MM Story Teller

Chapter 60

Viewers 36k

💮Chapter 60

အိမ်ရှေ့စံက သူ့ကိုဆုချသည်ဟု ဆိုသောကြောင့် မိန်းမစိုးကျိုးလည်း ဘဏ္ဍာတိုက်သို့ ချက်ချင်းသွားကာ သူအချိန်အတန်ကြာအောင် မျက်စိကျခဲ့ရသည့်ပစ္စည်းတစ်ခုကို ယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် အတူပါလာသည့် မိန်းမစိုးများကိုလည်း လက်ဝတ်တန်ဆာအချို့ ချီးမြှင့်လိုက်သည်။

မိန်းမစိုးများမှာ အလွန်ပျော်သွားကြကာ သူ့အား ကျေးဇူးအထပ်ထပ်အခါခါ တင်လာကြသည်။

ထိုမိန်းမစိုးများထဲတွင် အိမ်ရှေ့စံအပါး အခစားဝင်ရသည့် ရှောင်ရွှမ်ကျီဟူသော မိန်းမစိုးတစ်ဦးလည်း အပါအဝင်ဖြစ်သည်။

ရှောင်ရွှမ်ကျီက မိန်းမစိုးကျိုးပေးသည့် လက်ဝတ်တန်ဆာကို အင်္ကျီလက်ခေါက်ထဲထည့်လိုက်ပြီးနောက် အခြားမိန်းမစိုးများကဲ့သို့ ချက်ချင်းမထွက်သွားဘဲ မိန်းမစိုးကျိုးနောက် ကောက်ကောက်လိုက်နေသည်။

မိန်းမစိုးကျိုးက အရှေ့မှ ဦးဆောင်ထွက်သွားသည်။ ထို့နောက် သူ့နောက်တကောက်ကောက်လိုက်နေသည့်ရှောင်ရွှမ်ကျီအား မျက်လုံးမှေးကြည့်ကာ ပြောလာသည်။

"ပြောစရာရှိနေသေးလို့လား...."

"ဟုတ်ကဲ့...ကျွန်တော် မိန်းမစိုးကျိုးကို ပြောသင့်မပြောသင့် စဥ်းစားနေတာပါ..."

အခြားသူများရှေ့တွင် ဟိတ်ကြီးဟန်ကြီးနေတတ်သော မိန်းမးယစိုးကျိုးက ရယ်မောရင်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပြောလာသည်။

"ပြောနေပြီးပြီပဲကို...သင့်တော်မသင့်တော် စဥ်းစားနေသေးတာလား..."

ထိုအခါ ရှောင်ရွှမ်ကျီက အလျင်အမြန်ပြောလာသည်။

"မိန်းမစိုးကျိုးက အရှင့်သားနာမည်နဲ့ ဝါးပုလွေအိမ်တော်ကသခင်လေးဝမ်ဆီကို ပစ္စည်းတစ်ခု ပို့ပေးလိုက်တယ်မဟုတ်လား..."

ရှောင်ရွှမ်ကျီ၏စကားကို မိန်းမစိုးကျိုးက ချက်ချင်းသဘောပေါက်နားလည်လိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်လေ...အဲဒါဘာဖြစ်လို့လဲ…"

"ဒီအစေခံက အရင်တုန်းက အမှားလုပ်ခဲ့မိလို့ တခြားနန်းတော်ဆီကို အလုပ်ကြမ်းနဲ့တာဝန်ပြောင်းခံလိုက်ရတာကို မိန်းမစိုးကျိုးလည်း သိမယ်ထင်ပါတယ်..."

ရှောင်ရွှမ်ကျီကဆက်ပြောသည်။

"အဲဒီတုန်းက ချင်မင်းဆက်ရဲ့ တားမြစ်မင်းနေပြည်တော်မှာ အခြေစိုက်ထားတဲ့ ကျင်းရှီဌာနကလူတွေနဲ့ ကျွန်တော်မိတ်ဖွဲ့ခဲ့ဖူးတယ်...ကျင်းရှိီဌာနဆိုတာ တော်ဝင်မျိုးနွယ်တွေရဲ့အတွင်းရေးကိစ္စတွေကို စီမံခန့်ခွဲပေးတဲ့ ဝန်ကြီးဌာနမျိုးပါ... ဘုရင်၊ မိဖုရားနဲ့ ကိုယ်လုပ်တော်တွေရဲ့ အတွင်းရေးနဲ့လိင်မှုကိစ္စရေးရာတွေကို ကျင်းရှီဌာနက မိန်းမစိုးတွေကမှတ်တမ်းတင်ထားရတာပါ... အဲဒီမှာ ကျွန်တော်ကြားခဲ့တာတော့ လိင်ကိစ္စအတွက်သုံးတဲ့ ကျောက်စိမ်းချောင်းတွေကို ပုံစံအမျိုးမျိုးနဲ့ ထုတ်ပေးကြတယ်တဲ့..."

မိန်းမစိုးကျိုးက အံ့ဩတကြီးပြန်တုံ့ပြန်လာသည်။

"အို...အဲဒီလိုလား…"

မိန်းမစိုးကျိုးက နန်းတွင်းထဲတွင် အချိန်အတန်ကြာအောင်ရှိနေခဲ့သူဖြစ်သော်လည်း ရှောင်ရွှမ်ကျီကဲ့သို့ လက်တိုလက်တောင်းအလုပ်ကြမ်းများစွာကို လုပ်ဖူးခဲ့သည်။ ထို့နောက်တွင်မှ သူ့ကြိုးစားမှုကြောင့် အိမ်ရှေ့စံ၏ထံပါးတွင် အခစားဝင်ခွင့်ရခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အိမ်ရှေ့မင်းသားက ယခုဆိုလျှင် အသက်နှစ်ဆယ့်ခြောက်နှစ် ပြည့်လုနီးပြီဖြစ်သည်။ အိမ်ရှေ့စံနေရာတွင် အခြားမင်းသားဆိုလျှင် ဇနီးမယားများ၊ မောင်းမမိဿံများနှင့်သားသမီးတစ်သိုက်တစ်ဝန်း ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ အိမ်ထောင်မပြုရသေးသော မင်းသား(၄)ပင်လျှင် ကိုယ်လုပ်တော်များနှင့်အိပ်ရာပေါ်တွင်အစေခံသည့် မောင်းမများစွာ ထားရှိ၏။

သို့သော် အိမ်ရှေ့စဖ့မင်းသားကမူ ထိုသို့သောကိစ္စမျိုးကိုအနည်းငယ်မှ စိတ်မဝင်စားပေ။ အရှေ့နန်းတော်ထဲတွင် ယောကျာ်းကိုယ်လုပ်တော်၊ မိန်းမကိုယ်လုပ်တော်များစွာရှိနေသော်လည်း လွန်ခဲ့သောနှစ်နှစ်အတွင်း သခင်လေးဝမ်မှလွဲ၍ အခြားမည်သူမျှ အိမ်ရှေ့စံ၏စိတ်အာရုံကို ဖမ်းစားနိုင်ခြင်းမရှိခဲ့ပေ။

သူ့သခင်က ဒီလိုဖြစ်နေမှတော့ မိန်းမစိုးကျိုးတစ်ယောက် ကျင်းရှီဌာနနဲ့ အရေးကိစ္စတွေကို မသိတာ မထူးဆန်းတော့ပါဘူး…

မိန်းမစိုးကျိုးက အချို့ကိစ္စများကို ကိုယ်တိုင်မကြုံဖူးသော်လည်း ကြားဖူးနားဝရှိထားသောကြောင့် အရိပ်ပြလျှင် အကောင်မြင်တတ်သူဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤတစ်ခေါက်တွင် မိန်းမစိုးငယ်လေးသာ သူ့ကိုသတိမပေးခဲ့လျှင် သခင်လေးဝမ်ဆီသို့ အရှင့်သားကိုယ်စား လက်ဆောင်အဖြစ် ရွှေ၊ ငွေနှင့်လက်ဝတ်ရတနာများ ပို့ပေးမိတော့မည်ဖြစ်သည်။

ဇဝေဇဝါဖြစ်နေသော မိန်းမစိုးကျိုးကို မြင်သောအခါ ရှောင်ရွှမ်ကျီက ပိုပြီးလေးလေးနက်နက် ဆက်ပြောလာသည်။

"ကျင်းရှီဌာနက လူတွေဆီကနေ ကျွန်တော်ကြားခဲ့တာတော့ ကျောက်စိမ်းချောင်းကို အထူအပါးပုံစံအမျိုးမျိုးပို့ပေးရမယ်တဲ့... ကျောက်စိမ်းချောင်းပါးပါးသေးသေးလေးကနေ တဖြည်းဖြည်းထူပြီး တုတ်သွားတဲ့ပုံစံအထိ အမျိုးမျိုးစီစဥ်ပေးမှ သုံးရတဲ့လူက တဖြည်းဖြည်းချင်းကျင့်သားရသွားမှာပေါ့..."

ထိုအကြောင်းနှင့်ပတ်သတ်ပြီး မစဥ်းစားမိသောကြောင့် မိန်းမစိုးကျိုးက လက်မှုပညာသည်အား အရွယ်အစားတစ်ပုံစံတည်းတူသည့် ကျောက်စိမ်းချောင်းရှစ်ခုကို လုပ်ခိုင်းခဲ့မိသည်။

ရှောင်ရွှမ်ကျီက ဆက်ပြောသည်။

"ကျောက်စိမ်းချောင်းကိုသုံးတဲ့လူရဲ့ အခြေအနေပေါ်မူတည်ပြီး တစ်နေ့ကို နှစ်ကြိမ်သုံးကြိမ်လောက် ချောဆီသုတ်ပြီး ထိုးသွင်းပေးရပါတယ်..."

မိန်းမစိုးကျိုး: "..........."

ကျောက်စိမ်းချောင်းများကို လက်ဆောင်အနေနှင့် သာမာန်အတိုင်း ပို့ပေးလိုက်လျှင် အဆင်ပြေလိမ့်မည်ဟု သူတွေးထားခဲ့သော်လည်း ဤမျှ ရှုပ်ထွေးလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့မိပေ။

ရှောင်ရွှမ်ကျီက မိန်းမစိုးကျိုးအား မျှော်လင့်တကြီးကြည့်ကာ လေသံတိုးတိုးဖြင့်ပြောလာသည်။

"မိန်းမစိုးကျိုး...ကျွန်တော်တို့နောက်ထပ် ဘာလုပ်သင့်လဲဟင်..."

မိန်းမစိုးကျိုးက တစ်ခဏမျှတွေးပြီး ရှောင်ရွှမ်ကျီ၏ ပခုံးကို ခပ်ဖွဖွပုတ်ကာပြောလိုက်သည်။

"ငါ ဒီကိစ္စကို မင်းလက်ထဲအပ်ထားလိုက်မယ်… အခုပဲ လက်မှုပညာသည်ဆီသွားပြီး ကျောက်စိမ်းချောင်းအသစ်တစ်စုံ ထပ်လုပ်ခိုင်းလိုက်...ချောဆီပါပြင်ခဲ့... ပြီးရင် အဲဒါတွေအကုန်လုံးကို သခင်လေးဝမ်ဆီ ပို့လိုက်နော်…"

ရှောင်ရွှမ်ကျီ: "ဟုတ်ကဲ့ပါ..."

ထို့နောက် မိန်းမစိုးကျိုးက သူ့ကိုစကားတစ်ခွန်းထပ်မှာလိုက်သေးသည်။

"ပြီးတော့ ကျောက်စိမ်းချောင်းတွေကို ဘယ်လိုသုံးရမလဲဆိုတာ သခင်လေးဝမ်ကို ပြောပြဖို့မမေ့နဲ့ဦး..."

မိန်းမစိုးကျိုးက အပြောထက်အလုပ်မြန်သည့်သူ ဖြစ်သလို သူနှင့်အတူ အလုပ်တွဲလုပ်နေသော မိန်းမစိုးရှောင်ရွှမ်ကျီကလည်း ခြေမြန်လက်မြန်ရှိသူဖြစ်သည်။ နေ့တစ်ဝက်အတွင်း အသစ်စက်စက်ကျောက်စိမ်းချောင်းများနှင့် အထူးတလှယ်ရွေးချယ်ထားသောချောဆီကို အကောင်းဆုံး ပိုးထည်နှင့်စည်းနှောင်လိုက်သည်။

ရှောင်ရွှမ်ကျီက အချိန်အတန်ကြာအောင် တုံ့ဆိုင်းနေမိသည်။ သူကိုယ်တိုင်က မိန်းမစိုးတစ်ယောက်ဖြစ်နေသော်လည်း ဤသို့သောပစ္စည်းမျိုးကို ဝါးပုလွေအိမ်တော်အထိ တခမ်းတနားယူသွားရန်မှာ မသင့်တော်လှပေ။

မိန်းမစိုးကျိုးက ဝါးပုလွေအိမ်တော်သို့ အလွယ်တကူဝင်ထွက်သွားလာနိုင်သော်လည်း သူ့အတွက်မူ ဝါးပုလွေအိမ်တော်ဘက်အထိ လက်ဆောင်ပစ္စည်းသယ်ကာ ဝင်ထွက်သွားလာရန် ဆင်ခြေပေးစရာအကြောင်းပြချက်က မည်သို့စဥ်းစားစဥ်းစား ရှိမနေချေ။

ထို့ကြောင့် သခင်လေးဝမ်ဆီသို့ ကျောက်စိမ်းဘူးပို့ရမည့်ကိစ္စမှာ နှစ်ရက်မျှ နှောင့်နှေးကြန့်ကြာသွားခဲ့သည်။

ယနေ့ နေ့လည်ခင်းတွင် ရှောင်ရွှမ်ကျီက ဝါးပုလွေအိမ်တော်ဘက်သို့ ခြေဦးလှည့်ခဲ့သည်။ သခင်လေးဝမ်အတွက်လက်ဆောင်ပစ္စည်းများကို အချိန်မှီမပို့နိုင်လျှင် ဆုချမခံရသည့်အပြင် အိမ်ရှေ့စံနှင့် မိန်းမစိုးကျိုးတို့၏ အပြစ်ပေးခြင်းခံရမည်ကို သူ တွေးကြောက်မိသည်။

သို့သော် ကံဆိုးသည်က ဝါးပုလွေအိမ်တော်သို့ သူရောက်သွားချိန်တွင် သခင်လေးဝမ်ကို မတွေ့ခဲ့ရပေ။

ဝါးပုလွေအိမ်တော်၏ အစေခံတစ်ဦးဖြစ်သူ ယောထောင်က ပြောလာသည်။

"ကျွန်မတို့ရဲ့သခင်လေးဝမ်က မင်းကြီးနဲ့သွားတွေ့ပါတယ်... နောက်ကျမှ ပြန်ရောက်လောက်မယ်..."

ရှောင်ရွှမ်ကျီ အနည်းငယ် အကျပ်ရိုက်သွားသည်။

သူ့လက်ထဲတွင် တင်းတင်းကျပ်ကျပ်ဆုပ်ကိုင်ထားသည့် သစ်သားဘူးကို မြင်သောအခါ ယောထောင်က ပြောလာသည်။

"မိန်းမစိုးကျိုးက အရေးကြီးကိစ္စ ပြောခိုင်းလိုက်လို့လား... ဒါမှမဟုတ် တစ်ခုခုပေးစရာရှိလို့လား...ကျွန်မဆီကိုပဲ ပေးခဲ့လေ...သခင်လေးဝမ် ပြန်လာရင် သေချာပေါက်ပေးလိုက်ပါ့မယ်…"

ထိုသို့နှင့် ရှောင်ရွှမ်ကျီလည်း သစ်သားဘူးကို အစေခံမိန်းကလေး၏လက်ထဲတွင်သာ အပ်ခဲ့ရသည်။ ကံကောင်းသည်မှာ ကျောက်စိမ်းချောင်းများအားမည်သို့မည်ပုံအသုံးပြုရမည်ကို စာရွက်တစ်ရွက်တွင်အသေးစိတ်ရေးကာ သစ်သားဘူးထဲတွင် ထည့်ထားသောကြောင့် သခင်လေးဝမ် ထိုသစ်သားဘူးကို ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် ချက်ချင်းမြင်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။

"ကျေးဇူးပါ...ဒီပစ္စည်းကို အိမ်ရှေ့စံမင်းသားကိုယ်တိုင် ပေးခိုင်းထားတာမို့လို့ သခင်လေးဝမ်လက်ထဲ သေချာပေါက်အပ်ပေးပါနော်..."

ရှောင်ရွှမ်ကျီက ခပ်ပြုံးပြုံးပြောလိုက်သည်။

ယောထောင်က ပြန်ပြောလာသည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့ မိန်းမစိုးရှောင်...ကျွန်မ ဒီပစ္စည်းကို သခင်လေးဝမ်ဆီ သေသေချာချာပေးပေးပါ့မယ်…"

မိန်းမစိုးရှောင်ရွှမ်ကျီ ထွက်သွားပြီးနောက် ယောထောင်လည်း အခြားလုပ်စရာအလုပ်များ ရှိသောကြောင့် သစ်သားဘူးကို သခင်လေးဝမ်အိပ်ခန်းရှိ စားပွဲ‌ခုံပေါ်တွင် တစ်ခဏမျှတင်ထားလိုက်သည်။

.........

တစ်ဖက်တွင်မူ...

ဝမ်ချီက မိန်းမစိုးနောက်မှ ထပ်ကြပ်မကွာလိုက်ကာ ဧကရာဇ်မင်းကြီး၏စာကြည့်ခန်းဆီသို့ ဦးတည်သွားနေရသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် ရှစ်ယဲ့က သူနှင့်အတူ ပါမလာချေ။ မင်းကြီးကကြိုတင်အသိပေးထားသောကြောင့် ရှစ်ယဲ့ကိုယ်တိုင်လိုက်မလာဘဲ ပုလွေအိမ်တော်အထိ မိန်းမစိုးကိုလွှတ်လိုက်ကာ သူ့အားဧကရာဇ်ထံသို့ တိုက်ရိုက်အခစားဝင်စေသည်။

သူခန့်မှန်းသည်က မှန်မည်ဆိုလျှင် မင်းကြီးက ကျင်းကျိုးဒေသတွင် ဖြစ်နေသည့် ကျိုင်းကောင်ကပ်ဘေးကိစ္စနှင့် ပတ်သက်ပြီး ခေါ်တွေ့ခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။

ထိုစဉ် ဧကရာဇ်စာကြည့်ခန်း၏ ဝင်ပေါက်ဝတွင်အလွန်တရာရင်းနှီးနေသည့် တစ်စုံတစ်ယောက်၏ပုံရိပ်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဝမ်ချီ အနီးကပ်ကြည့်လိုက်မိသည်။

အဲဒီလူက စတုတ္ထမင်းသား ရှစ်ကျင်းမလား...

သူ ချဉ်းကပ်လာသည့်ခြေသံကို ကြားသောအခါ ရှစ်ကျင်းက ကျောပေးထားရာမှ သူ့ဘက်သို့လှည့်လာသည်။ မူလကပင်ပန်းနွမ်းလျနေသော ရှစ်ကျင်း၏မျက်နှာမှာ ဝမ်ချီကိုတွေ့လိုက်သည်နှင့် အနည်းငယ်ဝင်းပလာတော့သည်။

"သခင်လေးဝမ်...သခင်လေးလည်း ဒီကိုရောက်လာလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး..."

ရှစ်ကျင်းက ရွှင်ပျစွာပြောလာသည်။

ဝမ်ချီလည်း ရှစ်ကျင်းကို ပျူပျူငှာငှာ ပြန်ပြီးနှုတ်ဆက်ကာ စကားစမြည်ပြောဆိုနေလိုက်သည်။

ထိုစဉ် မိန်းမစိုးက သူတို့နှစ်ဦးရောက်နေပြီဖြစ်ကြောင်း ဧကရာဇ်အားလျှောက်တင်ရန် အထဲဝင်သွားသောကြောင့် ထိုအခြေအနေကို အခွင့်ကောင်းယူကာ ဝမ်ချီက ရှစ်ကျင်း၏မျက်နှာကို အနီးကပ်အကဲခတ်ကြည့်မိရာ အားအင်ယုတ်လျော့ကာ ဖြူဖျော့နေသည့် အသားအရေကို တွေ့မြင်လိုက်ရသည်။

ရက်အနည်းငယ်သာရှိသေးသော်လည်း ရှစ်ကျင်းက မျက်တွင်းများပင် အတော်လေးချောင်ကျနေပြီ ဖြစ်သည်။

ဝတ္ထု၏ဇာတ်လိုက် gong ဖြစ်သောကြောင့် ရှစ်ကျင်း၏ရုပ်ရည်ကို ယှဉ်နိုင်သည့်သူ မရှိပေ။ သူနှင့်ရုပ်ရည်ရူပကာချင်းယှဉ်နိုင်သည့် တစ်ဦးတည်းသောပုဂ္ဂိုလ်ကလည်း လွန်ခဲ့သောနှစ်ပေါင်းများစွာကတည်းက ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက်ဒဏ်ရာရထားသောကြောင့် ရုပ်ရည်ကသူ့ကဲ့သို့ ပြေပြစ်မနေတော့ပေ။ အခြားယောကျာ်းသားများကလည်း အရံဇာတ်ကောင်ရုပ်ရည်မျိုးခန့်သာရှိသည်။

ရုပ်ချောသူများကို သဘောကျတတ်သည့်ဝမ်ချီက ရှစ်ကျင်းအား တစ်တိုင်းပြည်လုံးတွင် ရုပ်ရည်အချောမောဆုံးယောကျာ်းသားအဖြစ် သတ်မှတ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် ရုပ်အချောဆုံးရှစ်ကျင်းပင်လျှင် ဤသို့ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက်ဖြစ်နေသည့် အခိုက်အတန့်မျိုးနှင့် ကြုံရလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့မိပေ။

ရှစ်ကျင်းက သူ့အ‌တွေးတို့ကို ရိပ်မိဟန်ဖြင့် ခပ်ပြုံးပြုံးနှင့်ရှက်ကိုးရှက်ကန်းပြောလာသည်။

" ဒီတစ်လော ညဘက်တွေ ကောင်းကောင်းမအိပ်ဖြစ်တော့ ကြည့်ရဆိုးနေမှာအမှန်ပဲ... ပုံပျက်ပန်းပျက်ဖြစ်နေတဲ့အတွက် ခွင့်လွှတ်ပေးပါ သခင်လေးဝမ်..."

ဝမ်ချီက သိချင်စိတ်ပြင်းပြလွန်းနေ၍မေးလိုက်မိသည်။

" ကျင်းကျိုးမှာဖြစ်နေတဲ့ကျိုင်းကောင်ကပ်ဘေးကြောင့် စိတ်ဖိစီးနေတာများလား..."

"အဲဒီလိုလည်း...မဟုတ်ပါဘူး…"

ရှစ်ကျင်းက လေးတွဲ့စွာပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ငါကိုယ်တိုင်တောင် ဘာတွေဖြစ်နေမှန်းမသိတော့...

ဤတစ်လောတွင် သူပိုပိုပြီးစိတ်ဂနာမငြိမ် ဖြစ်လာသည်။ မျက်လုံးမှိတ်လိုက်တိုင်းတွင်လည်း ဗျပ်စောင်းတီးခတ်နေသည့် စစ်သူကြီးလင်း၏ပုံရိပ်ကို မြင်ယောင်နေမိသည်။

ထိုပုံရိပ်က သိမ်မွေ့လှပလွန်းနေလျှင် ကိစ္စမရှိပေ။ သို့သော် စစ်သူကြီးလင်းကဲ့သို့ ကျားကျားယားယား ယောကျာ်းတစ်ယောက်က မိန်းမဆန်ဆန် နွဲ့နွဲ့နှောင်းနှောင်းအမူအရာဖြင့် ဗျပ်စောင်းကိုတီးခတ်ကာ သူ့အား အထာပေးသောအကြည့်များဖြင့် လှမ်းလှမ်းကြည့်နေသည်မှာ သည်းမခံနိုင်စရာပင်။

စစ်သူကြီးလင်းကို သူချစ်မိနေခြင်းလည်း မဟုတ်ပေ။ ထိုသို့ဆိုလျှင် မိမိ မချစ်သည့်သူကိုနေ့နေ့ညညလွမ်းဆွတ်နေခြင်းက မည်သည်ကို ဆိုလိုနေသည်အား သူ မသိတော့ပေ။

ခြုံငုံပြီးသုံးသပ်ကြည့်လျှင် သူကောက်ချက်ချနိုင်သောအရာတစ်ခုသာရှိသည်။ စစ်သူကြီးလင်းက သူ့အားပြုစားနေခြင်းပင်။

နယ်စပ်ဒေသမှ အဆိပ်ပိုးကောင်ဆရာများကိုခေါ်ပြီး စစ်ဆေးကြည့်ရန် တွေးမိသော်လည်း စစ်တပ်ထဲတွင် အချိန်ကြာမြင့်စွာ သစ္စာရှိရှိတာဝန်ထမ်းဆောင်ရင်း တိုက်ပွဲပေါင်းများစွာကို အနိုင်ယူကာ တိုင်းပြည်ကြီး၏နယ်မြေတိုးပွားလာအောင် နယ်ချဲ့ပေးခဲ့သည့် စစ်သူကြီးကို ထိုကဲ့သို့ လက်သီးပုန်းမထိုးလိုသောကြောင့် သူ့အကြံကို ပြန်ရုတ်သိမ်းလိုက်ရသည်။

ထိုအကြောင်းအရာအားလုံးကို တစ်ယောက်ယောက်အား ရင်ဖွင့်ပြောပြလိုက်ချင်သော်လည်း အများသူငှာရှေ့တွင်လုံးဝထုတ်ပြောရန် မဖြစ်ကြောင်း သူကောင်းကောင်းသိသည်။

စိတ်ရင်းအမှန်ဖြင့် စိုးရိမ်တကြီးမေးလာသည့် ဝမ်ချီကို သူအပြုံးလေးနှင့်သာ ပြန်ဖြေပေးလိုက်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့ သခင်လေးဝမ်... ဒီရက်ပိုင်း အလုပ်တွေအရမ်းများနေတာနဲ့ ကောင်းကောင်းအနားမယူနိုင်သေးလို့ပါ..."

ရှစ်ကျင်း၏စကားက အမှန်အတိုင်းဟုတ်မဟုတ် ဝမ်ချီအသေအချာမသိပေ။ သို့သော် သူကိုယ်တိုင်လည်း စည်းဘောင်ကျော်ပြီး မေး၍ရသည့်‌ အနေအထားမျိုးတွင် မရှိသောကြောင့် စိတ်ထဲတွင် မတင်မကျဖြစ်နေသေးသည့်မေးခွန်းများကို ဆက်မမေးတော့ဘဲ နှုတ်ဆိတ်၍သာနေလိုက်သည်။

ထိုစဉ် မိန်းမစိုးက အခန်းထဲမှပြန်ထွက်လာပြီး သူတို့နှစ်ယောက်လုံးကို အထဲဝင်နိုင်ပြီဖြစ်ကြောင်း လာပြောသည်။

ထိုသို့နှင့် နှစ်ယောက်သား မင်းကြီး၏စာကြည့်ခန်းထဲသို့ အတူဝင်သွားလိုက်သည်။

မင်းကြီးက သူတို့အား ကြိုစောင့်နေပြီး သူတို့ရောက်လာသည်နှင့် လက်ဟန်ပြကာ သူ့ရှေ့တွင်ထိုင်စေသည်။

မင်းကြီးကို နောက်တစ်ဖန် မျက်နှာချင်းဆိုင်မြင်လိုက်ရသောအခါ ဝမ်ချီက ယခင်အတိုင်း စိတ်မသက်မသာဖြစ်နေဆဲပင်။ ထို့ကြောင့် ခေါင်းကို နိမ့်သထက်နိမ့်အောင် ငုံ့ထားပြီး မင်းကြီးကို ယောင်၍ပင် မော့မကြည့်ရဲပေ။

မင်းကြီးကလည်း သူ့စိတ်အခြေအနေကို ရိပ်မိပုံရကာ ချက်ချင်းစကားမပြောသေးဘဲ အထိန်းတော်အား လက်ဖက်ရည်နှင့် မုန့်များပြင်စေကာ စတုတ္ထမင်းသားရှစ်ကျင်းနှင့် ဦးစွာစကားပြောနေသည်။

ဝမ်ချီလည်း ဘေးတွင်ထိုင်ရင်း တိတ်တဆိတ်နားထောင်နေမိသည်။

တစ်ခဏအကြာတွင် ရှစ်ကျင်း၏ ဖြူဖပ်ဖြူလျော်ဖြစ်နေသောမျက်နှာကို မင်းကြီးလည်း သတိထားမိသွားကာ စိုးရိမ်တကြီး မေးလာသည်။ သို့သော် ရှစ်ကျင်းက သူအနားမယူရသေးသောကြောင့်ဟူသော ဆင်ခြေနှင့်သာပြန်ဖြေသည်။

"မင်းသား(၄)...မင်းရဲ့နေမကောင်းတဲ့ပုံစံကြီးကြောင့် ကျင်းကျိုးဒေသအရေးကို မင်းလက်ထဲ အပ်လို့ဖြစ်ပါ့မလားဆိုတာ စိုးရိမ်မိတယ်…"

ဧကရာဇ်က သက်ပြင်းချရင်းဆက်ပြောလာသည်။

"အခြေအနေတွေကြောင့် မင်းလည်း ဖိအားများနေမယ်ဆိုတာ ကိုယ်တော်သိပါတယ်... ဒါပေမဲ့ နည်းနည်းလောက်ဆက်ပြီးသည်းခံပေးပါဦး"

ရှစ်ကျင်းက ချက်ချင်းလက်ငင်းခေါင်းငုံ့ကာ ပြန်ဖြေသည်။

"မှန်လှပါ ခမည်းတော်…"

"မင်းက ငါ့သားတော်ပဲ... ဒီလိုအရေးကြီးတဲ့ကိစ္စမျိုးကို မင်းလက်ထဲအပ်တယ် ဆိုတာကလည်း မင်းရဲ့အရည်အချင်းကို ကိုယ်တော်ယုံကြည်လို့..."

ဧကရာဇ်က ရှစ်ကျင်း၏ပခုံးကို ခပ်ဖွဖွပုတ်ကာပြောသည်။

"နောက်နှစ်ရက်အတွင်း ကျင်းကျိုးဒေသကိုသွားဖို့ပြင်...ပြန်ပြီးကောင်းကောင်းပြန်နားလိုက်...မင်းကို တက်တက်ကြွကြွပုံစံနဲ့ပဲမြင်ချင်တယ်..."

ရှစ်ကျင်းက ပြန်ပြောသည်။

"သားတော်နားလည်ပါပြီ...ကျေးဇူးကြီးလှပါတယ် ခမည်းတော်..."

ဧကရာဇ်က ကျေနပ်အားရခေါင်းညိတ်ပြီး ရှစ်ကျင်းကို မှာစရာရှိသည်များ ဆက်မှာနေသည်။ ထို့နောက် တစ်ခဏမျှကြာသောအခါ သက်မဲ့ရုပ်ဝတ္ထုပမာ တစ်ချိန်လုံးတိတ်ဆိတ်နေသည့် ဝမ်ချီဘက်သို့အကြည့်ရောက်လာသည်။

"မင်းရော ဘယ်လိုသဘောရလဲ..."

စိတ်အာရုံပျံ့လွင့်နေသောဝမ်ချီမှာ ရုတ်တရက်အမေးခံလိုက်ရသောကြောင့် လန့်သွားပြီး ဘာလုပ်၍လုပ်ရမှန်းမသိဖြစ်ကုန်သည်။ ထို့နောက် အတတ်နိုင်ဆုံးအာရုံစုစည်းကာ ဧကရာဇ်နှင့် စတုတ္ထမင်းသားရှစ်ကျင်းတို့ အပြန်အလှန်ပြောခဲ့သောစကားများကို ပြန်စဉ်းစားနေမိသည်။

တစ်ခဏမျှအကြာတွင် ဝမ်ချီသတိတကြီးပြောလိုက်သည်။

"မင်းသား (၄) ခရီးလမ်းမှာ ဘေးမသီရန်မခနဲ့ ချောချောမွေ့မွေ့သွားလာနိုင်ပါစေလို့ ကျွန်တော်မျိုးဆုတောင်းပေးလိုက်ပါတယ်..."

ဧကရာဇ်မင်းကြီး: ".........."

ရှစ်ကျင်း: "....…….."

သူ့စကားအဆုံး မင်းကြီးက ခေါင်းကိုက်‌သွားဟန်ဖြင့် နှာရိုးတစ်လျှောက်ကို လက်နှင့်ဖိကာ နှိပ်နယ်ရင်းပြောလာသည်။

"ငါကိုယ်တော်မေးတာက ကျင်းကျိုးဒေသကို မင်း ရှစ်ကျင်းနဲ့အတူလိုက်သွားဖို့ အဆင်ပြေမလားလို့ မေးတာလေ..."

💮💮💮

Prev Next