Chapter 150

🌍Chapter 150

ဆံပင်တိုမိန်းကလေး ကြက်ဆင်ကြီးကို မုန်းတီးစွာ ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“သမီးတို့ စဉ်းစားပြီးပြီ…”

မိန်းကလေး၏ပြတ်သားသည့်သဘောထားကြောင့် ကြက်ဆင်ကြီး တစ်ဖက်လူကို ကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းကုတ်လိုက်သည်။

“ဒါဆို တန်းစီကြတော့လေ…မေမေ အစာကျွေးဖို့ မစောင့်နိုင်တော့ဘူး…ဗိုက်ဆာနေကြပြီလား…”

ထန်မော့ ကစားသမားကို တိုက်ရိုက်တန်းစီစေချင်လေသည်။ သို့သော် ကြက်ဆင်ကြီးက ကစားသမားများကို ကြည့်ကာ ရယ်မောနေပြီး မည်သည့်သဲလွန်စမှ မပေးပေ။ သူ စကားပြောတော့မည်လုပ်စဉ် ဗိုက်ဆာလာလေသည်။ ထန်မော့ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွား၏။ သူ ဖူ၀မ်သော်ကို အမြန်ကြည့်လိုက်သည်။

လူနှစ်ယောက် မျက်လုံးချင်း ဆုံသွားကြ၏။

ဖူ၀မ်သော် ခေါင်းငြိမ့်ကာ တိုးတိုးပြောလိုက်သည်။

“တူတူပဲ…”

သူတို့တင် မဟုတ်ချေ။ ကြက်ဆင်ကြီး ထိုစကားပြောလိုက်သည်နှင့် ရှောင်ကျီထုံးနှင့်အခြားကစားသမားများ လည်း အလွန်ဗိုက်ဆာလာကြသည်။ ထိုခံစားချက်မှာ အလွန်ထူးဆန်း၏။ 

ထန်မော့သည် မနေ့က ထမင်းစားခဲ့ပြီး သူ့လက်ရှိသန်မာမှုအရဆိုလျှင် သုံးရက်သုံးညထမင်းမစားလျှင်ပင် ဗိုက်‌ဆာမည် မဟုတ်ချေ။

ထန်မော့ ချက်ချင်းတွေးလိုက်သည်။

“ကျွန်တော်တို့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာသန်မာမှုလျော့ကျ‌သွားတော့ ဗိုက်ပြန်ဆာလာကြတာပဲ…”

ဖူ၀မ်သော် ပြောလိုက်သည်။

“ဗိုက်ပြန်‌ဆာလာရုံတင်မကဘူး…ကိုယ် ဗိုက်ပိုဆာလာပြီ…ဒါတောင် မနက်ကဘီစကွတ် စားခဲ့သေးတယ်…”

ထန်မော့၏နှလုံးသား တင်းကြပ်သွားသည်။

ကြက်ဆင်ကြီး ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရယ်မောလိုက်ပြီး အင်းဆက်၏အခွံအပေါ် တမင်တကာ တက်နင်းလိုက်သည်။

“မေမေ သိတာပေါ့…ဗိုက်ဆာနေကြပြီမလား…လာ ညစာအတွက် တန်းစီကြ ချစ်လှစွာသောကလေးတို့…”

ဆာလောင်သည့်ခံစားချက်က အလွန်ထူးဆန်းသော်လည်း ထန်မော့ တဖြည်းဖြည်း ကျင့်သားရလာသည်။ ဤဆာလောင်မှုအဆင့်က သူတို့ကို မသက်မသာဖြစ်အောင် မစွမ်းဆောင်နိုင်သော်လည်း ပိုမိုဆာလောင်လာမည်ကို ကြောက်မိပေသည်။

ထန်မော့ အဓိပ္ပာယ်မဲ့စွာ အချိန်ဖြုန်းမနေတော့ပေ။ ကြက်ဆင်ကြီးစကားပြောပြီးသည်နှင့် သူ အရှေ့တွင် သွားရပ်လိုက်သည်။

ကြက်ဆင်ကြီး ကြောင်အသွား၏။

ထန်မော့ အမူအရာကင်းမဲ့စွာဖြင့် ကြက်ဆင်ကြီးကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“မြန်မြန်လုပ်…”

ဖူ၀မ်သော် ထန်မော့ ဆိုလိုချင်သည်ကို သဘောပေါက်သွားစဉ်တွင် ရှောင်ကျီထုံးလည်း ဆာလောင်မှုမှတစ်ဆင့် ကြောက်စရာကောင်းသည့်ကိစ္စကို မှန်းဆမိပေသည်။ သူ ကောင်လေးကို တွန်းလိုက်ပြီး ကောင်လေး ထန်မော့နောက် ရပ်လိုက်သည်။ ကောင်လေးနောက် ရှောင်ကျီထုံးရပ်လိုက်ပြီး ဆံပင်တိုမိန်းကလေး ဆက်ရပ်လိုက်လေသည်။

ရှေ့ဆုံးတွင် ရပ်နေသည့် ထန်မော့ကို ကြက်ဆင်ကြီးက မျက်လုံးများ မှေးစင်းစွာ ကြည့်လိုက်ပြီး ကျန်ကစားသမားများကိုမူ ရက်စက်စွာ ပြုံးကာ စိုက်ကြည့်သည်။

ကြက်ဆင်ကြီးက မူမမှန်သည့် အမူအရာများစွာကို မပြခဲ့သော်လည်း ထိုလှုပ်ရှားမှုကပင် မူမမှန်ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ လက်ရှိတန်းစီနေသည့် ကစားသမားအလှည့်စဉ်က မှန်ကန်ပုံပေါ်ပေသည်။

ဆံပင်ရှည်မိန်းကလေး ပဉ္စမမြောက်နေရာတွင် တုန်ရီစွာ ရပ်လိုက်ပြီး ဖူ၀မ်သော်က ဆဌမနေရာတွင် ရပ်လိုက်သည်။ နောက်‌ဆုံးတွင် နင်နင်းရပ်လိုက်လေသည်။

ခုနစ်ယောက်လုံး တန်းစီပြီးဖြစ်၏။

ထန်မော့ ကြက်ဆင်ကြီးကို ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်သည်။

ကြက်ဆင်ကြီး၏မျက်လုံးများက နင်နင်းမှစ၍ထန်မော့ဆီသို့ ရွေ့သွားလေသည်။ အနက်ရောင်အရိပ်တစ်ခုက ထန်မော့ပေါ် လွှမ်းခြုံလာလေသည်။ လူတစ်ယောက်နှင့်ကြက်ဆင်တစ်ကောင် အချင်းချင်း ကြည့်နေကြပေသည်။ ထန်မော့ ထီးလေးကို ကိုင်ထားကာ တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်ထား၏။

စူပါမားကတ်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်နေပေသည်။ ကြက်ဆင်ကြီးက ယခင်တစ်ခေါက်ကလို ဒေါသမထွက်ခဲ့ပေ။

ထန်မော့ ကိုယ့်နှလုံးခုန်သံပင် ကိုယ် ပြန်ကြားနေရလေသည်။

အနီးကပ်ကြည့်ကြည့်မှ ကြက်ဆင်ကြီးက အမှန်ပင် အရပ်ရှည်သန်မာကြောင်း ရှာတွေ့ခဲ့သည်။ ကစားသမားရှေ့တွင် သူက တောင်ကြီးတစ်တောင်ကဲ့သို့ပင်ဖြစ်သည်။ သူ့မျက်လုံးများ နီရဲလာသည့်အခါ သူက သိမ်းငှက်တစ်ကောင်ဖြစ်လာကာ ကြောက်စရာကောင်းသည့်အရှိန်နှင့်ခွန်အားပါ လက်ရှိခန္ဓာကိုယ်တွင် ပေါင်းစည်းလိုက်ခြင်းဖြင့် ကြောက်စရာအကောင်းဆုံးလက်နက်ဖြစ်လာ၏။

ထန်မော့တင် မဟုတ်ပေ။ သူ့နောက်မှ ကောင်လေးကလည်း အံကြတ်ကာ ကြက်ဆင်ကြီးကို ဒေါသတကြီး ကြည့်နေသည်။ 

သူ့လက်ကို အိတ်ကပ်ထဲသို့ ရွှေ့လိုက်သည်။ ဤတန်းစီသည့်အလှည့်က မှန်ကန်ရန်မျှော်လင့်လေသည်။ ထိုမှသာ ဂိမ်းပြီးသွားမည်ဖြစ်သည်။

အပေါ်ယံတွင် ရှောင်ကျီထုံးက တည်ငြိမ်သည့်ပုံပေါက်နေသော်လည်း သူ့မျက်လုံးများက ကြက်ဆင်ကြီးကို စိုက်ကြည့်နေပြီး ကြက်ဆင်ကြီးထံမှ အဖြေကို စိုးထိတ်စွာ စောင့်နေပေသည်။

ဖူ၀မ်သော်၏သွင်ပြင်က တည်ငြိမ်သည့်ပုံ ပေါ်သော်လည်း မျက်၀န်းနက်များဖြင့်ကြက်ဆင်ကြီးကို စိုက်ကြည့်ကာ တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်‌ဆင်နေ၏။

‌မှိန်ဖျဖျ အလင်းရောင်အောက်တွင် ကြက်ဆင်ကြီး ထန်မော့ကို စိုက်ကြည့်နေပြီး ထန်မော့ကလည်း တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ကြည့်နေလေသည်။

ကြက်ဆင်ကြီး ရုတ်တရက် ထူးဆန်းစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ သူ့နှုတ်ခမ်းထောင့်က ကွေးညွှတ်လာပြီး မျက်လုံးများက သွေးရောင်လွှမ်းလာလေသည်။ ကြက်ဆင်ကြီး ထန်မော့ဘက်သို့ တောင်ပံခတ်လိုက်သည်။

ထို့အတွက် ထန်မော့ ပြင်ဆင်ထားခဲ့သော်လည်း လန့်ဖျပ်သွားဆဲဖြစ်ပေသည်။

မှားသွားပြီ…

ထန်မော့ ထီးလေးကို ဖွင့်ကာ ကြက်ဆင်ကြီး၏တောင်ပံခတ်သံကို ကာကွယ်လိုက်သော်လည်းပြင်းထန်သည့်ခွန်အားကြောင့်‌ နောက်သုံးလှမ်းဆုတ်သွားလေသည်။

ထိုစဉ် ကြည်လင်သည့်ကလေးအသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

“တင်းတောင်…ကစားသမားအလှည့်စဉ် မှားယွင်းနေပါတယ်…ကြက်ဆင်ကြီး စိတ်ကစဉ့်ကလျားဖြစ်သွားပြီး ဘေးထွက်ဂိမ်း'လင်းယုန် ကြက်ပေါက်ဖမ်းခြင်း'ကို စတင်လိုက်ပါပြီ…အချိန်က တစ်နာရီကြာမြင့်မှာ ဖြစ်ပြီး ပီဆိုတဲ့အသံ…”

ထန်မော့၏မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး အော်လိုက်သည်။

“ပြေး…”

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ကစားသမားခုနစ်ယောက် လူစုခွဲ ထွက်ပြေးလိုက်ကြသည်။ အမြန်ဆုံးအပြေးသမားက နင်နင်းဖြစ်၏။

လင်းယုန် ကြက်ပေါက်ဖမ်းခြင်းဂိမ်းတွင် လင်းယုန်သည် ‌နောက်ဆုံးကြက်ပေါက်ကိုဖမ်းမည်ဖြစ်သည်။ ယခင်ဂိမ်းက နင်နင်းဝေဒနာခံစားခဲ့ရသဖြင့် ဤတစ်ကြိမ်တွင် ရှောင်ကျီထုံးနှင့်အခြားလူများက သေချာဆွေးနွေးတိုင်ပင်ပြီးနောက် နင်နင်းကို အသက်ကယ်ဂိမ်းကူပစ္စည်းများ ပေးခဲ့သည်။ ထို့မှသာ သူ ပိုအသက်ရှင်လွတ်မြောက်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ကြက်ဆင်ကြီး၏ပန်းတိုင်မှာ သူဖြစ်ကြောင်း သိရှိပြီးနောက် နင်နင်း အမြန်ဆုံးအရှိန်နှုန်းဖြင့် ဒုတိယထပ်ဆီသို့ ပြေးလိုက်သည်။ ရှောင်ချောင်းက ကြက်ဆင်ကြီးအတွက်‌ ထောင်ချောက်များ တည်ဆောက်ရန် လက်ကျန်ဂိမ်းကူပစ္စည်းများကို အသုံးပြုခဲ့ပေသည်။ အပြာရောင်ရေစက်မရှိ‌တော့သဖြင့် သူတို့၏အစွမ်းထက်ဆုံး ဂိမ်းကူပစ္စည်းမရှိတော့ပေ။  အခြားဂိမ်းကူပစ္စည်းများက ကြက်ဆင်ကြီးကို သေစေလောက်သည့်ဒဏ်ရာမပေးနိုင်သော်လည်း အနည်းဆုံး နင်နင်းလွတ်မြောက်နိုင်ရန် ကူညီနိုင်လေသည်။

ကြက်ဆင်ကြီး၏နောက်ဆုံးပန်းတိုင်မှာ နင်နင်းဖြစ်သော်လည်း အခြားကစားသမားများ သတိလက်လွှတ်မနေရဲကြပေ။

ဆံပင်ရှည်မိန်းကလေးက အနက်ရောင်မျှော်စင်၏အသံကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ကူရာမဲ့စွာ ငိုကြွေးလိုက်လေသည်။ သူ့ဒဏ်ရာများ သက်သာခါစရှိသေးပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကလည်း အားနည်းနေသေး‌သည်။ သူ အခြားလူများကို အကူအညီမတောင်းဝံ့သဖြင့် ခွန်အားကုန်သုံးကာ ကြက်ဆင်ကြီး သူ့ကို သတိမပြုမိစေရန် ဆုတောင်းနေရပေသည်။

ထိုဆုတောင်းကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်။ ကြက်ဆင်ကြီးက ဆံပင်ရှည်မိန်းကလေးကို မတိုက်ခိုက်ခဲ့ပေ။ ထို့အစား ဒုတိယနေရာတွင် ရပ်နေသည့် ရွှေရောင်ဆံပင်နှင့်ကောင်လေးကို ကြည့်လိုက်၏။ ထန်မော့ ကြက်ဆင်ကြီး၏တိုက်ခိုက်မှုကို ပိတ်ဆို့ကာ ထွက်ပြေးလိုက်သည်နှင့် ရွှေရောင်ဆံပင်နှင့်ကောင်လေးမှာ ပထမဖြစ်လာလေသည်။ ‌

ကြက်ဆင်ကြီးက တောက်ပနေသောမျက်လုံးများဖြင့် ကောင်လေးကို ကြည့်လိုက်ပြီး တောင်ပံလွှဲယမ်းလိုက်သည်။

နောက်တွင် ရပ်နေသည့်ရှောင်ကျီထုံးက ကောင်လေးကို ဆွဲခေါ်သွားလိုက်သည်။ ထိုအခါ ကြက်ဆင်ကြီး၏တောင်ပံက ကောင်လေးကို ကာကွယ်ပေးနေသည့် ရှောင်ကျီထုံး၏လက်မောင်းပေါ် ကျလာလေသည်။ လက်မောင်းကျိုးသွားသဖြင့် ရှောင်ကျီထုံး နာကျင်သံပြုလိုက်သော်လည်းကောင်လေးကို အဝေးဆွဲခေါ်သွားဆဲဖြစ်သည်။

ကြက်ဆင်ကြီးက အခြားလူများနောက် လိုက်ဖမ်းနေစဉ် ထန်မော့နှင့်ဖူ၀မ်သော်တို့ ထိုအခွင့်အရေးကို သုံးကာ အမှောင်ထုထဲ ပုန်းအောင်းနေလိုက်ကြသည်။ ကြက်ဆင်ကြီး ရှောင်ကျီထုံးနောက် လိုက်ချင်သော်လည်း ခြေလှမ်း‌အနည်းငယ်သာ လှမ်းရသေးစဉ် မရေမတွက်နိုင်သော ဂိမ်းကူပစ္စည်းများကို ပြန်သတိရသွားပြီး နေရာတွင် ရပ်လိုက်၏။

နောက်ဆုံးတွင် ကြက်ဆင်ကြီး အားအနည်းဆုံး မိန်းကလေးနှစ်ယောက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

“ကတော်…”

ကြက်ဆင်ကြီးက  သူ့ကိုယ်သူ အပြည့်အ၀ ဖုံးကွယ်မထားနိုင်သည့် ဆံပင်တိုမိန်းက‌လေးဆီသို့ ထူးဆန်းစွာ ရယ်မောကာ တဟုန်ထိုး ပြေးသွားလိုက်သည်။

ဆံပင်တိုမိန်းကလေးက စတုတ္ထနေရာတွင် ရပ်နေသူဖြစ်ပြီး အပြေးမြန်သူလည်း မဟုတ်ပေ။ ကြက်ဆင်ကြီး သူ့ကို လိုက်ဖမ်းကြောင်း သိလိုက်ရသည့်အခါ မျက်နှာဖြူဖျော့သွားပြီး ကောင်လေးထောင်ချောက်ဆင်ထားသည့်နေရာသို့ အမြန်ပြေးလိုက်သည်။

သို့သော်လည်း ကြက်ဆင်ကြီးက မိန်းကလေးကို ဖမ်းမိသွားပေသည်။ ထို့နောက် သူ့အဖော်ကဲ့သို့ပင် ကြက်ဆင်ကြီး၏တောင်ပံနှင့် အရိုက်ခံလိုက်ရပြီး နံရံနှင့် ရိုက်မိသွားသည်။ 

‌မိန်းကလေး၏ခန္ဓာကိုယ် နံရံနှင့် ရိုက်မိသွားပြီး နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်၏။

ကြည်လင်ပြတ်သားသည့်အရိုးကျိုးသံတစ်သံထွက်ပေါ်လာပြီး မိန်းကလေး ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားကာ သွေးချောင်းဆိုးနေလေသည်။ သူ့နဖူးမှ သွေးများ စီးကျလာ၏။ ဆံပင်တိုမိန်းကလေး မတ်တပ်ရပ်ကာ ထွက်ပြေးချင်သော်လည်း အဆုံးတွင် ဒူးထောက်လဲကျသွားသဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီကာ စကားပင် မပြောနိုင်တော့ချေ။ဆံပင်တိုမိန်းကလေး၏ဒဏ်ရာက ဆံပင်ရှည်မိန်းကလေးလောက် မပြင်းထန်သော်လည်း  ပါးစပ်ထဲမှ သွေးများ အဆက်မပြတ်ထွက်နေလေသည်။ မိန်းကလေးမှာ ကြက်ဆင်ကြီး ထပ်မံမတိုက်ခိုက်မီ ထွက်ပြေးရန် ရုန်းကန်နေရပေသည်။

ကြက်ဆင်ကြီးက နိမိတ်မကောင်းသည့်အပြုံးပြုံးပြလိုက်သည်။ သူ ဆံပင်တိုမိန်းကလေးကို ထပ်မံတိုက်ခိုက်ချင်လေသည်။ ဆံပင်တိုမိန်းကလေး လမ်းတစ်၀က်အရောက်တွင် သွေးများ ထပ်အန်လာပြန်လေသည်။ 

ထိုလှုပ်ရှားမှုက ကြက်ဆင်ကြီးကို တစ်စုံတစ်ခုအား သဘောပေါက်သွားစေပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် ထိတ်လန့်သည့်အမူအရာ ပေါ်လာလေသည်။

“ကတော်…”

အမှောင်ထဲတွင် ပုန်းနေသည့် ထန်မော့မှာ ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် ကြောင်အသွားပြီးတစ်စုံတစ်ခုကို ရုတ်တရက်သဘောပေါက်သွားသည်။

“သူ သေသွားပြီလား…”

လူတော်‌တော်များများ၏ဒဏ်ရာများက အပေါ်ယံတွင် ပြင်းထန်သည့်ပုံ မပေါ်သော်လည်း ဒဏ်ရာရသူအတွက်မူ ပြင်းထန်နိုင်ပေသည်။ ဦးနှောက်ထိခိုက်မိလျှင် အလွယ်တကူ ‌သေသွားနိုင်သလို သွေးကြော ပေါက်ကွဲသွားလျှင်လည်း သေနိုင်ပေသည်။ 

ဆံပင်တိုမိန်းကလေးက ကြက်ဆင်ကြီးကြောင့်နံရံနှင့်ရိုက်မိသွားသည်။ သူ့အဖော်လည်းကြက်ဆင်ကြီးကြောင့် ဒဏ်ရာရသွားသော်လည်း မသေခဲ့ပေ။ မည်သူကမှ ဆံပင်တိုမိန်းကလေးမှာ ရိုးရှင်းသည့်တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် သေဆုံးရလိမ့်မည်ဟု မထင်ခဲ့ကြပေ။

ဖူ၀မ်သော်က ဆံပင်တိုမိန်းကလေးကို  အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီး တုန်ရီကာ သွေးများအဆက်မပြတ် ထွက်နေသည်ကိုကြည့်လိုက်သည်။ သူ ကောက်ချက်ချလိုက်၏။

“သူ သေတော့မယ်…နံရိုးကျိုးသွားပြီး အဲ့‌နံရိုးက အတွင်းကလီစာနဲ့နှလုံးကို သွားဖောက်မိတာ ဖြစ်နိုင်တယ်…ဒီဖြစ်စဥ်မှာကစားသမားတွေရဲ့သန်မာမှုကို လျှော့ချထားတယ်…မင်းနဲ့ကိုယ်ဆိုရင်တော့ ဒီဒဏ်ရာလောက်နဲ့ မသေနိုင်ပေမဲ့ သူကတော့ ငါးမိနစ်လောက်ပဲ ဆက်ထိန်းနိုင်တော့မယ်…”

ထိုရလဒ်မျိုးကို လူတိုင်းမထင်ထားခဲ့ကြသလို ကြက်ဆင်ကြီးပင်လျှင် မထင်ထားပေ။

ကြက်ဆင်ကြီး နေရာတွင် ရပ်ကာ ဆန့်တငင်ငင်ဖြစ်နေသည့်မိန်းကလေးကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုကစားသမား သေတော့မည်ဖြစ်ကြောင်း သူသိပေသည်။

တစ်ဖက်အမှောင်ထုထဲမှ ရှောင်ကျီထုံးလည်း ထိုအခြေအနေကို သတိပြုမိပေသည်။ သူမျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။ ရှောင်ချောင်း တီးတိုးပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်တော်တို့ သူ့ကို မကယ်ရင် သူသေတော့မယ်…သူ တကယ်သေမှာ…ခေါင်းဆောင် ကျွန်‌တော် ဘနားနားဝိုင်တစ်ပုလင်း ဝယ်ထားတယ်…သူ့ကို ကယ်ချင်လား…”

ထန်မော့နှင့်ဖူ၀မ်သော်၏ဘက်တွင်လည်း အလားတူပင်ဖြစ်သည်။

ထန်မော့ တီကောင်၏မျက်ရည်စက်ကို ထိလိုက်သော်လည်း မလှုပ်ရှားပေ။ 

မလှမ်းမကမ်းမှ သေလုမျောပါးဖြစ်နေသည့် မိန်းကလေးကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

အချိန် ကုန်လွန်လာလေသည်။ မိန်းကလေး အသက်ရှုသံ ပိုတိုးလာပြီး မျက်လုံးများ ပိတ်ကာ လှုပ်ပင်မလှုပ်နိုင်‌တော့ပေ။ ရွှေရောင်‌ဆံပင်နှင့်ကောင်လေး ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားသည်။

“ကစားသမားသေရင် ဂိမ်းလည်း ပြီးပြီ…”

ရှောင်ကျီထုံး တိုးတိုးပြောလိုက်သည်။

“ကယ်ရအောင်…”

နောက်တစ်ခဏတွင် အမှောင်ထဲမှ အရိပ်နှစ်ခု ကြက်ဆင်ကြီးနှင့်ဆံပင်တိုမိန်းကလေးဆီ ပြေးသွားလေသည်။ ရှောင်ကျီထုံးနှင့်ရှောင်ချောင်းက ထန်မော့နှင့်ဖူ၀မ်သော်ထက်အနည်းငယ် ပိုမြန်၏။ ထန်မော့ စိတ်မပြင်ဆင်ရသေးမီ ထိုနှစ်‌ယောက် ပြေးထွက်လာကြလေသည်။ ထန်မော့ ရှောင်ကျီထုံးတို့ကို မြင်သောအခါ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“သွား…”

ဖူ၀မ်သော် သေနတ်ထုတ်လိုက်၏။

“သွား…”

နှစ်ယောက်သား လျှပ်စီးကဲ့သို့ အရှိန်နှင့်ကြက်ဆင်ကြီးဆီ သွားလိုက်သည်။ ကြက်ဆင်ကြီး ကစားသမားလေးယောက်ကို‌ တွေ့လိုက်သော်လည်း မိန်းကလေးသေသွားသရွေ့ ကစားသမားများအား မတိုက်ခိုက်နိုင်ကြောင်း သိပေသည်။ သူ့မျက်လုံးများ တောက်ပလာပြီး နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ 

စူပါမားကတ်တွင် စက်လှေကားတစ်ခုရှိပြီး နင်နင်း ဒုတိယထပ်တွင် ပုန်းအောင်းနေကာကြက်ဆင်ကြီး တက်အလာကို စောင့်နေ၏။

သို့သော် သူက ခြေသည်းဖြန့်ကာ သူ့ဆီ ရောက်လာသည့်အမျိုးသားထံ ပြေးသွားလိုက်သည်။ ကြက်ဆင်ကြီးက အပေါ်ထပ်သို့တက်မည့်အစား သူ့‌ဆီ ပြေးလာလိမ့်မည်ဟု ဖူ၀မ်သော် မ‌ထင်ထားခဲ့ပေ။

ဒိန်း…

ကျည်ဆံက ကြက်ဆင်ကြီး၏ခေါင်းနား ပွတ်ဆွဲသွားပြီး အမွှေးအချို့ ပြတ်သွားလေသည်။ ကြက်ဆင်ကြီး ကြမ်းပြင်ကို ကန်လိုက်သောအခါ ကြမ်းပြင်ကအက်ကွဲသွားသည်။ 

ထန်မော့ ထိတ်လန့်သွားပြီး ဆံပင်တိုမိန်းကလေးဆီ ပြေးနေသည်ကို ဖူ၀မ်သော်ဘက် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ကြက်ဆင်ကြီး၏အရှိန်က အလွန်မြန်ပေသည်။ သူ ဖူ၀မ်သော်ရှေ့သို့ ပြေးသွားပြီး ချွန်‌ထက်‌သည့်ခြေသည်းများဖြင့် ဖူ၀မ်သော်မျက်နှာကို ကုတ်လိုက်သည်။ ထန်မော့တွင် တွန့်ဆုတ်ရန် အချိန်မရှိတော့သဖြင့် တိုက်ရိုက် spellရွတ်လိုက်သည်။ သူ ဖူ၀မ်သော်နောက်တွင် ရပ်ကာ ထီးလေးကို ဖွင့်လိုက်ပြီး တောင်ပံကို ကာဆီးလိုက်သည်။

ကြက်ဆင်ကြီး၏ခွန်အားကြောင့် ထန်မော့ နောက်ပြန်လှန်သွားပေသည်။ သို့သော် ဖူ၀မ်သော် ထန်မော့လက်ဆွဲလိုက်ပြီး နှစ်‌ယောက်သား ခြေလှမ်းခုနစ်လမ်း ရှစ်လမ်းမျှ ဆုတ်သွားကြသည်။

ကြက်ဆင်ကြီးက ယခင်တစ်ခေါက်ထက် ပိုမိုအစွမ်းထက်ပေသည်။ ဆံပင်တိုမိန်းကလေးသေတော့မည်ဖြစ်ကြောင်း သိသည့်အတွက် သူ့တွင် အချိန်သိပ်မကျန်တော့ကြောင်း သိပေသည်။ ထို့ကြောင့် သူ ထန်မော့နှင့်ဖူ၀မ်သော်ကို ပြန်လည်ကုစားရန် အခွင့်အရေးမပေးပေ။ သူ စူးရှစွာ တွန်ကျူးကာ ထပ်မံပြေးသွားလိုက်သည်။

အရှိန်က အလွန်မြန်သည့်အတွက် ဖူ၀မ်သော် ထန်မော့လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ကြက်ဆင်ကြီး၏ဒုတိယတိုက်ခိုက်မှုကို ထီးဖြင့် ကာကွယ်ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။ ဤတစ်ကြိမ်ကာကွယ်မှုတွင် ဖူ၀မ်သော် တိကျစွာ သေနတ်ပစ်လိုက်၏။ ကြက်ဆင်ကြီး ရှောင်တိမ်းလိုက်သဖြင့် လှေကားလက်ရန်းနှင့် တိုက်မိသွားပေသည်။

ကြက်ဆင်ကြီး ရှေ့မှကစားသမားနှစ်ယောက်ကို ရက်စက်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူ ဖူ၀မ်သော်ကို ကြည့်လိုက်၏။

“ကတော်…”

နောက်တစ်က္ကန့်တွင် ကြက်ဆင်ကြီး ထိုနှစ်ယောက်ထံ တဟုန်ထိုး ပြေးသွားလိုက်လေသည်။

🌍