MM Story Teller

Chapter 81

Viewers 19k

👻Chapter 81

ငတုံးအကြီးစား (14)

စုန့်ချင်းကို နေရာချပေးပြီးနောက် ချူဟွိုက်နှင့် လျိုဟန်တို့က ရွာသူကြီးအိမ်သို့ သွားလိုက်ကြသည်။

လျိုဟန်က တောင်ခြေရင်းတွင် ရှိနေသော နေရာကျယ်ကျယ်နှင့် အိမ်ကြီးတစ်ခုကို လှမ်းမြင်လိုက်ရ၍ အံ့သြသွားရသည် " ချူဟွိုက်.... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဂုဏ်သိက္ခာရှိတဲ့ ရွာသူကြီးက လူမရှိတဲ့ နေရာမှာ လာနေရတာလဲ...."

စောစောပိုင်းက ချူဟွိုက်က သူ့ကို တောနက်ထဲထိ ခေါ်သွား၍ လျိုဟန်က နားမလည်သလို ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ ဤနေရာက တောင်ခြေရင်းနှင့် ဆယ်မိုင်ခန့် ကွာဝေးလေသည်။ ရွာမှာ ပြဿနာပေါ်လာလို့ ရွာသူကြီးရဲ့ အကူအညီလိုတယ်ဆိုရင် သူရောက်လာတဲ့အချိန် အရမ်း နောက်ကျနေတော့မှာပဲ....

ချူဟွိုက်က သူ့ကုတ်အင်္ကျီအိပ်ကပ်ထဲ ထည့်ထားသော ညပုလဲကို အမှတ်ရသွား၍ ပြောပြလာသည် " သူက တစ်ခုခု ဖွက်ထားတာလေ...."

သူတို့က အိမ်နားရောက်သွားသည့်အချိန် တံခါးက ကလန့်ထိုးပြီး တင်းတင်းစေ့ပိတ်ထားမှန်း တွေ့လိုက်ရသည်။

လျိုဟန်က ကလန့်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး မေးလာသည်

" ချူဟွိုက်....ကျွန်တော်တို့ ကံမကောင်းဘူးပဲ....ရွာသူကြီးတို့ တစ်မိသားစုလုံးက တောင်အောက်ဆင်းသွားကြပြီ....ကျွန်တော်တို့ စောင့်လိုက်ကြမလား....အရမ်းနောက်ကျနေပြီဆိုတော့ မကြာခင် ပြန်လာလောက်မှာပါ...."

ညနေခင်း မြူနှင်းများက ဝင်ရောက်လာပြီဖြစ်၍ ညက မှောင်သည်ထက် မှောင်လာသည်။

တောင်လေက ကျောက်စရစ်ခဲများပါ လွင့်စင်လာ၍ အနည်းငယ် ကြမ်းတမ်းနေသည်။ လျိုဟန်က မြူဆိုင်းနေသော ဘေးပတ်လည်ကို လှည့်ပတ်ကြည့်လိုက်ရင်း မနေနိုင်ပဲ တုန်ယင်လာရသည်။ ချူဟွိုက်သာမရှိရင် ညကြီး သူတစ်ယောက်တည်း တောထဲမှာ ဒုက္ခရောက်နေပြီးပြီပဲ....

“ အခုလိုဆိုတော့လည်း ကျွန်တော်တို့မှာ ရွေးစရာ မရှိတော့ဘူး...." ချူဟွိုက်က ပြောလိုက်သည်။

သူ ပြောနေသည့်အချိန် တစ်ယောက်ယောက်က မတော်တဆ လဲကျသွားသည့်အသံလိုမျိုး တံခါးနောက်မှ ကြားလိုက်ရသည်။ ချူဟွိုက်က တုန့်ခနဲ ဖြစ်သွားလေသည်။

လျိုဟန်က ဝမ်းသာသွားသလို အော်ပြောလာသည်

" အထဲမှာ လူရှိနေတယ်...." သူက တံခါးလှည့်ခေါက်လိုက်ရင်း မေးလိုက်သည် " ရွာသူကြီး ပြန်လာပါပြီလား....အကြောင်းတစ်ခုရှိလို့ လာရှာရတာပါဗျာ....သူ ပြန်မလာသေးရင် တံခါးလေးဖွင့်ပြီး ကျွန်တော်တို့ကို ဝင်ခွင့်ပေးနိုင်မလားဗျ....."

သူက အသံတိတ်ပြီး စောင့်နေပါသော်လည်း အထဲက ဘာသံမှ မကြားရချေ။ ချူဟွိုက် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။

လျိုဟန်က စပ်စပ်စုစုနှင့် ချူဟွိုက်ပုခုံးပေါ်က ကြောင်လေးကို ညွှန်ပြလာသည် " လူမဟုတ်ပဲ ရွာသူကြီးအိမ်က အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်များ ဖြစ်နေမလား....တိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်ကောင်က မတော်တဆ တိုက်မိသွားတာလိုမျိုး....လူဆိုရင် တံခါးလာမဖွင့်ပေးစရာ အကြောင်းမရှိဘူးလေ...."

“ စိတ်ရှည်ရှည်ထား စောင့်ပြီး မကောင်းတာ မဖြစ်ဖို့ မျှော်လင့်ရတာပေါ့...." လျိုဟန်က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး အမှောင်ယံညအလယ် ပျော်မွေ့ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

ချူဟွိုက်က နှုတ်ခမ်းစေ့ပိတ်လိုက်ရင်း သံသယဝင်စပြုလာသည်။ သူက လျိုဟန့်ကို ကြောင်ကိုင်ထားခိုင်းလိုက်ပြီး ခြံနောက်ပိုင်းရှိ အုတ်တံတိုင်းအနိမ့်ပိုင်းဆီသွားကာ အမြင့်ကို တိုင်းကြည့်လိုက်သည်။ သူအရပ်နှင့် ခုန်ကြည့်လိုက်လျှင် ပြဿနာမရှိလောက်မှန်း စဥ်းစားမိသွားသည်။

လျိုဟန်က မေးလာသည် " ချူဟွိုက်....မင်း ဘာလုပ်မလို့...."

ချူဟွိုက်က လျိုဟန်၏ အံ့သြတကြီး အကြည့်ကို လျစ်လျူရှုလိုက်ရင်း နံရံပေါ် ခုန်တက်လိုက်သည်။ သူက နံရံပေါ် ရပ်လိုက်ရင်း ခြံဝန်းထဲကို မျက်စိရှင်ရှင်ထားပြီး စူးစမ်းကြည့်သည်။ သူ့အကြည့်က ပန်းကန်တစ်ခု ကိုင်ထားပြီး ဘေးခန်းတံခါးနား ရပ်နေသော အမျိုးသားတစ်ယောက်နှင့် အကြည့်ချင်းဆုံမိသွား၏။

ထိုလူက စားသောက်ပြီး၍ အကြွင်းအကျန်များကို ဝက်စာကျွေးမည့် ပုံးကြီးထဲ သွန်ချနေသည်။ သူက ချူဟွိုက်ကို တွေ့လိုက်သည့်အချိန် လန့်သွား၍ ပန်းကန်ပြားပင် ပုံးထဲ လွတ်ကျသွားရသည်။ သူက အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားသော်လည်း တည်ငြိမ်ချင်ယောင်ဆောင်လိုက်ကာ အေးစက်စက်မျက်နှာပေးနှင့် လှည့်ကြည့်လာပြီး ခပ်တင်းတင်းမေးလိုက်သည်

" မင်း ဘယ်သူလဲ...ဘာလို့ ခွင့်ပြုချက်မရှိပဲ ငါ့အိမ်ထဲ ဝင်လာတာလဲ...."

ချူဟွိုက်က သူ၏ အသိစိတ်မကပ်သော တုန့်ပြန်မှုကို မြင်လိုက်၍ မျက်ခုံးပင့်မိသွားပြီး ပျင်းတိပျင်းရွဲ ပြုံးပြလာသည် " ဆောရီးပါ....အရေးကြီးနေလို့...."

သူက တောင်းပန်နေသော်လည်း သူ့လေသံနှင့်မျက်နှာထားက တောင်းပန်နေသည့်ပုံမရှိချေ။

" အခု အထဲဝင်လာပြီနော်...." ချူဟွိုက်က ထိုလူ သဘောတူတူမတူတူ ဂရုမစိုက်ပဲ နံရံပေါ်က ခုန်ချလိုက်ကာ ဖြေးဖြေးနှင့်မှန်မှန်လေး ဆင်းလိုက်သည်။

ထိုလူက ဒေါသထွက်သွားရသည် " မင်း...."

အပြင်ဘက်က လျိုဟန်က လူစိမ်းအသံ ကြားလိုက်ရ၍ အသိစိတ်ဝင်လာသည်။

" တကယ်ပဲ လူရှိနေတာလား....ဘာလို့ တံခါးမဖွင့်ပေးရတာလဲ...."

ထိုလူက လျိုဟန့်စကားကို ကြားလိုက်ချိန် လည်ပင်းတွန့်သွားပြီး အကြည့်ချင်းမဆုံအောင် ရှောင်နေလိုက်သည်။

ချူဟွိုက်က အချိန်တစ်ခုထိ ထိုလူ့ကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ အသားမည်းမည်းလယ်သမားများကြား ဤလူက တော်တော်လေး အသားရေလှပြီး ပိန်ပါးကာ ဖျတ်ဖျတ်လတ်လတ်လည်း မရှိပေ။

ချူဟွိုက်က တံခါးဆီ တည့်တည့်သွားလိုက်ပြီး လျိုဟန်နှင့် သူ့ချစ်ရသည့် အကောင်ငယ်လေးတို့အတွက် တံခါးဖွင့်ပေးလိုက်ရင်း ပြန်လှည့်လာသည်။

သူ ထိုလူ မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး လက်ကို နောက်ပို့ထားရင်း ပွတ်သပ်နေမှန်း တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုလူက စိတ်လှုပ်ရှားသလို လမ်းလျှောက်နေရင်း တစ်ခုခုကို စိုးရိမ်နေဟန်ရှိသည်။

" ဆောရီးပါ...." ချူဟွိုက်က လျှောက်သွားလိုက်ရင်း စီးကရက်တစ်လိပ် ကမ်းပေးကာ မေးလိုက်သည် " ဒီက လူငယ်လေးက ဘယ်သူလဲ မသိဘူး....ရွာသူကြီးလား....တခြားတစ်ယောက်လား...."

ထိုလူက သူတို့နှစ်ယောက် ပြဿနာရှာမည်စိုး၍ တွန့်ဆုတ်တွန့်ဆုတ်နှင့် စီးကရက်ကို ယူလိုက်ပြီး စိုးရိမ်တကြီး အော်ပြောလာသည်

" သူက ငါ့အဖေ...မင်းတို့ ဘာပဲလိုလို ငါ့အဖေကို သွားရှာကြ....ကျေးဇူးပြုပြီး အခု ပြန်လိုက်ကြပါတော့....သူတို့ ဒီည ပြန်လာမှာ မဟုတ်ဘူး...."

ချူဟွိုက်က မျက်ခုံးပင့်သွားသည် " ဒါဖြင့် မင်းက ဘာလို့ အလျင်လိုနေရတာလဲ...."

ထိုလူက ပိုပြီး စိတ်တိုလာရသည် " ငါ ဝက်ကို အစာကျွေးရဦးမှာ... အလုပ်လုပ်ပြီးရင် နားဖို့လိုတယ်...."

ချူဟွိုက်က အရှက်မရှိ ဆက်ပြောလိုက်သည် " ဒီမှာ ခဏလောက် ထိုင်လို့ရမလား....ခရီးရှည်ကြီးကို အမြန်လာခဲ့ရတော့ မနားရသေးဘူး....လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်လောက်ရော ရနိုင်မလား...."

လျိုဟန်က သဘောတူဟန် ခေါင်းညိမ့်ပြလာပြီး ရုန်းကန်နေသော ကြောင်ပေါက်ကို ချူဟွိုက်လက်ထဲ ပြန်ထည့်ပေးလိုက်သည်။

“ မင်းတို့တွေ...." ထိုလူက ဒေါသထွက်လွန်း၍ အသားတဆတ်ဆတ် တုန်လာသည်။

အချိန်တော်တော်ကြာသည်ထိ ပျင်းကြောဆွဲနေကြပြီးနောက် ရုတ်တရက် အိမ်အပြင်ဘက်မှ ခြေသံများကို ကြားလိုက်ကြရသည်။

ရင်းနှီးနေသော ခြေသံများ ကြားလိုက်ရ၍ ထိုလူက တစ်ခုခုမှားနေမှန်း သဘောပေါက်သွား၏။ သူ့ မျက်လုံးများက ရွေ့လျားသွားရင်း ပြေးထွက်သွားရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း မျက်ခြေမပြတ်စောင့်ကြည့်နေသော ချူဟွိုက်က ဖမ်းဆွဲထားလိုက်လေသည်။

ထိုလူက အပြင်းအထန် ရုန်းကန်နေရင်း ချူဟွိုက်ကို အန္တရာယ်ရှိသည့် အကြည့်နှင့် ကြည့်လာသည်။

ထိုလူ တစ်ခုခု ဖြစ်နေသည်ဟု အထင်မှားသွားဟန် လူငါးယောက်ခြောက်ယောက်က အပြေးဝင်လာကြသည်။ ခြံဝန်းထဲတွင် လူစိမ်းတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရချိန် ထိုလူများက နေရာမှာတင် ကြက်သေသေသွားကြသည်။

ရွာလူကြီး၏ နောက်မှ လိုက်ပါလာသည့် လူများထဲမှ အမျိုးသားတစ်ယောက်က ချက်ချင်း ခေါင်းငုံ့သွားပြီး အင်္ကျီထဲ မျက်နှာဝှက်ထားလိုက်သည်။ သို့သော်လည်း ချူဟွိုက်က ထိုအမျိုးသားမှာ သူဖမ်းချုပ်ထားသည့် တစ်ယောက်နှင့် အသားမည်းနေရုံမှတစ်ပါး ရုပ်က အတူတူဖြစ်နေမှန်း သတိထားမိသွားသည်။ ထိုလူက နေပူကျဲတဲတွင် အပြင်ထွက်အလုပ်လုပ်ရသည့် ပုံစံပင်။

“ မင်္ဂလာပါ....ရွာသူကြီးခင်ဗျာ...." ချူဟွိုက်က ပြုံးပြလိုက်ပြီး သူ့နောက်က ထူးထူးဆန်းဆန်း အပြုအမူနှင့်လူအား မျက်ခြေမပြတ်ကြည့်နေရင်း နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

ရွာသူကြီးက ထိုလူ့ကို သူ့ကိုယ်နှင့်ပိတ်ထားလိုက်ရင်း ဒေါသတကြီး မြည်တွန်တောက်တီးလာသည် " မင်းတို့ ဒီမှာ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ....ဒါ နယ်မြေကျူးကျော်နေတာပဲကွ....ငါ့သားကို ဘာလုပ်ကြမလို့လဲ...."

ချူဟွိုက်က ပုခုံးတွန့်ပြလိုက်ရင်း လက်ထဲကလူကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။

စကားပြောခွင့်ရသွားသည်နှင့် ထိုလူက အော်ကြီးဟစ်ကျယ် ပြောလာတော့သည်

" အဖေ...အချိန်ဖြုန်းမနေနဲ့တော့....ကျွန်တော်တို့ဘက်က လူများတာပဲ....ဘာလို့ သူတို့ကို ကြောက်နေရမှာလဲ...."

သူက ခြံဝန်းထဲက ရေတွင်းထဲကို မျက်စပစ်ပြလိုက်သည်။

ရွာသူကြီးက ချက်ချင်း နားလည်သွားရင်း မျက်နှာဖွက်ထားသည့် အမျိုးသားကလည်း ကိုယ်ကိုကျုံ့ထားရာမှ မတ်မတ်ရပ်လာသည်။

လူငါးယောက်ခြောက်ယောက်လောက်က သူတို့ဆီ လှမ်းလာကြ၍ လျိုဟန်က အမြန်လက်တို့ပြီး ဆော်သြလိုက်သည်

" သွားကြရအောင်...."

ချူဟွိုက်က သူ့ကို ခေါင်းယမ်းပြလိုက်ပြီး အိပ်ကပ်ထဲမှ ညပုလဲကို တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်အမူအရာနှင့် ထုတ်ပြလိုက်သည်။

မီးရောင်တောက်တောက်က မှောင်မှောင်မည်းမည်း ခြံဝန်းကို ချက်ချင်း လင်းထိန်သွားစေသည်။

ချူဟွိုက်ဆီ ပေါက်တူးကြီးနှင့် အပြေးရောက်လာသည့် ရွာသူကြီးက နေရာမှာတင် တောင့်ခဲသွားပြီး မျက်နှာဖြူဖျော့သွားလေသည်။ သူ့နောက်က လူများကလည်း ထိုပစ္စည်းကို မြင်လိုက်ရချိန် မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းသွားကြသည်။

ချူဟွိုက်က မေးလိုက်သည် " ရွာသူကြီး ဒီပစ္စည်းကို မှတ်မိပါသလား..."

ရွာသူကြီးက အသိစိတ်ပြန်ဝင်လာပြီး လိမ်ပြောလိုက်သည် " ဒါက ငါ့ဟာပဲ...လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်တုန်းက ပျောက်သွားပြီး ပြန်ရှာမတွေ့တော့တာ....လတ်စသတ်တော့ မင်းတို့ ခိုးသွားခဲ့တာပဲ...."

“ မင်းတို့ အဲ့ဒီမှာ ဘာရပ်နေကြတာလဲ..." သူက ဒေါသတကြီးနှင့် သူ့နောက်ကလူများကို လှည့်ဆူလိုက်သည်။

ချူဟွိုက်သည် မူလက ကွမ်ရင်မယ်တော်လေးက ရွာသားများကို သတ်တော့မည့်အကြောင်း ရှင်းပြရန် စီစဥ်ထားသော်လည်း စိတ်ပြောင်းသွားပြီး မုသားဆိုလိုက်သည်

" ကွမ်ရင်မယ်တော်လေးက ကျွန်တော့်ကို အိပ်မက်ပေးခဲ့တာ...."

“ မင်း ဘာပြောလိုက်တယ်...." လူတိုင်းက တစ်သံတည်း မေးလာကြပြီး လက်ထဲကိုင်ထားသည့် ပေါက်တူးပေါက်ပြားများ လွှတ်ကျကုန်၍ ခုန်းခွမ်းမြည်သွားလေသည်။

ချူဟွိုက်က အေးအေးဆေးဆေး ပြုံးပြလိုက်ရင်း လက်ထဲက ညပုလဲကို ညွှန်ပြကာ လုပ်ဇာတ်ခင်းပြီး ပြောလိုက်သည် " ကျွန်တော် ဒီပစ္စည်းကို ရှာတွေ့ခဲ့တာ...ကွမ်ရင်မယ်တော်လေးက သူ့ပစ္စည်းကို ပျောက်ခိုင်းရမလားဆိုပြီး ခင်ဗျားကို အပြစ်တင်နေတာလေ...ဒါကြောင့် သူမက ကျွန်တော့်ကို ဒီနေရာရောက်အောင် ပို့ပေးလိုက်တာပဲ...."

သူ့နောက်ရှိ အမျိုးသမီးကြီးကလည်း သံသယတစ်ချက်မဝင်ပဲ အယုံလွယ်သွားကာ တုန်တုန်ယင်ယင် မေးလာကြသည် " ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မတို့ကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါ ကွမ်ရင်မယ်တော်လေးရယ်....ကျွန်မတို့ အဲ့ဒီပစ္စည်း ပျောက်သွားဖို့ မရည်ရွယ်ခဲ့ပါဘူး...."

“ အဖိုးကြီး...အမြန်တောင်းပန်လိုက်လေ....မဟုတ်ရင် ကျွန်မတို့ မိသားစု ဖျက်ဆီးခံရမယ်ရှင့်...." သူကြီးကတော်က ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေသည်။

လျိုဟန်ကလည်း သူတို့ဘက်က အခွင့်သာနေမှန်း တွေ့လိုက်၍ ကျေနပ်သွားရသည်။

သို့သော်လည်း ရွာသူကြီးက ဥာဏ်ကောင်းသည့်သူ ဖြစ်၍ လွယ်လွယ်အလိမ်မခံပဲ ခပ်တင်းတင်းမေးလိုက်သည် " ငါတို့က မင်းကို ဘယ်လိုလုပ် ယုံကြည်ရမှာလဲ...."

လျိုဟန်က ရုတ်တရက် ထိတ်ခနဲဖြစ်သွားသော်လည်း ချူဟွိုက်ကမူ လှုပ်လှုပ်ရှားရှားဖြစ်မသွားပဲ မျက်စိတစ်ဖက်မှိတ်ပြလိုက်သည် " ယုံချင်ယုံ မယုံချင်နေ....ခင်ဗျားသဘောပဲလေ...."

သူတို့ကို ပိုပြီး သိမ်သွင်းရန် ကြိုးစားလေလေ သူတို့ဘက်က အယုံအကြည် လျော့နည်းလာလေလေ ဖြစ်သည်။

သူက အသားအရေကောင်းသည့် သူကြီးသားဘက်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရင်း သူကြီးကို မှာကြားလိုက်သည် " ကွမ်ရင်မယ်တော်လေးက ပြောတယ်....ခင်ဗျားက ကတိကို ချိုးဖောက်လို့ ခင်ဗျားသားကို သတ်ပစ်မယ်တဲ့....သူမက သူမကတိအတိုင်း ပို့ပေးခဲ့ပြီး တစ်ယောက်ကိုသတ် တစ်ယောက်ကိုမွေးဖို့အတွက်လည်း အတင်းတွန်းအားမပေးခဲ့ဘူးလို့ ပြောခဲ့တယ်....ဒါပေမယ့် ခင်ဗျားကတော့...."

သူကြီးကတော်က ခြေထောက်များပင် ပျော့ခွေသွားပြီး ကြောက်လန့်သွားရကာ သူကြီးဆီ အပြေးသွားရင်း ဆွဲယမ်းလိုက်သည် " ရှင်ဘာလို့ တွန့်ဆုတ်နေသေးတာလဲ...သူက ဒီကိစ္စကိုတောင် သိနေတာနော်..."

ဤကိစ္စက သူတို့မိသားစု၏ အကြီးမားဆုံး လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ထိုလျှို့ဝှက်ချက်ကို ထိန်းသိမ်းရန်အတွက် သူတို့မှာ ရွာသားများ သိသွားကြမှာစိုး၍ တောနက်ထဲ လာနေရသည်။ သူတို့မိသားစုတွင် တစ်ထေရာတည်းတူသည့် သားနှစ်ယောက် ရှိလေသည်။

ရွာသူကြီးက စတင်ပြီး တုန်လှုပ်လာသည်။

လျိုဟန်က ဖြစ်ပျက်နေသည်တို့ကို နားမလည်၍ ချူဟွိုက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ဘယ်လိုလုပ် သူက ဒါတွေကို နားမလည်ရတာပါလိမ့်....

ချူဟွိုက်က ကွမ်ရင်မယ်တော်လေး၏ အာဏာကို တစ်ကြိမ်ထပ်ပြီး သုံးနိုင်သွားမည်ဟု ထင်မထားခဲ့ပေ။ သူက ခြံဝန်းထဲရှိ ရေတွင်းဆီ ညွှန်ပြလိုက်ရင်း ရွာသူကြီးကို ကြည့်ပြီး ဆူငေါက်လိုက်သည်

" ကျွန်တော်က ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ပြောနေပေမယ့် ခင်ဗျားက အမှန်မမြင်ပဲ ကျွန်တော့်ကို ရန်ပြုချင်ခဲ့တယ်.... ကျွန်တော်သာ ခင်ဗျားကို လာမပြောပြရင် ခင်ဗျားသားက မနက်ဖြန်မှာ သေရတော့မှာနော်....အဲ့ဒါက ခင်ဗျားတို့ လျှို့ဝှက်ချက်ကို သိသွားလို့ ခင်ဗျားလက်ချက်နဲ့ ရေတွင်းထဲ ပစ်ချပြီး အသတ်ခံလိုက်ရတဲ့ ရွာသားတွေနဲ့ သိပ်မကွာတော့ဘူးပေါ့...."

ရွာသူကြီး၏ မျက်နှာက ဖြူဖျော့သွားပြီး တုန်တုန်ယင်ယင်လေသံနှင့် မေးလာတော့သည် " ဒါကိုလည်း ကွမ်ရင်မယ်တော်လေးက မင်းကို ပြောပြတာပဲလား...."

ကွမ်ရင်မယ်တော်လေး နာမည်ကို ယူပြီး သူတို့က ရွာသားများကို သတ်ကာ ကွမ်ရင်မယ်တော်လေးက ကျန်ရှိသည့် ရွာသားများ၏ စိတ်ဆန္ဒကို ထိန်းချုပ်ပြီး သေသွားသည့် ရွာသားများကို အခြားသူများ၏ မှတ်ဥာဏ်ထဲမှ ဖျောက်ပစ်လိုက်သည်။

ချူရှောင်ဟွိုက်က ဒါတွေ သိနေတယ်ဆိုတော့ သူတို့က သေချာသတိမထားပဲ လမ်းကြောင်းဖွင့်ပေးမိသွားတာကြောင့်တော့ မဟုတ်လောက်ဘူး....ဖြစ်နိုင်တာ တစ်ခုပဲ ရှိတယ်.....

ရွာသူကြီးက ကြောက်စိတ်များ ပြည့်နှက်လာသည်။

" ဟုတ်တယ်လေ...." ချူဟွိုက်က ပုခုံးတွန့်ပြလိုက်ရင်း မယုံသင်္ကာကြည့်လာသည် " မဟုတ်ရင် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ကျွန်တော်က သိနိုင်မှာလဲ...."

သူ့လက်ထဲက ကြောင်ပေါက်လေးက ရယ်ချင်စိတ်ကို ထိန်းနေရသည့်အလား သူ့လက်မောင်းထဲ ခေါင်းမြုပ်ထားလေသည်။

ချူဟွိုက်က သူ့ကို တစ်ချက်ပုတ်ပေးလိုက်ရင်း ကူကယ်ရာမဲ့သွားသလို ခေါင်းငုံ့ပြီး တိုးတိုးရေရွတ်လိုက်သည် " မင်းက ငါ့အကြောင်း သိပ်သိတာပဲ...."

ရွာသူကြီးက ချက်ချင်းပင် သူတို့နှစ်ယောက်ကို အိမ်ထဲခေါ်လာရင်း လက်ဖက်ရည်နှင့် ဧည့်ခံကာ အပြုံးတုများနှင့် မြှောက်ပင့်ပြောဆိုလာသည်။ သူကြီးက ကြောင်ထိုင်ရန်အတွက် ခွေးခြေအပုလေးပါ ယူလာပေးလေသည်။

ရွာသူကြီးက စိုးရိမ်တကြီး ဆက်မေးလာသည် " ကွမ်ရင်မယ်တော်လေးက တစ်ခုခု မှာလိုက်သေးလား...."

ချူဟွိုက်က မသဲမကွဲတုန့်ပြန်လိုက်ရင်း စကားဝိုင်းကို ဦးဆောင်လိုက်သည် " မှာလိုက်တယ်....ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်က သူမပြောတာကို သိပ်နားမလည်ဘူးဗျ....ကျွန်တော်က အထပ်ထပ်မေးနေလို့ ကွမ်ရင်မယ်တော်လေးက စိတ်ဆိုးသွားပြီး ရွာသူကြီးဆီသာ သွားစမ်းပါဆိုပြီး ပြောလွှတ်လိုက်တာ...."

ရွာသူကြီးက သံသယဝင်မသွားပဲ စိုးရိမ်စိတ်ဝင်လာပြီး တတွတ်တွတ် မေးလာသည်

" ကွမ်ရင်မယ်တော်လေးက ဘာလို့ ငါ့မိန်းမဆီ တိုက်ရိုက်အိပ်မက်မပေးရတာလဲ...."

တတိယလူ ပေါ်လာပြီဖြစ်၍ တစ်ခုခုမှားသွားလျှင် အကျိုးဆက်ကို သူခံနိုင်ရည် မရှိပေ။ သူ၏ အငယ်ဆုံးသားလေးက နှစ်ပေါင်းများစွာ ပုန်းလျှိုးကွယ်လျှိုးနေခဲ့ရပြီး တိတ်တဆိတ် ဒဏ်ခံခဲ့ရသည်။ သူ ကြီးလာသည့်အချိန်မှ ထပ်ပြီးဆုံးရှုံးရမည်ဆိုပါက သူတောင့်ခံနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

" ခင်ဗျားမိန်းမလား...." ချူဟွိုက်က မျက်ခုံးပင့်မိသွားသည်။

“ ဟုတ်တယ်လေ...." ရွာသူကြီးက မရိပ်မိသေးပေ။

ချူဟွိုက်က ချက်ချင်း နားလည်သွား၍ စကားဆိုလိုက်သည် " လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးဆယ့်ငါးနှစ်တုန်းက ကလေးတစ်ယောက် လိုချင်လို့ ကွမ်ရင်မယ်တော်ကို အိပ်မက်မက်ခဲ့တဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ရှိခဲ့တယ်....သူမက ကွမ်ရင်မယ်တော်လေး ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း လိုက်လုပ်လိုက်တာနဲ့ ရွာသားတွေကလည်း တစ်ဖန်ပြန်ပြီး ကလေးရနိုင်တော့မှာ...."

သူက ဘေးမှာ ရပ်နေသည့် သူကြီးကတော်ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးပြလိုက်သည် " ဒါဆို အဲ့ဒီအမျိုးသမီးက ခင်ဗျားရဲ့ မိန်းမဖြစ်နေခဲ့တာပဲ ..."

ရွာသူကြီးက ပြုံးပြလိုက်ရင်း ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ပြုံးပြလိုက်သည်။ လျိုဟန်နှင့် ချူဟွိုက်ကလည်း ရွာသားများဖြစ်နေ၍ သူတို့ကို နှစ်ပေါင်းများစွာ ဖုံးကွယ်ပြီး လိမ်ညာထားခဲ့သည်။ ချူဟွိုက်က အမှန်တရားကို ညှာတာခြင်းမရှိ ထုတ်ပြောလာ၍ သူက ရှက်စိတ်ဝင်လာရသည်။

သို့သော်လည်း ချူဟွိုက်က ကွမ်ရင်မယ်တော်လေး၏ အိပ်မက်ကို ရထား၍ အကျိုးအမြတ်အချို့ကိုလည်း ရရှိထားလောက်သည်။ ဆိုရလျှင် ချူဟွိုက်က ယခုတွင် သူနှင့်တစ်လှေတည်းစီးပြီး ခရီးအတူသွားနေရသည့် သူတစ်ယောက် ဖြစ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

ချူဟွိုက်က မေးလိုက်သည် " ဒါဖြင့် ကွမ်ရင်မယ်တော်လေးက အိပ်မက်ထဲမှာ ဘာပြောခဲ့တာလဲ...."

🪩

Prev Next