ထိုင်နေသော တရုတ်လူမျိုးက အသက်ကို အမောတကောရှူနေစဥ် အသံများတိတ်သွားသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။ ကြောက်ရွံ့မှုဖြင့် သူ၏ကိုယ်မှာ တုန်လှုပ်သွားလျက် ကျန်လူ၂ဦးကိုလှည့်ကြည့်လိုက်မိလေသည်။ ဒေးဗစ်က ပြုံးလျက် သူ၏ ညံ့ဖျင်းသော တရုတ်လေသံဖြင့်ဆိုလာသည်။

"နောက်လမ်းဆုံတစ်ခုကျရင် မင်းလမ်းကိုစစ်ရမယ်"

လူလတ်ပိုင်း၏ မျက်လုံးမှာ ပြူးကျယ်သွားခဲ့သော်လည်း သူဘာမျှမဆိုနိုင်ခင်တွင် ပိဒ်ဆိုသူကလက်မြှောက်လာခဲ့သည်။ သူသည်ကား အလွန်မယဥ်ကျေးသောအပြုံးဖြင့်ဆိုသည်။

"မင်းကအခုငါတို့နဲ့ လှုပ်ရှားနေရတာဆိုတော့ တစ်ခုခုတော့လုပ်သင့်တာပေါ့...အမ်...တရုတ်လိုဆိုဘာပါလိမ့်... မင်းကိုယ်မင်း ငါတို့အတွက် စတေးလိုက်ပါ တရုတ်သူငယ်ချင်းလေး"

ထိုလူလတ်ပိုင်းမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ နှိပ်စက်ခံထားရသူတစ်ဦးနှယ် တစ်ခုခုကိုအာရုံမစိုက်နိုင်သည်မှာကြာလေပြီ။ သူသည်ထိုနိုင်ငံခြားသား၂ဦး၏ အင်္ကျီစကိုဆွဲလျက် အသက်ချမ်းသာပေးရန်တောင်းပန်ခဲ့သည်။ သို့သော် တဖက်လူ၏ အကြင်နာမဲ့သော လှောင်ပြောင်သံများကိုကြားလျှင် သူအဆုံးတွင် လက်လျှော့လိုက်ရတော့သည်။ ထို့နောက် ထုံကျင်စွာပင် ထရပ်လျက် နောက်ကော်ရစ်တာ တစ်ခုထံ တောင့်တင်းစွာလျှောက်သွားလိုက်လေသည်။

သူ၏ခြေအစုံမှာ တွားမသွားရုံတမယ် တရွတ်ဆွဲနေခဲ့ရသည်။ မကြာခင်မှာပင် စူးရှသော အော်သံများနှင့်အတူ ထက်မြသော ဓါးဖြင့် အသားလှီးဖြတ်သံများကိုကြားလိုက်ရလေသည်။ ထိုသူသည် နာမည်တစ်ခုကိုသာ ထပ်တလဲလဲအော်ဟစ်နေခဲ့သည်။

ဒေးဗစ်ခတ္တမျှနားထောင်နေပြီးနောက် သူ၏ဂွကျကျတရုတ်လေသံဖြင့်ဆိုလာပြန်သည်။

"ရှန်..ဟုတ်လား..သူဘာလို့ရှန်ဆိုတာကိုခေါ်နေတာလဲ..အဲဒါတောင်ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပါယ်မလား...တောင်တက်ရတာကြိုက်လို့များလား"

"ဟား...ဟား...သူအသက်ရှင်သေးရင် မွန်းစတားတောင်ကြားကိုသွားလို့ရတယ်လေ...အဲမှာ တက်စရာတောင်တွေ ပေါသားပဲ"

လမ်းဆုံးတွင် လမ်း၃ခွရှိ ၂လမ်းမှာ လမ်းမှားဖြစ်ကြောင်းဆုံးဖြတ်ပြီးသဖြင့် ကျန်လမ်းတစ်ခုကိုအေးဆေးစွာသွားနိုင်လေသည်။ နိုင်ငံခြားသား၂ဦးမှာ ခတ္တမျှနားနေပြီးနောက် ထရပ်ကာ ကျန်တစ်လမ်းကိုသွားရန်ပြင်လိုက်ကြသည်။ သူတို့၂လှမ်းမျှသာလှမ်းရသေးချိန်တွင် ထိုတရုတ်လူမျိုး၀င်သွားသော လမ်းထံမှ အသံများကိုကြားလိုက်ရလေသည်။

လူ၂ဦးမှာ အံ့သြစွာကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့သည် ထိုတရုတ်လူမျိုးမှာ သူ၏လက်များဖြင့် တွား၍ ထွက်လာသည်ကိုတွေ့လိုက်ရလေသည်။ သူ၏ခြေထောက်များမှာ အဖြတ်ခံလိုက်ရကာ သွေးများဒလဟောစီးကျနေခဲ့သည်။ သူ၏မျက်နှာတွင်မျက်ရည်များနှင့်ပေပွလျက် ရှန်ဟူသည်စကားလုံးကို တတွတ်တွတ်ရေရွတ်နေခဲ့သည်။ အနီရောင်နှလုံးသားဘုရင်မ၏ အစောင့်များမှာ သူ့နောက်မှ လိုက်လာပြီး နောက်ဆုံးအခိုက်အတန့်မှာပင် ထိုလူမှာ လွတ်မြောက်သွားလျက် ထိုနိုင်ငံခြားသား၂ဦး၏ ခြေရင်းသို့ရောက်ရှိလာခဲ့လေသည်။

သူသည် ပိဒ်၏ ဘောင်းဘီစကို ဆွဲလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးပြုပြီး ကူညီပါ...ကယ်ပေးပါ"

ပိဒ်၏မျက်လုံးများမှာ အံ့အားသင့်လျက်ပင်...

"ဒေးဗစ်...ဒီလူကငါ့ကို နားချိန်၁၀မိနစ်ပေးဖို့ တကယ်ကြီး ပြေးထွက်လာတာပဲ ကြည့်စမ်း..ဘုရားသခင်ကျေးဇူးပါပဲ...ဒီလိုကြင်နာတတ်တဲ့သူမျိုး ဘယ်မှာရှိလို့လဲ...ဒါဆိုလည်း ဒီ၁၀မိနစ်ကို အလကားယူလိုက်တော့မယ်နော်"

ဒေးဗစ်က မကျေမနပ်ဆိုလာသည်။

"မင်းက ငါ့၁၀မိနစ်ကို ဘာလို့ယူမှာလဲ..."

သို့သော် သူသည် ပိဒ်မျှမလျင်မြန်ခဲ့ချေ။ ပိဒ်မှာ ဓါးမြှောင်ကိုဆွဲထုတ်လျက် ထိုလူလတ်ပိုင်း၏ နှလုံးကိုထိုးစိုက်လိုက်လေသည်။

ထိုလူလတ်ပိုင်းတရုတ်လူမျိုးမှာ ရှန်ဟူသော စကားလုံးကို အရူးနှယ် တတွတ်တွတ်ရွတ်နေဆဲဖြစ်သည်။ ထိုဓါးမြှောင် သူ၏ရင်ဘတ်ကို့ ထိုးစိုက်သွားချိန်တွင် သူ၏မျက်လုံးတို့ပြူးကျယ်သွားလျက် သူ၏မျက်လုံးမှ သွေးများထွက်ကျလာတော့မည့်နှယ်။ အတော်ကြာပြီးနောက် သူသည် စိတ်သက်သာရာရစွာရယ်မောလိုက်လေသည်။ သူသည်ရယ်မောလျက်ပင် ကြမ်းပြင်ပေါ်သိုပြန်လည် လဲကျသွားလျက် သူ၏နောက်ဆုံးထွက်သက်အထိ ရှန်ဆိုသည့်စကားလုံးကို ရေရွတ်သွားခဲ့လေသည်။

ပိဒ် ဓါးကိုပြန်ဆွဲနှုတ်လျက် လှည့်ထွက်သွားလိုက်သည်။ ဒေးဗစ်မှာ သူ့အားကျိန်ဆဲရင်းနောက်မှလိုက်သွားခဲ့သည်။

ပိဒ် ထိုခန္ဓာကိုယ်ဘေးမှအဖြတ်တွင်ခတ္တမျှရပ်သွားခဲ့သည်။

"၀ိုး...ဒီလက်ပတ်ကမိုက်တယ်...ဒါကတရုတ်ရိုးရာများလား"

ပိဒ်မှာ ပါးစပ်ကလည်းပြောရင်း ထိုတရုတ်လူမျိုး၏ လက်ကောက်၀တ်မှ အနီရောင် ပုတီးကုံးလက်ပတ်ကိုဆွဲချွတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏လက်တွင်၀တ်လိုက်လေသည်။

"ဒေးဗစ် ကြည့်စမ်း မိုက်တယ်မလား မင်း၀တ်ချင်လား"

ဒေးဗစ်မှာ သူ့အား အေးစက်စွာကြည့်လာခဲ့သည်။

"ငါ့ရဲ့ နားချိန် ၁၀မိနစ်ကိုပဲလိုချင်တယ်"

ပိဒ်မှာ ရယ်မောလျက် သူတို့ လမ်းတစ်လျှောက်ဆက်သွားလိုက်ကြတော့သည်။

*****

၁၀ရက်အကြာ နန်ကျင်းတွင်...

ထန်မော့မှာ မူလတွင် ဖူ၀မ်ရှန်းသည် ရက်နည်းနည်းအကြာတွင်ဂိမ်းထဲမှ ထွက်လာလိမ့်မည်ဟုထင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ၁၀ရက်မျှ စောင့်ရလိမ့်မည်ဟုတော့မထင်ခဲ့ချေ။ ထိုအချိန်အတွင်းတွင် ထန်မော့နှင့် ဖူ၀မ်သော်သည် နန်ကျင်းအဖွဲ့မှ လူအတော်များများနှင့် ရင်းနှီးသွားခဲ့ကြသည်။ ရှောင်ကျီထုံးက ထုတ်မပြောရန် မှာထားသဖြင့် နန်ကျင်းအဖွဲ့၀င်များမှာ ဖူ၀မ်သော်၏ နောက်ခံအမှန်ကိုမသိကြသေးချေ။ ထန်မော့နှင့်ဖူ၀မ်သော်သည်လည်း ၄င်းကို သူတို့ဘက်မှစကာ ထုတ်ပြောလိမ့်မည်မဟုတ်ချေ။

"ဟေး ထန်မော့ ဖူ၀မ်ရှန်း(xian) ငါတို့ ၁၇၃ခုမြောက် ဂိမ်းကို၀င်မလို့ ..လိုက်ဦးမလား"

အရပ်ရှည်ရှည် အသားညိုညိုနှင့်လူမှာ သူတို့အား လက်ဝေ့ယမ်းလျက် ဆိုလာသည်။

ထန်မော့ပြန်မဖြေနိုင်ခင်မှာပင် ထိုလူ၏ဘေးတွင်ရပ်နေသောလူက ဟာသနှယ်ဆိုသည်။

"မပါခိုင်းနဲ့ဟ...သူတို့လိုက်လာတိုင်း ဆုကိုသူတို့ပဲရသွားတာ...ငါတောင်သူတို့နဲ့ဂိမ်းမဆော့ချင်တော့ဘူး..ထန်မော့ မင်းနဲ့ ရှောင်ရှန်း(shang)အစ်ကိုတို့ကချည်း ကောင်းတာတွေကိုရနေတော့တာပဲကွာ..ငါတို့အတွက်လည်း ချန်ထားပေးဦး ဟုတ်ပြီလား"

ထန်မော့မှာ ခတ္တမျှတွေးလျက် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"မနေ့ကမှ ဂိမ်းကနေထွက်လာတာဆိုတော့ ဒီနေ့နားလိုက်ဦးမယ်တွေးထားတာ..ဒါပေမယ့် ကြည့်ရတာ ဒီနေ့လည်းထပ်လိုက်ပြီး ခင်များတို့အတွက် အကျန်လေးတွေပဲချန်ပေးရင်ကောင်းမလားပဲ"

ထိုလူကရယ်သည်။

"ပါးစပ်ပိတ်ထားလိုက်တော့"

ထို့နောက် သူ၏အသင်းဖော်ကိုဆွဲကာထွက်ပြေးသွားပြီး ထန်မော့ကို ပြန်တုန့်ပြန်ခွင့်ပင်မပေးခဲ့ချေ။

တကယ်တမ်းတွင်လည်း ထန်မော့ဤဂိမ်းတွင် မပါလိုခဲ့ချေ။ ယနေ့အဖို့ သေနတ်ပစ်လေ့ကျင့်ရန် ဆုံးဖြတ်ထား၍ဖြစ်သည်။

ထန်မော့၏သေနတ်နှင့် ထိတွေ့ချိန်မှာ တိုတောင်းလှသည်။ သို့သော် ခတ္တမျှလေ့ကျင့်ဖူးခဲ့သည်ဖြစ်၍ သူ ယခု ချိန်ရွယ်သော ပစ်မှတ်ကိုပစ်ခတ်နိုင်ပေပြီ။ သို့သော် လှုပ်ရှားနေသော ပစ်မှတ်ကိုပစ်ခတ်ရာတွင်မူ အမှားတချို့ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ထိုသို့အမှားမျိုးကို လက်ခံ၍မရချေ။ သို့မဟုတ်ပါက checkmateစွမ်းရည်အလုပ်မဖြစ်တော့ချိန်တွင် သူ့ကိုယ်သူပြန်လည်ထိခိုက်မိစေလိမ့်မည်။ ထန်မော့ ဖူ၀မ်သော်၏ ငွေရောင်သေနတ်လေးကိုယူလျက် သေနတ်ပစ်ကွင်းကိုသွားရန်ပြင်လိုက်သည်။

ဖူ၀မ်သော်ကရုတ်ချည်းဆိုလာသည်။

"ကိုယ်မင်းနဲ့လိုက်ခဲ့ရမလား"

ထန်မော့၏ခြေလှမ်းတို့ရပ်တန့်သွားလျက် အလွန်ပြတ်သားစွာဆိုသည်။

"မလိုဘူး"

ဖူ၀မ်သော်ပြုံးလိုက်ကာ ဘာမျှမဆိုတော့ချေ။

ထန်မော့မှာ သူ၏လက်ရှိပစ်ခတ်စွမ်းရည်မှာ အတော်ကောင်းမွန်နေပြီခံစားမိသော်လည်း ၄င်းမှာ သူ့ကိုယ်သူ မည်သူနှင့် ယှဥ်ကြည့်သလဲဆိုသည်အပေါ်မူတည်သေးသည်။ သူက ဖူ၀မ်သော်ထက်အတော်ဆိုးရွားသည်မှာ အမှန်ပင်။ သူ့ကိုယ်သူ ဖူ၀မ်သော်နှင့် ယှဥ်ကြည့်ခြင်းမှာ မရောက်နိုင်သော အဆုံးသတ်တစ်ခုအား မျှော်ကြည့်နေသည့်နှယ်။ ထို့ကြောင့် သူ့ဘာသူပင်လေ့ကျင့်ကာ ဤလူရှေ့တွင်တော့ သေနတ်ကိုမကိုင်ဟုဆုံးဖြတ်ထားခဲ့သည်။ ထိုစဥ်သူတစ်စုံတစ်ခုကို ရုတ်ချည်းမှတ်မိသွားခဲ့သည်။

"ဒါနဲ့ ဖူ၀မ်သော်...ဖူ၀မ်ရှန်း(sheng)...ပြီးတော့ အခုခင်များက ဖူ၀မ်ရှန်း(xian)နော်...ခင်များတို့မိသားစုနာမည်တွေက ရှန်းရှန်းကျို့ရန်ဆိုတဲ့စာလုံးကယူထားတာလား..."

ဖူ၀မ်သော်"..."

ဖူ၀မ်ရှန်း(xian)ဆိုသည့်အမည်ကို လက်ခံနိုင်သေးသော်လည်း...

ဖူ၀မ်ရန်ဆိုတာကဘာကြီးလဲ...အဲလိုနာမည်မျိုးနဲ့လူတောင်ရှိပါ့မလား...

ထန်မော့စတင်တွေးလိုက်မိသည်။

ဖူ၀မ်သော်မှာ ထန်မော့ဆိုလိုသည်ကိုနားလည်လေသည်။

"မဟုတ်ပါဘူး ဒီဟာကတိုက်ဆိုင်သွားရုံပါ..အရင်က ဒီနာမည်နဲ့ပတ်သက်ပြီး တစ်ယောက်ကနောက်တာကို ကြားတော့ ဖူ၀မ်ရှန်း(xian)ဆိုတာကိုပဲ သံတူယူလိုက်ကာ...ကိုယ်က ဖူ၀မ်ရှန်း(sheng)ထက် ၁၄နှစ်ပိုကြီးတာဆိုတော့ သူ့နာမည်ကို မျိုးရိုးလိုက်ပြီး မှည့်လိုက်တာနေမှာပေါ့ ...တကယ်တော့ အဲဒါကကိုယ့်နာမည်ဖြစ်လုနီးပါးပဲလေ"

ထန်မော့၏အမူအယာမှာ ထူးဆန်းသွားခဲ့သည်။

"ဒါဆို သူ့ဟာဘယ်လိုဖြစ်သွားတာလဲ"

"ကိုယ့်နာမည်က ကိုယ့်အဖိုးဆီက...သူကကျွန်းတစ်ခုကိုပြန်ယူချင်လို့ သူ့နာမည်ကိုကိုယ့်ကိုပေးလိုက်တာ"

ထန်မော့တန့်သွားလျက် ဖူ၀မ်သော်အားကြည့်လိုက်မိသည်။ ဖူ၀မ်သော်သည်လည်း သူ့အား ငုံ့ကြည့်လာခဲ့သည်။ နှစ်ဦးသားအကြည့်ချင်းဆုံသွားပြီးနောက် ဖူ၀မ်သော် ပြုံးလိုက်သည်။

"မင်းသေနတ်သွားပစ်မှာမဟုတ်ဘူးလား"

“အင်း"

ဖူ၀မ်သော် ဘေးကိုရှောင်လျက် ထန်မော့အတွက် လမ်းဖယ်ပေးလိုက်သည်။ သို့သော် ထန်မော့မှာ သူ့ဘေးမှပင် ဖြတ်မသွားရသေးခင်တွင် အသားညိုညိုနှင့်လူကစိတ်လှုပ်ရှားစွာပြန်ပြေးလာခဲ့သည်။

"ဖူ၀မ်ရှန်း(xian)မင်းညီပြန်လာပြီ"

ဖူ၀မ်သော် တန့်သွားလျက် ထန်မော့သည်လည်း အံ့အားသင့်စွာ လှည့်ကြည့်လိုက်လေသည်။

၁၀မိနစ်ကြာပြီးနောက်...

ဖူ၀မ်ရှန်းမှာ သူ၏ခေါင်းဆောင်နောက်မှ စိတ်ဓါတ်ကျစွာ လိုက်ပါလာခဲ့သည်။ ဤတစ်ကြိမ်ဂိမ်းက အချိန်အလွန်ဖြုန်းတီးရာကျလေသည်။ ၄င်းမှာ အလွန်မခက်ခဲလှသော်လည်း အချိန်ကုန်လွန်းသည်။ သူတို့သည် ဖေဖော်၀ါရီ ၂၃တွင်ဂိမ်းထဲသို့စ၀င်ခဲ့ပြီး မတ်လ၅ရက်တွင်မှ ပြန်ထွက်လာနိုင်ခဲ့သည်။

ထို့အပြင်အဖွဲ့ထဲမှ လူများကလည်း သူ့ကိုကြည့်နေသလိုခံစားရသေးသည်။

ဖူ၀မ်ရှန်းခေါင်းကိုမော့လျက် ရှေ့တွင်လျှောက်နေသော အရပ်မြင့်မြင့်လူကိုကြည့်လိုက်သည်။ ထိုရိုးသားသော ပုံဖြင့် အရပ်ရှည်ရှည်နှင့်လူမှာ ဖူ၀မ်ရှန်းမှ သူ့ကိုကြည့်နေသည်ကိုတွေ့သော် သူ့ခေါင်းကို အမြန်ပြန်လှည့်ကာ ခိုးကြည့်မနေခဲ့သလို ဟန်ဆောင်လိုက်သည်။ ဖူ၀မ်ရှန်းမှာ စိတ်ဓါတ်ကျစွာဆိုသည်။

"ခေါင်းဆောင် သူတို့ ကျွန်တော့်ကို ဘာလို့အဲလိုကြီး ကြည့်နေတာလဲ"

ချိုက်ရုန်မှာ လိမ်ရသည်ကို မကြိုက်သော လူမျိုးဖြစ်သည်။ သူကအပြုံးဖြင့်ဆိုလာသည်။

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး...မင်းပြန်မလာတာကြာတော့ သူတို့တွေမင်းကိုလွမ်းနေကြတာ"

ဖူ၀မ်ရှန်းကမေးလိုက်သည်။

"ခေါင်းဆောင်လည်းအကြာကြီးပြန်မလာဘူးမဟုတ်ဘူးလား..သူတို့ကခေါင်းဆောင်ကိုရော ဘာလို့မလွမ်းကြတာလဲ...သူတို့ကခေါင်းဆောင်ကိုကျဘာလို့အဲလိုမျိုးကြည့်မနေကြတာလဲ"

ဤကဲ့သို့အလိမ်အညာမျိုးမှာ ရှောင်ရှန်းအပေါ်တွင်ပင် အလုပ်မဖြစ်နိုင်ချေ။

ချိုင်ရုန်အား အဖွဲ့၀င်တစ်ဦးမှ ဖူ၀မ်ရှန်းကို သူ၏အစ်ကိုတစ်ယောက်လာရှာကြောင်း သတင်းပေးခဲ့သည်။ ၄င်းမှာ သတင်းကောင်းပင်။ ကမ္ဘာကြီးအွန်လိုင်းပေါ်တက်လာပြီးနောက် လူတိုင်းမှာ မိမိ၏မိသားစုနှင့်ဆွေမျိုးများကိုရှာလိုခဲ့ကြသည်။ ဖူ၀မ်ရှန်းက နန်ကျင်းအဖွဲ့၏ အငယ်ဆုံးအဖွဲ့၀င်လည်းဖြစ်သည်။ သူသည်ဥာဏ်ကောင်းကာ နာခံတတ်ပြီး သူ၏စွမ်းရည်မှာလည်းကောင်းသည်။ သူတို့သည် ဤကလေးကို အံ့အားသင့်စေလို၍ သူ၏အစ်ကိုအကြောင်း ကြိုအသိမပေးခဲ့ချေ။

ချိုင်ရုန် ဖူ၀မ်ရှန်းကိုပြန်မဖြေလိုက်ချေ။ ထိုစဥ် ထန်မော့ကိုယခုလေးတင် စနောက်နေခဲ့သော လူရွယ်က သူ့ကိုတွေ့သွားခဲ့သည်။

"အာ..ဖူ၀မ်ရှန်း...မင်းနာမည်ကို သိပ်ရင်းနှီးနေတာမဆန်းတော့ပါဘူး...မင်းဖူ၀မ်သော်ဆိုတဲ့လူကိုသိလား"

ဖူ၀မ်ရှန်း"..."

၄လတောင်ကျော်လွန်သွားသည့်တိုင် ဤလူများမှာ ဤဟာသကို မငြီးငွေ့နိုင်သေးချေ။

ဖူ၀မ်ရှန်းမှာ လျှောက်လာနေရင်းပင် တည်ငြိမ်အေးဆေးကာ ပြတ်သားသောအသံဖြင့် ဆိုလာခဲ့သည်။

"ဖူ၀မ်သော်ဟုတ်လား..တရုတ်ကစားသမားတွေအကုန်လုံးကို မျှော်စင်တိုက်ခိုက်ဂိမ်းထဲဆွဲထည့်တဲ့ အဲဒီမျိုးမစစ်လား...သူ့ကိုဘယ်သူသိမှာလဲ...ခေါင်းဆောင်ချိုင် ကျွန်တော်ပြောမယ်..ကျွန်တော်သူ့ကိုတွေ့လို့ကတော့လား...၈ပိုင်းပိုင်းပြီး အသားဆော့ထဲနှစ်ပြီးတော့ကို..."

သူ၏အသံမှာ ရုတ်ချည်းတန့်သွားလျက် ကောင်ငယ်လေး၏ မျက်၀န်းများမှာ ထိတ်လန့်မှုကြောင့် ပြူးကျယ်သွားခဲ့သည်။

တံခါး၀တွင်ရပ်လျက် သူ၏၀မ်းကွဲညီလေးကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သော ဖူ၀မ်သော်မှာ သူ့အား၈ပိုင်းပိုင်းလျက် အသားဆော့စ်ထဲတွင်နှစ်ပစ်မည်ဆိုသော ဖူ၀မ်ရှန်းအား ပြုံးလျက် လက်ဝေ့ပြလိုက်လေသည်။

ထန်မော့ ရယ်ချင်နေသော်လည်း အတင်းထိန်းချုပ်ထားလိုက်သည်။

ဖူ၀မ်ရှန်း ဖူ၀မ်သော်အားတောင့်တင်းစွာကြည့်နေစဥ် ဖူ၀မ်သော်မှာတော့ တံခါး၀တွင် ရပ်လျက် သူ့အား အပြုံးဖြင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။

အတော်ကြာကြည့်နေပြီးနောက် ဖူ၀မ်ရှန်း ထိုနေရာမှ ထွက်သွားလျက် တစ်ခါပြန်လာကာ ကြည့်ပြန်သည်။ တောက်ပသောနေရောင်အောက်တွက် ထိုလူမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းစွာထိုနေရာတွင် ပြုံးလျက် ရပ်နေဆဲပင်။ ၄င်းမှာ ပုံရိပ်ယောင်မဟုတ်။

အစစ်အမှန် ဖူ၀မ်သော်ဖြစ်၏။

ဖူ၀မ်ရှန်း"..."

နန်ကျင်းအဖွဲ့၀င်များမှာ ထိုကလေးကို ဂုဏ်ပြုစကားမဆိုနိုင်ခင်မှာပင် ဖူ၀မ်ရှန်း၏ အမူအယာမှာ တည်တံ့သွားလျက် ဆိုလာသည်။

"တကယ်တော့ခေါင်းဆောင်ချိုင်..ကျွန်တော့်အထင် ဖူ၀မ်သော်က တော်တော် အပြစ်ကင်းပါတယ်...ခေါင်းဆောင်ရှောင်းလည်းပြောတယ်လေ...ကျွန်တော်တို့ တရုတ်ကစားသမားတွေကိုဂိမ်းထဲကို ဆွဲသွင်းတာက သူ့ဆန္ဒမဟုတ်ဘူးလေ...အနက်ရောင်မျှော်စင်လုပ်ခဲ့တာ...အာ..ကျွန်တော်ဘာလို့သူ့ကိုအကောင်းတွေပြောပေးနေတာလဲလို့မေးတာလား...မဟုတ်ပါဘူးနော်...ကျွန်တော်အတည်ပြောနေတာပါနော်...ဖူ၀မ်သော်လုံး၀မမှားဘူးလို့"

🪩

Prev Next