Volume 11 : ဓာတုဗေဒဌာန
Chapter 231 (ဓာတုဓာတ်ပြုမှု ၀၆)
ဓာတုစက်ရုံ၏ ဝန်ထမ်းအိပ်ဆောင် အဆောက်အဦးတွင် စုစုပေါင်း အထပ် 5 ထပ် ရှိပြီး ယေဘုယျအားဖြင့် ပြောရလျှင် ပြုတ်ကျမည့် အန္တရာယ်မှ ကင်းဝေးစေရန်အတွက် ယင်းအဆောင်၏ ခေါင်မိုးများကို ပိတ်ထားသည်။ တုန်လှုပ်စွာ ယွဲ့ရှင်းဝမ် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ခေါင်မိုးပေါ်မှာ လျှပ်တစ်ပြက်အရိပ် အမျိုးသားတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ့မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်ကြည့်သောအခါ ခေါင်မိုးမှာ ဗလာဖြစ်နေကြောင်း တွေ့ရသည်။
ယွဲ့ရှင်းဝမ်က ကျန်းဖျင်စစ်ကိုပြောဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ "ခေါင်မိုးရဲ့ထိပ်မှာ တစ်ယောက်ယောက်ကို ငါမြင်လိုက်သလိုပဲ၊ မင်းကော မြင်လိုက်လား။"
"မမြင်ဘူး။" ကျန်းဖျင်စစ်သည် ခေါင်မိုး၏ထိပ်ကို မျက်နှာမမူထားသော်လည်း သူ ဘယ်တော့မှ ရှင်းဝမ်ကို သံသယမဝင်ပေ။ ဒါကိုကြားသောအခါ သူသည် ဖော်မြူလာကို ချက်ချင်းပြင်ဆင်ပြီး ယွဲ့ရှင်းဝမ်နှင့်အတူ အပေါ်ထပ်သို့ တိုက်ရိုက်ပျံသန်းသွားခဲ့သည်။
ညဉ့်နက်နေပြီဖြစ်၍ အဆောင်အများစုသည် မီးများပိတ်ပြီး ကုလားကာများကို ပိတ်လိုက်ကြပြီး ကျန်းဖျင်စစ်၏ လှုပ်ရှားမှုလမ်းကြောင်းအတိုင်း မည်သူမျှ သတိမပြုမိဘဲ လေထဲတွင် လျင်မြန်စွာ ပျံသန်းသွားကြသည်။
မကြာခင်မှာပဲ ကျန်းဖျင်စစ်သည် ယွဲ့ရှင်းဝမ်ကို ငှက်မွှေးလို ခေါင်မိုးပေါ် ညင်သာစွာ ခေါ်ဆောင်လာပြီး သူတို့နှစ်ဦးသာ ကြားနိုင်သောအသံနဲ့ သူ့နားထဲကို တိုးတိုးပြောလိုက်သည်။ "မင်းဘယ်မှာတွေ့လိုက်တာလဲ။"
ယွဲ့ရှင်းဝမ်: "လက်ရန်းရဲ့ဟိုဘက်မှာ။"
သို့သော်လည်း သူတို့ရောက်လာသောအခါ လက်ရန်းတည်နေရာက ဗလာဖြစ်ပြီး အမှောင်ရိပ်ပုံသဏ္ဌာန် လုံးဝမရှိပေ။ တစ်ဖက်လူက ထွက်ပြေးသွားပြီလား ဒါမှမဟုတ် သူစိတ်လှုပ်ရှားနေတာကြောင့် အမြင်မှားသွားတာလား။
ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် သူ့မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်ကာ စကားစလုဆဲဆဲတွင် ရုတ်တရက် သူ့ရှေ့မှ ခြေသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ကျန်းဖျင်စစ်၏ လက်မောင်းကို ဆတ်ခနဲဆွဲလိုက်ပြီး ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် ရှာဖွေတွေ့ရှိခြင်းမှရှောင်ရှားရန် ငါးထပ်မြောက်၏ ထောင့်စွန်းတွင် ပုန်းနေလိုက်သည်။
သူတို့နှစ်ဦးသည် ညဉ့်နက်သန်းခေါင်တွင် လေထဲမှာ လွင့်မျောနေကြပြီး သူတို့ခြေထောက်များသည် မြေပြင်ကို ဘယ်သောအခါမှ မထိထားဘဲ ကျန်းဖျင်စစ်က သူ့ကို ပြုတ်ကျစေမည်မဟုတ်ဟု ယွဲ့ရှင်းဝမ် ယုံကြည်ခဲ့သည်။ ခြေသံများ နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ သူသည် ချက်ချင်းပင် အသက်ရှုကျပ်ကာ အဆောက်အဦးထိပ်ရှိ လှုပ်ရှားမှုကို ဂရုတစိုက် နားထောင်နေလေသည်။
"ညဉ့်နက်သန်းခေါင်မှာ မင်းငါ့ကို ဘာလို့ ခေါင်မိုးပေါ်ကို လာခိုင်းတာလဲ။" တိုးလျပြီး တည်ငြိမ်သော အမျိုးသားအသံက ထွက်လာသည်။
"ငါ-ငါ ညတိုင်း အိမ်မက်ဆိုးတွေမက်ပြီး တစ်ခုခုမှားနေသလို ခံစားရတယ်။" အမျိုးသမီး၏အသံမှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်ပြီး အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။ "လောင်ချိန်က ပြီးခဲ့သည့်လ 20 ရက်နေ့မှာ နှုတ်ထွက်သွားတယ်။ သူ့မိန်းမမှာ အယ်လ်ဇိုင်းမားရောဂါ မရှိဘူးမလား။ သူ့မိန်းမကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ဖို့ နှုတ်ထွက်လိုက်တယ်ဆိုတာ ငါကြားတယ်၊ ဒါပေမဲ့ နှုတ်ထွက်ပြီးတဲ့နောက်မှာ ငါ သူ့ကို စာပို့လိုက်ပေမဲ့ သူ ငါ့ကို ဘယ်တော့မှ အကြောင်းမပြန်ဘူး… ဒီလရဲ့ 3 ရက်နေ့မှာ လောင်ရိက နိုင်ငံခြားကို ထွက်သွားတယ်၊ 20 ရက်နေ့မှာ လောင်ဖန်လည်း နိုင်ငံခြားကို ထွက်သွားတယ်၊ သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးက နိုင်ငံကနေထွက်သွားပြီးတော့ ငါနဲ့ အဆက်အသွယ်ပြတ်သွားတယ်။"
"မင်း ဘာပြောချင်နေတာလဲ။" အမျိုးသားက သူမကို စိတ်မရှည်စွာ ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။
"မ-မဟုတ်မှ သူ-သူတို့သုံးယောက်က လက်စားချေခံရတာများလား။" အမျိုးသမီးက တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် ပြောသည်။ "သူတို့အားလုံးက ဘာလို့ စာမပြန်တာလဲ၊ ပြီးတော့ ငါ ဖုန်းဆက်လို့လည်း မရဘူး။"
"မင်း အတွေးလွန်နေပြီ။" အမျိုးသားက အေးအေးဆေးဆေးပြောသည်။ "ဖန်ရုန့်နဲ့ ရိကျန်ချန်းတို့ နှစ်ယောက်စလုံးက နိုင်ငံ M ကိုသွားကြတာ၊ နိုင်ငံခြားရောက်သွားပြီးရင် သူတို့ရဲ့ ဖုန်းနံပါတ်တွေကို သေချာပေါက် ပြောင်းကြလိမ့်မယ်။ မဟုတ်ရင် မင်းကိုခေါ်ဖို့အတွက် သူတို့ရဲ့ အရင်နံပါတ်တွေကို ဆက်သုံးနေဦးမှာလား။ ဖုန်းခေါ်လို့မရတာက ပုံမှန်ပါပဲ။"
"ဒါ-ဒါပေမဲ့ လောင်ချိန်ကကော။ သူက တရုတ်မှာပဲ ရှိသေးတာမလား။" အမျိုးသမီးက တွေးဆသည်။ "ငါ ဘာလို့ သူ့ဖုန်းကို ခေါ်လို့မရတာလဲ။"
"လောင်ချိန်ရဲ့ဖုန်းက အရင်က ပျောက်သွားတာဆိုတော့ သူပြောင်းထားတာဖြစ်မှာပေါ့။" အမျိုးသား၏အသံက အေးစက်ပြီး သူ့လေသံက မကျေမနပ်မှုဖြင့် ပြည့်နေသည်။ "မင်း ငါ့ကို ညဉ့်နက်သန်းခေါင်ကြီး ခေါင်မိုးပေါ်လာခိုင်းတာ ဒါပြောဖို့လား။"
"ငါ-ငါက ဒီအတိုင်း စိတ်ပူရုံပါ၊ အဲဒီအဖြစ်အပျက်တုန်းက…"
"တော်လောက်ပြီ၊ အတိတ်ကို ပြောနေစရာမလိုဘူး။ ငါ အိပ်ရာဝင်တော့မယ်။ နေ့တိုင်း အားတိုင်းယားတိုင်း သံသယတွေဝင်မနေနဲ့။"
အမျိုးသား၏ခြေသံသည် သူမနားထဲတွင် မြည်သွားပြီး အမျိုးသမီးသည် လက်ရန်းဆီသို့ လျှောက်သွားကာ အသက်ပြင်းပြင်းရှူရင်း တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။ "ငါ တကယ်အတွေးလွန်နေတာလား။ လူနှစ်ယောက်က နိုင်ငံခြားကို ထွက်သွားပြီးတော့ သူတို့နံပါတ်တွေကို ပြောင်းလိုက်ပြီး ကျန်တစ်ယောက်က သူ့ဖုန်းပျောက်သွားတာ အရမ်းမတိုက်ဆိုင်လွန်းဘူးလား…" သူမသည် လက်ရန်းတွင် ခဏလောက်နေပြီး လှည့်ထွက်သွားသည်။
ခေါင်မိုးက တိတ်ဆိတ်သွားကာ ယွဲ့ရှင်းဝမ်နှင့် ကျန်းဖျင်စစ်တို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက်ကြည့်ပြီး အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "အခုလေးတင် ခေါင်မိုးပေါ်မှာ စကားပြောနေကြတဲ့သူတွေက အသက်ရှင်နေသေးတဲ့ ချန်ရှို့မိန်နဲ့ လင်းယွိစန်းဖြစ်နိုင်တယ်။"
အဲဒီတုန်းက ဓာတုစက်ရုံကို အုပ်စုတစ်ခုတည်းမှာ ဝင်ရောက်ခဲ့သော လူခုနစ်ဦးရှိပြီး လက်ရှိမှာတော့ ချန်ရှို့မိန်၊ ရွှယ်ရှောင်လျန်နှင့် လင်းယွိစန်းတို့ သုံးဦးသာ အသက်ရှင်လျက် ရှိနေသည်။ ရွှယ်ရှောင်လျန်သည် ပေါင် 150 ကျော် အလေးချိန်ရှိသော ဖက်တီးအဒေါ်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ယွဲ့ရှင်းဝမ် ယခုမြင်လိုက်ရသော အရိပ်သည် အလွန်ပိန်ပါးသောကြောင့် စကားပြောဆိုနေကြသူများမှာ ချန်ရှို့မိန်နှင့် လင်းယွိစန်းတို့ဖြစ်နိုင်သည်ဟု ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။
ကျန်းဖျင်စစ်က ခေါင်းငြိမ့်ပြီး ပြောသည်။ "ချန်ရှို့မိန်က သူမစိတ်ထဲမှာ တစ်ခုခုတော့ ရှိနေပုံရတယ်။ သူမက လက်စားချေခံရမှာကို စိုးရိမ်နေပြီး 'နှုတ်ထွက်ခဲ့တဲ့' သူငယ်ချင်းဟောင်းသုံးယောက် အသတ်ခံရနိုင်တယ်ဆိုတာ သတိရှိရှိနဲ့ သိနေတယ်။ ပြောရရင် လင်းယွိစန်းက အရမ်းတည်ငြိမ်ပြီး လက်စားချေတာကို မယုံပေမဲ့ ချန်ရှို့မိန်ရဲ့ စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေကို သူသိတဲ့အတွက် အရင်တုန်းက ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့အထဲမှာ သူပါဝင်နိုင်တယ်။"
ယွဲ့ရှင်းဝမ်က သံသယဖြစ်စွာ မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး "အရင်တုန်းက ဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲ။"
ကျန်းဖျင်စစ်: "အဲဒါကို သူတို့ထဲက လူအနည်းစုပဲ သိလိမ့်မယ်။ ငါတို့တွေ တိုက်ရိုက်မေးလို့မရဘူး။"
ယွဲ့ရှင်းဝမ်က ခဏလောက်စဉ်းစားပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ရွှယ်ရှောင်လျန်က အတွင်းလူမလား။ သူမက ငါးထပ်မြောက်က အခန်း 501 မှာနေတယ်ဆိုတာ ငါမှတ်မိတယ်။ အရင်သွားကြည့်ရအောင်၊ ဒီည ငါတို့ သဲလွန်စရှာမတွေ့ရင် မိုးလင်းတဲ့အထိစောင့်ပြီး ချင်လုကို သွားစုံစမ်းခိုင်းလိုက်တာပေါ့။"
စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ ကျန်းဖျင်စစ်သည် ယွဲ့ရှင်းဝမ်ကို ခေါ်သွားပြီး ငါးထပ်မြောက်ရှိ အခန်း 501 ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ တိုက်ရိုက် ပျံသန်းသွားခဲ့သည်။
အခန်းထဲမှာ မီးတွေပွင့်နေဆဲဖြစ်ပြီး ရွှယ်ရှောင်လျန်က သိသိသာသာ အိပ်မပျော်ဘူး။ ကန့်လန့်ကာများပိတ်ထားသောကြောင့် အခန်းထဲရှိလူက ဘာလုပ်နေသည်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်းမမြင်ရသော်လည်း မကြာမီ တံခါးခေါက်သံကြောင့် ရွှယ်ရှောင်လျန်က ထကာ တံခါးဖွင့်ပြီး တံခါးပေါက်မှ တစ်ယောက်ယောက်ကို စကားပြောနေလေသည်။
တစ်ဖက်လူက သူမကို မေးလိုက်သည်။ "အစ်မရွှယ်၊ ရှင့်ရဲ့ရေနွေးအိုး ငှားလို့ရမလား။ ကျွန်မရေနွေးအိုး မီးကျွမ်းသွားလို့။"
ရွှယ်ရှောင်ချန်က ပြုံးပြီးပြောသည်။ "ရတာပေါ့၊ ခဏစောင့်နော်၊ ငါသွားပြီးယူပေးမယ်။"
အိမ်ထဲတွင် ဆူညံသံတစ်ခုကြားပြီးနောက် ရွှယ်ရှောင်လျန်သည် တံခါးဆီသို့ ရေနွေးအိုးကိုယူကာ တစ်ဖက်လူကို ပေးလိုက်ပြီး နှစ်ယောက်သား ယဉ်ကျေးစွာ စကားအနည်းငယ်ပြောပြီးနောက် ရွှယ်ရှောင်လျန်က တံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်။
ယွဲ့ရှင်းဝမ်က သုတေသနအဖွဲ့ချတ်ချန်နယ်ကို ချက်ချင်းစာရိုက်လိုက်သည်။ "ငါးထပ်က ကောင်မလေးတွေ၊ အိပ်ဆောင် 501 က ရေနွေးအိုးကို ဘယ်သူငှားထားတာလဲဆိုတာ သွားကြည့်ပါဦး။"
မကြာခင်မှာပဲ သုတေသနအဖွဲ့ချတ်ချန်နယ်မှာ လန်ယာရုန်က ပြန်ဖြေလာသည်။ "ကျိုးချီချီ၊ အသက် 35 နှစ်၊ ရေနွေးအိုးနဲ့ အခန်း 503 ကို ဝင်သွားတယ်။ ငါ တစ်ခုခုရှာဖို့ အပြင်ထွက်ဟန်ဆောင်ပြီး သူမနဲ့ ထိပ်တိုက်တွေ့ခဲ့တာ။"
ယွဲ့ရှင်းဝမ်နှင့် ကျန်းဖျင်စစ်တို့သည် ယခုအချိန်တွင် အိပ်ဆောင်အဆောက်အဦးအပြင်ဘက်က လေထဲမှာ ရှိနေကြပြီး စင်္ကြံက အခြေအနေကို မမြင်နိုင်ဘဲ သူက ဆက်လက်၍ ပြောသည်။ "စီနီယာအစ်မ အရင်ဆုံး အခန်းမပြန်သေးဘဲ မသင်္ကာစရာလူရှိ၊မရှိကို ကြည့်ဖို့ စင်္ကြံကို စောင့်ကြည့်ထားပါ။"
လန်ယာရုန်: "ကိစ္စမရှိဘူး။"
ယွဲ့ရှင်းဝမ်နှင့် ကျန်းဖျင်စစ်တို့သည် 501 ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်တွင် ဆက်လက်နေခဲ့ကြသည်။
ရွှယ်ရှောင်လျန် အခန်းထဲသို့ပြန်လာပြီးနောက် တစ်ခန်းလုံးမှာ အသံတစ်စုံတစ်ရာမရှိဘဲ ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။
ကုတင်ဘေးတွင် ဆံပင်ဖြူနေသည့် ဖက်တီးအမျိုးသမီးက ဖုန်းဖြင့် ဆော့ကစားနေတာ ယွဲ့ရှင်းဝမ် တွေ့လိုက်ရသည်။သူမသည် ခေါင်းငုံ့ထားပြီး သူတို့က သူမ၏အမူအရာကို ရှင်းလင်းစွာ မမြင်နိုင်ပေ။ ည 11:50 တွင် သူမသည် မတ်တတ်ရပ်ပြီး မီးပိတ်ကာ ကုတင်ပေါ်တက်ပြီး အိပ်သွားသည်။
ခဏအကြာတွင် အခန်း 509 က တံခါးပွင့်သွားပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်နှင့် စကားပြောရန် ခေါင်မိုးပေါ်သို့ ခိုးဝင်သွားသော ချန်ရှို့မိန် ပြန်ရောက်လာသည်။ ချင်လုက သုတေသနအဖွဲ့ချတ်ချန်နယ်တွင် စာရိုက်ခဲ့သည်။ "လူတစ်ယောက်က 509 ကို ဝင်သွားပြီ။ 509 မှာနေထိုင်တဲ့ ချန်ရှို့မိန်ဖြစ်မယ်။"
ချင်လုနှင့် ချင်မြောင်တို့က 508 တွင်နေထိုင်ကြပြီး တစ်ဖက်ခန်းမှ တစ်စုံတစ်ယောက်က ပြန်ရောက်လာသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးက အသံကြားသဖြင့် သုတေသနအဖွဲ့အား ချက်ချင်းသတင်းပို့ခဲ့သည်။
ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် အိပ်ဆောင် 509 ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ အိပ်ဆောင်ရှိ မီးများ ခဏပွင့်လာတာပြီး မကြာခင်မှိတ်သွားတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ချန်ရှို့မိန်လည်း အိပ်ပျော်သွားပုံရသည်။ သူက သုတေသနအဖွဲ့ချတ်ချန်နယ်မှာ မေးလိုက်သည်။ "တတိယထပ်က ဘယ်လိုအခြေအနေရှိလဲ၊ လှုပ်ရှားမှုအသံတွေကြားလား။"
လျှိုကျောက်ချင်း: "တစ်ယောက်ယောက်က တံခါးဖွင့်ပြီး အခန်း 301 ထဲဝင်သွားတယ်။ မှတ်မိသလောက်ဆိုရင် လင်းယွိစန်းက ဒီအခန်းထဲမှာ နေထိုင်တာပဲ။"
ယွဲ့ရှင်းဝမ်နှင့် ကျန်းဖျင်စစ်တို့က တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ချန်ရှို့မိန်နှင့် လင်းယွိစန်းတို့သည် ညဉ့်နက်သန်းခေါင် ခေါင်မိုးပေါ်မှာ စကားစမြည်ပြောကြပြီး ပြောပြီးနောက် သူတို့အခန်းသို့ အသီးသီးပြန်သွားကြကာ ညဉ့်နက်သန်းခေါင်တွင် ရွှယ်ရှောင်လျန်ဆီမှ လူတစ်ယောက်က ရေနွေးအိုးငှားခဲ့သည်။
အဓိကသံသယရှိသူ သုံးဦးစလုံးသည် ယနေ့ညတွင် ပုံမှန်မဟုတ်သော အပြုအမူများ ပြုလုပ်ခဲ့ကြသည်။
ည 12:00 ပင်ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး အဆောင်တစ်ခုလုံးရှိ 'ဖြေဆိုသူ'သူတို့သာ မီးဖွင့်ထားဆဲဖြစ်သည်။ ထင်မြင်ခြင်းမျိုးမဖြစ်စေရန်အတွက် ယွဲ့ရှင်းဝမ်က ပြောလိုက်သည်။ "အားလုံး မီးပိတ်လိုက်တော့၊ သံသယရှိသူတွေအားလုံးက အိပ်နေကြပြီ၊ ဒီည အလှည့်ကျ အိပ်ရာဝင်ပြီး သံသယရှိသူတွေရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေကို အာရုံစိုက်ထားပါ။ ညဉ့်နက်သန်းခေါင်မှာ သူတို့အပြင်ထွက်ရင် ချက်ချင်း လိုက်ပါ။"
အားလုံးက "နားလည်ပြီ" ဟု ပြန်ပြောခဲ့သည်။
ကျန်းဖျင်စစ်က မေးလိုက်သည်။ "တာဝန်ကျစာရင်းစစ်တဲ့ ကျောင်းသားတွေက သဲလွန်စတွေ တွေ့ခဲ့လား။"
ရွှီယိရှန်း: "ဒီစက်ရုံမှာ ထုတ်လုပ်ရေးအလုပ်ရုံ 6 ခုရှိတယ်။ ကျန်းရှောင်နျန်နဲ့ ငါက အလုပ်ရုံ 1 မှာရှိပြီး စီနီယာအစ်ကိုလျှိုနဲ့ ကျိုဖုန်းတို့က အလုပ်ရုံ 3 မှာရှိတယ်။ ဒါကြောင့် အခုလောလောဆယ်မှာ အလုပ်ရုံ 1 နဲ့ 3 အတွက် တာဝန်ကျအချိန်ဇယားပဲရှိတယ်။ အလုပ်ရုံ 2,4,5 နဲ့ 6 တို့ရဲ့ တာဝန်ကျစာရင်းကို ငါတို့မရသေးဘူး။ အခုလေးတင် ငါတို့လေးယောက်က ညဆိုင်းကို နှစ်ကြိမ်စစ်ဆေးခဲ့ပြီး အလုပ်ရုံ 1 က 10 ရက်တစ်ခါ အလှည့်ကျရှိပြီး အလုပ်ရုံ 3 က 8 ရက်တစ်ခါရှိတယ်။ ညဆိုင်းက တနင်္လာနေ့နဲ့ အင်္ဂါနေ့တိုင်းမှာ မတူတဲ့အတွက် သတ်မှတ်ထားတဲ့အချိန်မှာ ပြစ်မှုကျူးလွန်နိုင်တဲ့ သံသယရှိသူ မရှိဘူး။"
ခယ်ရှောင်ပင်း၏ "အနက်ရောင်အင်္ဂါနေ့"၏ထင်မြင်ယူဆချက်မှန်ကန်ပါက 'အင်္ဂါနေ့'တွင် လူသုံးဦးနှုတ်ထွက်ပြီး လူသတ်သမားသည် အင်္ဂါနေ့တိုင်း လူများကိုသတ်သည်ဆိုလျှင်လူသတ်သမားသည် တနင်္လာနေ့တွင် ညဆိုင်းအလုပ်လုပ်သော ဓာတုစက်ရုံ၏ ဝန်ထမ်းဖြစ်နိုင်သည်။ အင်္ဂါနေ့ညတွင် ရာထူးမှ နှုတ်ထွက်စာကို အတုလုပ်ကာ အလောင်းကို ဖျက်ဆီးပြီး သဲလွန်စအားလုံးကို ဖယ်ရှားရန် ထွက်ခွာခဲ့သည်။
အလုပ်ရုံ 1 နှင့် 3 တို့တွင် ထိုသို့သောလူများ မရှိတော့ဘဲ ကျန်အလုပ်ရုံများကို စုံစမ်းရန် လိုအပ်နေသေးသည်။
ယွဲ့ရှင်းဝမ်က မေးလိုက်သည်။ "ရှင်းယန်နဲ့ ခယ်ရှောင်ပင်းတို့ဘက်မှာ လင်းယွိစန်းကိုစစ်ဆေးတာ တစ်ခုခုရှာတွေ့လား။"
ရှင်းယန်: "ခယ်ရှောင်ပင်းက အင်တာနက်ပေါ်ကနေ ဓာတ်ခွဲခန်းက ကွန်ပျူတာကို ဟက်ခ်လုပ်ပြီး လင်းယွိစန်းရေးတဲ့ စာရွက်တွေအားလုံးကို တွေ့ခဲ့တယ်၊ အဲဒါတွေကို ငါအမြန်စစ်ဆေးပြီးပြီ။ သူ့ရဲ့ သုတေသနဦးတည်ချက်က အောက်ဆီဂျင်ပါဝင်မှုနဲ့အတူ ရွှေငွေလိုမျိုး အဖိုးတန်သတ္တုတွေကို ပျော်ဝင်နိုင်တဲ့ ဆိုဒီယမ်ဆိုင်ယာနိုက်ဖြစ်ပြီး အရမ်းအဆိပ်သင့်ပြီးတော့ ရှုပ်ထွေးတဲ့ဆားတွေ ထုတ်ပေးတယ်။ နိုက်ထရိတ်နဲ့ နိုက်ထရိုက်ဓာတ်ပြုရင် ပေါက်ကွဲနိုင်ခြေရှိတယ်။ အဲဒါက အက်စစ်တွေနဲ့ ဓာတ်ပြုတဲ့အခါ အရမ်းအဆိပ်သင့်ပြီး မီးလောင် လွယ်တဲ့ ဟိုက်ဒရိုဂျင်ဆိုင်ယာနိုက်ဓာတ်ငွေ့ကိုလည်း ထုတ်လုပ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက ဖာရောစ့်ဆာလဖိတ်နဲ့ ဓာတ်ပြုတဲ့အခါ ရရှိလာတဲ့ ဆိုဒီယမ်ဖာရိုဆိုင်ယာနိုက်က ဆေးဝါးတွေအတွက် အရေးကြီးတဲ့ ကုန်ကြမ်းပဲ။"
ခယ်ရှောင်ပင်းက ကောက်ချက်ချသည်။ "ပြောရရင် ဒီဓာတုဗေဒက အရမ်းအန္တရာယ်များတယ်။ မှားယွင်စွာ အသုံးပြုရင် မိနစ်ပိုင်းအတွင်း အဆိပ်သင့်ပြီး လူတွေကို သေစေနိုင်တယ်။ လင်းယွိစန်းရဲ့ ပရော်ဖက်ရှင်နယ် သုတေသနဦးတည်ချက်က ဒီလိုမျိုးပါပဲ၊ ရှင်းယန်နဲ့ ငါကတော့ သူ့ကိုယ်ကျိုးအတွက် သူ့ရဲ့ပရော်ဖက်ရှင်နယ်အသိပညာကို အသုံးချပြီး လူတွေကိုသတ်ဖို့ အလားအလာ အရမ်းများတယ်လို့ ယုံကြည်တယ်။"
ရှင်းယန်က ထပ်ပေါင်းပြောသည်။ "နောက်ထပ်တွေ့ရှိမှုတစ်ခုရှိသေးတယ်။ သူက အသက် 50 ဆိုပေမဲ့ တစ်ကိုယ်ရေဖြစ်ပြီး လက်မထပ်ရသေးဘူး။"
သုတေသနအဖွဲ့ချတ်ချန်နယ်သည် စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး လျှိုကျောက်ချင်းက စာရိုက်ခဲ့သည်။ "လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ် 20 ကျော်က နာမည်ကြီးတဲ့ ဓာတုဗေဒတက္ကသိုလ်ကနေ ဘွဲ့ရတဲ့ ထိပ်တန်းကျောင်းသားတစ်ယောက်ဟာ ဝေးလံခေါင်သီတဲ့နေရာက ဓာတုဗေဒစက်ရုံကို ရောက်လာခဲ့တယ်။ သူ့မှာ များသောအားဖြင့် အေးစက်တဲ့ပင်ကိုယ်စရိုက်ရှိပြီး လူတွေနဲ့အဆက်အဆံနည်းပြီးတော့ လက်မထပ်ရသေးဘူး။ စိတ်ရောဂါလက္ခဏာတွေနဲ့ လိုက်လျောညီထွေခံစားရတဲ့ အရမ်းအဆိပ်ပြင်းတဲ့ ဓာတုပစ္စည်းတွေကို အသုံးချခြင်းဆိုင်ရာသုတေသနတွေ ပြုလုပ်နေတယ်။"
ယွဲ့ရှင်းဝမ်: "သူ အခုလေးတင် ခေါင်မိုးပေါ်မှာ ချန်ရှို့မိန်နဲ့ စကားစမြည်ပြောနေခဲ့ပြီး လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်တွေတုန်းက ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေအကြောင်း ပြောနေကြတယ်။ ငါနဲ့ဖျင်စစ်က သူတို့စကားပြောသံကို ကြားလိုက်တယ်။ ချန်ရှို့မိန်က ဒီလူသုံးယောက်ရဲ့ နှုတ်ထွက်စာဟာ ပုံမှန်မဟုတ်ကြောင်း သံသယဖြစ်နေပြီ။ ဒါပေမဲ့ လင်းယွိစန်းက သူမကို သံသယလွန်ကဲလွန်းတယ်လို့ ကြားဖြတ်ပြောလိုက်တယ်။ လင်းယွိစန်းသာ လူသတ်သမားဆိုရင် သူတို့ကို နှုတ်ပိတ်နိုင်တယ်မလား။"
အရင်တုန်းက ဆိုးသွမ်းမှုတချို့ကို သူတို့အတူတူပြုလုပ်ခဲ့ဖူးကြောင်း ချန်ရှို့မိန်၏ စကားများမှ ကောက်ချက်ချနိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် ချန်ရှို့မိန်သည် သူမ၏လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက်တွင် အပြစ်ရှိသလို စိတ်မသက်မသာဖြစ်ကာ လင်းယွိစန်းထံ ချဉ်းကပ်ကာ တန်ပြန်အရေးယူမှုများ ဆွေးနွေးရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။
လင်းယွိစန်း၏ သဘောထားမှာ အေးဆေးတည်ငြိမ်ပြီး တစ်ဖက်လူကို စိတ်မရှည်စွာ ကြားဖြတ်နှောင့်ယှက်ခဲ့သည်။
ထို့နောက် လင်းယွိစန်းသည် ဒီလူများကို နှုတ်ပိတ်ရန် ရိုးရှင်းစွာ သတ်ပစ်ခဲ့ပြီး ပြစ်မှုကျူးလွန်ရခြင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ဤလူများလက်ထဲတွင် တစ်ခုခုရှိနေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။
ကျန်းဖျင်စစ်: "ဒီလူတွေ ဒီည လှုပ်ရှားမလားဆိုတာသိဖို့ အားလုံး ဒီလူတွေကို အာရုံစိုက်ထားပါ။"
#TK
