Chapter 33

👥️Chapter 33

စာကြည့်ခန်းထဲတွင် ...

 ယန်အန်းယုသည် ဖုန်းသုံးရခြင်းအစား စာအုပ်ဖတ်ရခြင်းကို ပိုပြီး အားသန်လှကြောင်း သိထားသည့်အတွက် ယီချန်းယန်က သူ့ကို သရုပ်ဆောင်ခြင်း အနုပညာနှင့် သက်ဆိုင်သည့် စာအုပ်များ အထူးသဖြင့် ယန်အန်းယုအတွက် အထောက်အကူ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ယူဆရသည့် စာအုပ်များကို ရှာဖွေပေးနေခဲ့သည်။ 

ယန်အန်းယုက ထိုစာအုပ်များကို လက်ခံရယူကာ စိတ်ခံစားချက် အပြည့်ဖြင့် ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ့အကြည့်တို့က ထောင့်နားရှိ စားပွဲအသေးလေးပေါ်သို့ မတော်တဆ ရောက်ရှိသွားလေသည်။ ထိုစားပွဲပေါ်တွင် ခရစ္စတယ်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည့် စစ်တုရင်ခုံကို ခင်းကျင်းထား၏။ 

ယန်အန်းယုက ချက်ခြင်း စိတ်ဝင်စားသွားကာ ၎င်းကို ညွှန်ပြလျက် မေးလိုက်သည်။ 

“အဲဒါက ...”

ယီချန်းယန်က သူ ညွှန်ပြရာသို့ လှမ်းကြည့်ပြီးနောက် အနည်းငယ် အံ့ဩမိသွား၏။ ဤသည်မှာ ပြီးခဲ့သည့် နှစ်နှစ်ခန့်က ယန်ဥက္ကဌဟောင်း ယန်ဖန်းက သူ့ကို မွေးနေ့လက်ဆောင်အဖြစ် ပေးထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး ထိုလူအိုကြီးသည် နာမကျန်းမှုကြောင့် ကွယ်လွန်သွားရှာပြီ ဖြစ်သည်။

“မင်းအဖေဆီက ရခဲ့တာလေ အရင်တုန်းကတော့ သူနဲ့ မကြာခဏ ကစားဖူးတယ် ...”

ရုန်းကြွလာသည့် ခံစားချက်များကို ဖုံးကွယ်ကာ ယီချန်းယန် သာမန်ကာလျှံကာသာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ 

ယန်အန်းယုက “အိုး” ဟု  မြည်တမ်းလိုက်၏။ သူ့စိတ်ထဲတွင်လည်း တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသည်ဟု ခံစားမိခဲ့သည်။ ယန်ဖန်းသည် ထိုနှစ်များက အမှောင်မိုက်ဆုံး ကာလထဲသို့ ရောက်ရှိနေသည့် ယီချန်းယန်ကို ကူညီကယ်ထုတ်ပေးခဲ့ပြီး အောင်မြင်ကျော်ကြားလာအောင်ပါ ကူညီပေးခဲ့သည်။ ယီချန်းယန်၏ ပုံစံမှာ ထိုစစ်တုရင်ခုံကို အင်မတန် တန်ဖိုးထားသည့်ဟန်ပင်။ 

သူက ၎င်းကို သူ မကြာခဏ ဝင်ရောက်လေ့ရှိသည့် စာကြည့်ခန်းထဲတွင် နေရာချထားကာ ပွဲစဉ်ကို လက်စမသတ်ဘဲ ထားထားခဲ့သည်။ အချိန်များစွာ ကြာမြင့်သည်အထိ နောက်ထပ် အဆင့်တစ်ခုသို့ ရှေ့ဆက် ကစားခြင်း မပြုခဲ့ရာ .. ၎င်းမှာ သူ့အတွက် အဓိပ္ပါယ်တစ်ခုခု ရှိနေသည့် သဘောဟု ယူဆ၍ ရပေသည်။ 

“ကျွန်တော် ကြည့်ကြည့်လို့ ရမလား ...”

ထိုစကားကို ကြားလိုက်သည့်အခါ ယီချန်းယန်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အံ့ဩမင်သက်သည့် အရိပ်အယောင်တို့ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။ 

“နားလည်လို့လား ...”

“နည်းနည်းပါ ...”

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် ယန်အန်းယုက ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆက်ကာ တိုးလိုက်သည်။ နက်မှောင်တောက်ပသည့် မျက်ဝန်းဝိုင်းကြီးများဖြင့် စစ်တုရင်ခုံကို စိတ်ဝင်တစား ကြည့်ရှုအကဲခတ်ကာ .. လက်ကို ဆန့်ထုတ်၍ နယ်ရုပ်တစ်ရုပ်ကို ဂရုတစိုက် ကောက်ယူလိုက်သည်။ 

နောက်ဆုံးပွဲစဉ် ပျက်စီးသွားတော့သည်။ 

ယီချန်းယန်၏ မျက်ဝန်းထဲရှိ အံ့အားသင့်သည့် အရိပ်အယောင်များမှာ ပို၍ပင် နက်ရှိုင်းလာကာ စိတ်ခံစားချက်တို့မှာလည်း ပိုမိုကာ ရှုပ်ထွေးလာတော့သည်။ 

“တကယ်တမ်းတော့ ကျွန်တော်က တရုတ်စစ်တုရင်ကို ပိုကျွမ်းတယ် ဒီလို  စစ်တုရင်ကိုကျ စာအုပ်ထဲမှာပဲ တွေ့ဖူးတာ အပြင်မှာ တစ်ခါမှ ကိုယ်တိုင် မကစားဖူးသေးဘူး ...”

ယန်အန်းယုက ပြုံးကာ ရှင်းပြလိုက်သည်။ အတိတ်ဘဝတွင်လည်း စစ်သူကြီးသည် စစ်တုရင် ကစားရခြင်းကို အင်မတန် နှစ်သက်သည်။ သူသည်လည်း ငယ်စဉ်ကတည်းက စစ်သူကြီး ကစားချိန်တိုင်း ဘေးမှ ကြည့်နေလေ့ ရှိခဲ့သဖြင့် အချို့သော နည်းလမ်းနှင့် ဗျူဟာများကို အလိုလို သင်ယူမိလျက်သား ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ 

“ယီချန်းယန် .. တစ်ပွဲလောက် ဆော့ကြည့်ရအောင်လေ ...”

ယန်အန်းယုက ထိုသို့ ပြောရင်း စားပွဲတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ ယီချန်းယန်သည် ယန်ဖန်းနှင့် ပတ်သက်၍ အလွန် ဂရုစိုက်သည့်ဟန်ပင်။ ထိုသူ စောစောစီးစီး သေဆုံးသွားခဲ့သည်မှာ အလွန် နှမြောဖွယ်ရာ ဖြစ်ပေသည်။ ယီချန်းယန်ထံတွင် သူ့ကို စစ်မှန်စွာဖြင့် အမှန်တကယ် အဖော်ပြုပေးနိုင်သူဟူ၍ အနည်းငယ်သာ ရှိခဲ့သည်။ 

ယီချန်းယန်ကလည်း အသာ ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်၏။ သူ့ရှေ့တွင် ရှိနေသည့် ထိုအမျိုးသားသည် သူ့နှလုံးသား၏ အနူးညံ့ဆုံး နေရာသို့ တစ်ကြိမ်မက ရောက်ရှိခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ 

အားကုန်သုံးကာ ပွဲစဉ် အနည်းငယ်ခန့် ဆက်တိုက် ယှဉ်ပြိုင်ကစားခဲ့သည့်တိုင် ဝါနုသေးသည့် ယန်အန်းယုသည် ယီချန်းယန်၏ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်သည့်အလျောက် တစ်ပွဲမှ အနိုင်မတိုက်နိုင်ခဲ့ချေ။ 

“အိုက်ယား ရှုံးပြန်ပြီ ...”

ယန်အန်းယုက သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်၏။ သို့သော် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် နောက်တစ်ကြိမ် စိတ်ဓာတ်တက်ကြွသွားပြန်သည်။ တောက်ပနေသည့် မျက်ဝန်းများနှင့်အတူ သူက ပြောလိုက်၏။ 

“နောက်တစ်ပွဲလောက် ထပ်ဆော့ရအောင်လေ ...”

“ကောင်းပြီ ...”

ယီချန်းယန် ပြုံးမိသွားသည်။ 

နောက်ထပ် ပွဲစဉ်တစ်ပွဲ ထပ်စပြီး တစ်ဝက်မျှ ရောက်သောအခါ .. အခြေအနေမှာ အနည်းနှင့်အများ ရှင်းလင်းလာတော့သည်။ ယီချန်းယန်သည် အနိုင်စီးရသည့် အနေအထားကို ဆက်လက်ကာ သိမ်းပိုက်ထားနိုင်ဆဲ ဖြစ်သော်ငြား ရံဖန်ရံခါ သူ့ပါးသူ ပြန်ညှစ်လျက် ခက်ခက်ခဲခဲ စဉ်းစားနေသည့် ယန်အန်းယုကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ ယီချန်းယန်မှာ စိတ်ထဲတွင် မရိုးမရွ ဖြစ်လာလေ၏။ 

သူ့အတွေးတို့ ပြောင်းလဲသွားကာ ရွှေ့ရန် စိတ်ကူးထားသည့် bishop အရုပ်ကို လက်လျော့လျက် ထိုအစား ရထားကိုသာ ရွှေ့လိုက်သည်။ 

သို့သော် ယန်အန်းယုကမူ တစ်ခုခုကို ချက်ခြင်း အာရုံခံမိသွားဟန်ဖြင့် သူ့ကို မော့ကာ ကြည့်လိုက်၏။ 

“တမင် အရှုံးပေးဖို့ လုပ်နေတာလား ...”

လက်တို့ တောင့်တင်းသွားရသည့် ယီချန်းယန် “...”

ယန်အန်းယုက ခေါင်းကို ခါယမ်းကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ပြောလိုက်သည်။ 

“ယီချန်းယန် ကျွန်တော့်ကို ဒီလိုမျိုး လုပ်ပေးဖို့ မလိုပါဘူး .. ဒါ မတရားဘူးလေ ...”

ထိုအချက်နှင့် ပတ်သက်ပါလျှင် ယန်အန်းယုသည် အင်မတန် ခေါင်းမာလှပေသည်။ ယီချန်းယန်၏ အကြည့်တို့သည်လည်း ပြောင်းလဲသွား၏။ 

“စိတ်ဆိုးနေတာလား ...”

“...”

ယန်အန်းယုကလည်း ကြောင်အသွား၏။ 

အခု သူ စိတ်ဆိုးသွားမိတာလား .. ကြည့်ရတာ နည်းနည်းတော့ စိတ်ပျက်မိသွားတဲ့ပုံပဲ ...

အတိတ်က စစ်သူကြီးယီသာ ဖြစ်ပါလျှင် သူ့ထံတွင် ဤသို့သော ခံစားချက်မျိုး ရှိလိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။ သို့သော် ရုပ်ရှင်ဧကရာဇ်နှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်ရသည့်အခါ အခြေအနေတို့မှာ လုံးဝဥဿုံ ကွဲပြားသွားတော့၏။ 

အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ စကားသံ ထွက်မလာတော့သော ယန်အန်းယုကို စိုက်ကြည့်ကာ ယီချန်းယန်က မတုန့်မဆိုင်း ပြောလိုက်သည်။ 

“တောင်းပန်ပါတယ် ဒါဆို နောက်တစ်ပွဲ ထပ်ဆော့ရအောင်လေ ...”

ည ၁၀ နာရီခန့်သို့ ရောက်သောအခါ .. နောက်ဆုံးပွဲစဉ်အထိ ယန်အန်းယုသည် အနိုင်မရခဲ့သေး။ သို့သော် သူနှင့် ယီချန်းယန်တို့သည် တစ်ဦး၏ ဘုရင်ကို ကျန်တစ်ဦးက အပြန်အလှန် check ထားသည့်အတွက် ပွဲမှာ သရေ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ 

“နောက်ကျနေပြီ မင်း သွားအိပ်သင့်ပြီ ...”

ယီချန်းယန်က ပြောလိုက်သည်။ ယန်အန်းယုကလည်း နာခံစွာဖြင့် ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ သပ်သပ်ရပ်ရပ်ဖြစ်အောင် ပြန်ပြင်ပြီးနောက် ဧည့်သည်အခန်းဆီသို့ ဦးတည်လိုက်၏။ 

ယီချန်းယန်က ခေါင်းကို ခါယမ်းလျက် သူ့ကို ပင်မအိပ်ခန်းဆီသို့ ခေါ်လာပေးလိုက်၏။ 

“ဒီည ဒီမှာပဲ အိပ်ပါ ...”

ဤနေရာသို့ ဧည့်သည် ရောက်လာရန် မဆိုထားနှင့်၊ ပိုင်ရှင်ကိုယ်တိုင်သည်ပင်လျှင် နှစ်ကူးရက်မှ ပြန်ရောက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဧည့်သည်အခန်းမှာ အနည်းငယ် ရှုပ်ပွနေသည့်အပြင် သန့်ရှင်းရေး အဒေါ်ကြီးကလည်း အားလပ်ရက်ယူကာ အိမ်သို့ ပြန်၍ နှစ်သစ်ကူးပွဲကို ဆင်နွှဲနေသည့်အတွက် အိမ်တွင် ဖုန်ခါသန့်ရှင်းရေးလုပ်ပေးမည့်သူ တစ်ဦးမှ ရှိမနေခဲ့ချေ။ 

“ဒါ .. မကောင်းဘူးထင်တယ်နော် ...”

ယန်အန်းယုက အနေရခက်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ 

“ကျွန်တော် ဒီမှာ အိပ်လိုက်ရင် ခင်ဗျားကျတော့ရော ...”

“ဒါက ကိုယ့်အခန်းလေ သေချာပေါက်ကို ဒီထဲမှာပဲ အိပ်မှာပေါ့ ...”

အရှက်ကင်းမဲ့လှပါသည့် ရုပ်ရှင်ဧကရာဇ်သည် ထိုစကားမျိုးကိုပင် မျက်နှာတစ်ချက် မပြောင်းဘဲ ခပ်တည်တည်ဖြင့် ပြောချလိုက်သည့်မှာ ဖြစ်သင့်ဖြစ်ထိုက်သည်ကို ရှင်းပြနေသည့်အလားပင်။ 

“...”

ယန်အန်းယုမှာ စကားပင် ပြန်မပြောနိုင်တော့။ 

ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ ...

ခေါင်းကို အကြိမ်ကြိမ် ခါယမ်းကာ ပြန်ထွက်သွားမည်ပြုစဉ် ယီချန်းယန်က သူ့ကို လှမ်းဆွဲထားလိုက်၏။ 

“ယန်အန်းယု အခု ငါတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ဆက်ဆံရေးက ဘာဆိုတာကို မေ့သွားပြီလား ...”

ယန်အန်းယု “...”

“ငါတို့က လက်ထပ်ထားပြီးသားလေ ...”

သူက ပြူးကျယ်တုန်လှုပ်နေသည့် ယန်အန်းယု၏ မျက်ဝန်းများကို စိုက်ကြည့်ကာ အတိအကျ ထုတ်ပြောလိုက်သည်။ 

ဒါပေမယ့် သူ့ဘက်က မချစ်ခဲ့တာ အရှင်းကြီးလေ မဟုတ်မှလွဲရော အခု ...

ယန်အန်းယုက သူ့စိတ်ထဲရှိ အတွေးများကို ချက်ခြင်း ရပ်တန့်လိုက်သည်။ ရှေ့ဆက်ကာ မတွေးရဲတော့ဘဲ လက်ကောက်ဝတ်ကို ရုန်းလိုက်ရန် ကြိုးစားလိုက်သော်ငြား ယီချန်းယန်သည် သူ့ကို လွှတ်ပေးရန် စိတ်ကူးမရှိသည့်ဟန်ပင်၊ အလွန် တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထား၏။ 

ယန်အန်းယု၏ ရှက်ရွံ့မှုနှင့် အနေရခက်မှုတို့ကို သတိပြုမိသွားသောအခါ ယီချန်းယန်၏ လေသံတို့သည် ပိုပြီး ညင်သာနူးညံ့လာသည်။ 

“မစိုးရိမ်ဘဲ အိပ်ပါ ငါ ဘာမှ မလုပ်ဘူး ...”

ထိုညတွင် .. တူညီသော အိပ်ယာထဲ၌ ယန်အန်းယုသည် ယီချန်းယန်ကို ကျောပေးထားလျက် နှစ်ဦးအကြားတွင် အကွာအဝေး အကြီးကြီး ခြားနားကာ အိပ်စက်လိုက်သည်။ သို့သော် အာရုံကြောများကို အစွမ်းကုန် တင်းကြပ်ကာ နားစွင့်ထားရသည့်အတွက် မည်သို့ပင် အနားယူရန် ကြိုးစားပါစေ သက်တောင့်သက်သာ မရှိသည့်အတွက် အချိန်များစွာ ကြာမြင့်သည်အထိ အိပ်မပျော်နိုင်ခဲ့ချေ။ 

သူက သူတို့နှစ်ဦး တစ်အိပ်ယာတည်း အိပ်စက်ရမည့် နေ့ရက်မျိုး ရောက်လာလိမ့်မည်ဟု စိတ်ပင် ကူးမထားခဲ့ဖူးချေ။ 

နောက်ထပ် တစ်နာရီကျော်ခန့် ကုန်လွန်ပြီးနောက် ညတစ်နာရီနီးပါးခန့် အချိန်သို့ ရောက်သွားသည့်အခါ သူသည် ယီချန်းယန်၏ စည်းချက်မှန်သော အသက်ရှူသံကို ကြားလိုက်ရလေသည်။ တစ်ဖက်လူမှာ အမှန်တကယ် နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်မောကျနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုပြီးကာမှ တစ်ဖက်သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်လာလိုက်၏။ 

အမှောင်ထဲတွင် .. သူသည် ယီချန်းယန်၏ မျက်နှာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်ရ။ သို့သော် သူ့စိတ်ထဲတွင်မူ ယီချန်းယန်၏ မျက်နှာကောက်ကြောင်းတစ်ခုလုံးကို ဟိုးယခင်ကတည်းက စွဲစွဲမြဲမြဲ မှတ်မိထားပြီး ဖြစ်၏။ 

တိတ်ဆိတ်လှသည့် ညတာမှာ အတွေးတို့အား နက်ရှိုင်းလိုသူများအတွက် လွန်စွာ သင့်လျော်လှပေသည်။ ယန်အန်းယု၏ နှလုံးသားတစ်ခုလုံး သံစုံတီးဝိုင်း မြည်သကဲ့သို့ ကျယ်လောင်လှသည့် ဆူညံသံများတရစပ် ထွက်ပေါ်လာကာ အမျိုးမျိုးသော လက္ခဏာများက သူ့ကို ကိစ္စတစ်ခုအား အရိပ်အမြွက် ပြသနေလေသည်။ 

သူ ယီချန်းယန်ကို သဘောကျသည်ဆိုသည့် အချက်ကို ဖြစ်သည်။ 

ရုပ်ရှင်ဧကရာဇ်နှင့် မျက်နှာချင်း ဆိုင်လိုက်ရလေတိုင်း ဖြစ်လာခဲ့သည့် ခံစားချက်များမှာ အတိတ်ဘဝက စစ်သူကြီးချုပ်ကို လေးစားသကဲ့သို့လည်း မဟုတ်၊ ပရိသတ်တစ်ဦး၏ အိုင်ဒေါအပေါ် သဘောကျခြင်းမျိုးလည်း မဟုတ်ချေ။ ထိုအစား မြတ်နိုးတန်ဖိုးထားမှုများဟုသာ ခေါင်းစဉ်တပ်ရပေလိမ့်မည်။ 

သူ၏ “နှစ်သက်မှု” သည် ထိုကဲ့သို့သော အမျိုးအစားမျိုး ဖြစ်နေခဲ့သည့်ဟန်ပင်။ 

ယခင်က မရှင်းမလင်း ဖြစ်ခဲ့သည်များအားလုံးကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း အတည်ပြုပြီးနောက် ယန်အန်းယုသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း မျက်လုံးမှိတ်ချလိုက်သည်။

သို့သော် သူ အိပ်မောကျသွားပြီးနောက်တွင် .. အစောပိုင်းက အိပ်မောကျနေသည့် ယီချန်းယန်၏ မျက်လုံးတို့ ရုတ်တရက် ပွင့်ဟလာ၏။ သူ့နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်းတို့ ကော့တက်သွားကာ .. အိပ်ပျော်နေသည့် ယန်အန်းယုကို ရင်ခွင်ထဲ ဆွဲသွင်းလျက် အသာအယာ ပွေ့ဖက်၍ ...

*****

 ယန်ကျွယ့်၏ ခေါ်ဆောင်မှုကြောင့် S မြို့သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်သည့် ချင်နွော်ရှီသည် ရက်အနည်းငယ်ခန့် အနားယူကာ သူ့စိတ်ကို ပြန်လည်ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သက်ဆိုင်ရာ ဆိုရှယ်မီဒီယာများတွင် တောင်းပန်စာတစ်စောင် တင်၍ သူ၏ ရုတ်ချည်း နှုတ်ထွက်မှုမှာ ဖခင်ဖြစ်သူ၏ အပြင်းအထန် နာမကျန်းမှုကြောင့် ဖြစ်သည်ဟု ရှင်းပြလိုက်၏။ 

ထိုသို့ဖြင့် လူတိုင်းက ထိုကိစ္စကို အကျယ်တဝင့် ဆွေးနွေးလာကြပြန်သည်။ ယန်ကျွယ့်က လူထုအမြင်ကို အလေးမထားဘဲ သူနှင့် စာချုပ်ချုပ်ဆိုလိုက်ကာ .. ရှန်းဟွမ်နှင့် မိတ်ဖက်ဖြစ်သည့် အချို့သော မျှတသည့် လူထုဆက်ဆံရေးမီဒီယာအချို့ကလည်း အကောင်းဘက်သို့ သဘောရောက်သည့် သတင်းများ ရေးသားလာကြသည်။ 

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် “မနက်ဖြန်များ၏အသံ” နောက်ဆုံးပွဲစဉ်၏ ရလဒ်များလည်း ထွက်ရှိလာတော့သည်။ အနိုင်ရသူမှာ အားလုံး ထင်ထားကြပြီးဖြစ်သည့် ဘက်စုံတော်သော မင်းသားလေး ထန်းရှောင်ပင် ဖြစ်သည်။ရှန်သုန်းဟောင့်နှင့် ဟွမ်ချွမ်းကျဲတို့က ဒုတိယနှင့် တတိယနေရာကို အသီးသီး ဆွတ်ခူးကာ သုံးဦးစလုံးသည်လည်း ရှန်းဟွမ်မီဒီယာ၏ အနုပညာရှင်များ ဖြစ်လာကြလေသည်။ 

စင်စစ်အားဖြင့် ချင်နွော်ရှီသည် ပြိုင်ပွဲမှ မိမိဆန္ဒအလျောက် နှုတ်ထွက်ခဲ့သည့်တိုင် အင်တာနက်သုံးစွဲသူများသည် သူ နှုတ်မထွက်လျှင်ပင် ပြိုင်ပွဲရလဒ်မှာ ဤအတိုင်း ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ခန့်မှန်းမိထားကြပြီး ဖြစ်ပေသည်။ 

ပြိုင်ပွဲပြီးနောက် ထန်းရှောင်သည် လူထု၏ အမြင်အောက်မှ ပျောက်ကွယ်မသွားဘဲ ချက်ခြင်းဆိုသလို ပွဲဦးထွက်အယ်လ်ဘမ်ကို ထုတ်ဝေခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ သူ၏ ပရိသတ်များအတွက် နှစ်ကူးနှုတ်ခွန်းဆက်ဟုပင် ဆိုနိုင်ပေသည်။ 

နောက်ထပ် တစ်ပတ် ကုန်လွန်ပြီးနောက် .. လနှစ်ကူးပွဲတော်နေ့တွင် ...

ယန်အန်းယုသည် အရှေ့ဘက်ခရိုင်ရှိ ယန်မိသားစုပိုင် ဗီလာသို့ ပြန်လာရန် ယန်ကျွယ့်၏ ခေါ်ဆောင်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။ 

အိမ်ထဲတွင် ညစာစားပြီးနောက် သူ အစ်ကိုကြီးနှင့်အတူ ခြံထဲတွင် မီးရှူးမီးပန်းများ ပစ်ဖောက်လိုက်သေး၏။ သူသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက ထိုကဲ့သို့ မီးရှူးမီးပန်းများအား ကြည့်ရခြင်းကို သဘောကျခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ ကောင်းကင်တစ်ခွင်လုံး ရင်သပ်ရှူမောဖွယ် မီးရှူးမီးပန်းများဖြင့် ထိန်လင်းတောက်ပနေသည့် မြင်ကွင်းကို မြင်ရလေတိုင်း သူ့နှလုံးသားတစ်ခုလုံး လင်းထိန်တောက်ပသွားရ၏။ 

အမြဲလိုလို တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်မှုကို နှစ်သက်သည့် မဒမ်ယန်ကလည်း ထိုအစီအစဉ်အား ကန့်ကွက်ခြင်း မပြုခဲ့သည်မှာ အင်မတန် အံ့ဩဖွယ်ရာပင် ဖြစ်သည်။ အိမ်တော်ထိန်းကျန်းနှင် အန်တီကျောက်တို့ကလည်း ဝမ်းသာအားရ ရယ်မောကာ သခင်ငယ်လေးသည် အလွန် ငယ်ရွယ်သည့်အပြင် တစ်ခါတစ်ရံတွင် မြူးကြွသွက်လက်ကာ အိမ်တော်တစ်ခုလုံးကို ပို၍ သက်ဝင်လှုပ်ရှားသွားစေသည်ဟု တွေးလိုက်မိကြလေသည်။ 

ည ကိုးနာရီခန့်တွင် ယန်အန်းယုသည် သူနှင့် ရင်းနှီးသည့် အပေါင်းအသင်းများအား ဆုတောင်းစာများ ပေးပို့ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ယီချန်းယန်ထံသို့ wechat မှတစ်ဆင့် အသံမက်ဆေ့ချ်တစ်စောင် ပေးပို့လိုက်သည်။ 

“happy new year …”

အစောပိုင်း ကာလများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါလျှင် သူတို့နှစ်ဦးအကြား ဆက်ဆံရေးမှာ ပိုမို ရင်းနှီးလာကာ စာဖြင့် ဆက်သွယ်ရုံသာမက အမျိုးမျိုးသော နည်းလမ်းပေါင်းစုံတို့ဖြင့်လည်း အဆက်အသွယ် ပြုလုပ်စ ပြုလာသည်။ 

ယီချန်းယန်ကလည်း သူ့ကို အသံဖိုင်ဖြင့် ဆုတောင်းစကား ပြန်ပို့ပေးလိုက်သည်။ 

ယန်အန်းယု၏ စိတ်ထဲတွင် နွေးထွေးသွားရသော်ငြား သူနှင့် ယီချန်းယန်သည် တစ်မြို့တည်းတွင် ဖြစ်သည့်တိုင် ခွဲနေရသည်ဟု တွေးမိသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားရ၏။ 

“ဒီညလည်း တစ်ယောက်တည်းပဲလား မပျင်းဘူးလား ...”

“ကိုယ်က နေသားကျနေပါပြီ ...”

ယီချန်းယန်က မထူးဆန်းလေဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ 

ယန်အန်းယုဘက်တွင် ချက်ခြင်း အသံတိတ်သွား၏။ 

ယီချန်းယန်က သူ့ထံမှ စကားသံ ပြန်ထွက်လာသည်အထိပင် မစောင့်ဆိုင်း။ တစ်ဖက်လူ အတွေးလွန်နေမည်ကို စိုးရိမ်စွာဖြင့် ဆက်တိုက် ပြောလိုက်သည်။ 

“မနက်တုန်းက လီယဲ့ လာလည်သေးတယ် ပြီးတော့ ပရိသတ်တွေကလည်း အများကြီး ဂရုစိုက်ပေးကြတယ်လေ ...”

“အနာဂတ်မှာ ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို အဖော်ပြုပေးမယ် ...”

ယန်အန်းယုက ရုတ်တရက်ကြီး ထပြောလိုက်သည်။ 

ကြောင်အသွားရှာသော  ယီချန်းယန် “...”

“အာ .. ကျွန်တော် ပြောချင်တာက ...”

သူ့စကားများမှာ အနည်းငယ် ထူးဆန်းသည့် သဘော သက်ရောက်သွားကြောင်း ခံစားလိုက်မိသည့် ယန်အန်းယုက အမောတကော ဆက်ရှင်းပြလိုက်သည်။ 

“အနာဂတ်မှာ ခင်ဗျား အားတဲ့အချိန် .. ကျွန်တော့်ကိုလည်း ကြိုဆိုတယ်ဆိုရင် ဟို နှင်းကျတဲ့ညကလို ညစာ အတူတူ စားတာတို့ စစ်တုရင်ထိုးတာတို့ လုပ်လို့ရတယ်လို့ ပြောချင်တာပါ ...”

“ကောင်းပြီ ပြောပြီးသားနော် ...”

ဖုန်းစခရင်မှ မျက်နှာခွာလိုက်ပြီးနောက် ယီချန်းယန်၏ မျက်နှာထက်တွင် နောက်ထပ် အပြုံးတစ်ပွင့် ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

*****

ယန်မိသားစုသာမက အတန်းဖော်များသည်ပင်လျှင် ယခုလက်ရှိ ယန်အန်းယုအပေါ် သဘောထားတို့ ပြောင်းလဲသွားကြသည်။ သူသည် ချင်နွော်ရှီနှင့် ကောလီရှုတို့ကဲ့သို့သော လူမျိုးနှင့် သူငယ်ချင်းကောင်း ဖြစ်လာသည့်အပြင် အနုပညာလောကထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် ယွီစစ်ယွမ်မှအပ ကောင်းမွန်သည့် စီနီယာအချို့နှင့် တွေ့ဆုံကာ ထိုသူများအားလုံးနှင့်ပါ ခင်မင်ရင်းနှီးနိုင်ခဲ့သည်။ 

သူသည် အထူးတလည် ကံကောင်းလွန်းလှသည်ဟုပင် ဆိုရလောက်ပေမည်။ 

ည အိပ်ယာဝင်တော့မည့်အချိန်တွင် သူသည် မူလကိုယ်အကြောင်း တွေးမိသွားခဲ့သည်။ မူလက သူသည် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရာအားလုံးကြောင့် အလွယ်တကူ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်မိကာ မူလကိုယ်၏ စိတ်နေစိတ်ထားကိုလည်း အထင်သေးခဲ့မိသော်ငြား ယခုအချိန် ပြန်လည်စဉ်းစားကြည့်ပြီးနောက် ကျေးဇူးတင်စိတ်တို့ တိုးများလာမိသည်။ 

မူလကိုယ်ကရော ပြန်လည်ဝင်စားခြင်း လုပ်ပြီးတာ ကြာလောက်ပြီလား ...

ဤသည်မှာ သူ့နှလုံးသားထဲ၌ အချိန်ပြည့် နေရာယူထားသည့် မေးခွန်းဖြစ်သည်။ ထို့နောက် ယန်အန်းယုသည် မူလကိုယ်ကို အနှေးနှင့်အမြန် ကူညီပေးရမည်ဟုပါ တိတ်တဆိတ် ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်သည်။ 

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူသည် မူလကိုယ်ကိုလည်း ပျော်ရွှင်ဖွယ်နှစ်သစ် ဖြစ်ပါစေဟု ဆုတောင်းပေးလိုခဲ့သည်။ 

👥️