Chapter 148

🌍Chapter 148

သေးငယ်သည့်မျက်လုံးများက ဖူ၀မ်သော်၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ် ရစ်ဝဲနေလေသည်။ ကြက်ဆင်ကြီး ဖူ၀မ်သော်ကို နှစ်စက္ကန့်ခန့် တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် ‌ နိမိတ်မကောင်းစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

“ဒုတိယမေးခွန်း ရှိသေးလား…”

ကြက်ဆင်ကြီး၏အမူအရာက ရှောင်ကျီထုံး မေးခွန်းမေးခဲ့စဉ်ကအတိုင်းပင်ဖြစ်ပြီး အနည်းငယ်မျှ ပြောင်းလဲမှု မရှိပေ။ သို့သော် ထန်မော့နှင့်ဖူ၀မ်သော် နှစ်ယောက်လုံး လင်းယုန် ကြက်ပေါက်ဖမ်းခြင်းဂိမ်းတစ်ဆင့် အလှည့်မှန်ခြင်းသည် ကြက်ဆင်ကြီးအတွက် အလွန်‌အရေးကြီးကြောင်း သိခဲ့ရသည်။

ထန်မော့ ကြက်ဆင်ကြီးကို ကြည့်ကာ အတွေးထဲ နစ်မြှုပ်နေလေသည်။

ပထမ သူ သတိမထားမိခဲ့သော်လည်း ဖူ၀မ်သော် ထိုမေးခွန်းကို မေးလိုက်သောအခါ ထန်‌မော့ တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေသည်ကို ရှာတွေ့သွားသည်။

လင်းယုန် ကြက်ပေါက်ဖမ်းခြင်းဂိမ်းက တစ်နာရီခန့် ကြာလေသည်။ ‌ပုန်းရှောင်သည့် နေရာတွင် အလွန်တော်သည့် ရှောင်ကျီထုံးမှလွဲ၍ ကျန်ကစားသမားခြောက်ယောက်လုံး ကြက်ဆင်ကြီးနှင့် ရင်ဆိုင်တွေ့ခဲ့ရသည်။  ကြက်ဆင်ကြီးက လူတိုင်းအပေါ် တရားမျှမျှတတ ရက်စက်စွာ တိုက်ခိုက်သည်ဟု ထင်ရသော်လည်း သူ့၏ပစ်မှတ်အစစ်အမှန်မှာ အေးစက်သည့်မျက်နှာနှင့်နင်နင်းဖြစ်လေသည်။

ကြက်ဆင်ကြီး၏နောက်ဆုံး တန်ပြန်တိုက်ခိုက်မှုတွင် အထင်ရှားဆုံးဖြစ်သည်။ ကြက်ဆင်ကြီး‌ ကြိုးထောင်ချောက်တွင် မိကာ အပြာရောင်ရေစက်ကြောင့် သေရတော့မည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ လွတ်လာသောအခါ သူ့ကို သတ်လုနီးပါးဖြစ်သွားသည့်ကောင်လေး သို့မဟုတ် သူ့တောင်ပံကို ဓားမြှောင်ဖြင့်ဖြတ်သွားသည့် ဖူ၀မ်သော်ကို မတိုက်ခိုက်ခဲ့ပေ။ ထိုအစား အဖွဲ့၏နောက်ကွယ်တွင် ရပ်‌နေသည့် နင်နင်းကိုသာ တိုက်ခိုက်ခဲ့လေသည်။

သူ နင်နင်းကို သူ့ကိုဒုက္ခပေးသူနှင့် တည်နေရာပေါ်မူတည်တိုက်ခိုက်ခဲ့ခြင်းမဟုတ်ပေ။ သူ နင်နင်းကို တိုက်ခိုက်ရန် ရည်ရွယ်ပြီးသား ဖြစ်နိုင်သည်။

ထိုအချက်က ဂိမ်းထဲတွင် အလွန်အရေးကြီးသည့်ကိစ္စတစ်ခုကို ရည်ညွှန်းသည်။ ဤကားလင်းယုန် ကြက်ပေါက်ဖမ်းခြင်းဂိမ်း၏ ပြဿနာဖြစ်ပေသည်။

ထန်မော့ ဒုတိယမေးခွန်းကို သေချာ စဉ်းစားနေစဉ် သူ့ဘေးမှ ‌ယောကျာ်းတစ်ယောက်၏အသံကို ကြားလိုက်လေသည်။

“ဒုတိယမေးခွန်း ဂျော့ရှ်အပ်ဝေါ့ဒ်က ပထမလား…”

ထန်မော့၏မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး ဖူ၀မ်သော်လည်း ရှောင်ကျီထုံးကို မျက်မှောင်ကြုတ်ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုလူအဖွဲ့၀င် နင်နင်းနှင့် ရှောင်ချောင်းလည်း သူ့ကို ထိတ်လန့်စွာ စိုက်ကြည့်‌လိုက်၏။ သူ အဘယ်ကြောင့် ‌ထိုမေးခွန်းမျိုး မေးရသလဲကိုနားမလည်နိုင်ဖြစ်နေလေသည်။

ဖူ၀မ်သော်၏ပထမမေးခွန်းက လင်းယုန်ကြက်ပေါက်ဖမ်းခြင်းဂိမ်းတွင် အခြားနက်ရှိုင်းသည့်အဓိပ္ပာယ်ရှိမရှိ မေးခြင်းဖြစ်သည်။

ရှောင်ကျီထုံးမေးသည့်မေးခွန်းက သူ့အဖွဲ့၀င် ဂျော့ရှ်‌အက်ဝေါ့ဒ်က ပထမဟုတ်မဟုတ် မေးခြင်းဖြစ်သည်။

ထိုမေးခွန်းက အလွန်တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်လေသည်။ လူတစ်ယောက်၏နေရာက နောက်‌ဆုံးရလဒ်အပေါ် မည်သည့်သက်ရောက်မှုမှ မရှိချေ။ ကောင်လေး သူ့နေရာကို သိသွားစေကာမူ အခြားခြောက်ယောက် မှားနေသရွေ့  လင်းယုန် ကြက်ပေါက်လိုက်ဖမ်းခြင်းဂိမ်းသို့ ဆွဲသွင်းခံရမည်ဖြစ်သည်။ 

ရှောင်ကျီထုံး၏မေးခွန်းက အဆင်‌မပြေပေ။ သူ မေးခွန်းတစ်ခုကို ဖြုန်းတီးလိုက်ခြင်းနှင့်တူပေသည်။

မကြာမီ ထန်မော့ ငြိမ်သက်သွားပြီး ထိုမေးခွန်းမေးရသည့် အကြောင်းပြချက်ကို တွေးလိုက်သည်။ သူ ရှောင်ကျီထုံးက မေးခွန်းကို မဆင်မခြင်မမေးကြောင်း ယုံကြည်လေသည်။ ကံမကောင်းစွာနှင့်  သူ့တွင် ရှိသည့်အချက်အလက်က နည်းလွန်းပြီး ယင်းကို နားလည်နိုင်ရန်ခက်ခဲသည်။

ကြက်ဆင်ကြီး ထိုမေးခွန်းကို ကြားသောအခါ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပုံပေါ်၏။

ထို့နောက် ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။

“မေမေ့ရဲ့ချစ်လှစွာသော သားလေးက ကိုယ့်နေရာကို မေ့သွားတာလား…”

သူ‌ တောင်ပံဆန့်ထုတ်ကာ ကောင်လေး၏ခေါင်းကို ထိလိုက်သည်။ သူ့တောင်ပံက ဖူ၀မ်သော်၏ဓားမြှောင်ကြောင့် သွေးများထွက်နေဆဲဖြစ်လေသည်။ ကောင်လေး ယင်းကို ရွံ့ရှာသောကြောင့် ဖယ်ပစ်လိုက်ချင်သော်လည်း သည်းခံနေရပေသည်။ ရှောင်ကျီထုံး စိတ်သက်သာရာရစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ထန်မော့ မေးလိုက်သည်။

“ဒါဆို အဖြေက ဘာလဲ…”

မည်သို့ပင်ဖြစ်‌စေကာမူ မေးခွန်း မေးပြီးပြီဖြစ်၍ သူတို့အဖြေသိရန် လိုလေသည်။

ကြက်ဆင်ကြီး တောင်ပံပုတ်လိုက်သည်။

“လင်းယုန် ကြက်ပေါက်ဖမ်းခြင်းဂိမ်းက ကြီးကြီးကျယ်ကျယ် အဓိပ္ပာယ်တွေ ဘယ်လိုလုပ်ရှိမှာလဲ…ရွံ့စရာကောင်းတဲ့လင်းယုန်ကြီးက ချစ်စဖွယ်ကလေးလေးတွေကို လိုက်ဖမ်းချင်ရုံပဲမလား…မစိုးရိမ်ပါနဲ့ ကလေး‌တို့ရယ်…မေမေ ဒီမှာရှိတယ်…မေမေ အဲ့မုန်းစရာကောင်းတဲ့လင်းယုန်ကြီးကို ကလေးတို့ကို သတ်ခွင့်ပေးမှာမဟုတ်ဘူး…”

ကြက်ဆင်ကြီး ဆက်ပြောလိုက်သည်။

“ကလေးရဲ့နေရာအတွက်ကတော့…”

ကြက်ဆင်ကြီး ကောင်လေး၏ခေါင်းကို ထိကာ

ရယ်မောလိုက်သည်။

“ဟေးးး သားက ဒုတိယနေရာမှာလေ…မေမေ့ရဲ့ချစ်လှစွာသောသားလေးက ဒါကို မေ့သွားပြီလား…”

ပြောပြီးနောက် ကြက်ဆင်ကြီး ပြုံးကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှ ကျောင်းသူလေးကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ဖိချေခံထားရသည့်အစိမ်းရောင်ပိုးကောင်ကို ကြည့်ပြီးနောက် သေလုမျောပါးဖြစ်နေသည့်ကျောင်းသူကို အဓိပ္ပာယ်ရှိစွာ ပြန်ကြည့်လိုက်၏။

ထို့‌နောက် လင်းယုန်ကြီး စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူ ကြည့်ရသည်မှာ ပြဿနာရှာတွေ့သွားပုံနှင့်တူပြီး ဟန်ဆောင်ဒေါသထွက်ပြနေလေသည်။ 

“ကတော်…ဒီပိုးကောင် ဘယ်လိုသေသွားတာလဲ…ငါ့ကလေးတွေကို ပိုးကောင်အသေ ဘယ်လိုလုပ် ကျွေးနိုင်မှာလဲ…အသုံးမကျတဲ့ပိုးကောင် ဘာလို့များ နည်းနည်းကြာအောင် ထပ်မရှင်နိုင်ရတာလဲ…အခု မေမေ ကလေးတို့အတွက် အစာထပ်ရှာရတော့မယ်…”

ကြက်ဆင်ကြီး ကစားသမားများဘက် လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

“မေမေ့ကလေးတွေ ဗိုက်ဆာနေကြပြီလား…”

ရှောင်ကျီထုံး ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။

“မေမေ သားတို့ ဗိုက်အရမ်းဆာနေပြီ…”

ကြက်ဆင်ကြီး ကျယ်လောင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“မေမေ သားတို့အတွက် စားစရာသွားရှာလိုက်ဦးမယ်…”

ကြက်ဆင်ကြီး ထူးဆန်းသည့်သီချင်းကို ညည်းလိုက်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်၀၀ကြီးကို တွန့်လိမ်ကာ စူပါမားကတ်ထဲမှ လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

 ကစားသမားအားလုံး ကြက်ဆင်ကြီး သရုပ်ဆောင်နေကြောင်း သိကြသည်။ သူက မိခင်မေတ္တာပြည့်၀သည့်မိခင်အဖြစ် သရုပ်ဆောင်ကာ ရက်စက်သည့်လင်းယုန်ကြီးအဖြစ်လည်း သရုပ်ဆောင်လေသည်။ သူ သရုပ်ဆောင်နေခြင်းကကစားသမားများကို ဟာသအဖြစ်မြင်ခြင်းနှင့် တူပေသည်။ 

ကြက်ဆင်ကြီး ပျောက်ကွယ်မသွားမီ ဆိုးရွားသည့် သီချင်းဆိုသံက စူပါမားကတ်ထဲပြည့်နှက်နေခဲ့လေသည်။ ဆံပင်တိုမိန်းကလေး ကူရာမဲ့စွာ ငိုကြွေးလိုက်သည်။ သနားစရာမိန်းကလေးက သတိလစ်မေ့မျောနေသည့် သူ့အဖော်ကို ဖက်၍ ငိုကြွေးပြီးနောက် မျက်ရည်သုတ်ကာ သူ့အဖော်ကို ရေတိုက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ့အဖော်နာမည်ကို ပြန်ခေါ်ကာ သတိပြန်ရလာရန် မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် ‌အော်နှိုးနေလေသည်။ 

ကစားသမားနှစ်ယောက်က အားနည်းကြသည့်အတွက် ထန်မော့တို့အဖွဲ့ကြောင့်သာ မဟုတ်လျှင် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် နုပ်နုပ်စဉ်းခံထားသောအသားအဖြစ် အဆုံးသတ်ပြီးနေလောက်ပေပြီ။

မေးခွန်းနှစ်ခု ဖြေပြီးနောက် ကြက်ဆင်ကြီး အဝေးရောက်သွားသည်နှင့် ထန်မော့ ရှောင်ကျီထုံးကို ကြည့်ကာ တည်ငြိမ်စွာ‌ ပြောလိုက်သည်။

“ပထမအဖြေ မှားပေမဲ့ ဒုတိယအဖြေ မှန်တယ်…မစ္စတာရှောင် ဘာလို့ အဲ့မေးခွန်းမေးရတာလဲ…”

ရှောင်ကျီထုံးက ထက်မြက်ကြောင်း ထန်မော့ သိသည်။ တစ်ဖက်လူက အနက်ရောင်မျှော်စင် ဒုတိယထပ်ကို ဖြတ်ကျော်ပြီဖြစ်ကာ နန်ကျင်းတွင် နာမည်ကြီးသည့် ဉာဏ်ကောင်းသူတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ ထိုကဲ့သို့သောလူမျိုးက အသုံးမ၀င်သောမေးခွန်း မမေးသင့်ပေ။

ရှောင်ကျီထုံး ပြုံးလိုက်သည်။

“ဒီမေးခွန်းကို မေးရတဲ့အကြောင်းရင်းရှိပါတယ်…ငါက မင်းထက် အချက်အလက် နည်းနည်းပိုသိတယ်လေ…ဒါပေမဲ့ မရှင်းပြခင် အရင်မေးပါ‌ရစေ မစ္စတာထန်ချီ…”

ရှောင်ကျီထုံးက ထန်မော့နှင့်ဖူ၀မ်သော် နာမည်တုသုံးနေကြောင်း မဖော်ထုတ်ပေ။ သူ ဖူ‌၀မ်သော်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

“ဒီလင်းယုန် ကြက်ပေါက်ဖမ်းတဲ့ဂိမ်းနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ထူးခြားချက်ကို မင်းသိလား …”

ဖူ၀မ်သော် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။

“ငါတို့တန်းစီတာမှားလို့ အပြစ်ပေးချင်တာပဲ…'ရှေ့နောက်မှားတန်းစီတယ်’လို့လည်း ပြောလို့ရတယ်…ကြက်ဆင်ကြီးက ကစားသမားတွေကို တစ်နာရီကြာအောင် လိုက်ဖမ်းတယ်…ဘေးထွက်ဂိမ်းကို တမင်တကာ စီစဉ်ဖို့ မလိုပါဘူး…”

ဂိမ်းကိုယ်တိုင်က သဲလွန်စ မဟုတ်ရင်ပေါ့…

ဖူ၀မ်သော် ထိုစကားကို ထုတ်မပြောသော်လည်း ထန်မော့ သဘောပေါက်ပေသည်။ 

သူ ဖူ၀မ်သော်ကို ကြည့်ကာ နူးညံ့စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်…ငါလည်း လင်းယုန်ကြက်ပေါက်ဖမ်းခြင်းဂိမ်းက တမင်တကာ စီစဉ်ထားတာလို့ထင်တယ်…တကယ်လို့ ကြက်ဆင်ကြီးသာ ကစားသမားတွေကို သတ်ချင်လို့ရှိရင် ဒီလိုဂိမ်းမျိုး ကစားဖို့တောင်မလိုဘူး…”

“သူ့မှာ သတ်ဖို့ ရည်ရွယ်ချက်ရှိတယ်.. သူ့ကို တကယ်သတ်ပစ်ချင်နေတာ…”

ဖူ၀မ်သော် နင်နင်းကို ညွှန်ပြကာ ပြောလိုက်သည်။

နင်နင်းဒဏ်ရာများ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာသော်လည်း မျက်နှာဖြူ‌ဖျော့နေဆဲဖြစ်သည်။ သူ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်သော်လည်း ဘာမှပြန်မပြောပေ။

ကောင်လေး မကျေမနပ်ပြောလိုက်သည်။

“ဘာလို့ အစ်မနင်နင်းလဲ…အစ်မနင်နင်းက မိန်းမမို့လို့လား…ဟိုအစ်မလည်း ကြက်ဆင်ကြီးကြောင့် မနိုးသေးဘူး…ကြက်ဆင်ကြီးက တကယ် မိန်းကလေးတွေကို ပစ်မှတ်ထားနေတာလား…”

“အဲ့လို မဟုတ်ဘူး…”

ထန်မော့ ခေါင်းခါလိုက်သည်။

“လင်းယုန် ကြက်ပေါက်ဖမ်းခြင်းဂိမ်းက တွေ့နေကျဂိမ်းမျိုးပဲ…လူအများစု ကလေးဘ၀မှာ ဒီလိုဂိမ်းမျိုး ကစားဖူးမယ်လို့ ယုံကြည်တယ်…ဒီဂိမ်းမှာ လုပ်ဆောင်ချက်နှစ်ခုရှိတယ်…ပထမက ကြက်အိုကြီးက ကြက်ပေါက်လေးတွေကို ကာကွယ်ပေးဖို့ပဲ…ဒုတိယက လင်းယုန်ကြီးက လိုင်းအဆုံးမှာရှိတဲ့ ကြက်ပေါက်လေးတွေကိုပဲ ဖမ်းနိုင်တာ…ကစားသမားတွေ တန်းစီတဲ့နေရာမှာ တိကျတဲ့အစဉ်လိုက်အတိုင်း တန်းစီရမှာ ဖြစ်သလို လင်းယုန် ကြက်ပေါက်လေးကို ဖမ်းတဲ့နေရာမှာလည်း နောက်ဆုံးကြက်ပေါက်လေးကို ဖမ်းရမှာ…”

ကောင်လေး ခဏခန့် စဉ်းစားပြီးနောက် ရုတ်တရက် အံ့ဩသွားသည်။

“ဆိုလိုတာက အစ်မနင်နင်းက နောက်ဆုံးကြက်ပေါက်လေးပေါ့…”

ကောင်လေးက လိမ္မာပါးနပ်ပြီး မကြာမီပင် အခြားတစ်ခု ဆက်စပ်တွေးမိသွားသည်။

“ခဏနေဦး…တန်းစီတဲ့ နေရာမှာ အစ်မနင်နင်းက ပဉ္စမမြောက်ဖြစ်ပြီး သူက နောက်ဆုံးမလား…”

ကောင်လေး ဖူ၀မ်သော်ကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။

“ကြက်ဆင်ကြီးက သူ့ကို မဖမ်းဘဲ အစ်မနင်နင်းကို ဖမ်းဖို့ ကြိုးစားတယ်…ကြက်ဆင်ကြီးက နောက်ဆုံးကြက်ပေါက်လေးကို ဖမ်းတယ်…ဆိုလိုတာက အစ်မနင်နင်းက နောက်ဆုံးနေရာမှာပေါ့…”

အများကြီး ထပ်ပြောစရာမလိုပေ။ ကောင်လေး ပြောပြီးသည်နှင့် အားလုံးနားလည်သွားကြသည်။ အမှန်တွင် ထန်မော့ နှင့်ဖူ၀မ်သော်လည်း ထိုသို့တွေးမိသောကြောင့်ထိုမေးခွန်းကို မေးခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည်။  ရှောင်ကျီထုံးလည်း ယင်းကို မှန်းဆမိမည်ဖြစ်သည်။

ကြက်ဆင်ကြီးက နင်နင်းကို ပစ်မှတ်ထားကြောင်း သိသာလှသည်။ ကြက်ဆင်ကြီး၏လိမ်ညာမှုကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားပါက လင်းယုန် ကြက်ပေါက်ဖမ်းခြင်းဂိမ်းတွင် လေးနက်သည့်အဓိပ္ပာယ်ရှိရမည်ဖြစ်သည်။ ယင်းကား မှန်ကန်သည့်အလှည့်အစဉ်လိုက်နှင့် ပတ်သက်နေကြောင်း သိသာလှသည်။

ထန်မော့ ပြောလိုက်သည်။

“တစ်ဆယ်မှာ ရှစ်ကိုးလောက်တော့ အခွင့်အရေး ရှိတယ်…”

ထန်မော့ နင်နင်းကို မည်သို့ခေါ်ရမည်မှန်း မသိသောကြောင့် တိုက်ရိုက်ပြောလိုက်သည်။

“သူက နောက်ဆုံးနေရာမှာဖြစ်နိုင်တယ်…ဒီသဲလွန်စပေါ် အခြေခံပြီး ငါတို့ နောက်ဆုံးကစားသမားကို ဆုံးဖြတ်နိုင်တယ်…ဒါကြောင့် ငါတို့ အဲ့မေးခွန်းကို မေးခဲ့တာပဲ…အခု မင်းအလှည့်…”

ထန်မော့ ရယ်လိုက်သည်။

“မစ္စတာရှောင်း ဘာလို့ အဲ့မေးခွန်းမေးရတာလဲ…မင်းမှာ ငါတို့မသိတဲ့ အချက်အလက်တွေရှိနေတာလား…”

ဖူ၀မ်သော်က နင်နင်းကို ကြက်ဆင်ကြီး ပစ်မှတ်ထားနေကြောင်းသိသောအခါ လင်းယုန် ကြက်ပေါက်ဖမ်းခြင်းဂိမ်း၏အထူးစည်းမျဉ်းကို ဦးစွာ တွေးမိခဲ့သည်။ ကြက်ဆင်ကြီး၏အဖြေက ဤဂိမ်းတွင်အခြားအဓိပ္ပာယ်ရှိသေးကြောင်း ပြသနေပြီး သူတို့ နင်နင်း၏နေရာကို ဆုံးဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်။ 

မသေချာသော်လည်း နင်နင်းက နောက်ဆုံးကစားသမားဖြစ်နိုင်ချေ ၈၀%ခန့်ရှိလေသည်။

ယခု ရှောင်ကျီထုံးအလှည့်ဖြစ်သည်။

ဖူ၀မ်သော် ထန်မော့ဘေးတွင် တည်ငြိမ်စွာ ရပ်နေလေသည်။ ထန်မော့ ရှောင်ကျီထုံးထံမှ သင့်တော်သည့်အဖြေကို စိတ်ရှည်လက်ရှည်စောင့်နေ၏။

“မင်းမှာ ဒီမေးခွန်းမေးရတဲ့အကြောင်းရင်းရှိရမယ်…”

ရှောင်ကျီထုံး သူ့အဖွဲ့၀င် နင်နင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ မမျှော်လင့်စွာနှင့် နင်နင်းမှာ ထန်မော့နှင့်ဖူ၀မ်သော်ဘေး သွားရပ်လေသည်။

ရှောင်ကျီထုံး ပြုံးကာ အဓိကအချက်ကို တိုက်ရိုက်ပြောလိုက်သည်။

“မစ္စတာထန်ချီက ခိုး၀င်သူမလား…”

ဖူ၀မ်သော်၏အမူအရာ တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်လေသည်။

ထန်မော့ အေးစက်စွာ မေးလိုက်ငည်။

“ဒါက မင်းပြောချင်တဲ့အချက်အလက်လား မစ္စတာရှောင်…”

ရှောင်ကျီထုံး ရှင်းပြလိုက်သည်။

“မင်း နားလည်မှု လွဲနေပြီ…ငါ ခိုး၀င်သူတွေကို ဆန့်ကျင်တာ မရှိပါဘူး…လင်းယုန်ကြက်ပေါက်ဖမ်းခြင်းဂိမ်း တစ်နာရီမှာ မင်း ဘယ်သူကိုမှ သတ်ဖို့မကြိုးစားခဲ့ဘူး… ဒီဂိမ်းမှာ အရမ်းသိသာတဲ့ဟာကွက်ရှိတယ်…ဂိမ်းရဲ့ပဉ္စမစည်းမျဉ်း ကြက်ဆင်ကြီးရဲ့ ကလေးသေသွားတဲ့အခါ ‘နှလုံးကွဲကြေသည့်ကြက်ဆင်ကြီး'သက်ရောက်မှု စတင်ပြီး သူရဲ့စိတ်ကစဉ့်ကလျားရောဂါ ယာယီ ပြန်ကောင်းသွားလိမ့်မယ်…ဒီဂိမ်းမှာ ကစားသမားတစ်ယောက်သေသွားဝာာနဲ့ချက်ချင်း အဲ့အခြေအနေကို ရောက်သွားလိမ့်မယ်…မင်း ကြက်ဆင်ကြီးကို မသတ်နိုင်ရင် အရမ်းရိုးရှင်းတဲ့နည်းလမ်းတစ်ခုရှိတယ်…”

ထန်မော့ ပြောလိုက်သည်။

“ကစားသမားကိုသတ်ပြီး ဂိမ်းကို အဆုံးသတ်ဖို့ပဲ…”

ရှောင်ကျီထုံး သဘောတူလိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်…ဒါပေမဲ့ မင်း အဲ့လိုလုပ်ဖို့ မကြိုးစားခဲ့ဘူး…ကြက်ဆင်ကြီး နင်နင်းကိုလိုက်ဖမ်းတုန်းက ငါ မလှမ်းမကမ်းမှာ ရပ်နေခဲ့တာ…ငါ မင်းကို မြင်တဲ့အခါ သူ့ကိုသွားကူညီချင်ခဲ့တယ်…ခိုး၀င်သူ အမျိုးအစားအများကြီးရှိတယ်…တချို့ခိုး၀င်သူတွေက ကမ္ဘာကြီးအွန်လိုင်းပေါ်တက်သွားတဲ့အခါအထိန်းအချုပ်မရှိ ပြုမူကြတယ်…သူတို့ ဂိမ်းကို ဂရုမစိုက်ကြဘူး…သတ်ဖို့ပဲ အာရုံစိုက်ကြတယ်…ငါ အဲ့လိုခိုး၀င်သူတွေ မြင်ဖူးတယ်…”

ထန်မော့လည်း ထိုကဲ့သို့ခိုး၀င်သူမျိုး မြင်ဖူးလေသည်။ ဆန်းကြယ်သည့်ဆပ်ကပ်ဂိမ်းတွင်ကစားသမား၁၀ယောက် သေဆုံးခဲ့ရသည်။ ခိုး၀င်သူလေးယောက်ကို ထန်မော့နှင့်အခြားလူများ သတ်ခဲ့ပြီး ထိုလေးယောက်က ကစားသမားခြောက်ယောက်ကို သတ်ခဲ့သည်။

ထန်မော့ ပြောလိုက်သည်။

“ဒီဟာကွက်က ‌ထောင်ချောက်နဲ့ ပိုတူတယ်…ကစားသမားတွေကို သတ်ဖြတ်ခြင်းက တကယ်ပြစ်ဒဏ်ကို ပြီးဆုံးစေမယ်‌ဆိုရင် အရင်က ဒီနေရာမှာ သေသွားခဲ့တဲ့ ကစားသမား‌တွေက အဲ့အကြောင်းရင်းကြောင့် အသတ်ခံခဲ့ရတာဖြစ်နိုင်တယ်…ဒီလို‌ဆို နောက်ဆုံး တစ်ယောက်ပဲ ဂိမ်းထဲမှာကျန်ခဲ့လိမ့်မယ်…တစ်ယောက်ပဲ ကျန်တော့ တန်းစီစရာလည်း မလိုဘူး…သူတစ်ယောက်တည်း တစ်ဖွဲ့ဖြစ်သွားပြီ ..ဒါပေမဲ့ သူတို့ဖြစ်စဉ်ကို မကျော်နိုင်ခဲ့ကြဘူး…အဖွဲ့၀င်တွေကို သတ်ခြင်းက ဂိမ်းရှင်းလင်းဖို့ နည်းလမ်းဖြစ်‌နိုင်ပေမဲ့ ပိုကြီးတဲ့ထောင်ချောက်ဝှက်ထားရမယ်…မစ္စတာရှောင် ဒါကြောင့်ငါတို့ တစ်ယောက်ယောက်ကို သတ်ဖို့ မရွေးချယ်ခဲ့ကြတာပဲ…”

“ငါ အနက်ရောင်မျှော်စင်ဂိမ်းတိုင်းကို ပထမစိတ်ခံစားချက်နဲ့ကစားတယ်…ဒုတိယနည်းဗျူဟာနဲ့ကစားတယ်…ငါ ငါ့အလိုလိုသိစိတ်ကို ယုံတယ်…ငါ ရှင်းလိုက်တဲ့ ဂိမ်းတိုင်းက ငါ့အလိုလိုသိစိတ်ကို မှန်တာကို ပြသနေတာပဲ…”

ရှောင်ကျီထုံး ပြုံးလိုက်သည်။

“ခိုး၀င်သူတိုင်းက လူဆိုးတွေဖြစ်ဖို့ မသေချာသလို တရား၀င်ကစားသမားတွေနဲ့ အရံကစားသမားတွေက လူကောင်းတွေဖြစ်ဖို့ မသေချာဘူး…မင်း အဲ့လိုပြောကတည်းကမင်းက လူဆိုးမဟုတ်ဘူးတာကို သက်သေပြနေတယ်…”

ထန်မော့ မငြင်းဆန်ပေ။

ရှောင်ကျီထုံး ဆက်ပြောလိုက်သည်။

“ မစ္စတာထန်ချီ မမေးခင်အထိ ငါ နင်နင်း ပြဿနာကို သတိမထားမိခဲ့ဘူး…ငါ အဲ့သဲလွန်စကို သိသွားတာနဲ့ တခြားမေးခွန်းတစ်ခု စဉ်းစားမိတယ်…”

ထန်မော့ မေးလိုက်သည်။

“ဘာမေးခွန်းလဲ…”

“ငါတို့ပထမဆုံး သဘောတူထားတဲ့အချက်က တန်းစီတဲ့နေရာက ကျပန်းမဟုတ်ဘဲ ၉၀ရာခိုင်နှုန်း ပြောင်းလဲမှုရှိတယ်ဆိုတာပဲ…အဲ့အတွက် စည်းမျဉ်းရှိရမယ်…မဟုတ်ရင် အနိုင်ရဖို့ခက်ခဲလွန်းတယ်…ပြီးတော့ ကျောင်းသူလေး အရင်က ပြောဖူးတယ်လေ…”

ရှောင်ကျီထုံး ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသည့် ဆံပင်တိုမိန်းကလေးကိုကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“အလှည့်က ငါတို့အထပ်ကိုရှင်းတဲ့အတိုင်း စီထားတာဖြစ်နိုင်တယ်တဲ့…မိန်းကလေးနှစ်ယောက်က မျှော်စင်ကို မတိုက်ခိုက်ရသေးဘူး…ရှောင်ချောင်းက ပထမထပ်ကို ရှင်းပြီးသွားပြီ…မစ္စတာဗစ်တာ၊ မင်းအဖော် ထန်ဂျီ၊ နင်နင်းနဲ့ ငါ အားလုံး အနက်ရောင်မျှော်စင်ဒုတိယထပ်ကို ရှင်းပြီးပြီ…”

ထန်မော့ ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားသည်။

“ကောင်လေးရဲ့နေရာနဲ့ ပတ်သတ်ပြီး မင်း မေးရတဲ့အကြောင်းရင်းက ‘တန်းစီတဲ့အလှည့်က ကစားသမားတွေရဲ့ မျှော်စင်အနက်ရောင်မျှော်စင်အထပ်နဲ့ ဆယ်နွယ်နေတဲ့ဖြစ်‌နိုင်ချေ'ကို ဖယ်ထုတ်ဖို့ပဲ…”

“ဟုတ်တယ်…”

ရှောင်ကျီထုံး ရယ်လိုက်သည်။

“ဒါပေမဲ့ ဒီမှာ မင်းမသိတာတစ်ခု ငါ သိလို့ပဲ…ရှောင်ချောင်းရဲ့နေရာကို မေးရတဲ့ အကြီးမားဆုံးအကြောင်းရင်းက ဒီအချက်ကြောင့်ပဲ…”

“ဘာအချက်လဲ…”

ရှောင်ကျီထုံး သူ့အဖွဲ့၀င်များကို ကြည့်လိုက်သည်။ နင်နင်းက လက်ပိုက်ရပ်‌နေကာ အမူအရာကင်းမဲ့နေလေသည်။

ရှောင်ကျီထုံး အကြည့်ပြန်ရုတ်လိုက်၏။

“ဂိမ်းထဲမှာ မိန်းကလေးနှစ်ယောက်က အရံကစားသမားတွေပဲ…ငါ အရင်က အရံကစားသမားဖြစ်ခဲ့ပေမဲ့ အခု တရား၀င်ကစားသမားဖြစ်နေပြီ…ဒါပေမဲ့ တိတိကျကျ ပြောရရင် ငါ့အထောက်အထားက အရံကစားသမားဘက် ပိုစောင်းတယ်…ရှောင်ချောင်းက ဒုတိယနေရာမှာ…သူ တတိယနေရာမဟုတ်ကတည်းက အလှည့်စဉ်က ကစားသမားရဲ့အနက်ရောင်မျှော်စင်ဂိမ်းရှင်းလင်းမှုအပေါ် အခြေခံထားတာမဟုတ်ဘူး…ငါ့အထင် မစ္စတာဗစ်တာက ပုံမှန်ကစားသမားမလား…”

ထန်မော့၏နှလုံးသား တင်းကြပ်သွားသည်။ သူ့ဦးနှောက်က လျင်မြန်စွာ အလုပ်လုပ်နေပေသည်။ သူ ရှောင်ကျီထုံး ဆိုလိုချင်သည်ကို နားလည်သည်။ သို့သော် ဟာကွက်ရှိပြီး ခန့်မှန်းချက်ကလည်း မှားယွင်းလေသည်။

မဟုတ်လျှင်…

“သူက ခိုး၀င်သူလား…”

ထန်မော့ နင်နင်းကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

ရှောင်ကျီထုံး ပြုံးကာ ခေါင်းငြိမ့်လိုက်၏။

“ဟုတ်တယ်…ငါက အရံကစားသမား…ရှောင်ချောင်းက တရား၀င်ကစားသမား…နင်နင်းက ခိုး၀င်သူပဲ…”

🪩