Volume 3 : အမြန်ရထား
Chapter 82 (4 of Hearts – အမြန်ရထား ၁၅၊ သဲလွန်စအသစ်များ) Part-1
ယွီဟန်ကျန်းနှင့် ရှောက်လုံတို့သည် သန့်စင်ခန်းမှ ထွက်လာသောအခါ အလွန်ငြိမ်သက်သွားကြသည်။ သူတို့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ သွေးနံ့ကိုရှောင်ရှားရန်အတွက် ရှောက်လုံသည် အစောင့်ရုံးခန်းမှ လေသန့်ဆေးကိုယူကာ အနံ့အသက်ဆိုးများကို ဖယ်ရှားရန်အတွက် သူတို့၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ဖြန်းပေးခဲ့သည်။
ယွီဟန်ကျန်းနှင့်အတူ အံဆွဲကိုဖွင့်ပြီး သူက ပြောသည်။ "အိမ်သာက သော့ခတ်ထားတယ်။ သေဆုံးသွားတဲ့ ကျိုးချွမ်က တံခါးကို သူ့ကိုယ်သူသော့ခတ်လို့မရတာကြောင့် အပြင်ကနေ သော့ခတ်ထားတဲ့သူက လူသတ်သမားဖြစ်ရမယ်။ မနေ့ညက ရုံးခန်းထဲကထွက်လာတော့ သန့်စင်ခန်းတံခါးသော့သွားက ဘယ်ဘက်ကို မျက်နှာမူထားတယ်။ ဒီမနက် ညာဘက်ကို မျက်နှာမူနေတယ်။ နောက်ပြီး ရုံးခန်းတံခါးမှာ ညှပ်ထားတဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ဆံပင်စ ပျောက်သွားတယ်။"
ရှောက်လုံသည် နံပါတ် 4 ရထားတွဲတွင် တစ်ခုခုဖြစ်မည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ရုံးခန်းထဲတွင် အစီအစဉ်တချို့ပြုလုပ်ခဲ့သည်။
လူသတ်သမားက အလွန်သတိထားပြီး သော့ကို ပြန်ထားလိုက်သည်။ သို့သော် ညဘက်တွင် မှောင်နေပြီး မီးရောင်မှိန်မှိန်တွင် ဆံပင်ညှပ်ထားတာကို သူမ သတိမထားမိပေ။ သော့သွားများ၏ ဦးတည်ရာကို သူမ ဂရုမစိုက်ခဲ့ဘူး။ ယေဘုယျအားဖြင့် လူများသည် သော့ထည့်သည့်နေရာကိုသာ မှတ်မိကြပြီး သွားပုံစံက ဘယ်ဘက် သို့မဟုတ် ညာဘက်ကို မျက်နှာမူခြင်းရှိမရှိကို အထူးဂရုမစိုက်ကြပေ။
ယွီဟန်ကျန်း: "လူသတ်သမားက မင်းရဲ့ရုံးခန်းထဲဝင်လာတယ်။ သူမက သဲလွန်စတစ်ခု ချန်ထားခဲ့လား။"
ရှောက်လုံသည် ရုံးခန်း၏ နေရာတိုင်းကို အသေအချာ စစ်ဆေးခဲ့သည်။ ဆံပင်ကောက်ဖို့ ကိုင်းညွတ်လိုက်ရင်း သူ့မျက်လုံးများက အနည်းငယ် တောက်ပသွားသည်။ "မိန်းကလေး ဆံပင်ရှည်ပဲ။"
ယွီဟန်ကျန်းက ဆံပင်ရှည်ကို ကြည့်ပြီး ရှောက်လုံကို လေးစားစွာဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ "ကိုယ်တို့ရဲ့ အခြေခံ ကျိုးကြောင်းဆင်ခြင်ခြင်းက မှန်တယ်လို့ထင်ရတယ်။ လူသတ်သမားက မိန်းမဖြစ်ပြီး အနက်ရောင်ဆံပင်ရှည် မိန်းမလည်း ဖြစ်တယ်။"
အမျိုးသမီး တော်တော်များများက ဆံပင်ကျွတ်ကြသည်။ ဇီဝကမ္မရှုထောင့်ကနေကြည့်ရင် တစ်နေ့ကို ဆံပင်ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ ကျွတ်တာက ပုံမှန်ပါပဲ။ ရွေ့လျားသောအခါ သူတို့၏ဆံပင်တွေ အနောက်၌ ကျန်ခဲ့မှာကို ဂရုမစိုက်တတ်ကြပေ။ အမှောင်ထဲမှာ လူသတ်သမားက ဒါကို သေချာဂရုမစိုက်ဘူး။
အကယ်၍ ၎င်းသည် ကမ္ဘာအစစ်ဖြစ်ခဲ့ပါက ယွီဟန်ကျန်းသည် မျိုးရိုးဗီဇသတ်မှတ်ခြင်းပြုလုပ်ရန် ဆံပင်ကိုယူကာ သံသယရှိသူအား ချက်ချင်းဖမ်းဆီးနိုင်သည်။ သို့သော် ယခုတွင် လူနှစ်ယောက်က ရထားပေါ်မှာ ရှိနေကြပြီး ဆံပင်ပိုင်ရှင်ကို မဆုံးဖြတ်နိုင်ပေ။ သူတို့သည် သော့ပေါ်တွင် လက်ဗွေရာများကို မတွေ့နိုင်ဘဲ အခြားသဲလွန်စများကိုသာ စုဆောင်းကာ လူသတ်သမားအစစ်ကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာပြီး ကျိုးကြောင်းဆင်ခြင်နိုင်ခဲ့သည်။
ရှောက်လုံသည် ရှည်လျားပြီး ပါးလွှာသော ဆံပင်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။ "မော့ကျားရန်ရဲ့ဆံပင်က ပခုံးအထိသာရှိပြီး အညိုရင့်ရောင်နဲ့ ကောက်နေတယ်။ ရှည်လျားဖြောင့်စင်းတဲ့ အနက်ရောင်ဆံပင်မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော် မှတ်မိတာမှန်ရင် ယွဲ့ရှောင်ချွမ်ရဲ့ဆံပင်က ရှည်လျားဖြောင့်စင်းတယ်။ အမျိုးသမီးအဖွဲ့ထဲမှာ ဆံပင်ရှည်ဖြောင့်ထားတဲ့ မိန်းကလေးနှစ်ယောက်လည်း ရှိတယ်။"
ယွီဟန်ကျန်းက လေးနက်စွာ ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။ "သက်သေအထောက်အထားတွေကို အမြန်ဆုံးရှာဖွေရမယ်။ သေဆုံးသူရဲ့ဖုန်းက သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှာ မရှိဘူးဆိုတော့ သဲလွန်စတစ်ခုတော့ ပါနိုင်တယ်။"
ကြီးမားသော အရာတွေကို အိမ်သာထဲကို ပစ်ချလို့ မရသလို ကွဲသွားနိုင်သည်။ ဖုန်းကို အိမ်သာထဲ ပစ်ချလို့မရဘူး။ ထို့ကြောင့် ကျိုးချွမ်၏ဖုန်းက ရထားပေါ်တွင် ရှိနေရမည်။
နှစ်ယောက်သားက ရှစ်တန်းမြောက်ရထားကို ပြန်လာခဲ့ကြသည်။ ကျိုးကျန့်နှင့် မော့ကျားရန်တို့သည် နံနက်စာ ပြီးကြပြီ။ အိပ်နေသော ကျင်းဝေ့ကွမ်းသည် ကြောင်တက်တက်ဖြင့် နိုးလာကာ အိမ်သာဘက်သို့သွားစဉ် သူ၏ဆံပင်များက ငှက်သိုက်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ ရှောက်လုံက သူ့ကို တာလိုက်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။ "ဒေါက်တာကျင်း၊ အိမ်သာက ပျက်နေပြီး သန့်စင်ခန်းထဲမှာ ရေမရှိတော့ဘူး။ အိမ်သာသွားချင်တာ ဒါမှမဟုတ် မျက်နှာသစ်ချင်ရင်တော့ နံပါတ် 6 ရထားတွဲကို သွားလို့ရတယ်။"
ကျင်းဝေ့ကွမ်းသည် နောက်ဆုံးတွင် လုံးလုံးနိုးလာသည်။ သူ့မျက်လုံးတွေကို ပွတ်သပ်ပြီး သံသယဖြစ်စွာ မေးသည်။ "အိမ်သာပျက်သွားတာလား။ ကျွန်တော် မနက်အစောကြီး အိမ်သာသွားတော့ အကောင်းကြီးပါ။"
ရှောက်လုံသည် ဒီလူက တစ်ခုခုသိထားလောက်သည်ဟု ခန့်မှန်းကာ မေးလိုက်သည်။ "ဒေါက်တာကျင်းက မနက်အစောစော နိုးလာတာလား။"
ကျင်းဝေ့ကွမ်းက ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။ "ဗိုက်နာလို့ မနက် 3 နာရီမှာ တစ်ခါထတယ်။ ကျွန်တော် အိမ်သာသွားတော့ ညာဘက်တစ်လုံးက အဆင်ပြေတယ်။ ဘယ်ဘက်အိမ်သာမှာလည်း လူတစ်ယောက်ရှိနေတော့ အဲဒါလည်း အဆင်ပြေမှာပါ။"
ယွီဟန်ကျန်းက ဆက်မေးသည်။ "မင်း အိမ်သာတက်တာ ဘယ်လောက်ကြာလဲ။"
"ကျွန်တော် ဝမ်းလျှောနေတာ နာရီဝက်လောက်ရှိတယ်။ အိမ်သာကထွက်လာတော့ 3 နာရီ 30 လောက်ရှိပြီ။"
"အဲဒီတုန်းက ဆန့်ကျင်ဘက် သန့်စင်ခန်းထဲမှာ တစ်ယောက်ယောက်ရှိလား။"
ကျင်းဝေ့ကွမ်းက ပြန်ဖြေသည်။ "အင်း၊ တစ်ဖက်က ထွက်မလာသေးတာကြောင့် ဘယ်ကောင်လေးကများ ကျွန်တော့်ထက် ပိုပြင်းထန်အောင် ဗိုက်နာနေသလဲဆိုတာ တွေးလိုက်သေးတယ်။"
သူ့စကားက အရေးကြီးသည့်အချိန်ကို ဖော်ပြသည်။ 3 နာရီလောက်မှာ တစ်စုံတစ်ယောက်က အိမ်သာကို အတွင်းကနေ သော့ခတ်ထားသည်။ ထိုအချိန်တွင် သေဆုံးသူနှင့် လူသတ်သမားသည် အိမ်သာထဲတွင် ရှိနေသည်ဟု ယူဆရသည်။ ကျိုးချွမ်က သေပြီးသားဖြစ်နိုင်သည်။
ယွီဟန်ကျန်းက မေးခွန်းထုတ်သည်။ "ဘယ်ဘက်မှာရှိတဲ့ သန့်စင်ခန်းထဲကနေ ထူးထူးခြားခြား အသံတစ်ခု ထွက်လာတာကို မင်းကြားလား။"
ကျင်းဝေ့ကွမ်းက သေသေချာချာ ပြန်စဉ်းစားသည်။ "ကျွန်တော် အိမ်သာကို လျှောက်သွားပြီး တစ်ဖက်အိမ်သာထဲမှာ အသံတိုးတိုးလေး ညည်းနေတဲ့ ညီအစ်ကိုတစ်ယောက် ရှိနေပုံရတယ်။ သူက ဝမ်းချုပ်နေတယ်ထင်ပြီး လျစ်လျူရှုခဲ့တယ်။"
ယွီဟန်ကျန်းက တွေးဆသည်။ "တစ်ဖက်လူက ယောင်္ကျားလေးဆိုတာ သေချာရဲ့လား။"
ကျင်းဝေ့ကွမ်းက ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။ "ဒါက အသံတိုးပြီး မိန်းမနဲ့ မတူဘူး။"
"မင်း အိမ်သာက ထွက်လာတော့ တစ်ဖက်က အသံကိုကြားသေးလား။"
"မကြားဘူး၊ ချောချောမွေ့မွေ့ အလေးသွားပြီးလောက်ပြီ။ တစ်ဖက်အိမ်သာက အရမ်းတိတ်ဆိတ်နေတယ်။"
သူ့စကားကြားတော့ ရှေ့ဆုံးတန်းမှာ မုန့်စားနေသော အမျိုးသမီးက လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ကျင်းဝေ့ကွမ်းသည် သူ တည့်တိုးဆန်လွန်းသညိဟု ခံစားမိပြီး ပြုံးလိုက်သည်။ "ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အဲဒီအချိန်က အိမ်သာနှစ်ခုလုံး ကောင်းကောင်းအလုပ်လုပ်တယ်။"
ရှောက်လုံနှင့် ယွီဟန်ကျန်းတို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ကာ သူတို့စိတ်ထဲတွင် ကောက်ချက်ချခဲ့သည်။
3 နာရီအချိန်တွင် ကျင်းဝေ့ကွမ်းသည် အိမ်သာသွားပြီး တစ်ဖက်အိမ်သာရှိ ကျိုးချွမ်က အသက်ရှင်နေသေးသည်။ အပြင်မှ ခြေသံကြားလိုက်သည်နှင့် ကျိုးချွမ်သည် အကူအညီတောင်းရန် နည်းလမ်းများကို တွေးကာ ထူးဆန်းသော အသံတချို့ကို ထုတ်လိုက်သည်။ ကျိုးချွမ်၏ပါးစပ်ကို အဝတ်နဲ့ဆို့ထားတာကြောင့် အသံက မကြည်လင်ဘူး။ ကျင်းဝေ့ကွမ်းက ဝမ်းချုပ်သံလို့ပဲ ထင်ခဲ့သည်။
လူသတ်သမားသည် မူလက ကျိုးချွမ်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခဲ့ပြီး တစ်စုံတစ်ယောက် အိမ်သာသို့ရောက်လာတာကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။ သူမ စိတ်ပူပြီး ကျိုးချွမ်ကို သတ်ရန် ဓားကို အသုံးပြုခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ကျင်းဝေ့ကွမ်း ထွက်သွားသောအခါ တစ်ဖက်အိမ်သာက တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ကျိုးချွမ်က သေနေပြီ။
ကျင်းဝေ့ကွမ်းက နည်းနည်း ပိုသတိထားခဲ့ရင် ဒါမှမဟုတ် ကျိုးချွမ်က အချုပ်အနှောင်ကနေ လွတ်မြောက်ပြီး အကူအညီတောင်းနိုင်ခဲ့ရင် ဒီလူသတ်မှုကို တားဆီးနိုင်ဖို့ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ပါသည်။
ယွီဟန်ကျန်းက အဓိကမေးခွန်းတစ်ခု မေးသည်။ "မင်း အိမ်သာသွားတုန်းက ရထားပေါ်ကနေ ထွက်သွားတဲ့လူတွေကို သတိထားမိသလား။"
ကျင်းဝေ့ကွမ်းက ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ဟင့်အင်း၊ ကျွန်တော် သတိမထားမိဘူး။ နံပါတ် 4 ရထားတွဲမှာ ထိုင်ခုံအလွတ်တွေ အများကြီးရှိတော့ ဘယ်အတန်းမှာ လူဘယ်နှစ်ယောက်ရှိသလဲ ကျွန်တော် မသိဘူး။" နံပါတ် 4 ရထားတွဲမှ လူအများစုသည် အလယ်မှတ်တိုင်နှစ်ခုတွင် ဆင်းသွားသောကြောင့် နံပါတ် 4 ရထားတွဲသည် ယခုအခါ လွတ်နေပါသည်။
ရုတ်တရက် သူက တစ်စုံတစ်ခုကို တွေးပြီး ဘေးကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ ရှစ်တန်းမှာ ညီအစ်ကိုတစ်ယောက်ပဲ ရှိတာကို ကျွန်တော်မှတ်မိတယ်။ လူတစ်ယောက်ပဲ အိပ်ပျော်နေပြီး ထိုင်ခုံပေါ်တွင် ခေါင်းမှီထားတယ်။ အခြားလူက မရှိဘူး။"
ကျိုးချွမ်က သေချာပေါက် မရှိခဲ့ဘူး။ သူသည် တစ်ဖက် အိမ်သာထဲမှာ ခံစားနေရသည်။
ယွီဟန်ကျန်းသည် ကျင်းဝေ့ကွမ်း၏မျက်နှာကို ဂရုတစိုက်ကြည့်ရှုပြီး ဆရာဝန်သည် အိပ်ချင်မူးတူးဖြင့် လိမ်ပုံမပေါ်ကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့သည်။ ကျင်းဝေ့ကွမ်းက ယွီဟန်ကျန်း၏အကြည့်ကို ရှက်ရွံ့စွာ ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။ "တစ်ဆိတ်လောက်၊ ဘာဖြစ်တာလဲဟင်။ အကူအညီလိုရင် ခဏစောင့်ပါနော်။ ကျွန်တော် အိမ်သာအရင်သွားဦးမယ်။ ဒါက အရေးကြီးတယ်။"
သူက လှည့်ပြီး နံပါတ် 6 ရထားတွဲကို ပြေးသွားသည်။ လမ်းမှာ ဒီဘက်ကိုလာနေသော ယွဲ့ရှောင်ချွမ်နှင့် သူထိပ်တိုက်တွေ့သည်။ ကျင်းဝေ့ကွမ်းသည် အရှိန်ပြင်းပြင်းနှင့် ယွဲ့ရှောင်ချွမ်ကို မတော်တဆ ဝင်တိုက်မိခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ သူက မျက်နှာနီရဲပြီး တောင်းပန်သည်။ "တောင်းပန်ပါတယ်…"
မိန်းကလေးက အေးအေးဆေးဆေး လက်ဝှေ့ယမ်းပြသည်။ "အဆင်ပြေပါတယ်။"
ဒီနေ့ သူမက စုံတွဲဝတ်စုံ မဝတ်ထားဘူး။ သူမသည် လှပသော အဖြူရောင်ဂါဝန်ကို ပြောင်းလဲသွားပြီး သူမ၏ဆံပင်ကို ခေါင်းနောက်တွင် လျော့ရဲရဲချည်နှောင်ထားသည်။ ထိုအချိန်တွင် ကျိုးချွမ်သည် စုံတွဲအင်္ကျီဝတ်ထားရင်း သေဆုံးသွားခဲ့သည်။
ယွဲ့ရှောင်ချွမ်က ဖြူစင်ပေမယ့် အေးစက်လွန်းသည်။ သူမသည် လူများနှင့် အရာများကို လျစ်လျူရှုထားပုံရသည်။ ကျင်းဝေ့ကွမ်း ထွက်သွားပြီးနောက် သူမသည် ရှစ်တန်းဆီသို့ အေးအေးဆေးဆေး လျှောက်သွားပြီး လွတ်နေသော ထိုင်ခုံပေါ်တွင် ခေတ္တထိုင်လိုက်သည်။ သူမက ကျိုးကျန့်ကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "နင့်အစ်ကိုကော။ မနက်စာစားဖို့ လာခိုင်းတာ ငါသူ့ကို စာပို့ထားပေမဲ့ စာမပြန်ဘူး။"
ကျိုးကျန့်က အံ့ဩသွားသည်။ "သူက မင်းနဲ့အတူ ရှိနေတယ်လို့ ငါထင်နေတာ။ ငါ သူ့ကို ဖုန်းခေါ်တော့ သူဖုန်းပိတ်ထားတယ်။"
မော့ကျားရန်က အကြံပြုသည်။ "အားကုန်သွားလို့နေမှာပေါ့။"
ကျိုးကျန့်က ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။ "ဖြစ်နိုင်ခြေရှိတယ်။ မနေ့ညက ငါ့အစ်ကို အိမ်ရာမဝင်ခင် ဖုန်းကိုင်ပြီး အကြာကြီး ဝတ္ထုဖတ်နေတယ်။ သူက အားမချန်ဘဲ သူ့ဖုန်းကို သုံးလိုက်တာ ဖြစ်နိုင်တယ်။"
ယွဲ့ရှောင်ချွမ်က ခပ်ဖျော့ဖျော့ အသံထွက်လာသည်။ "ဒါဆို ငါအရင်စားလိုက်မယ်။" သူမ ကျောပိုးအိတ်ထဲမှ နို့နှင့် ဘီစကွတ်များကို ယူကာ သူ့ကိုယ်ပိုင် မနက်စာကို စားသည်။
လူသုံးယောက်သည် ပုံမှန်မဟုတ်သည့်ပုံပေါက်ပြီး ရှောက်လုံက ယွီဟန်ကျန်း၏နားထဲကို တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်။ "သူတို့တကယ်မသိတာလား ဒါမှမဟုတ် သူတို့ရဲ့သရုပ်ဆောင်ချက်တွေက အရမ်းကောင်းတာလား။"
ယွီဟန်ကျန်းက မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ "ကျိုးကျန့်ကတော့ ဘာမှသိပုံမရဘူး။ မိန်းကလေးနှစ်ယောက်တော့ မပြောတတ်ဘူး။"
သူက ရှေ့သို့သွားကာ ကျိုးကျန့်၏ပုခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။ "ကျိုးကျန့် ဟုတ်တယ်မလား။ ကျေးဇူးပြုပြီး ငါနဲ့လိုက်ခဲ့ပါ။"
ကျိုးကျန့်က စိတ်ရှုပ်သွားသည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ။"
ယွီဟန်ကျန်းက အေးစက်စွာပြောလိုက်သည်။ "မင်းအစ်ကိုဘယ်ရောက်နေလဲ ငါသိတယ်။"
Volume 3 : အမြန်ရထား
Chapter 82 (4 of Hearts – အမြန်ရထား ၁၅၊ သဲလွန်စအသစ်များ) Part-2
ကျိုးကျန့်သည် သူတို့နောက်ကို လိုက်ဖို့ ကမန်းကတန်း မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။ ယွီဟန်ကျန်းက ကျိုးကျန့်ကို အိမ်သာသို့ခေါ်သွားပြီး ရှောက်လုံအား တိုးတိုးပြောလိုက်သည်။ "ကိုယ် အမှိုက်ပုံးတွေကို ရှာလိုက်မယ်။ သူ့ကို အခင်းဖြစ်ပွားနေရာကို ကြည့်ခိုင်းဖို့ အိမ်သာခေါ်သွားလိုက်ပါ၊ ဒါပေမဲ့ သူ့ကို အကျယ်ကြီးမအော်စေနဲ့။"
ရှောက်လုံက အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ယွီ စိတ်ချစေရန် ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။
အနီးနားမှာ ဘယ်သူမှမရှိတာနဲ့ ရှောက်လုံသည် အိမ်သာတံခါးကို သော့ဖွင့်ပြီး ကျိုးကျန့်ကို အထဲသို့ ခေါ်သွားလိုက်သည်။ ကျိုးကျန့်သည် မူလက ရထားစောင့်က သူ့ကို အိမ်သာသို့ ဘာကြောင့်ခေါ်သွားရသလဲဆိုတာ မသိသောကြောင့် သံသယစိတ်ပေါ်လာသည်။ ထို့ကြောင့် ရှောက်လုံသည် သူတို့နောက်မှ တံခါးကို သော့ခတ်ပြီး ကျိုးကျန့်၏ ပါးစပ်ကို လှမ်းအုပ်လိုက်သည်။
ကျိုးကျန့်: "အားးးးး—"
သူက အော်သံနှင့်အတူ လဲကျသွားသည်။
ကျိုးကျန့်သည် သေဆုံးသွားသော သူ့အစ်ကိုဖြစ်သူကို မယုံနိုင်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။ ညီအစ်ကိုများသည် အမြွှာများဖြစ်ပြီး ပုံပန်းသဏ္ဌာန်မတူညီကြသော်လည်း သူတို့၏ ပြူးကျယ်သောမျက်လုံးများက အနည်းငယ်ဆင်တူသည်။ ရှောက်လုံက တိုးတိုးလေးပြောရင်း ဒီလူ၏ပါးစပ်ကို ဖုံးထားလိုက်ပြီး "စိတ်အေးအေးထားပါ၊ အရမ်းကြီး မအော်နဲ့။ အိမ်သာဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့ မင်းအစ်ကိုအသတ်ခံရတာတွေ့ပြီး အိမ်သာပျက်နေတယ်ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်နဲ့ ခရီးသည်တွေကို အဝေးလွတ်လိုက်တာ။ ဒါကို ငါတို့ ကြီးကြီးကျယ်ကျယ် လုပ်လို့ မရဘူးဆိုတာ နားလည်လား။"
ကျိုးကျန့်၏မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များပြည့်နေပြီး သူ၏ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရမျက်ရည်ပူများက ရှောက်လုံ၏လက်နောက်ဘက်သို့ ကျဆင်းသွားသည်။ သူ အဆက်မပြတ် ငိုပြီး ဘာပြန်ပြောရမှန်းမသိဖြစ်နေသည်။
ရှောက်လုံက သူ့ကိုပြောလိုက်သည်။ "မင်းမအော်ရင် ငါလွတ်ပေးမယ်။"
ကျိုးကျန့်က ခေါင်းငြိမ့်ပြပြီး ရှောက်လုံက သူ့ကို လွတ်လိုက်သည်။ ကျိုးကျန့်သည် ဩရှရှအသံဖြင့် အော်ဟစ်ကာ အလောင်းရှေ့တွင် ဒူးထောက်ပြီး တုန်လှုပ်ချောက်ချားကာ "အစ်ကို… ဒါက ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ။ အစ်ကို ထပါဦး…"
သူ့နှလုံးနှင့် အဆုတ်တွေထွက်လုမတတ် ငိုကြွေးသည်။ သူ့မျက်ရည်တွေက အတုအယောင်လို့ မထင်ဘူး။
ရှောက်လုံက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ကျိုးကျန့်၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။ "မင်းအစ်ကိုသေဆုံးမှုအတွက် ဝမ်းနည်းမိပေမဲ့ လူတစ်ယောက်က အသက်ပြန်ရှင်မလာနိုင်ဘူး။ တတ်နိုင်သမျှ မြန်မြန် စိတ်အေးအေးထားပြီး လူသတ်သမားကို ရှာဖို့ ငါတို့နဲ့ ပူးပေါင်းနိုင်မယ်လို့ မျှော်လင့်တယ်။ ဒါက မင်းအစ်ကိုအတွက် ဖြေရှင်းမှုတစ်ခုပေးတာလို့ ယူဆလို့ရတယ်။"
ကျိုးကျန့်က သူ့မျက်ရည်တွေကို သုတ်လိုက်ပြီး ဆို့နင်စွာပြောသည်။ "ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်၊ လူသတ်သမားကို ရှာတွေ့အောင် ကျွန်တော်ကူညီပေးမယ်။ ဘယ်လူယုတ်မာက ကျွန်တော့်ကို ဒီလောက်အထိ နှိပ်စက်ထားတာလဲ။ ဒဏ်ရာတွေ အများကြီးပဲ…" ကျိုးကျန့်၏ မျက်လုံးများက အောက်သို့ရောက်သွားကာ ရုတ်တရက် ဆို့နင့်သွားသည်။ "အဲဒါ... အဖြတ်ခံထားရတာလား။"
ရှောက်လုံက ခေါင်းငြိမ့်ပြပြီး အမှိုက်ပုံးကို ကြည့်လိုက်သည်။
ကျိုးကျန့်သည် အမှိုက်ပုံးကို ကြည့်လိုက်ရာ ပြတ်တောက်နေသော ခန္ဓာကိုယ်အစိတ်အပိုင်းကို အမှိုက်ပုံးထဲသို့ ပစ်ချထားတာ တွေ့လိုက်ရသည်။ အော့အန်ချင်စိတ်ကို ထိန်းထားရန် သူ့ပါးစပ်ကို အုပ်လိုက်သည်။ အစ်ကိုဖြစ်သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အစိတ်အပိုင်း ပြတ်တောက်သွားတာကို မြင်တွေ့ပြီးနောက် စိတ်ဒဏ်ရာများ ရှိသွားမည်ဟု ခန့်မှန်းရသည်။ ဒီအဖြစ်အပျက်အပြီးမှာတော့ ရှောက်လုံသည် သူ့ကို စိတ်ပညာရှင်ဆီသွားပြီး ကုသမှုခံယူဖို့ အကြံပေးရမည်။
အပြင်ဘက်တွင် တံခါးခေါက်သံနှင့်အတူ ယွီဟန်ကျန်း၏ တိုးညှင်းသောအသံက ထွက်လာသည်။ "ကိုယ်ပါ။"
ရှောက်လုံက ကျိုးကျန့်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ "မင်းအစ်ကိုရဲ့သေဆုံးမှုကို လျှို့ဝှက်ထားနိုင်မယ်လို့ ငါမျှော်လင့်တယ်။ မင်းအစ်ကို သေဆုံးသွားပြီဆိုတာ မော့ကျားရန်နဲ့ ယွဲ့ရှောင်ချွမ်တို့ကို မပြောနဲ့။ ငါတို့ စုံစမ်းစစ်ဆေးဖို့ လိုတယ်၊ ဒီကိစ္စက ပေါက်ကွဲလို့ မရဘူးဆိုတာ မင်းသိလား။"
ကျိုးကျန့်သည် အသိစိတ်ပျောက်နေပြီး သဘောတူညီမှု အသံတစ်ခု ထုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက ရုတ်တရက် မော့ကြည့်လိုက်သည်။ "နေပါဦး၊ ဘယ်လိုလုပ် ရန်ရန်ကို သံသယဖြစ်ရတာလဲ။ ကျွန်တော် သူမကို ဘာလို့မပြောရမှာလဲ။"
"သူမက သံသယရှိသူမဟုတ်ဘူး။ ငါတို့တွေ သဲလွန်စတွေကို စုံစမ်းဖို့ပဲလိုတယ်။ မင်းအစ်ကိုသေသွားပြီဆိုတာ သူမသိရင် သူမ ထိတ်လန့်ပြီး တချို့အရာတွေကို ထုတ်ပြောလိုက်နိုင်တယ်။ မင်းနားလည်လား။"
ကျိုးကျန့်က ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။ "နားလည်ပြီ။"
ထိုမှသာ ရှောက်လုံသည် အိမ်သာတံခါးကိုဖွင့်ပြီး ကျိုးကျန့်ကို ထွက်သွားခွင့်ပေးလိုက်သည်။ ယွီဟန်ကျန်းက ဖုန်းပါရှိသော ပလပ်စတစ်အိတ်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။ သူက ကျိုးကျန့်ကိုကြည့်ပြီး မေးသည်။ "ဒါ မင်းအစ်ကိုရဲ့ဖုန်းလား။"
ကျိုးကျန့်က အနီးကပ်ကြည့်လိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်၊ အဲဒါ သူ့ဖုန်းပဲ။ ကျွန်တော်တို့ အတူတူဝယ်ကတည်းက ကျွန်တော်တို့မှာ တူညီတဲ့မော်ဒယ်ရှိတယ်။ ဘယ်မှာတွေ့ခဲ့တာလဲ။"
ယွီဟန်ကျန်း: "စားသောက်ဆိုင်ရဲ့ အမှိုက်ပုံးထဲမှာ။ အသင့်စားခေါက်ဆွဲခြောက်ပန်းကန်လုံးထဲမှာ ရှိနေတာ။"
ကျိုးကျန့်: "..."
ယွီဟန်ကျန်းက တွေးဆသည်။ "ဖုန်းကို ခေါက်ဆွဲခြောက်ပန်းကန်ထဲမှာ အချိန်အတော်ကြာအောင် ထားခဲ့တာ။ ဒါက ရေစိုခံလား။"
ကျိုးကျန့်က သူ့ကိုပြောသည်။ "ဒီဖုန်းက ရေစိုခံပြီး သုံးလို့ရပါသေးတယ်။ စကားဝှက်သည် U ပုံသဏ္ဌာန်၊ 147852 ပါ။"
ယွီဟန်ကျန်း၊ ရှောက်လုံနှင့် ကျိုးကျန့်တို့သည် အစောင့်ရုံးခန်းသို့ သွားကြသည်။ ဖုန်းကို စက္ကူဖြင့် သန့်စင်အောင် သုတ်ပြီး ဖွင့်လိုက်တာနဲ့ အားမရှိတော့တာကို တွေ့ရသည်။ ကျိုးကျန့်က အလျင်အမြန် ပြောခဲ့သည်။ "ကျွန်တော့်မှာ ပါဝါဘဏ်နဲ့ အားသွင်းကြိုးရှိတယ်။ ကျွန်တော် ယူပေးမယ်။"
ယွီဟန်ကျန်းက သူ့ကို ပြောလိုက်သည်။ "ဒါ့အပြင် မင်းအစ်ကိုရဲ့ ကျောပိုးအိတ်ကိုလည်း ယူခဲ့ပါ။"
ကျိုးကျန့်က ခေါင်းငြိမ့်ပြီး လှည့်ထွက်သွားသည်။ သူက ရှစ်တန်းကိုရောက်လာပြီး မော့ကျားရန်က အလွန်စိုးရိမ်နေသည်။ "နင် ဘာလို့ ရထားစောင့်တွေနဲ့ လိုက်သွားတာလဲ။ နင့်အစ်ကို ဘယ်မှာလဲ။"
ကျိုးကျန့်၏မျက်နှာက ပြောင်းလဲသွားပြီး စကားထစ်နေသည်။ "ငါ…ငါ့အစ်ကိုက တစ်ခုခုဖြစ်နေလို့ပါ။"
ယွဲ့ရှောင်ချွမ်သည် သူမ၏ မနက်စာကို စားပြီးသွားကာ ဖုန်းနှင့် ကစားနေသည်။ ဒါကို သူမကြားပြီး ခေါင်းကို မော့လိုက်သည်။ "နင့်အစ်ကိုက ဘာဖြစ်တာလဲ။"
ရှောက်လုံက ကျိုးကျန့်ကို မယုံဘဲ လိုက်လာသည်။ သူတို့စကားကြားတော့ သူကပြုံးပြလိုက်သည်။ "မစ္စယွဲ့ စိတ်မပူပါနဲ့။ သူ့အစ်ကိုက အဆင်ပြေပါတယ်။ နောက်မှတွေ့ခွင့်ပေးပါ့မယ်။"
ယွဲ့ရှောင်ချွမ်က ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။ "အိုး။"
ထို့နောက် သူမက ဖုန်းကို ဆက်ကြည့်နေလိုက်သည်။ သူမချစ်သူက ပျောက်နေတာကြာပြီး သူ့ညီကတော့ အထိတ်တလန့် ဖြစ်နေပေမဲ့ သူမက စိတ်မ၀င်စားဘူး။ သူမပင်ကိုယ်စရိုက်က အလွန်အေးစက်တာလား ဒါမှမဟုတ် သူမချစ်သူနဲ့ ဆက်ဆံရေးမကောင်းတာလား။
ရှောက်လုံသည် ယွဲ့ရှောင်ချွမ်ကို စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ မိန်းကလေး၏ ဘေးတိုက်အသွင်အပြင်သည် လှပနေပြီး သူမ၏မျက်လုံးများက ငြိမ်သက်နေသည်။ အပေါ်ယံတွင် သဲလွန်စမတွေ့သဖြင့် ကျိုးကျန့်အား ရုံးခန်းသို့မသွားမီ သေဆုံးသူ၏ကျောပိုးအိတ်နှင့် အားသွင်းကြိုးကို ယူဆောင်ခိုင်းခဲ့သည်။
အစောင့်ရုံးခန်းတွင် စကားဝှက်ထည့်ပြီးနောက် ဖုန်းကို အားသွင်းပြီး ချောမွေ့စွာ ဖွင့်လိုက်သည်။ ရှောက်လုံနှင့် ယွီဟန်ကျန်းတို့၏ အမူအရာများက တစ်ပြိုင်နက် ပြောင်းလဲသွားသည်။
ဖုန်း၏ ဒက်စတော့တွင် အလွန်ထူးဆန်းသော နောက်ခံတစ်ခု ရှိနေတာကို သူတို့တွေ့လိုက်ရသည်။ အနက်ရောင်ရထားတစ်စင်းသည် ရထားရှေ့တွင် အနက်ရောင်မီးခိုးများဖုံးလွှမ်းနေသည်။ ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ရထားပေါ်၌ ကျောက်ရုပ်လို အသွင်အပြင်ဖြင့် လူများစွာ ထိုင်နေတာကို တွေ့နိုင်သည်။ သူတို့သည် အမူအရာမဲ့နေကာ အသားအရေဖြူဖျော့ပြီး သွေးရောင်မရှိဘဲ သေသွားသလိုပင်။
ဓာတ်ပုံတွင် စာကြောင်းတစ်ကြောင်း ပါရှိသည်—
ငရဲသို့ရထား။
ဒီပုံက လူသုံးယောက်ကို အေးခဲသွားစေသည်။
ကျိုးကျန့်က ဓာတ်ပုံကို ညွှန်ပြသည်။ "လူသတ်သမားက အဲဒါကို အစားထိုးထားတာဖြစ်ရမယ်။ မနေ့ညက အစ်ကို့ဖုန်းကို ကြည့်လိုက်တော့ ဒက်စတော့က ယွဲ့ရှောင်ချွမ်နဲ့ သူ့ဓာတ်ပုံပါ။ ဒီဓာတ်ပုံလို ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ပုံ မဟုတ်ဘူး။"
ဖုန်းကိုပြင်ဆင်ထားကြောင့် ပြောနေစရာမလိုအောင် ယွီဟန်ကျန်းနှင့် ရှောက်လုံတို့လည်း သိသည်။
၎င်းသည် အစားထိုးထားသော ဒက်စတော့ဓာတ်ပုံတင်မဟုတ်ပေ။ SMS မှတ်တမ်းများ၊ ခေါ်ဆိုမှုမှတ်တမ်းများ၊ WeChat မှတ်တမ်းများ၊ Q ချတ်မှတ်တမ်းများကို သူတို့တွေဖွင့်ပြီး အရာအားလုံးကို ဖျက်ပစ်လိုက်သည်။ သူငယ်ချင်းစာရင်းတောင် ဖျက်ပစ်လိုက်သည်။ လူသတ်သမားက တွေးခေါ်တတ်ပြီး ဖုန်းထဲမှာ ဘာသက်သေအထောက်အထားမှ မကျန်ခဲ့ဘူး။ မနေ့ညက ဘယ်သူအိမ်သွားတယ်ဆိုတာ သေဆုံးသူနဲ့ပြောထားတာကို အခြေခံပြီး သူတို့မဆုံးဖြတ်နိုင်ဘူး။
ရှောက်လုံက ဖုန်းကို အနီးကပ်ကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်းတွင် စာဖတ်ခြင်းဆော့ဖ်ဝဲတစ်ခုလည်း ရှိခဲ့သည်။ လူသတ်သမားသည် ဤအရာက အရေးမကြီးဟု ယူဆကာ ဖျက်မပစ်ခဲ့ပေ။
မနေ့ညက သူ့အစ်ကိုသည် ဝတ္ထုအကြာကြီးဖတ်နေတာလို့ ကျိုးကျန့်ပြောတာကို သူပြန်သတိရလိုက်သည်။ ရှောက်လုံက မေးသည်။ "မင်းအစ်ကိုက ဝတ္ထုတွေဖတ်ရတာ ကြိုက်တာလား။"
ကျိုးကျန့်က ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။ "သူဟာ အွန်လိုင်းဝတ္ထုရဲ့အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး အဲဒီဝတ္ထုတွေကို မကြာခဏဖတ်တယ်။"
ရှောက်လုံသည် စာအုပ် APP ကိုဖွင့်ပြီး ကိုယ်ပိုင်စာအုပ်စင်ထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်။ သေဆုံးသွားသော ကျိုးချွမ်၏ စာအုပ်စင်တွင် စကားလုံးပေါင်း သန်းနှင့်ချီသော ဝတ္ထုရှည်များပါရှိသည်။ အဲဒီမှာ XX နတ်သမီးအမြီး၊ XX မြို့ပြဒဏ္ဍာရီ၊ XX ဒဏ္ဍာရီ...
ကျိုးချွမ်သည် သူ့စာအုပ်စင်ပေါ်တွင် အမျိုးအစားနှစ်မျိုးရှိသည်။
'တစ်ကိုယ်တော် အမျိုးသမီးဇာတ်လိုက်' စာအုပ်စင်တွင် စာအုပ်အနည်းငယ်သာရှိသော်လည်း 'Harem' စာအုပ်စင်တွင် စာအုပ်ရာပေါင်းများစွာရှိသည်။ အကြိုက်ဆုံးအဖြစ် အမှတ်အသားပြုထားသည့်အရာမှာ 'ဧကရာဇ်ဒဏ္ဍာရီ' ဖြစ်သည်။ သူ၏ အကဲဖြတ်ချက်မှာ ‘တိမ်တွေလို လှပတဲ့မိန်းမ အယောက် 30 ပါတဲ့ အရမ်းမိုက်တဲ့ဇာတ်လမ်းပဲ။’
ရှောက်လုံက ဖုန်းကို ယွီဟန်ကျန်းဆီ ပေးလိုက်သည်။ "ကျိုးချွမ်က ဒီလို Harem ဝတ္ထုတွေ ဖတ်ရတာ ကြိုက်တယ်။"
ယွီဟန်ကျန်းသည် ဝတ္တုများကို မဖတ်ဘဲ 'Harem ဝတ္ထု'နဲ့ပတ်သက်ပြီး မကြားဖူးချေ။ ရှောက်လုံ၏ စကားကိုကြားပြီး ဖုန်းကိုကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "Harem ဝတ္ထုလား။ ရှေးခေတ်ဧကရာဇ်မင်းလို ကိုယ်လုပ်တော်နဲ့ ဇနီးတွေအများကြီးယူတာကို ဆိုလိုတာလား။"
ရှောက်လုံက ခေါင်းငြိမ့်ပြပြီး ယွီဟန်ကျန်း၏နားကိုကပ်ပြီး သူ့အသံကို လျှော့လိုက်သည်။ "သူက harem ဝတ္ထုတွေရာနဲ့ချီဖတ်ခဲ့ပြီး အဲဒါက စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရ သူ့အပေါ်ပဲ့တင်ထပ်နေနိုင်တယ်။ ဒီဝတ္ထုရဲ့ ဇာတ်လိုက်လို မိန်းမတွေအများကြီးကို ရနိုင်မယ်လို့ သူထင်ခဲ့တာ။ ဒီလိုဆိုရင် ကျိုးချွမ်ရဲ့ ချစ်သူ အရေအတွက်က ကျွန်တော်တို့ စိတ်ကူးထားတာထက် ကျော်လွန်နေလိမ့်မယ်။"
ယွီဟန်ကျန်းသည် သူ့နားထင်ကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ "သူက မိန်းကလေးတွေ အများကြီးနဲ့ အိပ်ခဲ့ပြီး ရလဒ်အနေနဲ့ သံပြားကို ကန်မိခဲ့တာပေါ့။ သူက ရက်စက်တဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ကြောင့် သင်းကွပ်ခံခဲ့ရတယ်။"
ရှောက်လုံ: "…"
ဒီလို အရှက်ရစေတဲ့ သေခြင်းနည်းလမ်းကို စကားလုံးနဲ့ ဖော်ပြလို့တောင်မရဘူး။
#TK
